Войти Регистрация

Docx

  • Рефераты
  • Дипломные работы
  • Прочее
    • Презентации
    • Рефераты
    • Курсовые работы
    • Дипломные работы
    • Диссертациии
    • Образовательные программы
    • Инфографика
    • Книги
    • Тесты

Информация о документе

Цена 70000UZS
Размер 66.2KB
Покупки 0
Дата загрузки 24 Март 2026
Расширение docx
Раздел Дипломные работы
Предмет Литература

Продавец

Rajabov Yorbek

Дата регистрации 19 Март 2026

0 Продаж

Ijodkorning estetik ideali va individual uslub (Omon Muxtorning prozasi misolida)

Купить
Ijodkorning estetik ideali va individual uslub
(Omon Muxtorning prozasi misolida)
1 MUNDARIJA:
Kirish ………………………………………………………………………...……3
I bob.Badiiy adabiyotda estetik ideal muammosi……………………………….6
I.1  Omon Muxtorning adabiy-estetik qarashlari…………....................................... 6
I.2  Adib asarlarida estetik idealning badiiy talqini…………………………..////.   19
II bob. Uslub rang-barangligi va ijodkor poetik konsepsiyasi…………......…3 5
II .1  Omon Muxtor ijodiga xos uslub va mahorat……………… // …………… //// . 3 5
II.2  Yozuvchi romanlarida qahramon ismlari va badiiy shartlilik……………….. 5 8
Xulosa………………………………………………………………………….…6 5
Foydalanilgan adabiyotlar ro`yxati…………  ………………………………...68
2 KIRISH
      Mavzuning dolzarbligi:  Bugun   biz bir   tarixiy davrda xalqimiz o`z oldiga ezgu
va ulug` maqsadlar qo`yib, tinch-osoyishta hayot kechirayotgan , avvalombor, o`z
kuch   va   imkoniyatlariga   tayanib,   demokratik   davlat   hamda   fuqarolik   jamiyati
qurish   yo`lida   ulkan   natijalarni   qo`lga   kiritayotgan   bir   zamonda   yashamoqdamiz.
Ayniqsa,   “adabiyot   masalasi   –   bu   ma’naviyat   masalasi”   sifatida   davlat   siyosati
darajasida e’tibor topdi. Prezidentimiz I.A.Karimov ijodkorning jamiyat hayotidagi
o‘rni xususida to‘xtalib:
        “Barchamizga   ayonki,   XXI   asr   intellektual   salohiyat,   tafakkur   va   ma’naviyat
asri   sifatida   insoniyat   oldida   yangi-yangi   ufqlar   ochish   bilan   birga,   biz   ilgari
ko‘rmagan,   duch   kelmagan   keskin   muammolarni   ham   keltirib   chiqarmoqda.
Bugungi   murakkab   va   tahlikali   zamonda   yozuvchining   bashariyatning   ertangi
kunini o‘ylab, odamlarni ezgulikka, insof-diyonat, mehr-oqibat va bag‘rikenglikka
da’vat   etishga   qaratilgan   haroratli   so‘zi   har   qachongidan   ham   muhim   ahamiyat
kasb etmoqda” 1
,- degan edi.
                 Bu  fikrlar  istiqlol  yillarida  o`ndan ortiq romanlar  bilan  el  ichida  tanilgan,
Davlat mukofoti sovrindori Omon Muxtor ijodiga ham to`la daxldordir. Ishda o‘rni
bilan Omon Muxtor dunyoqarashi va uslubini shakllantirishga ta’sir etgan ijtimoiy
davr,   uslubiy   yuksalishiga   ta’sir   ko`rsatgan   badiiy-estetik   omillar,   yozuvchi   bilan
adabiy-estetik tamoyillari muayyan darajada yaqin bo‘lgan ayrim ijodkorlar uslubi
bilan mushtarak jihatlar ham kuzatiladi. Poetikaning muhim kategoriyalaridan biri
badiiy   asarning   u   yoki   bu   tarzdagi   shakliy   qurilishini   belgilovchi   umumiy
prinsiplardan   bo`lgan   estetik   ideal   va   uslubni   o`rganish   keng   ma’noda   olib
qaralganda   alohida   ijodkor   shaxsini   o`rganishdir.   Ayniqsa,   O.Muxtorning   ijodini
tahlili qilishda va uning estetik idealini o`ziga xos uslubda o`rganish hamda tadqiq
etish bitiruv malakaviy ishining o`ziga xos dolzarbligini belgilab ko`rsatadi.
1
 Karimov I.A. Adabiyotga e’tibor-kelajakkka e’tibor.T.:”O`zbekiston”, 2009. 11-12-betlar
3           Bitiruv   malakaviy   ishining   maqsad   va   vazifalari:         Omon   Muxtorning
adabiy-estetik   qarashlarida   namoyon   bo`luvchi   ijodiy   individuallikni,   badiiy
asarlar yaratish barobarida badiiy voqelikni his qilish tamoyillarini o`rganish; 
   Adib   romanlarida   estetik   idealning   badiiy   talqinini   shakllantirishda   ta’sir   etgan
ijtimoiy   davr,   uslubiy   yuksalishiga   ta’sir   ko`rsatgan   badiiy-estetik   omillarni
o`rganish;
   Omon   Muxtor   ijodining   o`ziga   xosligi,   ayniqsa,   romanlaridagi   jumla   tuzish,
rivoya   tarzi,   tasvir   mahorati,   sujet   qurilishi   kabi   individual   xususiyatlarini   tahlil
qilish; 
  Uslubda namoyon bo‘luvchi ijodiy individuallikning O.Muxtor romanlari badiiy
matnida namoyon bo‘lishini kuzatish;
   Uslubning yozuvchi  romanlari shakliy unsurlarini yaxlitlikka biriktirish, har bir
unsurning butun tarkibidagi mohiyati va funksiyasini belgilashdagi rolini aniqlash;
   Yozuvchi   romanlarida   qahramon   ismlari   va   badiiy   shartlilik   masalalarining
namoyon   bo`lishi   va   ularning   falsafiy   mohiyatini   hamda   ijodkorning   uslubiy
qirralarini tadqiq etish.
      Mavzuning o`rganilish darajasining qiyosiy tahlili:  Omon Muxtor romanlari
adabiyotshunosligimizda   Matyoqub   Qo`shjonov,   Umarali   Normatov,   Sanjar
Sodiqov,   Qozoqboy   Yo`ldoshev,   Yo`ldosh   Solijonov,   Zulxumor     Pardayeva,Sh.
Doniyorova   singari   adabiyotshunoslarimiz   tomonidan   muayyan   darajada
o`rganilgan. 
        Tadqiqotning   ilmiy   yangiligi:   O`zbek   adabiyotshunosligida   Omon   Muxtor
hayoti   va   ijodi   keng   miqyosda   o`rganilgan.   Ammo   adibning   estetik   ideali,   uning
individual  uslubi   bilan uyg`unlikda  tahlil   qilish  masalalari   deyarli   o`rganilmagan.
Ana shu jihat ishimizning yangiligini belgilaydi.    
    Tadqiqot obyekti va predmeti:  Omon Muxtorning “Egilgan bosh”, “Ming bir 
qiyofa”, “Ko`zgu oldidagi odam”, “Tepalikdagi xaroba”,”Maydon” asarlari mavzu 
4 tadqiqida material vazifasini o`taydi. Omon Muxtor romanlaridagi shakliy-uslubiy 
individullikning namoyon bo`lishi tadqiqot predmetini belgilaydi.
       Tadqiqotning ilmiy- amaliy ahamiyati:  Ushbu bitiruv malakaviy   ishning 
nazariy xulosalaridan akademik litsey, kasb-hunar kollejlari hamda o`rta 
umumta’lim maktablari uchun ma’ruzalar qilishda, referatlar yozishda, uslubiy 
tavsiyanomalar  tuzishda foydalanish mumkin.
          Tadqiqotning   tuzilishi:   Bitiruv   malakaviy   ish   tuzilishiga   ko`ra   ikki   bob   va
to`rt fasl, xulosa hamda foydalanilgan adabiyotlar ro`yxatidan iborat.
5            I BOB. BADIIY ADABIYOTDA ESTETIK IDEAL MUAMMOSI
I.1 Omon Muxtorning adabiy-estetik qarashlari
Jahon   adabiyotshunosligidan   shu   narsa   ayonki,   ijodkorning   adabiy-estetik
qarashlari   badiiy   asarlarini   to`g`ri   talqin   qilishda   muhim   o`rin   tutadi.   Zero,   ular
orqali   yozuvchining   badiiy-estetik   konsepsiyasi   ma`lum   bo`ladi.   Shuningdek,   bu
kabi   fikrlarning   adabiyotshunoslik   xazinasi   boyishida   ahamiyati   katta   bo`lib,
adabiyot   maydoniga   endigina   kirib   kelayotgan   havaskor   ijodkorlar   uchun   ibrat
maktabi vazifasini o`taydi.
                Xususan,   taniqli   adib   O`zbekiston   san`at   arbobi   Omon   Muxtor   (asl   ismi:
Muxtor   Sulaymonovich   Omonov)ning   adabiy-estetik   qarashlari   asarlarida   o`ziga
xos   tarzda   namoyon   bo`ladi.   Adib   1998-yilda   “O`zbekiston   adabiyoti   va   san`ati”
gazetasida   e`lon   qilingan   muxbir   Ahmad   Otaboy   bilan   bo`lgan   suhbati   (“Har
kimning o`z zamin, o`z osmoni bor… ”)da shunday deydi: 
“Asar biron-bir masalani hal etishi, problemani ko`tarib  chiqishi kulgili gap. Asar
inson ruhiyatining murakkabligini aks  ettirishi kerak ekan!  ” 2
Darhaqiqat   ,   badiiy   asar   muammoni   hal   qilishni   o`rgatmaydi,   balki   hayotning,
insonlarning naqadar murakkab ekanligini ko`rsatadi. Zero , “Haqiqatni, hayotning
realligini   aniq   va   ta`sirli   tarzda   qayta   tiklab   tasvirlash   yozuvchi   uchun   eng   oliy
baxtdir”. 3
  Shu   jihatdan   adib   asarlarida   qahramonlarining   ruhiyatiga,       uning
tasviriga   alohida   e`tibor   qaratadi.   Masalan,   adibning   “Ko`zgu   oldidagi   odam”
romanida   bosh   qahramon   Valijonning   psixologik   tasviri   uning   ma`naviy-ruhiy
olamidagi tebranishlar orqali namoyon bo`ladi:
     “Men hamon Xanifaning oldida xiyonat qilganmi, gunohkordek holatni his 
etardim. Mabodo , Xanifa mendan ketmagan – uzoqlashmaganida, butun ish 
boshqacha ko`chishi , men bu savdoga balki yo`liqmasligim ham mumkin edi! 
Lekin endi inon-ixtiyor menda emas, orqaga chekinib bo`lmasdi! Mamlakatxon 
2
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq” , 2000. – 418 b.
3
Turgenev I.S. Sobraniye sochineniy. 10-tom. -  S. 133. 
6 mening joni jahonimga aylangan, menga usiz hayot yo`qdek edi. Men unga topina 
boshlagan edim 
Shuning barobarida, bu munosabat hozir                                                                    
meni battar qalqitgan; oromimni buzgan;                                                                    
atrofimda ko`pdan buyon ro`y berayotgan voqealar, sir-sinoatlar emas, aqalli, o`z 
hayotimda nimalar bo`lganiyu nimalar bo`layotganini                                               
nihoyat – tez                                                                                                                
anglab yetgim ham kelmoqda edi!                                                                              
Mening hayotim suyunch-hayajonga xavf- xavotir qorishgan, har qachongidan 
ko`proq                                                                                                                        
iztirobga o`ralgan bir holatda                                                                                      
o`tmoqda edi!                                                                                                               
Yuragim xijil; xayolimda, ishing oxiri voy bo`ladi, degan tahdid…” 4
    Ushbu  
parchada yosh yigit o`z sevgisiga ich-ichdan iqror bo`lar ekan, biroq bu muhabbat 
dardi bilan birga uni vijdon azobi ham qiynaydi. Chunki u o`zining birinchi 
sevgisiga , Xanifaga , xiyonat qilgan edi. Vaholanki, Valijon shunday holatda ham 
aybni o`zidan emas, balki Xanifadan qidiradi.  U o`z xatti-harakatlarini tahlil qilar 
ekan , o`zligini anglashga intiladi. Inson qismati ham , uning ruh olami ham 
naqadar murakkab ekanligi to`g`risida mushohada yuritadi. Demak, mazkur ruhiy 
tahlildan ko`rinadiki, O. Muxtor asaridagi obrazlar o`z-o`zini psixologik tahlil 
qilish jarayonida qahramon ruhiyatidagi yaxshilik va yomonlik unsurlari ko`rinadi.
Bu jihat adibning quyidagi fikrlari bilan bog`liq:
            “Ularning barchasida (roman qahramonlarida – D.Sh.) inson tafakkurining
muayyan   qirralarini   yoritishga   urindim   va   ayni   paytda   adabiyotga   an`ana   bo`lib
kelgan ijobiy va salbiy qahramon tushunchalaridan voz kechdim. Insonning o`zida
hammasi   –   ezgulik   va   yovuzlik   mujassam,   degan   qadim   Sharq   falsafasiga
4
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 212 b.
7 tayandim.” 5
  Shu   sababdan   adibning   hech   bir   asari   qahramonini   to`la   salbiy   yoki
ijobiy   obraz   deb   aytib   bo`lmaydi.Vaholanki   ,   inson   –   bu   inson.   U   xato   qilishi   ,
uning qo`lidan Ezgulik ham, Yomonlik ham  kelishi  mumkin. “Bir  yaxshining bir
yomoni”   deganlaridek   eng   yomon   odam   ham   bir   ezgulik   qilishi   mumkin-ku!
Romanchiligimiz asoschisi  Abdulla Qodiriyning “O`tkan kunlar”ida O`zbekoyim,
Xushro`ybibi,   Zaynab,   “Mehrobdan   chayon”da   Solih   Mahdum,   Sultonali
Cho`lponning   “Kecha   va   kunduz”ida   Miryoqub,   Noib   to`ra   obrazlari   haqiqiy
ma’nodagi   hayotiy-realistik   obrazlardir.   Omon   Muxtor   yaratgan   obrazlar   ham
yuqoridagi qahramonlar kabi murakkab xarakterlidir.  Misol uchun Abdulla Hakim
(“Ming   bir   qiyofa”),   Valijon   (“Ko`zgu   oldidagi   odam”),   Mirzo   G`olib
(“Tepalikdagi xaroba”), Abror (“Egilgan bosh”) kabi qahramonlar asosan ezgulik,
haqiqat   uchun   kurashsalar-da,   ba`zan   bu   yo`lda   ayrim   xatolarga,   kamchiliklarga
yo`l   qo`ydilar.   Bunga   ulardagi   shaytoniy   hislar,   illatlar   sabab   bo`ladi.   Yoki
G`oziddin   ,   Haqnazarov   (“Egilgan   bosh”)   ,   Badalbek   (“Ko`zgu   oldidagi
odam”)obrazlari   tubanlik   botqog`iga   botgan,   chirkin   kimsalar   sifatida   tasvirlansa
ham,   ammo   asarning   keyingi   qismlarida   ularning   shaxsiyatidagi   ijobiy   xislatlar
ko`rina boshlaydi. 
            Ijodkor har bir obrazni estetik me’yorlar asosida badiiy jihatdan mukammal
yaratibgina   qolmay,   ayni   bir   vaqtning   o`zida   shu   obrazga   o`zining   munosabatini
ham   bildiradi,   ya’ni   uni   yo   tasdiqlaydi,   yo   inkor   etadi.   Vaholanki,   O.Muxtor
asarlarida     insonlar   haqida   mulohaza   yuritar   ekan,   hayotda   mukammal   inson
bo`lmasligini,   uni   butkul   yaxshi   yoki   yomonga   ajratib   bo`lmasligini   aytib   o`tadi.
Shu   sababdan   yozuvchilar   o`z   asarlarida   ideal   insonni   yaratishga,   Alloh   yaratgan
bandalarini mukammal ko`rsatishga urinishlarini e’tirof etadi:
                    “Dunyoda   odam   borki,  o`zini   olijanob   deb  o`ylaydi.   Birov   mabodo   men
yomonman, men tubanman, degan taqdirda ham, bilingki, bu noz-firoqdan boshqa
5
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 418 b.
8 narsa emas. Aytgan gapiga o`zi ishtiboh bilan qaraydi. Tarix bo`yi shunday bo`lib
kelgan.
                     Umuman, odamlar hayotlarida bo`lgan xatolar, gunohlarni tan olmaslikka
moyil.   Xudo   yo`liqtirmasin,   lekin   agar   tasodifan   duch   kelsangiz   suhbatlashib
ko`ring,   hattoki   pixini   yorgan   jinoyatchi   ham   oqlanishga   harakat   qiladi.   mening
gunohim   yo`q,   kutilmaganda   shunaqa   bo`lib   qoldi,   deydi.   U   ba’zan   tarbiya
yetishmagani,   ba’zan   sharoit   nobop   ekanligidan   qabihlikka   borgandek   taassurot
uyg`onadi. Ko`pincha tergovchi uning aybini bo`yniga qo`yg`unicha terlab ketadi.
                    Goho  bunday  bahs   chiqadi.  Odamlarning  necha  foizi   dono,  ezgu,  saxiy?
Necha   foizi   aksincha,   nodon,   yovuz,   manfaatparast   ?   Albatta,   buni   hech   kim
hisoblab   ko`rmagan.   Hisoblab   bo`lmaydi   ham!   Bir   tomondan,   biz   ko`rkam   deb
bilgan   kishida   yetarlicha   qusurlar   bor.   Xunuk   atalgan   kishida   esa   ulug`vorlik
uchqunlari     topiladi.   Ikkinchi   tomondan,  bir   yo`lda   ketayotgan  odamlarni   qanday
qilib   “sarak-puchak”ka   ajratasan?   Biz   kim   bo`libmiz,   Buni   dunyodagi   ulug`
hakamlar   ham   bajarolmagan…   ammo   Yozuvchi   doim   murakkab   bu   jarayonga
“sho`ng`ish”ga   urinadi.   Xudo   kechirsin.   U   Zot   yaratgan   bandalarga   “shakl-
shamoyil”   bergisi   keladi.   Bu   balki,   dunyoni   anglashga   urinish   nishonasidir?!   ” 6
Demak,   adib   asarlaridagi   insonlar   siymosi   bu   ijodkorning   hayotni   va   kishilarni
tushunishga, ularni anglashga bo`lgan urinishlari natijasidir.
              “Ming   bir   qiyofa”   romanining   asosiy   mezoni   bo`lgan   milliylik   va
umumbashariylik   leytmotivi   badiiyatning   ham,   emotsionallikning   ham
yuksalishiga ta’sir qiladi. Adabiyotimizning o‘ziga xos an’anasi bo‘lgan ezgulik va
yovuzlik   o‘rtasidagi   azaliy   kurashda   biri   ulug‘lanib,   ikkinchisi   rad   etiladi.
Ko‘zlarida   mehr-shafqat   nuri   yog‘ilib   turgan,   iymon-e’tiqodli   oddiy   bir   inson
Burhon   Sharif   ezgulik   himoyasiga   astoydil   bel   bog‘laydi.   Uning   tabiatida
kibrlanish,   bandasining   qarshisida   bosh   egish,   unga   sig‘inish   xususiyatlari   yo‘q.
Burhon Sharif insonlik burchini ado etmoqni muqaddas sanaydi, kam-ko‘stsiz ado
etmoqqa intiladi. Nosir bu milliy xarakterda haqiqatparvarlik, mardlik, mag‘rurlik,
6
Omon Muxtor. “Muhabbat o`limdan kuchli”. Roman. “Sharq yulduzi” jurnali. 2010-y, 4-5-sonlar. 
9 haromdan   parhez   qilish,   vijdonlilik   xislatlarini   jamlaydi.   Shu   bois   ham   xarakter
xatti-harakatiga   munosabatini   aniq   ifoda   etadi.   Darhaqiqat,   romanda   muallifning
xolis nutqi tarixchi-publitsist sifatida, qahramon tashqi faoliyatini, xatti-harakatini,
ichki   tuyg‘ularini,   voqealar   jarayonini   ifodalashda   keng   o‘rin   tutadi.   Uning
yashirin   munosabati   sezilib   turadi.   Chunki,   O.Odinsov   aytganiday,
“obyektivlashtirilgan neytral  nutq rivoyada yorqin til  bo‘yoqlari bo‘lmasligi, aniq
manzaralarda   badiiy   bo‘yoqlarning   kamayishiga,   ayni   paytda   muallifning   nutqiy
faoliyatda   munosabatini   aniq   ifodalashga   olib   keladi”.   Arastuning   ta’kidlashicha,
“ Komil   kishilar   bir   xil   bo‘ladi,   yomonlar   esa   har   xil   bo‘ladi”. 7
  Biz   shu   aqidadan
kelib   chiqsak,   romanda   ming   xilda   evriluvchi   yomon   kimsalarning   kirdikorlarini
ko‘rsatish maqsadi birinchi o`ringa chiqqanligi oydinlashadi. Biroq O.Muxtor bir-
birini   rad   etuvchi   ezgulik   va   razolat   o‘rtasidagi   kurashni   ko‘rsatishda   turlicha
munosabatlar   jarayonini   ham,   ikkala   tomonning   chambarchas   bog‘liqligini   ham,
ba’zan   ularning   o‘zaro   bir-biriga   o‘tib   turishi   konkret   insonda   qorishiq   holda
uchrashini ham nazardan qochirmaslikka urinadi.
            Roman   qahramonlaridan   biri   Sadirjon   aytganiday,   Burhon   Sharif   “o‘zini
qo‘rqmay ajdahoning og‘ziga uradi”, “yovuzlikka qarshi ochiqdan-ochiq kurashga
chiqadi”.   U   adolatli   qonunlarning   buzilishiga   qarshi   jasorat   bilan   kurashadi,   xalq
taqdiri   haqida   qayg‘uradi.   Nazarimizda,   O.Muxtor   bu   obrazni   chizishda   xalq
eposlariga   xos   afsonaviy   yakka   qahramonlar   obrazidan   ham   ijodiy   foydalangan.
Binobarin,   insoniy   muhabbat,   erksevarlik,   do‘stga   sadoqat,   aql-zakovat   va
iste’dodda yuksaklik, ilm-hikmatni egallashga ishtiyoq, dushmanga cheksiz nafrat,
mardonavorlik,   fidokorlik   kabi   tuyg‘u-xislatlarning   bir   kishi   tabiatida
umumlashishi   eposga   xos   xususiyatdir.   Burhon   Sharif   odamlarga   yaxshilik   qilib,
ularni   ezgulikka   da’vat   etgan,   ularga   mehr   bilan   qaragan,   shu   yo‘lda   kurashgan,
nopok   kimsalarning   jazolanishiga   erishgan.   Biroq   u   azal-azaldan   inson   qonida,
tiynatida   mavjud   yovuzlikning   qarshisida   ojiz   bo‘lib   qoladi.   Uning   o‘zida   ham
ichki bir alam adovat, qizg‘anish tuyg‘usi mavjud.  Umrining o‘ttiz yilini u o‘z-o‘zi
7
 Yuldashev S. Antik  falsafa. –Toshkent , 1999. 126-bet       
10 bilan   kurashib   o‘tkazgan.   Umr   intihosida   Burhon   Sharif   Abdulla   Hakim   ruhiga
xiyonat   qilgani,   uning   kundaliklarini   e’lon   qilish   imkoni   bo‘la   turib,   bu   ishni
paysalga   solganligini   e’tirof   etadi.   So‘zda   sobit   turmaslikni   ham   xiyonat,   yovuz
jinoyat   deb   baholaydi.   Tabiatan   olijanob   bo‘lgani   uchun   ham:   “ Mening   har   xil
yovuzlar,   korchalonlardan   farqim   nima?!   Inson   qayta   tirilib,   u   dunyoda
ko‘rishadigan   bo‘lsa   men   Abdullaning   yuz-ko‘ziga   qanday   qarayman?!” 8
  deb
oxiratini   o‘ylaydi.  O‘z  harakatlaridan tegishli  xulosalar   chiqarib ogohlikka  da’vat
etadi.   Demakki,   dunyoda   u   ishongan,   o‘zicha   to‘g‘ri   deb   o‘ylab   yashagan
e’tiqodidan   boshqa   haqiqatlar   ham   borligini   anglab   etadi.   Abdulla   Hakim
yoshlikdan ota mehriga zor, beva onasi  qo‘lida o‘sgan  yolg‘iz farzand. Endilikda
onasidan   ajralgan,   sevgilisiga   yeta   olmagan.     Dunyodan   ko‘ngli   sovigan.   Hatto
bola-chaqa   ham   orttirmagan.   Ijara   uyda   yashaydigan   va   yeyish-ichishining   tayini
yo‘q.   Ba’zan   qattiq   ichishdan   ham   tiyila   olmaydigan   oddiy   bir   xizmatchi.   Biroq
shu   kishi   ikki   tomchi   suvday   Burhon   Sharifga   qiyofadosh.   Bir   jihati   shu   sabab,
ikkinchidan, Abdullaga rahm qilib Burhon Sharif uni ukasi o‘rnida ko‘radi. Uning
ahvolini tushungani uchun, ba’zan saxovat ko‘rsatib, o‘z o‘rniga ziyofatlarga borib
qorinni   butlab   olishni   maslahat   beradi.   Burhon   Sharifning   haqiqatparvarligidan
cho‘chigan   nopok   kimsalar   qo‘liga   yanglishib   tushib   qolgan   qiyofadoshi   unga
xiyonat qilishni istamaydi. Nohaqlikka nisba tan qalbida tug‘ilgan g‘azab va nafrat
unga   jur’at   va   dadillik   bag‘ishlaydi.   Ezgu   ishlar   bilan   mashg‘ul   Burhon   Sharifni
qilgan yaxshiliklari evaziga zolimlardan asrab qolish, umrida biror marta fidoyilik
ko‘rsatishga ahd qilgan Abdulla Hakim uni Burhon Sharif gumon qilayotganlarga
haqiqatni oshkor qilishni istamaydi:  “ Sendan hayot umringda, bir marta fidoiylik,
mardlik ko‘rsatishni  talab qilyapti! Tizzang qaltirab o‘tirishga haqqing yo‘q! Gap
shu…   Kelinglar,   hunarlaringni   ko‘rsataveringlar   –   men   Burhon   Sharifman!...” 9
deydi u.
          Abdulla Hakim tinimsiz azob-uqubatlarga o‘zini tutib bermay,  “Birodarlar,
8
 Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 162- b. 
9
 Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 19- b.
11 kechirasizlar anglashilmovchilik bo‘lyapti. Men Burhon Sharif emasman”,   deyishi
ham   mumkin   edi.   Lekin   u   bunday   qilmaydi.   O‘zini   nomardlarcha   tutayotgan
kishilarga haqiqatni aytishni ep ko‘rmaydi. “Dushman”lari irodasiga bo‘ysunishni
Burhon   Sharifga   nisbatan   xiyonat,   vijdon   amriga   illo   nish   deb   biladi.   Do‘stga
bo‘lgan sadoqatni poymol etib jonni omon saqlashni astoydil istamaydigina emas,
dushmaniga   bo‘lgan   cheksiz   nafrati   tufayli   ham   sir   boy   bermaslikka   tirishadi.
Abdulla Hakim azob-uqubatlarga chidash uchun jasoratni o‘z ruhi va tafakkuridan
oladi. Shu bois ham vaziyatga qarab oqilona harakat qila oladi. Uning axloqidagi
bu   go‘zal   sifat   aniq   faoliyat   orqali   namoyon   bo‘ladi.   Muhimi,   u   o‘z   irodasiga
qarshi   bormaydi.   Qolaversa,   azobga   bardosh   berishga   bo‘lgan   ichki   intilish   ham
uni   jasur   bo‘lishga   undagan   omillardan   biridir.   Abdulla   Hakim   qalbidagi   or-
nomus,   g‘urur   tushunchalari   oyoqqa   qalqib,   “tomirlariga   o‘tli   bir   qon   quyulib”
nafaqat nomardlarcha bosh egishni, balki o‘zining xarob ahvolini sezdirishni ham
nomus deb biladi. Binobarin, u o‘zini, o‘zligini xor qilmaydigan shaxs.
                        Abdulla   Hakim   –   Burhon   Sharif   jisman   mag‘lub   bo‘ldi.   Shunga
qaramasdan   uning   o‘limida   ham   bir   ulug‘vorlik   borki,   bu   roman   voqealari
mazmuniga   optimizm,   kitobxon   qalbiga   taskin   bag‘ishlaydi.   O.Muxtor   insoniy
buyuklik   haqidagi   ming   yillik   adabiy-estetik   tafakkurga   xos   fikrlarni   shunchaki
nasihat   tarzida   emas,   xarakterlar   ruhiyati   tahlili,   voqealar   mantig‘idan   keltirib
chiqargan   holda   ilgari   suradi.   Boshqacharoq   aytganda,   muallif   o‘z   fikr-
mulohazalarini   ertak   mazmunidagi,   latifalar   mantig‘idagi   xalqchillikdan
foydalanib,   real   qahramonlar   shaxsiyati,   ruhiy   olami   va   intilishi   mohiyati   bilan
uzviy   tarzda   tutashtira   oladi.   D.Quronovning   ta’kidlashicha,”Adibning   kitobxon
bilan   muloqoti   amalga   oshishida   hikoya   qilinayotgan   narsaga   muallifning
munosabati, dunyoqarashi, ayni paytdagi ruhiy holati muhim ahamiyatga egadir. U
esa ko‘proq uslubda namoyon bo‘ladi.” 10
            Omon   Muxtorning   sobiq   sho`ro   davrida   va   mustaqillikdan   keyin   yaratilgan
asarlari   orasida   obrazlarning   murakkab   tasvirida   sezilarli   farqlar   mavjud.   Bu   ,
10
 Qur’onovD. Cho`lpon nasri poetikasi. –Toshkent : “Sharq” NMK, 2004. 231-bet
12 albatta, adibning g`oyaviy-estetik qarashlari bilan mutanosib tarzda sodir bo`lgan.
Masalan,   adibning   sobiq   sovet   davrida   (1986-yil)   yozilgan   “Egilgan   bosh”
romanida o`z   “davri bilan hamnafas, hozirjavob, kamarbasta katta olim ” sifatida
e`tirof etilgan, biroq aslida milliy o`zligidan yuz o`girib, mustabid mafkura tuzumi
quliga   aylangan   Haqnazarov   shaxsiyati   muallif   nutqi   orqali   quyidagicha   ochib
beriladi:
“Umuman,   u   hayotda   bosib   o`tgan   yo`lini   to`g`ri,   o`zini   haq   deb   biladi.
Dunyoda har kim tirikchilik  uchun har xil kurashadi. Men , qishloqdan chiqqan bir
yigit , shu yangi tuzum tufayli yorug`lik ko`rmadim, odam bo`ldim , shu tuzumni
umrum boricha himoya qilaman, deb har qadamda kerilib qo`yishini yoqtiradigan ,
bunga astoydil ishongan Haqnazarovning yo`lini noto`g`ri , o`zini nohaq deyish –
sirasini aytganda ham insofdan emas-da ! Kurashgan , kurashayotgan kishidan ayb
izlash   rostmana   gumrohlikka   o`xshaydi!     ” 11
.   Parchadan   ko`rinadiki,   yozuvchi
hayotda   yashash   uchun   kurashgan   va   bu   jarayonda   itoat   yo`lidan   borishni   afzal
bilgan , jamiyatda yuksak darajaga erishgan, ammo ma`nan tubanlikka yuz tutgan
bu qahramonini, Haqnazarovni,  oqlashga  uning  xatti-harakatlarini  xaspo`shlashga
urinadi.
            Omon Muxtorning istiqloldan so`ng yaratilgan asarlarida bu kabi sinkretik
obrazlar   o`zgacha   tasvirlanadi.   Jumladan,   adibning   “Ming   bir   qiyofa”   romani
qahramoni   Abdulla   Hakim   hayotini   ma’no-maqsadsiz   o`tkazganligi,   ichkilikka
berilganligi,   jamiyatdan   uzilganligi   sababli   o`limidan   so`ng   do`zaxdan   joy   oladi.
Biroq uning volidasiga bo`lgan cheksiz muhabbati, do`stiga nisbatan pok sadoqati
tufayli Abdullaning gunohlari  kechiriladi va jannatga yuboriladi.
                   Bulardan ma’lum bo`ladiki, bu ikki murakkab, qorishiq holatda berilgan ,
biri   jisman,   boshqasi   qalban   yuksak   bo`lgan   obrazlar   adibning   ijodiy-estetik
konsepsiyasida shu davrlar oralig`ida o`zgarish bo`lganligini ko`rsatadi.
       Omon Muxtor yaratgan obrazlar qanchalik murakkab bo`lsa, asar tuzilishi ham
o`ziga   xos   ,   ya’ni   qorishiq   holatdadir.   Chunonchi   adibning   biror   bir   asarini   bu
11
Omon Muxtor: Romanlar. T.:”Sharq”, 2010. 320-b. 
13 fantastik   ,   bu   tarixiy,   bunisi   falsafiy   deb   ajratib   bo`lmaydi.   O.Muxtor   bu   haqda
shunday   yozadi:   “Adabiyotning   o`zida   erishilgan   hamma   narsalarni   ,   detektivga
xoslik ham, xaayoliy, fantastik belgilarni ham iloji bo`lsa birlashtirish kerak ekan.
Chunki   inson   shularning   hammasining   ichida   yasharkan.   Demak,   insonning   ana
shu   tomonlarini   ko`rsatsak,   shaxs   murakkabligini   aks   ettirishga   ma’lum   darajada
erishar ekanmiz, degan fikrga keldim.” 12
          Adibning mazkur fikrlari uning “To`rt tomon qibla” trilogiyasida     yaqqol
namoyon   bo`ladi.   Jumladan,   asarda   sinkretiklik   xususiyati   fantastikasiga   xos
to`qqiz   qavatli   binoning   birdan   g`oyib   bo`lishi   ,   mashinaning   haydovchisiz   yurib
ketishi kabi hodisalar, detektivga xos Siroj muallim va Badalbekning sirli o`limini
surishtirish   voqealarida,   tarixiy   mavzuga   xos   jihatlar   Lutfiy,   Mashrab   va   Bayron
kabi buyuk shaxslarning obrazlarning asar sujetidan o`rin olganlarida ko`rinadi.
         Omon Muxtor  o`z suhbatlarida “Sharqdan ko`proq o`rgandim ” deya e’tirof
etar ekan, yozuvchining sharqona qarashlari asarlarida xalq ertak va afsonalaridan
xalq   eposidagi   afsonaviy   yakka   qahramonga   xos   bir   kishi   tabiatida   turfa   tuyg`u
xislatlarning   umumlashtirilishi,   sharq   mumtoz   asarlariga   xos   serqatlam   ramziylik
va   teran   falsafiylik,   kinoyaviy   ishoralar   hamda   umuminsoniy   mavzularning
qamrab olinishi , xalq idealini ifodalashida yorqin namoyon bo`ladi. O. Muxtor o`z
fikr-mulohazalarini   ertak   mazmuni,   rivoyatlar   mantig`idagi   xalqchillikdan
foydalanib   real   qahramonlar   shaxsiyati,   ruhiy   olami   va   intilishlari   mohiyati   bilan
tutashtira   oladi.   Omon   Muxtorning   bunday   o`ziga   xos   uslubi   haqida   Hamid
G`ulom   shunday   yozadi:   “Omon   Muxtorning   keyingi   yillarda   e’lon   qilingan
asarlari o`zbek nasrida va umuman , o`zbek adabiyotida katta voqea bo`ldi. Adib
badiiy   ijodda   o`ziga   xos   uslub   egasidir…   Ijodkorning   tub   mohiyati,   ijtimoiy
ildizlari  va milliyligi nuqtayi nazaridan qaralganda, Omon Muxtor asarlari original
romanlar – o`zbek xalq qissalariga yaqindir ”.
        Darhaqiqat, yozuvchining individual uslubining yorqinligi xalq og`zaki  ijodi
namunalari: latifa, ertak , afsona va rivoyatlarini asar poetik strukturasiga mahorat
12
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 418 b.
14 bilan singdira olganligida ko`rinadi. Xususan , “Ko`zgu oldidagi odam ” romanida
shunday rivoyat keltiriladi:
              “Qachondir   qadim   zamonda   G`urbat   degan   mamlakat   –buyuk   bir   vodiy
bo`lgan   ekan.   Bu   vodiy   g`aroyib;   jannatdek   hammayoq   yashnab   yotar   ekan.
Ayniqsa,   ariqlar,   daryolarda   sharbat   suvlar   sharqirab   oqar   ekan.   Odamlar   baxtli,
bedard; ehtimol shu boisdandir, bir oz nizoga o`ch , noahil ekan. Yo`q, payti kelib,
ular   baxtdan   ,   bedardlikdan   qandaydir   norozilik   sezishadi.   Ularga   ajib   bir   dard
yuqib,   go`yoki   baxtsizlikda   osoyishtalik   bordek   tuyula   boshlabdi…   Biroq   shu
kundan   o`rgangan   hayot   o`zgarib   ,   o`z   osoyishtaligini   ular   battar   yo`qota
boshlashibdi.   Buning   ustiga   ,   butun   vodiy   ular   bilan   o`zgarib   poyonsiz   sahroga
aylana   boshlabdi…   Qum   ham   emas   yerni   kuyundi-   kulga   o`xshaganmi,   chirib-
uvadalanganmi   tuproq   qoplabdi.   Endi   kentlar-tumanlardagi   ko`chalar   o`rtasi   ,
hovlilar   atrofi,   qishloqlardagi   ekin   maydonlari,   yalangliklar   –hammayoq   handaq
singari qazib chiqilgan , yurgan yo`llar , oyoq ostida katta-kichik quduqlar ko`zga
tashlanar ekan.. Bu yerga birov adashib kelib qolsa, itlar, ko`cha muyulishlaridan
guv   etib   qora   kiygan   odamlar   yugurib-yopirilib,   ro`parada   paydo   bo`lishar,   ular
barchalari   qo`llarini   osmongami,   kelgan   kishi   tomongami     cho`zib   iltijo   qilishar
ekan:
- Yuragim  kuyayabdi. Suv… Suv…Suv…  ” 13
            Asar   qahramoni   Valijon   qabristonda   eslagan   ushbu   rivoyat   roman   sujetida
muhim   rol   o`ynaydi.   Chunki   u   o`zini   yolg`iz   his   qiladi,   atrofdagi   kishhilarning
mehrsizligidan,   oqibatsizligidan   hayron   bo`ladi.   Bu   rivoyat   orqali   insonlar
orasidagi   mehr-   muhabbatning   yo`qolishi   ,   el-yurt   o`rtasida   noahillikning   yuzaga
kelishi  oxir-oqibat insoniyatning fojiasi bilan yakun topishi g`oyasi ilgari suriladi.
Bu jihat esa asarda ifodalangan g`oyaviy mazmunni to`ldiradi. 
           Umuman, adib ijodida Sharqona an’analarga keng o`rin berilishi asarlarining
jonli   va   yorqin   chiqishida   muhim   omil   sanaladi.   O.   Muxtor     bu   haqida   shunday
yozadi: “”Aflotun”ni – so`nggi romanimni bitta ertak qolipiga kiritdim. O`zimizda
13
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq” , 2000. –216- b.
15 sahroda ketayotib,  quduqda tushib, bir balolarga uchragan qahramonlar haqida bir
nechta   ertaklar bor. Men mana shu ertaklar sujetiga ozgina tartib, shakl va badiiy
bo`yoq berdim. Sahro, quduq, yana sahro, yana quduq, ya`ni  Insoniyatning bosib
o`tgan   yo`llari…     ” 14
  Adibning   bu   kabi   adabiy-   estetik   qarashlarida   xalq   og`zaki
ijodi namunalari mohiyatini   chuqur anglab, ularga suyanga holda, bugungi inson
hayotini aks ettirishga uringanligi ayon bo`ladi. 
       Omon Muxtorning adabiy-  eststik qarashlari  nafaqat  suhbatlarida  , balki      o`z
asarlarining  muqaddima  qismlaridan  ham   o`rin  olgan.  Jumladan   ,  adib  “Ming  bir
qiyofa” romani muqaddimasida shunday yozadi:
            “…yozuvchi   har   qanday   asarda   o`zi   kuzatgan   –   eshitgan   ,   ko`rgan   hayot
haqiqatlarini   aks   ettiradi.   Lekin   baribir,   bu   asar   ko`proq   xayol   mahsuli,   men
hayotdagi   aniq   voqealar,   odamlarni   –bo`yoq   berib   ,   umumlashtirib   yuborishga
harakat   qilganman.” 15
      Darhaqiqat,   “…hayotiy   fakt   badiiy   asar   bo`lishi   uchun
poydevordir,   lekin   uning   o`zi   asar   badiiy   jonli   bo`lishi   uchun   kamlik   qiladi.
Badiiy asar ikkita narsadan yuzaga keladi, biri hayotiy fakt bo`lsa, boshqasi badiiy
to`qimadir. ” 16
        Yuqoridagi   fikrlardan   ma’lum   bo`ladiki,   hayotiy   voqealar   badiiy   asar   uchun
asos   bo`lar   ekan   ,   yozuvchi   bu   hodisani   ta’sirchan   va     obrazli   qilib   ifodalashda
xayolot   olamiga   beriladi.“Yozuvchi   ma’lum   g`oya   asosida   to`plagan   alohida
faktlarini   o`zining   shaxsiy   tajribasi   bilan   boyitib,   qalbidan   o`tkazib,   ko`pchilikka
xos   qilib   umumlashtiradi.   Ya’ni   ,   aniq   g`oyaga   asoslanib,   yozuvchi   hayotdagi
alohida   narsalarni   buzadi,   saralaydi,   to`qiydi,   umumlashtiradi   va   jonli,   tabiiy
hamda   betakror   go`zal   narsani   yaratadi.   Yaratgan   asari   (lavhasi)   o`quvchi   ko`z
o`ngida   yaqqol   namoyon   bo`ladi,   kitobxon   o`y-xayollarini   o`ziga   tamoman   band
etadi.     ” 17
  Umuman   olganda   badiiy   asarda   hayot   va   xayol   birlashadi.   Xususan,
14
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq” , 2000. – 420-b.
15
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq” , 2000. – 10- b.
16
Ummat To`ychiyev.O`zbek adabiyotida badiiylik mezonlari va ularning maromlari. T.:”Yangi asr avlodi”,2011. 
364-b.
17
Hotam Umurov. Adabiyot nazariyasi. T.:”Sharq”, 2002.  64-b.
16 Omon    Muxtorning  “Muhabbat   o`limdan   kuchli”  romanida   XX  asr   50-yillaridagi
qatag`on siyosati bilan bog`liq voqealar, ya’ni zamondoshlari orasida ilg`or fikrli,
millatning taqdirini  o`ylagan, uning kelajagini erkli va baxtiyor ko`rishni  istagan,
xalqning   ko`zini   ochib,   o`zligini   tanitish   hamda   anglash   orqali   erishishni   niyat
qilgan   ziyoli   kishilarning   mustabid   tuzum   tomonidan   qoralanganliklari   jisman
yo`qotilganliklari qalamga olinadi.
               Asar qahramoni Ibrohimni sobiq mafkura malaylari aybdor sanab, qamoqqa
olishga, uni o`ldirishga urinadilar. Bunga sabab sifatida “Iqtisod va siyosat” idorasi
boshlig`i   G`ayrat   Nusratni   cho`chqa   deb   yozib   ,   idoraning   barcha   eshik   va
devorlariga yopishtirib chiqqanligini ko`rsatadilar. Romandagi Ibrohim kabi sho`ro
siyosatiga qarshi oshkora isyon ko`targan o`z zamonining hurfikr kishilari bunday
nohaqliklarga   uchraganligi   tarixiy   haqiqatdir.     “”Xuddi   shu   yillarda   zulm   avj
olgan, har qanday adolat  poymol qilingan, xalqni siqib , suvini ichish eng baland
pardaga   ko`tarilgan,   butun   mamlakat   tikanli   simlar   bilan   o`rab   olingan   bahaybat
qamoqxonaga   ,   butun   xalq   esa   tilsiz-zabonsiz,   haq-huquqsiz   mahbusga
aylantirilgan ekan…Insoniyat tarixida har xil qirg`inlar, zo`ravonliklar, zolimliklar
ko`p   bo`lgan.   Ammo   ularning   birontasi   ham   sho`ro   mamlakatidagi   katta
qirg`inbarotlar   qarshisida   urvoq   ham   bo`lolmaydi.   Yana   buning   ustiga   ana   shu
million-million   qamalgan,   otilgan,   halok   bo`lgan,   surgun   qilinganlarning   99   foizi
mutlaqo begunoh bo`lganligini unutmang.” 18
            Demak,   adib   bu   davrdagi   umumxalq   fojiasining   dahshatini   tasvirlaganligi
hayotiy   faktdir,   biroq   asar   qahramoning   qamalishi   sababi   bilan   bog`liq   voqea
ijodkorning   xayoli   samarasi   hisoblanadi.   Yozuvchi   badiiy   to`qimalar   orqali
xarakterlagina emas, balki hayotiy va obyektiv g`oyalar hamda yo`nalishlarni ham
kash etadi.
      Umuman, adib asarlarida Omon Muxtor dunyoqarashiga xos hayotsevarlik o‘z
ifodasini   topgan.   Nosir   uslubiy   qarashida   insonga   ishonch   kuchli.   Roman
nechog‘liq   g‘amgin   va   o‘ychan   ohang   asosiga   qurilib,   qahramonlar   mushkul
18
Ozod Sharafiddinov. Dovondagi o`ylar. T.: “Ma’naviyat”, 2004. 390-391-betlar
17 kechinma   va   fojialarni   boshidan   kechirmasinlar,   asarning   yakuni   yorug‘   kunlar
umidi talqini bilan xotima topadi.
                O.Muxtorning   o‘zi   bu   holatni   fe’l-atvoridagi,   tabiatidagi,   qolaversa,
kayfiyatidagi   “ ezgin   odam   emas” ligi;   sharqona   muhitda   o‘sib-ulg‘aygani,tarbiya
topgani,   qahramonlarining   esa   “Baland   Odamlar”,   “Katta   va   Butun”   shaxslar
ekanligi bilan izohlaydi:
         “Men BUTUN ODAM bo‘lgan joyda tushkunlik bo‘lmaydi, deb   o‘ylayman.
Insonning   ko‘rgan-kechirgan   fojialarini   qo‘rqmay   ko‘rsataverish   mumkin.
Qahramon butun bo‘lsa, asarning qora tomonlari unutiladi, eng muhimi, o‘quvchi
ergashishi, ibrat olishi kerak”. 19
Demak,   muallifning   o‘zi   zamonlar   osha   ezilgan,   xo‘rlangan   va   irodasi
bukilmagan   xalqqa   qalbining   tub-tubidayaqinlik,   qarindoshlik,   birodarlik
tuyg‘ularini sezadi.
                  I.2 Adib asarlarida estetik idealning badiiy talqini.
                      San’atning   eng   asosiy   qonuni   –   har   qanday   hayotiy   voqeani   estetik
baholash, ya’ni go`zallik nuqtayi nazaridan badiiy talqin etishdir. Hayot san’at va
adabiyotga   go`zallik   “elagi”dan   o`tib   kiradi,   chunki   inson   go`zallik   qonunlariga
muvofiq ijod etadi. Inson o`z tabiati jihatidan san’atkordir. U hamma joyga qanday
qilib bo`lsa-da go`zallik olib kirishga harakat qiladi.
                        Insonning   go`zallik   haqidagi   tasavvurlari   tarixan   va   ijtimoiy   jihatdan
shartlidir.   Ammo   go`zallik   haqidagi   tasavvurlarning   asosiy   mazmuni   avloddan-
avlodga   meros   bo`lib   o`taveradi.   Chunki   go`zallik   haqidagi   tasavvurlar,   birinchi
navbatda,   insonning   ma’naviy   qiyofasiga   taalluqlidir.   Jamiyatning   manfaatlariga
va   kishilarga   munosabatida   namuna   bo`larli   odamni   “go`zal   inson”   deyish
19
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq” , 2000.423- b.
18 mumkin.   Go`zallik   axloqiygina   emas,   jismoniy   mukammallikni   ham   o`z   ichiga
olib, shu sababdan ruhan va jismonan nosog`lom odam go`zal bo`lolmaydi.
  Go`zallik   –   juda   keng   tushuncha.   U   insonning   fazilatlari   haqidagi
tasavvurlargina   emas,   balki   jamiyat,   uning   eng   odil   va   mukammal   shakllari
to`g`risidagi  tushunchalar  ham  kiradi. Tabiat va jamiyatdagi narsa, hodisalarning,
inson   faoliyatining   kishida   mehr-muhabbat,   quvonch,   zavq,   erkinlik   tuyg`ulari
hosil   qilishga   qodir   bo`lgan   xususiyatlarini   ifodalaydi.   Go`zallik   –   inson   va
hodisalarni   umuminsoniy   hamda   milliy   qadriyat   sifatida   belgilovchi   ijtimoiy,
ijobiy   va   ijodiy   tushunchadir.   Shunday   qilib,   mavjud   voqelikning   ijobiy
tomonlariga   munosabatgina   emas,   balki   mavjud   voqelikni   mukammallashtirish
borasidagi orzular ham go`zallik haqidagi tasavvurga kiradi.
Inson uchun eng go`zal narsa bu –   hayotdir.   Hayot va inson – adabiyot va
obrazning   asosidir.   Shu   jihatdan   adabiyot   ham,   obraz   ham   hissiyotimizga,
ongimizga ta’sir  ko`rsatadi, bizda muayyan tuyg`ularni yoxud tuyg`ular silsilasini
uyg`otadi. Zero, “O`qishli  kitob go`zallikdir, lekin go`zallikda ham  go`zallik bor.
Qorong`u   kechada   otilgan   mushak   ham   go`zal,   quyoshga   qarab   xandon   tashlab
turgan  gul  ham  go`zal.  Osmonda   sochilib  ketgan   rang-barang  olov  va  oqish  izlar
go`zalligi   ko`zni   qamashtirsa   ham   puch   go`zallik,   shuning   uchun   bebaqodir.
Gulning   go`zalligi   esa   to`q   go`zallik,   chunki   uning   bag`rida   hayot   bor,   shuning
uchun abadiy go`zallikdir. G`uncha guldan ham  go`zalroq, chunki  uning bag`rida
ikki hayot – o`z hayoti va yana hayoti bor ”. 20
. Ana shu go`zallik kategoriyasi bilan
bevosita bog`liq bo`lgan tushunchalardan biri bu estetik idealdir.
 “Estetik ideal – badiiy ijodga xos eng muhim tushunchalardan biri bo`lib,
u   ijodkorning   xohishi,   istagi   asosida   yotuvchi   narsa   yoki   shaxsning   qanday
darajada   bo`lishini   anglatadi.   Aniqroq   qilib   aytganda,   obrazning   yozuvchi
tasavvuridagi   ko`rinishi,   uning   konkret   namoyon   bo`lishi   estetik   ideal
tushunchasining   mohiyatini   belgilaydi.   Bunga   voqelik   tarixiy   zaruriyat
20
A. Qahhor. Badiiy ijod haqida. T., 1987, 61-b.
19 qonuniyatlari   asosidagina   emas,   balki   go`zallik   qonuniyatlari   nuqtayi   nazaridan
ham tasvirlanadi.” 21
Ya’ni san’at va adabiyot asarlarida hayot  estetik idealga qiyoslanib, uning
“g`alviri”dan     o`tkazilib,   saralanib   aks   ettiriladi.   Asli   san’atkorlik   hayotni   go`zal
tomonidan   ko`ra   bilish   demakdir.   “Men   san’atkorman   va   mening   hayotim
go`zallikni axtarish bilan o`tadi”, degan edi L. Tolstoy.
                          Adabiyotning   barcha   vazifalaridan   ustun   turadigan   bir   vazifasi   borki,
xarakter tasviri unga xizmat  qiladi, shu tufayli adabiyot emotsional ta’sir kuchiga
ega.   Bu   vazifa   estetik   idealni   ifodalash,   mujassamlashtirishdir.   Xarakter
mazmunning   shakli   sifatida   bu   mazmundagi   serta’sir   va   umrboqiy   unsur   –estetik
idealning   mujassamidir.   Aslida   ,   “badiiy   obraz   voqelik,   hayotiy   mushohadalarni,
taassurotlarni ijodkor dunyoqarashi, estetik ideali orqali qayta ishlanishi oqibatida
yangidan   yaratilishidan   iborat” 22
    Estetik   ideal   tushunchasi   ijtimoiy   xarakterda
bo`lib,   folklor   va   qadimgi   yozma   adabiyotda   ham   mavjud,   shakllanishi   jihatidan
ierarxik-tadrijiy   xarakterga   ega.   Badiiy   asar   Baxtin   ta’kidlaganidek,   avvalombor,
“estetik zavq berishi bilan ahamiyatli”dir. 
                        Ideal   real   mavjud   bo`lib,   go`zallikning   yuqori   darajada   namoyon
bo`lishidir.   Ideal   tushunchasi   mukammallik   darajasi   nuqsonlarni   baholash
imkonini beradi. Idealni falsafiy tushunish asosida kishilardagi komil insonga xos
bo`lgan   xislat,   xususiyatlari   to`g`risidagi   fikrlarning   umumlashma   tomonlari
yotadi.   Ideal   inson   yoki   ijtimoiy   guruhning   mukammallikka   doir   sifat
xususiyatlari,   xatti-harakati,   faoliyatini   ifodalaydi.   Estetik   ideal   insonning
go`zallikka   intilishini   ifodalaydigan   tasavvurlar   asosida   shakllanadi.   San’at   va
adabiyot   idealsiz   yashay   olmaydi.   Taniqli   adib   Onore   de   Balzak   “Insoniyat
komediyasi”   yozgan   so`zboshisida   bu   borada   quyidagicha   fikr   bildirgan   edi:
”Romandan   farqli   o`laroq,   tarix   (fani)   oliy   idealga   intilishga   majbur   emas.   Tarix
21
N.Hotamov, B.Sarimsoqov. Adabiyotshunoslik terminlarining ruscha-o`zbekcha izohli lug`ati. T.,1983. 129-b.
22
Sarimsoqov B. Badiiylik asoslari va mezonlari. T.,2004. 8-b. 
20 qanaqa bo`lgan bo`lsa yoki qanaqa bo`lishi lozim bo`lsa, shunaqadir, ammo roman
esa, yaxshiroq olam tasviri bo`lishi kerak ”.
Estetik   ideal   hamma   vaqt   ijtimoiy   ideallar   bilan   bog`liq   bo`ladi.   Chunki
ijodkor hayotiy taraqqiyot an’analarini ochadi va kelajak qanday bo`lishi kerakligi
masalasini ilgari suradi. Shuningdek, san’at va adabiyot ijtimoiy idealni o`ziga xos
vositalar – insonlar taqdiri va ruhiy holatini tasvirlash orqali ifodalaydi. Bu tarzda
o`z   ifodasini   topgan   ijtimoiy   ideal   kishilarning   nafaqat   ongiga,   balki   hislariga,
qalbiga   ham   kuchli   ta’sir   o`tkazadi,   ularga   huzur,   zavq,   lazzat   baxsh   etadiyoki
hayotdagi   salbiy   hodisalarga   nisbatan   nafrat   uyg`otadi.   Shu   sababli   san’at   va
adabiyotda aks ettirilgan ijtimoiy ideal “estetik ideal” deb ataladi.
Estetik ideal ijtimoiy va etik ideallar kabi, hamma vaqt u yoki bu davrning
tarixiy va ijtimoiy shart-sharoiti bilan bog`liq holda rivojlanadi. Shuning uchun u
voqelikdagi   rivojlanish   qonuniyatlarining   ilgarilama   harakat   ekanligini   to`g`ri
anglashga   ko`mak   beradi.   Chunki   ijtimoiy   ideal   ijtimoiy   harakatning   asosiy
maqsadi   bo`lsa,   etik   ideal   u   yoki   bu   ijtimoiy   tuzumning   normasidir;   estetik   ideal
esa bir vaqtning o`zida ularning har ikkisini ham mujassamlashtiradi. Estetik ideal
inson hayoti, xatti-harakati, hissiy dunyosi va uning kelajak haqidagi orzu-istaklari
bilan   bevosita   bog`liq   bo`ladi.   San’atdagi   o`z   aksini   topgan   estetik   ideal
jamiyatning   ilgarilama   harakatini   belgilash   va   kelajak   ijtimoiy   hayot   uchun
yaroqlari insonni tarbiyalashda muhim vositadir.
              Estetik idealda yozuvchi millati, tili, dini mujassamdir. Ular halqa singari
bog`lanib,   bir-birini   to`ldirib,   unda   ijodkor   mifik   tafakkuridagi   qahramon
–“model”   bilan   birgalikda   o`zi   yashayotgan   jamiyat   va   tizim   muammolaridan
yuqori  turuvchi mukammal insonni  tasavvur    qiladi. Qahramonda nafaqat  ijodkor
ideali, balki unda ijodkor estetik didi ham aks etadi.
          Xususan, yozuvchi Omon Muxtor romanlarida ham estetik idealning o`ziga
mujassamini   ko`rish   mumkin.   Jumladan,   adibning   tassavurida   yaratilgan
qahramonlari,   avvalombor,   iymonli,   hayotda   o`z   e`tiqodiga   ega   insonlardir.   Bu
21 jihat   ayniqsa,   asar   qahramonlari   mushkul   ahvolga   tushib   qolganlarida   ko`rinadi.
Ular qiyin vaziyatlarda Ollohdan madad kutadilar.   
           “Qora to`zon ichida qoqinib – chayqalib – o`lim girdobiga tushib 
borayotgan mashinada, eng so`nggi qatorda o`tirgan xivechdekkina yigit olis-olis 
bir nuqtalarga ko`z tikib, –                                                                                          
ota-bobolardan o`rganib-bilgan,                                                                    
Yuragida  ko’milib yotgan muqaddas so`zlarni topib- tanlab; –                     
o`zicha, –                                                                                                         
o’ychan pichirlamoqda edi:
         “Ilohi, agarchi jurmu isyondin o`zga ishim yo`q: ammo Sendin o`zga ham –
kishim yo`q!
                  Ilohi,   o`zluk   yomonlig`idan   –   o`zlugum   bila   o`ta   olmaydurmen!   Va,
yaxshilarning etagin – yomonlig`im uyotidin! – tuta olmaydurmen.
Ilohi , odam (avvaldan) xilofot  taxtining mustavjibi – o`zimu bo`ldi?!
Ilohi,   ul   uzun   yo`l   va   qattig`   vodiyda   (meni   )   inoyating   bila   yo`lla!   Va,   aning
qat’ida oyog`im toyilsa, - dastgirliging bila qo`lla!
                  Ilohi,   dardi   holimni   har   kimga   aytsam,   –   rad   qilsa,     –   Senga   tavajjuh
etkaymen! Va agar Sen rad qilsang,  – netkaymen; va, kimga ketkaymen?!
          Ilohi, toatqa tavfiq bersang,  – riyodin asra!  Va, ibodatqa yo`l ko`rguzsang, –
xatodin asra!..”  23
          Yuqoridagi parchada “Tepalikdagi xaroba” romani qahramoni Mirzo G`olib
yolg`izlikda   ruhan   azoblanar   ekan,   Allohga   murojaat   qilib,   undan   najot   so`raydi.
Qahramonning   bu   tavallosida   uning   Yaratganga   bo`lgan   yuksak   ishonchi   ufurib
turadi.   Yozuvchining   asarlaridagi   obrazlar   qanday   og`ir   sharoitga   tushmasinlar,
ular   yordamni   insonlardan   emas,   balki   Allohdan   kutadilar.   Shu   jihatdan   ular
insonlarga emas, Buyuk Yaratgan Zotga sig`inadilar: 
23
Muxtor Omon. To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari (Trilogiya) . –T: Sharq”, 2000.322-b.
22                   “Ibrohim:   “Men   yolg`iz   senga   sig`inaman,   parvardigorim!”   deb   xudoga
ibodat-iltijo qilmoqda edi” 24
              Mazkur   parchadan   “Muhabbbat   o`limdan   kuchli”   asari   qahramoni   Ibrohim
shaxsga sig`inish davrlarida yashagan bo`lsa-da o`z e’tiqodidan voz kechmaganligi
ma’lum   bo`ladi.   Umuman,   ijodkor   yaratgan   qahramonlarini   chin   dildan   iymon-
e’tiqodli   bo`lganliklari   sababli   ularning   Yaratganga   bo`lgan   ishonchlariga
mustabid   tuzumning   mafkurasi   ham   ta’sir   ko`rsata   olmagan.   Masalan,   “Ming   bir
qiyofa” romani qahramoni Abdulla Hakimning quyidagi nutqi fikrimiz isbotidir:
                   “Men xudojo`ylik qilganim yo`q. Toat-ibodat, taqvoni bilmasdim. Menga
birov buni o`rgatgan ham emasdi. Ammo Xudoning borligiga doim ishonganman.
O`qigan   maktablarimizda   bizga   dahriylikdan   tarbiya   berib,   dinsizlikni
qulog`imizga   quyishganiga   qaramay,   ayrim   o`rtoqlarim   mendan   hattoki   kulib
yurishganiga   qaramay,   ey,   baribir   Xudoga   shak   keltirmaslik   kerak,   deb   turib
olardim! Zig`ircha shubhaga bormasdim! ” 25
                    Demak,   Abdulla   islom   dini   farzlarini   bajarmasa   ham,   ammo   ich-ichidan
Allohga   ishonadi,   Uning   borligiga   zarracha   shubha   qilmaydi.   Vaholanki,   sobiq
sovet   davrida   ateistik   qarashlar   ilgari   surilgan,   “Xudo   yo`q”   deya,   yosh   avlodga
ta’lim   berishgan.   Biroq   bu   tarbiya   qahramonning   mustahkam   e’tiqodiga   putur
yetkaza   olmagan.   Yuqoridagi   obrazlar   orqali   ma’lum   bo`ladiki,   Omon   Muxtor,
avvalo, hayotda insonlar o`z e’tiqodiga ega bo`lishi va Xudoga nisbatan qalblarida
ishonch   hech   qachon   so`nmasligi   lozimligini   birinchi   o`ringa   qo`yadi.   Zero,   chin
iymonli kishi hech qachon birovga yomonlik qilomaydi. 
Aslida,   asar   mohiyatini   anglashda   ijodkor   hayoti   va   taqdiri   kalit   vazifasini
bajaradi. Badiiy asar har doim  betakror, unda doimo ijodkor shaxsi yiltillab o`ziga
ishora   qilaveradi.   Shu   bois   “biografik   yondashuv   ijodkor   shaxsi   orqali   asar
mohiyatini   anglashning   muhim   omilidir”.   Estetik   ideal   ijodkordan   hamma   vaqt
hayotiy haqiqatning badiiy asar maqsadiga mos bo`lishini talab etadi. O`z o`rnida
24
Omon Muxtor. Muhabbat o`limdan kuchli. Roman. “Sharq yulduzi” jurnali. 2010-y. 4-5 sonlar
25
Muxtor Omon. To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari (Trilogiya) . –T: Sharq”, 2000.59-b.
23 yozuvchi real voqelik faktlarini badiiy obrazga aylantirishda ularni o`zining estetik
talab   va   ehtiyojlariga   moslashtirishga   harakat   qiladi.   Boshqacha   qilib   aytganda,
hayotiy   material   yozuvchining   asaridan   joy   olishdan   ilgari   uning   poetik   sudidan
o`tadi.   San’atning   eng   muhim   ahamiyati   –   turmushda   kishi   uchun   qiziq   bo`lgan
hamma narsani tasvirlab berish, turmush hodisalari ustidan hukm chiqarish birinchi
o`ringa qo`yiladi.
            Xususan,     Omon   Muxtor   ijodida   ham   tarixiy   shaxslar   obrazi   hayotiy
faktlar   asosida   yozuvchi   estetik   tafakkuriga   mos   holda   yaratilganligini   ko`rish
mumkin.   Adibning     “Tepalikdagi   xaroba”   romanida   Lutfiy,   Mashrab   va   Bayron
kabi   buyuk   ijodkorlar   siymosi   gavdalantirilgan   bo`lib,   ular   asar   bosh   qahramoni
Mirzo   G`olib   shaxsiyatini   ochib   berishda   muhim   o`rin   tutadi.   Chunki,   Mirzo
G`olib bolalikdan onasidan eshitgan Mashrab g`azallari, otasi aytib bergan Bayron
she’rlari   ta’sirida   voyaga   yetganbo`lsa,   ulg`aygach   eng   yaqin   do`sti   Lutfullaning
Lutfiy   hayoti   va   ijodiga   doir   so`zlab   bergan   voqealar   uning   taqdirida   katta
ahamiytga   ega   bo`ldi.   Shu   o`rinda   adib   Lutfiy   shaxsiyatini   aks   ettirishda   tarixiy
faktlar bilan bir qatorda o`zining ijodiy fantaziyasini uyg`unlashtira olgan:
“…Lutfiyning     umri,   asosan,   faqirlik,   nochorlikda   o’tgan   edi.   U   kamtarin,
xoksor… “so’xta kishi erdi’’. Abdurahmon Jomiyga iltifot ko’rsatib, bunga u javob
qaytarolmay qisinganida,’’Sizning eski to’ningizni gadoyliq qilurbiz!’’-deb, Lutfiy
uning   kisvatini   egniga   ilgan   edi…Lutfiy   to’g’risida:   ‘’Darvesh   kishi   erdi…
Agarchi shoirlik tarixida ma’ruf va mashhur bo’ldi; ammo darveshlik tarixini dog`i
ilkidan   bermadi!’’-   degan   gap   ayni   haqiqat   edi.   U   Shayx   Shahobiddin
Xiyoboniydan ma’lum muddat so`fiylik tariqatidan ta’lim ham olgan edi.
               Tantilik, jo`mardlik; ismiga mos – lutf uning g`arib, sodda hayoti soyasida
tog`dek   yuksalib   turar,   Lutfiy   bu   tog`ni   hammaga   ko`rsatavermaslik   uchungina
devonavor   yashab   yurgandek   edi!   Faqat   ba’zan   oftob   yaraqlab,   qorli   cho`qqilar
bexosdan barq urar edi… Hali yosh Navoiy ‘’Orazin yopqoch…’’ deb boshlangan
bir g`azalini o`qib berganida, Lutfiy baralla: ‘’Volloh, muyassar bo`lsa o`n-o`n ikki
24 ming   baytimni   bu   g`azalga   olmoshardim;   o`shanda   ham,   baxtiyor   bo`lib
olmoshardim!’’- degan edi.” 26
                   Yuqoridagi parchada ma’lum bo`ladiki, ijodkor Lutfiyning zamondoshlari
tomonidan   bildirilgan   fikrlar   hamda   o`z   estetik   tasavvuriga   suyangan   holda   o`z
idealidagi Lutfiy siymosini jonlantirgan.
          Ma’lumki, tarixiy – xronikal hamda hujjatli asosda Alisher Navoiy obrazini
yaratishga   urinishlar   ilgari   ham   bo’lgan.   Ular   orasida   ulug’   shoir   va
mutafakkirning   surati   va   siyrati   haqida   xalqimizga   muayyan   tasavvur   bera   olgan
Oybek,   Lidiya   Bat,   Mirkarim   Osim   singari   ijodkorlarning   tarixiy   roman   hamda
qissalari adabiyotimiz tarixida sezilarli iz qoldirgan.
                    Yozuvchi   Omon   Muxtor     romanlarining   ulardan   farqli   jihatlari   nimada?
Aslida   u   ham   bizga   tanish   bo`lgan   tarixiy   hujjatlarga,   shoir   zamondoshlarining
xotiralariga,   ulug`   so`z   san’atkorining   adabiy   merosiga   tayangan   holda   qalam
tebratadi.   Biroq   yozuvchi   ularda   bayon   qilgan   fakt   va   raqamlarni   shunchaki
sharhlash   bilan   cheklanmaydi.   Ularga   boshqacha   nigoh   bilan   qaraydi.   Shu
ma’noda   bu   fakt,   eng   avvalo,   roman   uchun   tanlangan   mavzu   va   obrazga
munosabatda  namoyon bo`ladi. Nazarimizda,  adib Omon Muxtor  o`z salaflaridan
farqli , “Ishq ahli aro” va “Buyuk farrosh” romanlarini Navoiy haqida emas, shoir
va   mutafakkir   Navoiyni   anglash   haqida   yozgandek   tuyuladi.   Muallifning   bu
qutlug`   niyatini   hikoyachi   rassom   Abulxayrning:   “Navoiy   to`g`risida   yuzlab
kitoblar   yozilgan.   Ammo   ko`nglim   to`lmadi.   Bularning   aksarida   u   tirik   odamdan
ko`ra   ko`proq   devordagi   suratga   o`xshaydi   ”,   degan   so`zlaridan   ham   anglash
mumkin.
             Omon Muxtor ijodiy niyatini ro`yobga chiqarish uchun o`ziga xos yangicha
bayon   uslubi   va   tasvir   vositalarini   kashf   etadi.   Bu   birinchi   galda   hikoyachi-
qahramon   obrazini   tanlashda   ko`rinadi.   Rassom   Abulxayr,   muallif   Omon
Muxtorning ham, qahramon Alisher Navoiyning   ham tengdoshi – 60 yoshda. Bu
“tengqurlik” Navoiy bilan muallif va hikoyachi-qahramonning bir-birini tushunish,
26
Muxtor Omon. To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari (Trilogiya) . –T: Sharq”, 2000.312-b.
25 ruhiy holatini, his qilishga yordam beradi. Navoiyning ham shoir, ham mutafakkir
faylasuf,   ham   tadbirkor   va   aqlli   davlat   arbobi,   ham   oshiq,   ham   inson   sifatida
anglash   istagi   roman   dilogiyani   mantiqiy   jihatdan   birlashtirib   turadi.   Xuddi   shu
o`rinda   Omon   Muxtorning   ijodiy   tamoyili,   g`oyaviy   maqsadi,   axloqiy-falsafiy
niyati   oydinlashadi.   Adib   an’anaga   aylangan   usulga   ko`ra,   o`quvchini   Navoiy
atalmish ulug`vor cho`qqi sari chorlamaydi, aksincha, bu muazzam siymoni bizga
yaqinlashtirishga intiladi.      
          Romanda   Navoiyni   anglash   chuqurlashgani   sayin   o`z   qahramoni   bilan
hikoyachi-muallifning   ruhiyati,   ma’naviy   olami   birlashib   yakranglik   kasb   eta
boradi.   Hatto   yosh   o`tgan   sari   yuzlanadigan   xastaliklarni   ham   ikkalasi   barobar
boshdan kechiradi. “Favoyid” davri – elga naf tegishi lozim bo`lgan palla haqidagi
muallif va qahramon munosabatlarida ham o`xshashlik, uyg`unlik kuchaya boradi.
Avvalo,   “elni   shod,   mamlakatni   obod”   ko`rish   istagi,   keyinroq   olam   va   odam
masalasidagi   mushohadalar,   ruhiy   poklanishni   ilohiy   darajaga   ko`tarish,   abadiyat
sirlarini   kashf   etishga   intilish   –bularning   barchasi   qahramon   haqidagi   tafsilotlar
hamda muallifning ichki kechinmalari fonida badiiy ta’sirchanlik, falsafiy teranlik
kasb eta boradi.
                  Adib   tarixiy   siymo   Navoiyni   zo`rlab   zamonaviylashtirmaydi,   unga   yo`q
sifatlarini   yopishtirmaydi.   Bir   so`z   bilan   aytganda,   uni   ideallashtirish   fikridan
hamisha   yiroq   turadi.   Chunki   muallifning   o`zi   qayd   etganidek,   “turli   dolg`ali
davrlarda   bu   ulug`   zot   nomi   yerga   ham   urilgan,   ko`kka   ham   ko`tarilgan.   Bugun
shoir   va   mutafakkirni   qanday   bo`lsa   shundayligicha   qabul   qilishimiz,   asarlarni
kitob   javonlari   va   tokchalardan   qalbimiz   hamda   shuurimizga   ko`chirish   pallasi
yetdi.   Uning   ojiz   tomonlari   ham   biz   uchun     aziz   –   hamdard   va   hamfikrligimiz
ortadi,   ustun   jihatlari   ham   qadrli   –   ibrat   maktabi   bo`lib   xizmat   qiladi   ”.
Romanlaridagi   boshqa   qahramonlar   ham   Navoiy   siymosining   yaxlitligini   va
takomiliga   xizmat   qiladi   va   shoirni   yanada   chuqurroq   anglashga   yordam   beradi.
Xususan,   Husayn   Boyqaro   obrazi   o`zining   hayotiyigi   bilan   diqqatga   sazovordir.
26 Uning ulug` inson, qudratli shoh, xassos shoir, Navoiyning sirdosh do`sti ekanligi
haqida   ko`p   gapirilgan.   Ojiz   va   notavon   jihatlari   haqida   ham   yetarli   tushunchaga
gamiz. Ammo uning xarakteridagi eng muhim jihat “yarq” etib ochilgan emas –u
mustaqil fikrdan yiroq kishi. Yonida Navoiy tirsa, u zukko shoir, adolatli hukmdor,
mo`tabar   siymo.   Xadicha   begimga   suyansa,   kaltabin   ota,   noshud   va   notavon   er,
hatto   qotil   kimsa.   Majididdin,   Nizomulmulk   singari   makkorlar   davrasida   esa
qo`g`irchoq hukmdor. Shuning uchun ham, hikoyachi-muallifning quyidagi keskin
xulosasini ma’qullamay iloj yo`q; “Alisher –Husayn davrida yashagan shoir emas,
Husayn – Alisher davrida yashagan shohdir!”
                 Abulxayrning kasbi  san’atkor bo`lganligidan mutaxassisligi  jihatidan ham,
dunyoqarashi   va   yoshi   bilan   ham   yozuvchi   Omon   Muxtorga   tengdoshdir.   Ko`p
o`rinlarda   o`quvchi   Navoiy   asarlarining   tahlil   qilinishida   rassomdan   ham   ko`ra
ko`proq   shoir   va   yozuvchi   Omon   Muxtorni   tasavvur   qilib   turadi.   O`zini   Navoiy
portretini   chizishga   ruhan   tayyorlayotgan   musavvir   Abulxayr   suhbatdoshiga
shunday   deydi:   ”Navoiy   to`g`risida   yuzlab   kitoblar   yozilgan.   Ammo   ko`nglim
to`lmaydi,   bularning   aksarida   u   tirik   odamdan   ko`proq   devordagi   suratga
o`xshaydi.”   Aslida   esa   “U   –bir   osmon.   U   –bir   ummon.   Qamrash   qiyin!”   bo`lib,
“Hali hech kim Bu Osmon qa’riga ko`tarilmagan! Hali hech kim Bu Ummon tubini
ko`rmagan!”   Hikoyachi  suhbatdoshimiz shoir  she’rlarini  saralab, ularning ruhiga
kirib   va   hayoliy   ma’no   kirar   ekan,   o`z   mulohazalarini   shoshilmay,   o`ylab,   fikr
tarozisida   tortib,   chuqur   mulohaza   yuritib,   shoir   g`azallarining   ma’nosi   va
ohangidagi   farqlarini   aniqlaydi.   Ayrim   o`rinlarda   xudi   ilmiy   xodim   singari
miyasiga dam berganday, “xo`p” deya bir lahza saqlab oladi-da, fikrlashni davom
ettiradi.
                Omon   Muxtor   badiiy   zamindan   hayotiy   mantiq   izlagan.   Navoiy   yaratgan
rubobiy   she’riyat   bag‘ridan   ko‘ngil   timsolini   topa   olgan.   Bu   SHAXS   haqidagi
tasavvurlar   tugalligini   shoir   yaratgan   lirik   obrazlar   sharhi   orqali   Navoiyning
mushohada   olamiga   kirib,   xayoliy   muhabbat   falsafasi,   lirik-dramatik   lavhalar
27 bag‘ridagi   jozibali   ruhiy   holatlar-ko‘ngil   manzaralarini   aniq   ko‘ra   bilgan.   Real
odamning   shikasta   ruhi,   murakkab   kayfiyati-yu   fuzun   dardlarini   mutasavvuf
valiylar   e’tiqodi   bilan   chambarchas   bog‘lab   idrok   etgan.   Navoiy   suvratini
taxayyulda   yaratishdek   mushkul   vazifani   ishtiboh-u   hayronlik,   umid-u   ishonch
hislari   qorishiqligida   uddalagan.   Misralar   talqinidan   komil   va   solim   ma’nolar
topgan. Shuning uchun ham Navoiy kitobxonning ko‘z o‘ngida go‘zal xayoloti-yu
istak-mayllari,   shirin   xotiroti   va   mujrimona   tazarrulari   bilan   namoyon   bo‘ladi.
Asarda tuyg‘ular, o‘ylar, xotiralardagi jilvalar tasvir obyekti ekan, ruhiy olamdagi
behudud   poyonsizlik,   shubhasiz,   tadqiqni   talab   etadi.   Agar   bugungi   o‘zbek
adabiyoti, xususan, nasri ham inson ma’naviyati qirralarini tekshirish, ruhiyatidagi
ko‘z   ilg‘amas   sezimlarni   tadqiq   etish   sari   intilayotgan   ekan,   Romanda   o‘ychil
inson   tafakkuri   va   hissiyoti   to‘la   namoyon   bo‘lgan.   Asar   Navoiyni   to‘laroq
anglash, uni fikr tarzi, axloqiy qanoati, e’tiqod yo‘sini jihatidan his va idrok etish
imkonini beradi.  
                  Bizningcha,   Omon   Muxtorning   aksar   xulosalari   subyektiv   tasavvur   va
taxminlarga   asoslansa-da,   tarixiy   o‘tmishni   ko‘lamli   nigoh   hamda
mushohadakorlik   asosida   ifoda   etgan   dastlabki   mulohazalar   ekanligi   bilan
muayyan   qimmat   hamda   zalvor   kasb   etadi.   U   o‘z   ko‘ngli   istagini   qondirish
barobarida,   dunyoviy   talqinlar   doirasini   mumkin   qadar   kengaytirish,   kitobxon
tafakkuri   va   ruhini   erkin   havolarga   etaklash   niyatida.   Demakki,   bizni   pokiza   bir
insonning samimiy kechinmalari, ezgu xayollari, aziz xotiralari, o‘kinch-armonlari,
maqsad-muddaolari,   intilish-kurashlari,   qat’iyati   va   ulug‘vorligi   dunyosiga   oshno
etmoqchi   bo‘ladi.   Uning   ifodasi   kitobxonning   tafakkurini   harakatga   keltirgan,
tuyg‘ularini ezgulikka yo‘naltirgan ekan, ko‘zlangan maqsadga erishilgan.
                   
Har   bir   ijodkor   o`z   asarini   beehtiros,   befarq   yaratolmaydi.   Har   bir   asarga
harorat   bergan   ehtiros   esa   yozuvchining   butun   ijodini,   ma’naviy   hayotini,   ong-u
shuurini   ich-ichidan   boyitib   turgan   intilishning,   fidokorlikning   uchqunidir.   Bu
28 uchqun   har   bir   adibda   turlicha   namoyon   bo`lib,   bir   ijodkordagi   ehtiros   boshqa
ijodkor   ehtirosidan   tubdan   farq   qiladi.   San’at   va   adabiyotda   bu   estetik   hodisa
“pafos” deb yuritiladi.
                    “Har   bir   san’at   asarining   kuchi   uning   mazmunidagi   ehtirosni,   “dard”ni
o`quvchi,   eshituvchi   yoki   tomoshabinga   “yuqtira   bilish”da   ko`rinadi.   Ammo
“ehtiros”   yoki   “dard”   iboralari   adabiy   asarga   xos   ana   shunday   “yuqtiruvchanlik”
xususiyatini  ifoda etolmaydi.  Ehtiros  , umuman,  his-hayajon demakdir.  Pafos  esa
g`oya   bilan   bog`liq   bo`lgan   hisni,   biror   g`oyaga   maftunlik   natijasida   ijodkorda
paydo bo`lgan qattiq hayajonni, ko`tarinki ruhni bildiradi.” 27
                   Pafosda ijodkorning fikri va hissiyoti  shunday birikib ketadiki, mana shu
birlik   asaridagi   yetakchi   g`oyani   aniqlashda   muhim   kalit   hisoblanadi.   Pafosni
ijodkorni   yozishga   majbur   qilgan  chuqur   e’tiqodsiz   tasavvur   qilish   qiyin.  Ijodkor
e’tiqodi   va   g`oyasi,   ya’ni   asar   pafosi,   asosan,   yozuvchi   estetik   idealida   yaqqol
namoyon bo`ladi.    
Tabiatan ehtirosga moyil bo`lgan shoir-yozuvchilardagi ichki ijodiy qudratni
esa ayanchli yillar shafqatsizligi poymol etgan, ehtirosning jilovlanishi, to`g`ridan-
to`g`ri badiiy ijod erkini bo`g`gan. Ingliz adibi J. Oruellning ta’biri bilan aytganda,
har   qanday   mustabid   jamiyatda  badiiy   prozaning  halokatga   uchrash   xavfi   ortmay
iloji   yo`q.   Siyosiy   mustaqillik   esa   ijodkor   uchun   ehtiros   hurligi   muhitini   yaratdi,
ehtiros   voqelikning   kishi   shuuridagi   birlamchi   in’ikosi   sifatida   o`zining   azaliy
burchini ado etishga kirishdi.
Dunyoni   o`zimiz   yashab   turgan   muhitini   bor   murakkabligi   bilan,   jamiki
jumboqlari   bilan   ham   aqlan,   ham   qalban   to`la-to`kis   idrok   etishga   urinish   omma
ongining, jumladan, badiiy ijod sohiblarining faollashuviga zamin yaratdi. Odatda
katta   ijtimoiy   uyg`onish   jarayonlari   shunday   boshlanadi   va   bu   jarayonda   badiiy
tafakkur ravnaqi katta ahamiyat kasb etadi.
27
Izzat Sulton. Adabiyot nazariyasi. T.:”O`qituvchi” NMIU, 2005.  91-b.
29           Ushbu fikrlarimiz dalili Omon Muxtor ijodida ko`rinadi. Jumladan, adibning
“muhabbat   o`limdan   kuchli”   romanida   Ibrohim   timsolida   mustabid   mafkuraning
adolatsizliklariga oshkora va mardona kurashgan inson siymosi gavdalantiriladi.
         Mazkur asarda uch avlod vakillari taqdiri aks ettirilgan bo`lib, o`tgan asrning
50-yillaridan   to     hozirgi   kungacha   bo`lgan   davr   voqealari   qalamga   olingan.   Ilk
avlod   vakili   Ibrohim   davrning   nohaqsizliklariga   dadil   qarshi   chiqa   oldi.   U   o`z
ehtiroslariga   erk   beradi   va   uning   ustidan   kulgan   dushmanlarining   kirdikorlarini
fosh   qiladi.   Bu   qahramon   orqali   adibning   hurlik,   ozodlik   haqidagi   hissiyotlari   va
erk yo`lida davr zulmlariga qarata isyon ko`tara oladigan inson timsoli ko`rsatiladi.
Ijodkor ahli xilma-xil bo`ladi. Biri – o `zi yashab turgan real voqelikdagi illatlarni
“zug`um”   ostiga   oladi,   ikkinchilari   –   jamiyat   osmonida   elas-elas   esayotgan,   hali
hech  kim   totib ko`rmagan  hayotbaxsh  shabadalarni  birinchilardan bo`lib ilg`aydi,
uchinchilari   –   yuqoridagi   har   har   ikki   toifaga   xos   xususiyatni   o`zida
mujassamlashtiradi.   Omon   Muxtor   esa   uchinchi   toifa   ijodkorlariga   xos   bo`lib,   u
o`z   ijodida   sho`ro   davri   illatlari   fosh   qilinishi   barobarida   ozodlikning   ilk
shabadalari   seziladi.   Xususan,   yozuvchining   1986-yil   yozilgan   “Egilgan   bosh”
romani fikrimiz dalilidir:
“Bizning   xalqimiz   buyuk   bir   insonlarni   dunyoga   bergan.   Aqlli   xalq,   katta   xalq.
Lekin qaramlik, tuban munosabat so`nggi asrda uni dindan “chiqarib” yubordi! U
o`z-o`ziga o`xshamay qoldi. Sindi!”  28
               Asar  qahramonining bu so`zlari  millatning, xalqning zavolga  yuz tutishiga
qaramlik,   e’tiqodsizlik   sabab   bo`lganligini   oshkora   ayta   olishda   ijodkorning
ko`rsatgan jasoratidan dalolatdir.
              Ijodkorning qismati shuki, u o`zining bashoratlarini ilmiy yo real hayotiy
mantiq   asosida   isbotlab   berolmaydi,   chunki   u   badiiy   reallik   dunyosida   yashaydi.
Uning   badiiy   haqiqatlari   ehtirosdan,   hissiyotdan,   tuyg`ulariga   tinchlik
bermayotgan   iztiroblaridan   dunyoga   keladi.   U   o`z   qalbida   ko`z   ochgan
hissiyotlarini odamlarga ulashadi, shu bilan uning asarlari umumxalq hissiyotining
28
Omon Muxtor. Xotin podshoh: Romanlar.   T.: “Sharq” , 2010. 252-b.
30 tarbiyachisiga   aylanadi   –   xalq   qoniqish   qilib   yashayotgan   hissiyotlar   olamidan
ko`ra   yangiroq,   yuksakroq   hissiyotlar   ham   mavjudligini   ko`rsatadi,   boshqalar   esa
ularni   badiiy   ijod   namunalaridan   bahramand   bo`la   olgan   taqdirdagina   sezadilar,
ilg`aydilar. Ilg`agani sayin eski  va daqqi  hissiyotlar, hayajon-u hayratlardan ozod
bo`la   boradilar.   Demak,   ruhiy   ozodlik   o`z-o`zidan   kelmaydi,   u   tuyg`ular,
hissiyotlar, hayajon va hayratlar tarbiyasi orqali qo`lga kiritiladi.
                 Omon Muxtor asarlari qahramonlari ana shu ruhiy ozodlikka va shu orqali
millat   ozodligiga   erishishni   istaydilar.   Bu   yo`lda   esa,   avvalo,   inson   o`zidagi
mutelik   kayfiyatini   yenga   olishi,   kishining   kishiga   qaramlik   hissini   yo`qotish
kerakligini uqtiradilar:
             “O`zingdan yoshi ham, ishi ham katta odamni hurmat qilish kerak! – dedi
u.   –   Faqat   yoshi   yoki   faqat   ishi   katta   odamning   ham   so`ziga   qarash   kerak!
Hurmatin   buzmaslik   kerak!   Aks   holda,   hayot   izdan   chiqadi.   Barcha   iplar   uziladi.
Boshboshdoqlik   ro`y   beradi.   Itoatsiz   mumkin   emas…   Lekin   farzand   ota-onani
hurmat   qilish   uchun   birinchi   navbatda,   ota-ona   o`zini   munosib   tutmaydimi?   Biz
katta-kichik,   hammamiz   banda.   Eng   avval,   Xudoga   itoat   qilamiz.   (Allohdan
boshqasiga   sig`inmagin,   deganlar).   Bandaning   bir-biriga   itoati   nisbiy!   Xo`p.
Dunyoda   har   kimning   o`z   tushunchasi   bor.   Fikri.   Qarashi!   His   etganing,
o`ylaganingni   aytmaslik   qo`rqoqlik,   munofiqlik   emasmi?!   Qachongacha   uyda
boshqa,   ko`chada,   odamlar   orasida,   majlis   yoki   davrada   boshqa   gapni   gapirish
kerak?   “Boshimga   qilich   kelsa   ham   degayman   rostin!”–   ota-bobolarning   bu
shiori   nahotki,   zamonlar   o`tib,   yo`qoldi?   Taraqqiyotga   erishgan   sayin,
“maymuniyat   deganidek,   nahotki,   munosabat   niqob   taqib,   o`yin   ko`rsatishga
aylangan bo`lsa? Siyosiy o`yin! Ijtimoiy o`yin! Ommaviy o`yin… Tabiiylik qani?
Xolislik qani? Biz katta xalqmiz. Ammo oramizda shunday  odamlar  borki, butun
hayotni   teatrga   yaqinlashtirib,   o`zi   o`ynab,   butun   xalqni   o`yinga   tortgisi   keladi.
Ana   siz   sig`ingan   G`ayrat   Nusrat!   Uning   buyukligi   yolg`on.   O`zi   biladi!   Sizlar
ham bilasizlar! U qo`lidagi qon tomgan qilichi bilan, O`z sha’ni, o`z obro`yini tutib
31 turibdi.   Imkon   topib   yashab   qolishni   istaydi,   xolos!   Sizlar   unga   oshiq-shaydo
bo`lsanglar, marhamat! Lekin hammadan buni nega talab qilasizlar? Hamma uning
aravasiga minib, ashulasini aytishi shartmi? ” 
                    Parchadan   ayon   bo`ladiki,   asar   qahramoni   davr   illatlarini:   itoatgo`ylik,
qaramlik, ikkiyuzlamachlik, noxolisliklarni  keskin tanqid ostiga oladi  va bu bilan
atrofdagilarni ham jismonan, ham ruhan ozod bo`lishga undaydi.
                    Omon  Muxtor   asarlaridagi   estetik   ideal   tarzda   berilgan   qahramonlarning
deyarli   barchasida   bir   mushtarak   jihat   bor.   Bu   ularning   onasiga   bo`lgan   cheksiz
mehri, farzandlik muhabbatidir. Jumladan , “Egilgan bosh”da Qodirjon,“Ming bir
qiyofa”da Abdulla, “Tepalikdagi xaroba”da Mirzo G`olib kabi obrazlar volidasini
benihoya   hurmat   qilganliklari   asar   voqealari   silsilasida   yaqqol   ko`zga   tashlanadi.
Ayniqsa, Abdulla onasining qarshiligi sababli o`z muhabbatidan voz kechadi:  
            “Sen uchun dunyoda muhabbat har narsadan yuksak edi. Lekin sen o`zing
uchun shunday aziz bo`lgan muhabbatni ham butun umri jafo-g`urbat bilan o`tgan
onangning   poyiga   nisor   qilding.   Volidangning   haqqi-hurmatini   tugal   bajo
keltirding!..” 29
                   Abdulla onasi oldidagi farzandlik burchini ado etganligi tufayli Jannatdan
joy   oladi.   Uning   volidasiga   bo`lgan   muhabbati   she’rlarida   ham   o`z   ifodasini
topgan:
“Ona… Ona!                                                                                                                
Yagona                                                                                                                   
ona!                                                                                                                         
Biz otliqmi yoki piyoda –                                                                                    
Chalg`itmasin qanday afsona,                                                                                     
Sig`inamiz senga                                                                                        
dunyoda.” 30
29
Muxtor Omon. To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari (Trilogiya) . –T: Sharq”, 2000.67-b.
30
Muxtor Omon. To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari (Trilogiya) . –T: Sharq”, 2000.54-b.
32                Qodirjonning onasi oldidagi farzandlik hissini anglash tuyg`usi esa yanada
kuchliroq tarzda namoyon bo`ladi. Qodirjon onasini nafaqat uni dunyoga keltirgan,
voyaga   yetkizgan   inson   sifatida   sevadi,   balki   turmush   o`rtog`i   nogiron   bo`lib
qolsa-da, uni tashlab ketmay, og`ir damlarda unga yelkadosh bo`lgan ayol sifatida
ham hurmat qiladi:  
                    “Oyimning   o`rnida   boshqa   ayol   bo`lganida,     –   bundaylar   esa   istagancha
topiladi, – dadamning ahvolini bilgach, ayniqsa, uni ko`rganidan keyin, men endi
bu   dardisarni   boshimga   uramanmi,   deb   burilib   oz   yo`lidan   ketaverishi   hech   gap
masdi!   Oyim   dadamni   yaxshi   ko`rgani-yu,   odamning  chiqiti   yo`q,   degan   aqidaga
rioya qiladigan ayol ekanligidan, o`shanda cheksiz marhamat ko`rsatgan, dadamni
qayta   tiriltirib,   oyoqqa   turg`izgan.   Ana   shunday   inson   mening   oyijonim!..” 31
Qahramon   nutqi   orqali   nafaqat   uning   onasiga   bo`lgan   ehtiromi,   balki   urush
yillarida sadoqati, sabr-bardoshi bilan chin hurmatga munosib bo`lgan o`zbek ayoli
siymosi namoyon bo`ladi.
31
Omon Muxtor. Xotin Podshoh. Romanlar.  T.:”Sharq”, 2010. 272-b.
33                II bob.Uslub rang-barangligi va ijodkor poetik konsepsiyasi
                     II .1 O.Muxtor ijodiga xos uslub va mahorat
Adabiyotda har bir ijodkorning o`ziga xosligini  belgilaydigan   asosiy omil bu
uslubdir.   Zero,   Gyote   aytganidek   “Uslub   –odam   ”   ,   ya’ni   adabiyotda   qancha
ijodkor   bo`lsa,   shuncha   individual   uslub   mavjud.   Shunga   ko`ra,   V.Belinskiyning
“Yozuvchining   mazmun   bilan   shaklga   quyma   bir   holat   bag`ishlay   olish
qobiliyatini   va   shu   bilan   birga   hamma-hamma   narsaga   o`z   shaxsi,   o`z   ruhini
takrorlanmas,   original   muhrini   tushurib     o`ta   olish   xususiyatini   ”   –   uslub   deb
belgilaganligi   o`rinlidir.     Demak,   bundan   ko`rinadiki,   uslub   o`zida   ham   shaklni,
ham   mazmunni,   ham   g`oyani   ,   ham   mavzuni   qamrab   oladi.   Bularning   hammasi
birlashganda badiiy asar yaxlit holda ijodkor uslubini ta’minlaydi.
      Ijodkor uslubi uning shaxsiyati , hayotiy tajribasi, asarda tasvir vositalarini
qo`llash imkoniyati, san’atkorning hayot va uning mohiyatini,  borliq haqiqatlarini
tadqiq   hamda   tahlil   qila   bilishida   namoyon   bo`ladi.   Shunday   ekan,   “uslub   –
yozuvchining voqelik va insonni idrok qilishi, ularning qalbidagi haqiqatning kashf
etishi   va   uni   so`z   vositasida   obrazli   ifodalay   olishi   –bu   vazifalarni   individual
(“o`ziga   xos”)   tarzda   yaratish   san’atidir.” 32
      Uslubiy   individuallik   yozuvchining
32
Hotam Umurov. Adabiyot nazariyasi. T.:”Sharq”, 2002. 236-b.
34 poetik   fikrlashi   va   hayotni   ifodalash   xususiyatlari   majmui   hisoblanib,   u   badiiy
asarning barcha qatlamlarida namoyon bo`ladi.
                      Uslub   bu   ijtimoiy   hodisa   bo`lib,   hayot   mahsuli.   Har   bir   odam   alohida
uslubga   ega.   “Yozuvchi   shaxsiyati   –   iste’dod   yo`nalishi,   saviya   darajasi,   qarash
doirasi,   shaxsiy   tajribasiva   biografiyasi   ,   shular   asosida   o`z   g`oya   va   o`z
obrazlariga   ega   bo`lishi   ,   o`zi   yaxshi   bilgan   sohani   tasvirlashi,   tasvirlari   asosida
o`zi turishi  va kimlarga mo`ljallab yozishi  uning o`ziga xos uslubini yuzaga ke i.
Shu   boiski,   uslub   badiiylikning   qonuniyatlaridan   biridir.” 33
  “Uslub   asarning
mazmuni   yaxlit   va   tugal   ifodalovchi,   unga   mos   keluvchi   obrazli   va   ekspressiya
shaklidir”.   “Asar   shaklidagi   hamma   obrazli-ekspressiv   tafsillarning   estetik   birligi
uslub deyiladi”. 34
          O`zSEda uslubga shunday ta’rif beriladi: uslub “adabiy yoki badiiy asarning
umumiy   koloriti,   toni,   obrazlar   sistemasi,   san’atkorning   obraz   yaratish   metodi,
badiiy   tasvir   vositalaridagi   o`ziga   xos   yaxlitlik,   san’at   shaklida   namoyon
bo`ladigan   badiiy-g`oyaviy   xususiyatlar   birligi,   ya’ni   san’atkorning   dunyoqarashi
ifodasi,   asardagi   asosiy   fikr   yetakchi   g`oyaga   xizmat   qiladigan   sujet,   xarakterlar,
tasvir   vositalari   doirasi,   tili   va   boshqalardagi   umumiylik,   yaxlitlikdir”. 35
  Uslub
estetik jihatdan birlikka ega bo`lmasa, qusurlidir. 
                  Yuqoridagi   fikrlardan   ko`rinadiki,   uslub   adabiy   jarayon   bilan   mahkam
aloqada bo`lib, milliy adabiyot rivojida muhim o`rin tutadi. Yozuvchi o`z uslubiga
ega   bo`lsa,   u   har   bir   asarida   o`zining   yangi   bir   qirrasini   namoyish   qilaveradi   va
mo`jiza yarataveradi. Shu sababdan har bir yozuvchi adabiyot olamiga kirar ekan,
o`z   uslubini   yaratishga   harakat   qiladi.   Individual   uslub   dastlab   odamlarga
yoqmasligi mumkin , ammo u keyin, asta-sekin o`z muxlislarini qidiradi va topadi.
                   Uzoq yillar badiiy ijodda adib uslubi hamda uning qatida yotgan betakror
o‘ziga xoslik ma’nolariga, shuningdek, uslubning milliy jihatlariga etarlicha e’tibor
33
Ummat To`ychiyev.O`zbek adabiyotida badiiylik mezonlari va ularning maromlari. T.:”Yangi asr avlodi”,2011. 
365-b.
34
Vvedenie v literaturovedenie, 1988, s.439.
35
Uslub. O`zSE., 2-tom, 616-b.
35 berilmagan. Buning o‘ziga xos jiddiy sabablari mavjud. XX asrning 20- yillaridan
e’tiboran adabiy yo‘nalish uslubining o‘ziga xos sifatlarini nisbatan kengroq tadqiq
qilishga   bo‘lgan   urinishlar   kuchaydi.   60-70-yillarga   kelib   shakliy-uslubiy
izlanishlar  ham uslubiy yo‘nalishlar tendensiyasi  orqali o‘rganila boshlandi. Davr
uslubiga   tayyor   andozalar   asosida   yondashildi.   Chunki   adabiy   yo‘nalishlar
(klassitsizm,   romantizm,   realizm)   haqidagi   umumiy   fikrlar   ham,   davr   uslubi
haqidagi   umumlashmalar   ham   alohida   olingan   asar   uslubi   va   adibning   betakror
mahorat qirralarini etarlicha inkishof etishni nazarda tutmaydi.
                Muayyan   milliy   adabiyotdagi   uslubiy   tajriba   va   an’ana   shu   adabiyotga
mansub   chinakam   iste’dodlarning   asarlarida,   tadqiqotchining   istagidan   qat’iy
nazar,   zuhur   topadi   va   davom   etadi.   Zero,   individual   uslub   yorqinligi   milliy
adabiyot tajribasi, xalq ijodi va o‘tmish adabiyoti an’analari, milliy ruh, urf-odat,
til xususiyatlariga e’tibor orqali ta’minlanadi.
       “Uslub yozuvchining shaxsiy tajribasi, nutq ohangidagi o‘ziga xoslikda ko‘zga
tashlanadi”, deb   yozadi   L.I.Timofeev.U   har   bir   yozuvchi   ijodining   o‘ziga   xos,
betakror   g‘oyaviy-badiiy   xususiyatlarini,   hayot   haqidagikonsepsiyasining   konkret
badiiy   ifodasini   “uslub”   atamasi   bilan   izohlaydi.   Adabiyotshunos   S.Mamajonov
fikricha, uslub idrok va ifoda qilish mushtarakligida namoyon bo‘ladi. 36
« Individual
uslub,   –   deb   yozadi   N.Shukurov,   –   ijodkorning   voqelikni   o‘zicha   idrok   etishi,
voqea-hodisalarni   o‘ziga   xos   obrazlar   va   ifoda-tasvir   vositalari   bilan   aks
ettirishidir». 37
Badiiy   asar   o‘zida   ijodkor   shaxsini   ifodalar   ekan,   buni   uslubda
namoyonUslubnazariyotchisiA.M.Sokolov   aytishicha,   uslubni   hosil   etuvchi
omillar 6 tabo`lib , ular quyidagilar:
- Nutq shakli, ya’ni badiiy til shakli;
- Kompozitsiya;
- Adabiy turlar va janrlar;
36
Mamajonov S. Uslub jilolari. T.,1972. 80-b.
37
Shukurov N. Uslub va janrlar. T.,1978. 7-b.
36 - Tasvirlash; 
- Ifodalilik ( ekspressiya ) ; 
- Mazmunning shakllanishi.
    Bu   omillarning   o`zaro   mushtarak   holda   alhida   individual   uslubni   shakillanishi
adibning     dunyoqarashi,   tabiati   ,   ruhiyatidan   kelib   chiqib   sodir   bo`ladi   .Ya’ni
yozuvchining   hayot   tajribasi   oshib,   dunyoqarashi   kengaygani   sari   uning   uslubi
sayqallanib   boraveradi.   Xususan   ,   Omon   Muxtorning   dastlabki   “Yillar   shamoli”
romani   an’anaviy   uslubda   yozilgan   bo`lib,   bunda   yozuvchining   o`ziga   xosligi
unchalik   sezilmaydi.   Adibning   “Egilgan   bosh”   deb   nomlanlangan   ikkinchi
romanida   uslubiy   izlanishlar   ,   ma’lum   bir   shakl   qidirishga   urinishlar   ko`rinadi.
Keyinchalik   yaratilgan   asarlari   (“To`rt   tomon   qibla”,   “Maydon”,   “Muhabbat
o`limdan   kuchli”)da   esa   yozuvchining   o`z   individual   uslubini   inkishof   etganligi
yaqqol namoyon bo`ladi.
        Omon Muxtor uslubining o`ziga xosligini belgilaydigan omillardan birinchisi
bu badiiy asar tilidir. Biz badiiy asar tili haqida so`z yuritar ekanmiz, ko`pincha M.
Gorkiyning   “Til   adabiyotning   birinchi   unsuri   ,   asosiy   qurolidir”   degan   fikriga
suyanib,   uni   ba’zan   uslub   sifatida   talqin   qilamiz.   Vaholanki,   uslub   deb   faqat
yozuvchi   yoki   badiiy   asar   tilini   tushunish   to`g`ri   emas.   “Til   –badiiy   adabiyotda
tasvir   vositasidir.   Shu   sababli   bu   vositaning   qanday   xususiyatlarga   ega   bo`lishi
badiiy   asarning   butun   mazmuni   bilan   chambarchas   bog`liq.     Til   –uslubni   tashkil
etuvchi   omillardan   ,   xolos.” 38
  Bundan   ijodkorlarning   o`z   sohasida   bir-biriga
o`xshamasligi   badiiy   asar   tilidagi   o`ziga   xos   xususiyatlar   ,   ya’ni   tasvirlash
muammosi   va   unga   mansub   bo`lgan   usul,   vositalar   bilan   bog`liq   mahoratida
ekanligi   ayon   bo`ladi.  Badiiy   asardagi   xarakterlar,   sujet,   kompozitsiya   va  boshqa
unsurlar   so`z   orqali   ifoda   etilar   ekan,   tasvirlash   va   ifodaviylik   yozuvchi   o`zini
ko`rsatadigan   yagona   maydondir.   Uslubning   yana   bir   omili   shu   maydonda   bo`y
ko`rsatadi.
38
Izzat Sulton. Adabiyot nazariyasi. T.:”O`qituvchi” NMIU. 2005, 254-b.
37       “   Tilning   adabiy   asardagi   alohida   roli   yana   shunda   ko`rinadiki,   asarning   sujet
qurilishida,   xarakterlar   tasvirining   chuqurligida   ,   kompozitsiyasida   nuqsonlar
bo`lsa,   o`quvchi   bunday   asarni   o`qishi   mumkin,   ammo   tili   no`noq   bo`lsa,
o`qilmaydi, til jihatdan no`noq asar adabiyotda uzoq yashay olmaydi. Bunday asar
sozi   buzilgan   cholg`udek   ,   odamning   g`ashini   keltiradi   va   oxiri   o`quvchini   uni
o`qishdan   voz   kechishga   majbur   etadi.   Aksincha   tilning   ravonligi   va   yorqinligi
ba’zan   asar   mazmunidagi   katta   kamchiliklar   (   mazmunning   sayozligi,   g`oyaning
bachkanaligi )ni ko`zga tashlanmaydigan qilib qo`yishi ham mumkin.” 39
 Demak, til
adabiyotning quroli, hayot hodisalari , faktlari bilan birga uning materiali sifatida
badiiy   adabiyot   namunalarini   o`qishda   va   o`rganishda   shunchalar   muhim   ekan   ,
ijodkorning o`ziga xos uslubini belgilashda ham ahamiyatlidir.
         Omon Muxtorning individual uslubi badiiy asar tilining muhim qirrasi, ya’ni
uning   tasvir   mahoratida   yaqqol   ko`rinadi.   Adib   o`z   ijodida   asosan   inson   ruhiyati
tasviriga   e’tibor   qaratsa-da   ,   peyzaj   yaratishda   ham   qahramonning         psixologik
holatiga   mos   ish   tutadi.   Masalan   ,   yozuvchining   “Muhabbat   o`limdan   kuchli”
romanidagi tashqi muhit tasviri:
“ Bu joy –shahar etagi.                                                                                                
Qiroatxona –uylardan ham chetda.                                                                              
Ikki orada –yolg`izoyoq yo`l.                                                                                      
Atrof bo`m-bo`sh .                                                                                                   
Xusan bosh egib , yer chizib borar edi.                                                              
Mahalla –atrofdagilar majlismi, biron munosabat bormi, ba’zan qiroatxonada 
to`planishardi. Qiroatxona –tashlandiq , xarob. Lekin birov bunga ahamiyat 
bermasdi. Yig`ilib gaplashsa, bir ish hal bo`ladigandek, to`yga –marosimga 
chiqqan singari hamma birin- ketin boraverardi.” 40
39
Izzat Sulton. Adabiyot nazariyasi. T.:”O`qituvchi” NMIU. 2005, 127-b.
40
O.Muxtor. “Muhabbat o`limdan kuchli” (roman) “Sharq yulduzi” jurnali 2010-yil 4-5 sonlar
38                    Mazkur tasvir nihoyatda sodda va qisqa berilgan bo`lib, bir qarashda juda
jo`ndek   tuyuladi.   Biroq   “Ravonlik   va   soddalik   badiiy   til   go`zalligining   zarur
shartlaridandir. Badiiy adabiyotdagi jo`nlik basitlik emas.” 41
  Demak , shu o`rinda
yozuvchi   o`zining   mahoratini   ko`rsatgan   holda   sodda   va   ravon   til   bilan   orqali
qahramoni Xusan ruhiyati bilan  muhit tasvirini mutanosib tarzda yaratadi. Chunki
Xusan   o`zini   jamiyat   orasida   yolg`iz   sezadi   ,   atrofdagi   voqea-hodisalarga   befarq
qaraydi.   Shu   jihatdan   asardagi   har   bir   so`z   qahramon   ruhiyatini   ochish   uchun
xizmat qiladi. Bunda shahar chetidagi qiroatxona , yolg`izoyoq yo`l bu Xusanning
ruhiy   holatiga   ishora   etuvchi   tasvir   vositalaridir.   Qiroatxonaning   xarob   va
tashlandiq   holatda   tasvirlanishi   ham     bu     qahramonning     tushkun     ruhiyatidagi
evrilishlar bilan bog`liq.
           Omon Muxtor asarlari tilini tahlil qilganimizda unda ham nazm , ham nasr
tiliga   xos   jihatlarni   ko`ramiz.   Vaholanki   ,   “Nasr   va   nazm   tilining   o`zi   ikki   ajib
olamdir. Poeziya tili eshitishda nasr tiliga nisbatan xushohangdir , oqimi va tempi
ham   sokin   ,   chunki   pauzalari   ko`p   ;   so`z   ma’nosi   poeziyada   boyroq   ,   vaholanki
nazmda   so`zning   vazifasi   o`zgaradi   va   ortadi.   Ammo   proza   tili   poeziya   tiliga
nisbatan     aniqroq   va   boyroq   uning   xarakter     yaratish     mavqei   ortadi.     Poeziyada
arxaizm prozadagiga nisbatan faoldir , biroq proza tili murakkabroq. ” 42
        Omon Muxtor esa har ikki adabiy tur tilining xususiyatlarini mujassam etgan
holda asarlar yaratadi. O. Muxtorniing dastlab shoir sifatida adabiyot olamiga kirib
kelganligini   inobatga   olsak,   uning   keyinchalik   prozada   yozgan   asarlarida
she’riyatga   xos   subyektivlik   ,   musiqiylik   ,   ohangdorlik   seziladi.   Qisqa   qilib
aytganda , O.Muxtor romanlari she’rdek o`qiladi. Masalan , adibning “Tepalikdagi
xaroba”   romanida   qahramon   ruhiyatidagi   evrilishlar   lirizmga   xos   tarzda   ochib
beriladi:
41
Izzat Sulton. “ Adabiyot nazariyasi ”. T.: “ O`qituvchi ” , 2005. 131-b. 
42
Ummat To`ychiyev.O`zbek adabiyotida badiiylik mezonlari va ularning maromlari. T.:”Yangi asr avlodi”,2011. 
365-b.
39 “ Mirza G`olib bu maqsadga erishmagan…                                                      
erisholmagan…                                                                                                            
erishmaydiganga o`xshar edi!                                                                                     
Nega?!                                                                                                                          
Uning hayotda chinakam Muhabbat yetishmagani…                                                 
Yurtni ,                                                                                                                         
hayotni ,                                                                                                                       
odamlarni sevmoq uchun ,                                                                                           
Ollohni sevmoq uchun –                                                                                              
qoningda xudbinlikni qatra-qatra o`ldirmoq ,                                                             
fidoiy bo`lmoq ,                                                                                                           
eng avval –                                                                                                                   
bir jonni sevmoq kerak !                                                                                              
Bir kimsa –bir jonni sevmay turib ,                                                                             
yurtni ,                                                                                                                          
hayotni ,                                                                                                                       
odamlarni sevmoq mushkul ;                                                                                       
ayniqsa , Ollohni sevib bo`lmaydi ! ” 43
Mazkur   parchani   o`qib   ,     qahramon   fikr   va   hislari   umuminsoniy   hamda   o`zaro
omixtaligini , kechinmaning g`oyat yorqinligini , ruhiy holatning kalta jumlalarda ,
o`ziga xos shaklda ifoda etilganligini ko`ramiz. Bu   esa nasrdagi nazmning go`zal
namunasi ekanligidan dalolatdir. Parchadagi har bir so`z zalvorli bo`lib, dastlabki
uch qatordagi jumlalarda o`tmish , bugun va kelajak tushunchalari aks ettirilgandir.
Zero,   “   Inson   hayotida   Tarix,   Zamon,   Kelajak   yashaydi!”.   Keyingi   qismda   esa
odamzod umrining asosi  sanalgan muhabbat , ya’ni Vatanga , hayotga , insonlarga
va   bularning   barchasini   yaratgan   Buyuk   Zotga   bo`lgan   muhabbat   haqida   so`z
yuritilar   ekan   ,   Mirza   G`olib   boshqalardan   ko`ra   baxtliroq   yashash   uchun   o`z
hayotidan  ,  ruhiyatidan   ularni  qidiradi   .Bu  jarayonda  qahramon  shuni  anglaydiki,
43
Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. –359-b.
40 inson   bu   pokiza   ,   muqaddas   tuyg`ularga   yetishish   uchun   ,   avvalo   ,   o`zidagi
illatlarni yo`qotishi zarur ekan.
                     Adib qahramonning ruhiy kechinmalarini ifodalashda so`zlarni muayyan
tartibda   joylashtirgan   va   har   bir   tushunchani   izohlab   ezmalikka   yo`l   qo`ymagan.
Zero   ,   mazkur   so`zlarning   tub-tubida   olam-olam   ma’no   joy   olgan   bo`lib   ,
nazarimizda   ularni   ortiqcha   izohlar   bilan   boyitish   bu   sermazmun   so`zlarning
qadrini tushirar va asarni bekorga “ semirtirgan” bo`lar edi.
            Umuman olganda , ” Har bir tushuncha fikrni tiyraklashtirgani kabi har bir
til unsuri matnda muayyan vazifani bajaradi : matn mazmunini , tabiatini , ruhiyati
va   ohangini   yuzaga   keltiradi.   Rassom   qo`llagan   bo`yoq   birorta   chiziq   yoki
musiqachi   kuyidagi   qandaydir   parda   g`oya   ifodasiga   qanchalik   xizmat   qilsa   ,
ijodkor   ishlatgan   so`z   ,   so`z   birikmasi   ham   uning   maqsadiga   shunga   o`xshash
tarzda   xizmat   qiladi.   O`sha   aniq   va   o`z   o`rnida   qo`llangan   rangin   unsurlar
yig`indisdan asarning o`ziga xos yaxlit matni yuzaga keladi ; uning jozibasi , ruhi
kitobxon   ma’naviy   olamidan   o`rin   oladi.     ”. 44
  Omon   Muxtor   romanlari   xuddi
she’rday   yozganki,   qayeri   nasr,   qayeri   nazm   –   ajralib   turmaydi,   bari   bitta
qo`shiqday   avjlanib-mavjlanib   boraveradi.   Bu   –   nosir   va   shoirning   badiiy
mahoratidan dalolatdir.
                      XX   asr   oxirlariga  kelib,   katta   janrda   ijod  qila   boshlagan   Omon   Muxtor
o‘zbek   romanchiligiga   yangi   badiiy   talqin   ruhini   olib   kirishga   intilib,   har   bitta
romanida yangicha shakllar qidirib topishga urinadi. “ Ming bir qiyofa“  romanidagi
Kultepaga   borishga   shahd   etgan   Nasriddin   va   uning   eshagi   bilan   bog‘liq
“ Afandining   bolaligi”   hikoyati,   “ Egilgan   bosh”   romanidagi   “ Mullaning   boshi
bormidi?”   ertagi,   dengizdagi   sayyoh   haqidagi   naql,   “Ko‘zgu   oldidagi   odam” dagi
tilsimli   oyna   bilan   bog‘liq   voqealar,   «Tepalikdagi   xaroba» dagi   tepalikdagi
xarobada   sodir   bo‘luvchi   xotira   va   xayol   parvozlari   bilan   bog‘liq   g‘aroyibotlar
orqali     ertakka   xoslik   o‘rinlarni   kuzatsak,   nosirning   folklor   an’analariga   faol
murojaat qilayotganligi
44
O`zbek adabiy tanqidi : [antologiya] – T.: “Turon-Iqbol” , 2011. 504-b. 
41 oydinlashadi.
                 O.Muxtorning zamonaviy nasrda xalq og‘zaki ijodi an’analaridan samarali
foydalanishi   adabiyotshunos   Sh.Doniyorovaning   ham   diqqatini   tortadi.   U
“ Aflotun”   romanida   qo‘llanilgan   xalq   ertaklarining   qadimiy   motivlarini   ayrim
lavhalar   misolida   tahlil   etadi.   Professor   U.Normatov   esa   O.Muxtor   romanlari
xususida to‘xtalar ekan: “ Bu asarlar sharqona milliy ruh, falsafa bilan yo‘g‘rilgan...
xalq   og‘zaki   ijodi   namunalari-rivoyat   va   ertaklar   syujetining   qayta   hikoyasi,
xususan “Bir yolg‘onda qirq yolg‘on” ertagi bayoni asar matniga ajib fayz va jilo
baxsh etgan... Omon Muxtor romanlari shakl-shamoyili, sujet tuzilishi, ifoda tarzi
jihatidan yangicha” 45
  deb yozadi.  Olim o‘z e’tiborini   “Ffu”,”Ayollar mamlakati va
saltanati”   romanlariga   qaratadi.   I.YOqubov   va   M.Pirnazarovaning   ayrim
kuzatishlarida   O.Muxtor   nasrida   adabiy   an’analarning   o‘rni,   nosirning   adabiy
mistifikatsiyadan   badiiy   vosita   sifatida   foydalanish   mahorati   singari   masalalarga
e’tibor   jalb   etilgan.   Badiiy   tasvir   usullaridan   biri   bo‘lgan   adabiy   mistifikatsiya
hodisasi milliy adabiyotimizdagi yangiliklardan hisoblanadi. Biror narsaga ataylab
sirli   tus   berish,   yo‘q   narsani   bor   deb,   kitobxonni   ishontirishga   urinish   adabiy
mistifikatsiyadir.   Odil   Yoqubovning   «Ko‘hna   dunyo»   romanida   ilk   bor
qo‘llanilgan   bu   tasvir   usuli   ijobiy   natijalar   bergan   edi.   Yozuvchi   o‘z   ko‘zlagan
badiiy   niyatiga   erishishda   obrazni   yorqinroq   ochish   maqsadida   qahramonlardan
birining kundaligi detalidan muhim hujjat sifatida foydalanadi. Juzjoniy xotiralari
badiiy   to‘qima   bo‘lsa-da,   kitobxonni   ishontirishi,   roman   voqealari   hayotiyligini
ta’minlash   jihatidan   xarakterlidir.   Mumtoz   adabiyotimizda   ”tajohili   orifona”   deb
yuritiluvchi bu usul nosirning o‘zini bilib bilmaslikka olishiga asoslanadi. Mazkur
shartli   vosita   zarur   hayotiy   detallar,   vaziyat   va   personajlar   taqdiri   bilan   uzviy
bog‘lansagina obraz haqqoniyligini ta’minlay oladi.
           O.Muxtor ham  “Ming bir qiyofa”  romanida to‘qima obraz bo‘lgan Abdulla
Hakim she’rlar daftari orqali qahramonlar taqdirini o‘zaro tutashtiradi. Adib adabiy
mistifikatsiya hodisasidan romanbop rivoyani taraqqiy qildirish tamoyillaridan biri
45
 Normatov U. Umidbaxsh tamoyillar. –Toshkent, 2000. 59-60-betlar
42 sifatida   foydalanadi.   Romanda   she’rlar   daftari   qahramon   fikr-o‘ylari,
taassurotlarini tahlil qilish imkonini beradi.
                 “Ming bir  qiyofa”   romani  qahramonlaridan biri  Abdulla Hakim  oddiy bir
xizmatchi   bo‘lsa-da,   qanoatli   inson,   iste’dodli   shoir.   Uning   Nasriddin   afandi
haqida   yozganlari   she’riy   va   nasriy   o‘y-mushohadalardan   iborat.   Bu   shoir   uchun
Nasriddin hech kimga bo‘yin egmay, dunyoga ko‘ngil bermay, abadiy yashayotgan
xalqning Tirik Kulgisi. Egnidagi odmi yaktagi, boshidagi kichik sallasi va ostidagi
qirchang‘i   eshagi   uning   darveshona   hayotidan   nishona.   Uning   zaharxandasi
mohiyatidagi   yaxdek   sovuq   haqiqatni   anglagan   Abdulla   Hakim   qalb   va   ruh
erkinligiga erishgan har bir kimsa inson umrining bir epkin yanglig‘ o‘tkinchiligini
anglagan   sari   xalq   dahosining   ulug‘vorligiga   topinadi.   O‘z   qalbida   yashayotgan,
vijdon amrida barhayot Nasriddin ruhidan quvvat olib hayotdagi razilliklar ustidan
kulib   yashashni   o‘ziga   baxt,   iqbol   deb   biladi.   Shundagina   inson   o‘tkinchi
dunyoning   hoyu-havaslariga   ortiqcha   mahliyo   bo‘lmay,   ruh   mustaqilligini   qo‘lga
kiritadi:
Kimdaki,
qalb
erkin,
ruh erkin –
U sizni, albatta, topadi.  46
        “Ming bir qiyofa” romanidagi har bir hikoyatni boshqa yozuvchi bitta roman
qilardi. Biroq mening maqsadim – ixcham holda kattaroq bir gaplarni tashlash edi,
iloji   boricha”-   deb   yozadi   yozuvchi   O.Muxtor.   Romanchilikda   hajm   qisqaligi,
mavzu va mazmun teranligiga intilgan nosir har bir asar ohangi ko‘targanicha hajm
va yakunini belgilash yo‘lidan borardi. Bu jihatdan “ Ming bir qiyofa”   romanidagi
Abdulla Hakimning nasriy ”Uzindi o‘ylar”i ayniqsa xarakterlidir.
46
    Muxtor Omon.To`rt tomon qibla: Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya). – T.: “Sharq”, 2000. – 126- b. 
(Keyingi misollar shu manbadan olinib, sahifa ko`rsatildi. D. Sh.) 
43          Omon Muxtor talqinida tulki  – qozi , ayiq –  mirshab,  toshbaqa –  arbob,  ilon  –
vazir,  arslon –  shoh  ekanligi bilan bog‘liq xalq ertaklaridagi majoziy obraz yaratish
tasviriy usuli romanning ta’sir kuchini oshirishga xizmat qiladi. Aytish mumkinki,
romanning   ushbu   bobi   majoz   asosiga   qurilgan   o‘ziga   xos   mozaikadir.   Bobga
kompozitsion   tarzda   singdirilgan   g‘aroyib   afsona-latifalar   Gulxaniyning
“Zarbulmasal”   asarini   ham   esga   soladi.   Zero,   nafaqat   ertaklarning   maxsus   turi,
balki masallar ham majoziy tasvirga asoslangan. Nosir bu an’anani yangi bir janr
doirasida muvaffaqiyat bilan ijodiy uslubiy davom qildira oladi. Ko‘pincha oddiy,
faqir   kishilarning   kuniga   yarab,   odamning   xizmatini   qilib   yurgan   eshak   xalq
ijodida Nasriddinning doimiy hamrohi. 
         Romanda ham  Rahim Ikkinchi  muzofotining g‘arib bir qishlog‘ida yashovchi
Xo‘ja   Badriddin   –   dunyo   ko‘rgan,   ziyoli   kishi.   Uning   kenja   o‘g‘li   ham   ziyrak,
dono,   ayni   paytda   nihoyatda   soddadil   yigit.   Ayolmand   oilaning   supraqoqdi
farzandi   bo‘lgan   Nasriddin   qalbidagi   bolalikka   xos   ishqibozlik   tufayli   sartarosh
Mulla G‘ulom afsona – latifalariga maftun – mahliyo bo‘ladi. Bu borada u sodda
qishloqdoshlaridan   farqlanmaydi.   El   ichra   tanilish   orzusida   Mulla     G‘ulomga
taqlidan   “ming   yillik   ashula”ga   jo‘r   bo‘lib,   shohning   odilligi   haqida   bayonsiz   bir
muhabbat   bilan   latifalar   to‘qiydi.   Biroq   u   o‘z   o‘y-xayolini   o‘g‘irlagan   Rahim
Ikkinchini   umrida   hech   qachon   ko‘rmagan,   qandayligini   to‘laroq   tasavvur   qila
olmagan   hukmdordan   muayyan   xizmat   qilish   to‘g‘risida   topshiriq   ham   olmagan
edi.   Dunyo   ko‘rish   istagida   otasidan   oq   fotiha   olib,   eshagi   bilan   yo‘lga   chiqqan
Nasriddinning   shahdini   ko‘rgan   eshagi   arqonini   uzib   qochib   qoladi.   Hamrohidan
ayrilgan   Nasriddin   eshagini   izlab   yo‘lga   ravona   bo‘ladi.   Ilk   tundayoq   insoniy
harorat   kutgani   sayyoh   ovchi   qiyofasidagi   Sulton   va     Mo‘ltonning   firibgarligi   va
muttahamligiga aldanadi. 
           Chopon va safar xaltachasidan ajralgan Nasriddin gangib qolib, boshi  oqqan
tomonga qarab keta boshlaydi. Katta umid va ishonch bilan odil shoh va vijdonli
hakam   izlab   yorug‘   kunlar   ilinjida   yo‘lga   chiqqan   hamda   aldangan   Nasriddin
44 bepoyon   va   yalang‘och   sahroda   diydirab,   titrab-qaqshab,   oyoqlarini   tikanlarga
shildirib, yuragi qon bo‘lib olg‘a intiladi. U zahil rangli bolalar, kampirsifat o‘ttiz
yoshli ayollar, og‘ir mehnat zalvorini itoatgo‘ylik bilan ko‘tarib yurgan   ”yigit” lar,
nochor   ahvoldagi   ” qilichday”   chol-kampirlarga   duch   keladi.   Nasriddin   eshagidan
ranjib,   uni   qidirganicha,   atrofdagi   qanchadan-qancha   qishloqlarni   poyi-piyoda
kezib   muzofotdagi   loyshuvoq   tom,   paxsa   devorli,   bir-birining   pinjiga   tiqilgan
pastak uylarning g‘arib holini  ko‘radi. Tirikchilik ilinjida mardikorlik, hammollik
qilib yurgan oddiy odamlarning mashaqqatli va ayanchli ahvoliga guvoh bo‘ladi. 
                    Hashamatli   qasru   saroylar,   koshonalarda   yashayotgan   yurt   darg‘alari,
puldorlar,   korchalonlarning,   bezori   va   o‘g‘rilarning   bechora   xalq   ahvoliga
qayg‘urmayotganligiga guvoh bo‘lar ekan, ko‘nglida Mulla G‘ulom gaplariga ham,
Rahim Ikkinchining buyukligiga ham shubha paydo bo‘ladi. Biroq u ”shohimiz bu
ahvolni   tuzatmoq,   vaziyatni   o‘nglamoq   uchun   qattiq   qayg‘urayotgandir,
barchaning   boshini   silashga   balki   qo‘li   qisqalik   qilayotgandir”,   degan   xayollarga
boradi.   Sarson-sargardonlikda   shu   boisdan   o‘zi     bilgan   afsona-latifalarni   aytib
yurib   ust-boshini   butlaydi,   besh-o‘n   tanga   choychaqa   yig‘adi.   “Eshagim   mendan
oldin   shaharga   yo‘rtib   qolmaganmikin?!   Eshak   bo‘lgandan   keyin,   undan   har
narsani kutish mumkin!”  (154-bet) degan fikrga kelgan Nasriddin nihoyat shaharga
ham etib keladi.
               Nasriddin shaharda ham ikki xil manzaraning guvohi bo‘ladi. Bir tomonda
xuddi   qishloqdagidek   tuprog‘i   bilqillagan   tor   va   uzun   ko‘chalar.   Tomi   odamning
bo‘yidan   ham   past   katalakdek   kulbalar.   Eshak   mingan   chollar,   boshiga   tog‘ora
qo‘ndirgan xotin-xalajlar, bo‘z yaktaklar. Ikkinchi tomonda g‘isht yotqizilgan katta
yo‘llar.   Oltin,   kumush   qubbali   gujum   darvozalar   o‘rnatilgan   bolaxonali   uylar.
Qator   yashil-zangor   ustunlarda   yulduz   shaklidagi   besh   qirrali   yapasqi   fonuslar.
Foytunlar,   otliq   sarbozlar   yonidan   eldek   uchib   o‘tadi.   Jun   chakmonlar,   adras,
kimxob, banoras to‘n kiygan aslzodalar. ”Odam. Odam. . . Birovning afti-angorini
ilg‘amaysan”,( 159-bet)   deb   yozadi   O.Muxtor.   Nasriddin   guvohi   bo‘lgan   insoniy
45 qiyofasizlik aro shaharda o‘zini yolg‘iz sezib, biror erda qo‘nim topish, jo‘yaliroq
maslahat  olish uchun Mulla G‘ulomni izlaydi. Ko‘cha bo‘ylaridagi  daraxtlar ham
mevali-mevasiz.   Tovuslar   bemalol   elpig‘ichdek   patlarini   yoyib   yurgani   holda,
to‘ti,   mayna,   bedana   kabi   qushlar   qafasda.   Til-zabonli   va   sayroqi   qushlarning
miskin   holi   ham   g‘arib   manzaralarga   vobasta.   Bu   hol   daraxtlar   taqdirida   ham
oshkor.
                Personajning   nuqtai   nazari   va   nigohi   o‘ziga   xos   vositachi   hikoyanavisni
yuzaga   chiqaradi.   Uning   bayon   shakli   muallif   obrazini   bevosita   va   aynan
takrorlamaydi.   Berilayotgan   bayonda   hikoyachi   obrazi   adib   nutqiga   ham,
personajlar   tasviri   va   muhit   ifodasidagi   haqqoniylikning   yuzaga   chiqishiga   ham
o‘z uslubi va hayajonini yuqtiradi. Natijada roman tilining qudrati va mazmunning
rivoji   muallifning   asar   personaji   orqasiga   yashirinishi   estetik   kategoriyasi   orqali
ta’minlanadi.   Muallif   obrazi   romanning   g‘oyaviy–uslubiy   markazida
muvofiqlashtiruvchilik vazifasini bajaradi.
              Shaharda   ulug‘   bir   qo‘rquv   hukmron.   Odamlar   Nasriddin   surishtirayotgan
zotni   ko‘rmagan,   eshitmagan,   tanimaganga   solishadi   o‘zlarini.   Kechalari
hammomlar go‘lahida yotib, etti kun davomida ”amaki”si G‘ulomjonni kunduzlari
qiynalib-azoblanib   izlaydi.   U   Rahim   Ikkinchining   yo‘ldan   o‘tganini   uzoqdan
ko‘radi. Sovuqqon va badjahl soqchilar, beklar, sarbozlar xalqni haydashgani bois
uning aft-angorini ham ilg‘ay olmaydi. Saroyga kirish uchun esa jo‘yaliroq sabab
topa olmaydi. Tasodifan  Nasriddin bechora ikki  ulfatning suhbati  orqali  yovuzlik
rasmga aylangan jamiyat illatlarining boshida Rahim Ikkinchining o‘zi turgani-yu
G‘ulomjonning   sirli   o‘limidan   xabar   topadi.   Ikki   kimsaning   tasodifiy   suhbati
tufayli   yosh   Nasriddin   daf’atan   ulg‘ayganini   sezadi.   Mulla   G‘ulomning   aslida
yolg‘onga yo‘l ochgan, bu bilan xalqqa xiyonat qilib, o‘zining boshiga ham etgan
muttaham va tovlamachi ekanligini tushunib etadi. O‘tgan hayotini eslab ko‘nglida
g‘ashlik   sezgan   Nasriddin   otasi   va   G‘ulomjon   o‘rtasidagi   suhbatdagi   otasining
g‘amgin qiyofasini xayolan jonlantiradi. Donishmand otasini qaytadan kashf etadi.
46 O‘shanda   G‘ulomjonning   afsona   latifalaridan   o‘pkalangan   Xo‘ja   Badriddin   bilan
shunday suhbat bo‘lib o‘tgandi:
“- Ashulangiz yangimi, jo‘ra? Oldin eshitmagan ekanman. . .
-  Ey, bu ming yillik ashula , , – siniq jilmaydi G‘ulomjon.  – Har zamonda
kimdir chiqib, aytib turarkan. Aytyapmiz!
-  Bir kuni qoq o‘rtasida uzilib qolmaydimi?
-  Bo‘lishi mumkin,-  dedi G‘ulomjon ko‘zlarining tub-tubi qandaydir yilt
etib .- Avvaldan noma’qulning nonini eb, qo‘lingga soz oldingmi, uzilgunicha
aytaverasan-da!”( 148-bet)
                    Bu  haqiqatni  anglamoq  uchun  Nasriddin talay  sinov  manzillarini   kezadi.
Muhimi,   u   G‘ulomjonga   o‘xshab   “soz   uzilguncha”   qo‘shiq   aytavermaydi.   Tezda
shaharni  tark  etishga  ahd   qiladi.   O‘z  qishlog‘i,  oddiy  va  pokdil  odamlar   mehrini,
ota-ona bag‘rini sog‘inadi. Vijdon amriga zid borib dunyo yolg‘onlariga jo‘rovoz
bo‘lishdan   ko‘ra,   o‘z   birodarlariga   jabr-zulm   qilgan   kishidan   yiroqroq   yurishni
ma’qul topadi. 
         Bu yo‘lda o‘zini mardona va mag‘rur tutib ezgulikni himoya qiladi. Demak,
Nasriddin yoki   G‘ulomjonning  Rahim   Ikkinchi   fuqaroparvar  va  saxovatpeshaligi,
ziyrak   va   donishmandligi,   rahmdil   va   mehribonligi   haqidagi   afsona-latifalari
O.Muxtorga shoh atrofidagi olim-u shoirning maqtov va nazmbozligi, xonanda-yu
sozandaning   “karnaychi” ligi,   hunarmandning   yaltoqiligi   haddan   oshganini   fosh
etish uchun vosita vazifasini bajaradi. Muqimiy ta’biri bilan aytganda,  “turfa sulloh
bachchag‘ar” larga   nisbatan   achchiq   kesatiq   bayoniga   imkon   yaratadi.   Nasriddin
kezgan   manzillarda   uning   nigohi   bilan   real   hayot   manzaralarini   ko‘z   o‘ngimizda
gavdalantirar   ekan,   qahramon   beixtiyor   oddiy   xalqning   vijdoniga   aylangan,   bir
qarashda sodda, samimiy, mehnatkash, ertadan umidvor, ishonuvchan, jaydari bir
odam sifatida ko‘zga tashlanadi. 
            Uning   qalbidagi   ishonch   o‘rnini   asta-asta   ishtiboh,   keyinchalik   esa   nafrat
egallaydi.   Bu  alam   va   nafrat   esa   istehzoga   aylanadi.   Hayot   mantig‘i   va  odamzod
47 taqdiri   mohiyatini   anglagan   oddiy   xalqning   ming   yillik   qismatiga   shunchaki
achinib  qo‘ya  qolmaydi.  Chunki   Nasriddin  -   baribir   Nasriddin-da!  Uning  nomiga
bekordan   bekorga   “ Afandi”   epiteti   qo‘shilgan   emas.   Demak,   Nasriddinda   keskin
rad   qiluvchilik   sifatining   bo‘lishi   tabiiy.   Aksar   ertak-latifalarda   u   shoh   bilan
yuzma-yuz bo‘lishi kerak:
”Nasriddin qasri-saroyga yo‘naldi.
Sarkarda-beklar uni orqasidan sekin turtib, salomxonaga kiritib
yuborishdi.
Rahim Ikkinchi taxtda boshini egib, poshnali etigi bilan negadir er chizib
o‘tirardi.
Nasriddinni ko‘rib o‘rnidan irg‘ib turganicha, nima uchundir xonada
yugura boshladi.
Bu, o‘zi-ko‘zlari ichga botgan oriq-ozg‘in, pitirak bir odam… badbashara
bir maxluq ekan.
Chayon chaqqandek, bir oz yugurib-tipirchilagach, Nasriddinga imo
qilib, buni kim bu yoqqa kiritdi, yo‘qot, deb telbaga o‘xshab baqirishga tushdi.
Keyin, Nasriddinga tikilganicha, baqirdi:
-  Nega kirding bu yoqqa? Yo‘qol!...  Nasriddin sodda, osoyishta kuldi…
Nasriddin nomi bilan minglab latifalar yaratilgan! Biroq o‘sha kuni unga
tegishli chinakam birinchi latifa to‘qildi.
         - Ko‘p baqiraverma, shoh,   -dedi Nasriddin.   – Mening eshagim yo‘qolgan edi.
Shu erda emasmikan, deb kirgan edim…”  (158-159-betlar)
Aytar   so‘zini   aytib,   shoh   oldida   ham   o‘zini   osoyishta   tuta   bilgan   Nasriddin
chinakam   ma’noda   xalq   qahramoni   “Tirik   kulgi”     va   abadiy   haqiqat,   adolat
ramziga aylanadi. Jur’atli va mard Nasriddinning o‘z vaqtida jafokash xalq ichiga
qaytishida ham folklorga xos ruh ifodasini topadi. Rahim Ikkinchini tabiiy pitirak-
serharakatligi   emas,   balki   haq   so‘zning   qudrati,   Nasriddinning   jur’ati   va   shiddati
talvasaga   tushirib,   tipirchilatadi.   Uning   xuddi   «chayon   chaqqandek»,   yohud
48 «telbaga   o‘xshab»   qolishi   shundan.   Nasriddinga   kuch   bag‘ishlagan   narsa   esa
vijdon amri va haqiqatga sadoqat edi.
               Binobarin, realistik romanda  qo‘llanilayotgan afsona-ertaklarga xos  ruh va
obrazlar, syujet tuzilishidagi mushtaraklik kabi jihatlar ijtimoiy illatlarni fosh etish
uchun kesatiq va istehzo bayoniga yo‘l ochuvchi uslubiy vosita vazifasini bajaradi.
Bu   vazifani   uddalashda   O.Muxtor   shartli   ramziylikka   asoslanuvchi   uslubdan
unumli   foydalana   olgan.   Muhimi   shundaki,   fantastik   makon   va   zamon
zamonaviylikdan yiroq emas. Kitobxon adabiy asar qahramonlarining qay birlariga
xayrixoh bo‘lish barobarida, qay birlariga nisbatan nafrat ham bildira oladi.  “Ming
bir qiyofa”   romanining o‘ziga xos olami bor. Unda O.Muxtor dunyoqarashiga xos
hayotsevarlik o‘z ifodasini topgan. Nosir uslubiy qarashida insonga ishonch kuchli.
Roman   nechog‘liq   g‘amgin   va   o‘ychan   ohang   asosiga   qurilib,   qahramonlar
mushkul   kechinma  va   fojialarni   boshidan   kechirmasinlar,  asarning   yakuni   yorug‘
kunlar umidi talqini bilan xotima topadi. 
                   Anglashiladiki, nosir  yaratgan   «Ming bir qiyofa»   romani  uslubi  umuman
O.Muxtor nasriga xos uslub taraqqiyotida o‘ziga xos halqani tashkil qiladi. Chunki
u muallif iste’dodining umumiy yo‘nalishidan kelib chiqadi. Badiiy idrok qilish va
ifoda   tarziga   muvofiq   bo‘lib,   badiiy   xarakter   yaratishdagi   o‘ziga   xosligini,
binobarin   romanning   til   xususiyatlarini   ham   belgilaydi.   Yuqorida   keltirilgan
publitsistik   murojaatnoma   muayyan   ma’noda   muallif   va   kitobxonning   o‘zaro
muloqotini   ta’minlashga   xizmat   qiladi.   Biroq   asardagi   bu   kabi   publitsistik   uslub
unsurlari  roman  badiiyatining  susayishiga   olib  kelganligini  ham   ta’kidlash   lozim.
Nosir   uslubining   shakllanishi   va   rivojida   folklor   va   mumtoz   adabiyot   ta’siri   ham
nihoyatda kuchli bo‘lganligi ayon bo‘ladi. 
            Bu   hol,   kuzatganimizday,   fikr   tasdig‘i   va   qahramon   ruhiyatini   ochishda
qo‘llangan   asosiy   syujet   liniyasiga   hamohang   tarzda   mazmunni   teranlashtirishga
xizmat   qilgan   qistirma   syujetlar   misolida   ham   o‘z   tasdig‘ini   topadi.   O.Muxtor
nazarida asrlar bo‘yi xalq taqdiri fojiasining bosh sabablaridan biri uning tirikchilik
49 tashvishlari   bilangina   ovvorayu   sarsonligi,   hayotidan       nolishdan   nariga   o‘tmay,
balandparvoz   va’dalarga   ko‘r-ko‘rona   ishonib   kelgani,     yohud   mashaqqatli
hayotidan   chiqargan   xulosasi:   «bariga   qo‘l   siltash» dan   iborat   ekanligi,   siyosiy
hushyor emasligidan kelib chiqadi.
          Shu   boisdan   ham   nosir   faqat   hayotiy   ehtiyojlarni   qondirishgagina   intilish
jamiyatning   ravnaqini   ham,   baxtli   hayotni   ham   ta’minlay   olmaydi,   deb   biladi.   U
yakkahokimlikning   har   qanday   turini   qoralaydi,   adolat   va   demokratiyani
ulug‘laydi.   O‘zini   va   so‘zini   qonun   deb   bilgan   yakka   shaxs   ( romanda   Rahim
Ikkinchi ) bo‘ysundirish va zulm o‘tkazish siyosatini olib boradi, degan fikrni ilgari
suradi.   Bu   jihatdan   u   Fitratning   serqatlam   ramziylik   va   teran   falsafiylikka
yo‘g‘rilgan   “Abulfayzxon”   fojiasini   eslatadi.   Aka-ukalari,   amir-amaldorlari,   hatto
o‘z   onasiga   ham   shubha-gumonlar   bilan   qarashi,   aksariyatini   qatl   ettirib,   bir
qismini qamoqda saqlashi, yurtni xarob qilishi, saroyda yolg‘izlanib qolishi, xuddi
Abulfayzxon   va   Ulfat   kabi,   Mulla   G‘ulom   maslahatlari   bilangina   ish   tutishi,
ma’naviy qashshoqligi kabi juda ko‘p parallelliklar ko‘zga tashlanadi.
             Har bir janrda yaratilayotgan asar yangi mavzu , yangi g`oya , yangi sujet
va yangi qahramonlar bo`lishini talab etadi hamda bu hol ularni muayyan tartibda
joylashtirishni taqozo qiladi. Badiiy asardagi kompozitsiya makonda obrazlarning
joylanishidir. Bu masala ham uslubga aloqadordir. Zero , asarning kompozitsiyasi ,
avvalambor,   yozuvchining tasvir etilayotgan hayotiy materialga munosabati bilan
belgilanadi. Kompozitsiya g`oyaviy-estetik tushuncha bo`lib , ijodkorning nuqtayi
nazari uning hal etuvchi unsuri hisoblanadi. Hayotdagi voqealar va kishilarni nima
sababdan   asar   markaziga   qo`yishi   yozuvchining   g`oyaviy-   estetik   dunyoqarashi
bilan aloqador.
               Xususan , Omon Muxtorning asarlarida, asosan, ziyoli , hayotda o`z fikriga
ega   ,   iymon-e’tiqodli   ,   atrofdagi   kishilar   uchun   qayg`uradigan   va   ularning
tuyg`ularini   ham   his   eta   oladigan   ,   o`zining   har   bir   xatti-harakatidan   chuqur
50 mulohaza   yurita   oladigan   qahramonlar   taqdiri   roman   mazmunining   butun
kompozitsiyasini belgilaydi. 
                 Masalan , “Ming bir qiyofa”da Abdulla Hakim , Burxon Sharif , “Ko`zgu
oldidagi   odam”   da   Valijon   ,   “Tepalikdagi   xaroba”   da   Mirza   G`olib   ,   “Muhabbat
o`limdan   kuchli”   romanida   Ibrohim   ,   Xusan   ,   Voris   kabi   qahramonlar
zamondoshlari   orasida   ajralib   turadigan   insonlar   siymosi   bo`lib,   asardagi   qolgan
barcha   komponentlar   va   obrazlar   ana   shu   markaziy   xarakterlarga   bo`ysunadilar,
bosh   g`oyani   ochish   yo`lida   yashaydilar   ,   zahmat   chekadilar   –umrguzaronlik
qiladilar. 
                Bu   o`rinda   mashhur   rus   yozuvchisi   A.P.Chexovning   quyidagi   so`zlarini
eslash joizdir: “qahramonlar… ichidan faqat bittasini tanlaysan – ermi , xotinmi –
uni   ma’lum   bir   holatga   solib,   faqat   uni   tasvirlaysan,   ta’kidlaysan,   boshqalar   esa
unga   fon   vazifasini   ado   etganholdaasarning   barcha   joylariga   sochiladi.   Bosh
qahramon go`yo oy, boshqa obrazlar oy atrofidagi mayda yulduzlar… ”
             Omon Muxtor romanlari kompozitsiyasida  yana bir o`ziga xos jihat she’riy
parchalarning asar  matnidan joy olishidir. Zero, adib bejiz bu usulni qo`llamaydi.
Bu   bilan   birinchidan,   asar   tilining   emotsionalligi   oshsa,   ikkinchidan,   obrazlar
ruhiyatida   sodir   bo`layotgan   o`zgarishlar   yaqqol   ko`rinadi.   Xususan,   “Ming   bir
qiyofa”  romani  qahramoni  Abdulla Hakim  og`ir  ahvolga tushib  qoladi. Ya’ni  uni
Burxon   Sharif   deb   gumon   qilib   noma’lum   kimsalar   qo`lga   oladilar.   Uni   qamab
qo`yib, turli qiynoqlarga soladilar. Abdulla mana shu  sharoitda  ham jisman, ham
ruhan qattiq qiynaladi. Uni achchiq alam-iztiroblar chulg`aydi. 
        “Ancha fursat notinchlanib, sarosimalanib o`tirdi.Keyin , o`ziga madadmi, 
madormi izlab, yoshlikda ko`ngil bergan sevgilisini yana eslaganicha, qachondir 
yozgan she’rini muqaddas bir oyatdek, qayta-qayta shivirlab o`qishga tushdi:
U meni sevadi, deb,  
U meni kutadi, deb,
51  U meni izlaydi, deb                                                                                                     
O`ylaysizmi                                                                                                                 
Gohida?!
Men                                                                                                                          
Yuragim qon bo`lib,                                                                                                 
Qismatdan hayron bo`lib,                                                                                    
Yotibman sarson bo`lib   –                                                                                   
Qora tunning chohida…
        Bexosdanuning   xayoliga   qiziq   bir   fikr   keldi:   “Seni   Burxon   Sharif   deb
tutishdimi, Burxon Sharifning izidan tushishmaydi! Demak, senga doim yaxshilik
qilgani   evaziga,   hozircha   tinch,   ezgu   bir   ishni   bajarayotgan   Burxonni   sen   ham
asrashing  kerak!  Sendan hayot  umringda bir  marta fidoiylik, mardlik ko`rsatishni
talab   qilyapti!   Tizzang   qaltirab   o`tirishga   haqqing   yo`q!   Gap   shu…   Kelinglar,
hunarlaringni ko`rsataveringlar – men  Burxon Sharifman!...”
           U tomirlariga o`tli bir qon quyulib, o`rnidan sapchib turganicha, xonada nari-
beri yura boshladi.” (19-bet).  Mazkur asar qahramoni Abdulla dastlab birov uchun
bekorga taxqirlanganligidan, uning tufayli azob chekayotganligidan xo`rligi keladi,
sarosimaga   tushib   qoladi   .   Biroq   u   o`zi   yozgan   she’rini   o`qigandan   so`ng   bu
qiynoqlarni yengishda o`zida kuch topa oldi. Uning qalbida o`ziga yaxshilik qilgan
insonga   nisbatan   yaxshilik   qilish   tuyg`usi   uyg`ondi.   Bu   yo`lda   har   qanday   jabr-
zulmlarga   chidash   berishga   qaror   qiladi.   Demak,   bundan   ayo   bo`ladiki,   nazmiy
baytlar   qahramon   ichki   kechinmalarin   nafaqat   ochib   beradi,   balki   ularning   xatti-
harakatlariga,   taqdiriga   ham   ta’sir   o`tkaza   oladi.   Nasr   va   nazmning   bu   tarzda
uyg`unlashtirib berilishi adibning kompozitsion mahoratidan nishonadir.
                Yozuvchining   kompozitsiya   yaratishdagi   o`ziga   xos   uslubi   haqida   gapirar
ekanmiz,   Omon   Muxtorning   kompozitsion   unsurlardan   biri   epigraflarni   qo`llashi
borasidagi   mahoratiga   alohida   to`xtalish   joizdir.   Zero,   adibning   deyarli   barcha
romanlarida   epigraflar   qo`llangan.   “Epigraf   ,   odatda   ,   asarda   yoxud   uning   biror
52 qismida,   bobida   ifodalanadigan   mazmunga   aloqador   bo`ladi,   unga   g`oyaviy
yo`nalish   beradi.   Epigraf   qisqa,   sodda,   lekin   aforistik   ruhda   bo`ladi.   U   asar
g`oyasini   ishonarli   qilib   ochishda   muallifga   qo`l   keladi.   Epigraf   o`z   vazifasiga
ko`ra   asar   nomi(sarlavhasi)ga   o`zshab   ketadi   –ularning   har   ikkalasi   ham   asarga
g`oyaviy-emotsional ruh baxsh etadi, asar mavzui va g`oyasini aniqlashga ko`mak
beradi.” 47
             Omon Muxtor romanlarida xalq maqollari,qo`shiqlari, o`zbek mumtoz 
asarlaridan parchalar va o`zbek shoirlari ijodi namunalaridan epigraf sifatida 
foydalangan hamda ularni turli tartibda qo`llangan. Masalan ,“Egilgan bosh” 
romanida “Egilgan boshni qilich kesmaydi…” maqoli, “Ming bir qiyofa” asarining
Birinchi hikoyat qismida:
“Ostonangda tuproq bo`ldim,vale 
 Demadingki, xoksorim qani?..“                                                                               
qo`shiqdan   parcha   epigraf   qilib   berilgan   bo`lsa,   ayrim   asarlarda   ikkita,   uchtadan
epigraflar qo`llangan.  Xususan, “Muhabbat o`limdan kuchli” romanida:
“Ichkari tashqariga chiqmoq istayur,                                                                           
Istayur tashqarida mohni.                                                                                 
Tashqari ichkariga kirmoq istayur,                                                                              
Istayur ichkarida Allohni…
Ikrom Otamurod.
Zuhra Yerda nurga zor,                                                                                            
Osmondaman deb o`ylamang…
Zuhra Aliyeva.”
epigraflari   qo`llangan.   Aidbning   “Tepalikdagi   xaroba”romanida   har   bir
ko`rinish(qism)da   epigraflar   bo`lib,   ular   G`afur   G`ulom,   Alisher   Navoiy,   Nodira,
Lutfiy g`azallari va muxammaslaridan parchalar berilgan.
              Bu   kabi   epigraflar   mag`zi   chaqib   ko`rilsa,   ularda   olam-olam   ma’no   borligi
bilinadi   va   ular   ,   birinchi   navbatda,   asarlar   g`oyasi   bilan   uzviy   bog`liqligi   uchun
47
To`xta Boboyev. Adabiyotshunoslikka kirish. T.: “O`zbekiston”, 2002. 146-b. 
53 yozuvchining g`oyaviy yo`nalishini belgilaydi, asar mazmunini to`ldiradi. Bundan
ko`rinadiki, o`rinli ishlatilgan epigraf asar kompozitsiyasida muhim ahamiyat kasb
etadi.   Ammo   uni   qay   tarzda   ishlatish   yozuvchining   niyatiga,   xohishiga,   uslubiga
bog`liq erkin ijodiy ishdir.
        Shuningdek , kompozitsiyaga bayon usuli ham kiradi. Bunda yozuvchi butun
tasvirni   o`z       nuqtayi   nazari   asosida   yoki   personajlardan   birining   nomidan   olib
borishi   mumkin.   Bu   jihatni   asarning   dastlabki   qismlaridanoq   anglash   mumkin.
Biroq   O.Muxtor   asarlarida   bayondagi   kompozitsion   unsurlarda   usul   o`zgaradi.
Ya’ni   adibning   “Egilgan   bosh”   romanini   o`qiy   boshlaganimizdanoq   asar   muallif
nutqidan bayon etilayotganligini sezamiz.
         Ammo ,roman so`ngida shu narsa ma’lum bo`ladiki , asar  aslida biz boshida
e’tibor bermagan personaj (keyinchalik bosh qahramonlardan biri) Qodirjon tilidan
hikoya   qilingan   va   uning   to`rt   daftardan   iborat   kundaliklari   asosida   yaratilgan.
Yozuvchi   bu   ma’lumotni   (debochani)   muqaddimada   emas   ,   xotima   qismida
keltiradi.Personajning   nuqtai   nazari   va   nigohi   o‘ziga   xos   vositachi   hikoyanavisni
yuzaga chiqaradi. 
              Uning   bayon   shakli   muallif   obrazini   bevosita   va   aynan   takrorlamaydi.
Berilayotgan   bayonda   hikoyachi   obrazi   adib   nutqiga   ham,   personajlar   tasviri   va
muhit ifodasidagi haqqoniylikning yuzaga chiqishiga hamo‘z uslubi va hayajonini
yuqtiradi.   Natijada   roman   tilining   qudrati   vamazmunning   rivoji   muallifning   asar
personaji   orqasiga   yashirinishi   estetikkategoriyasi   orqali   ta’minlanadi.   Muallif
obrazi   romanning   g‘oyaviy–uslubiymarkazida   muvofiqlashtiruvchilik   vazifasini
bajaradi.   Bu   jihat   asardagi   haqqoniylikni,   ta’sirchanlikni,   jo`shqinlikni
kuchaytiradi. Bu esa adibning kompozitsion mahoratidan darak beradi.
                    O.   Muxtor   uslubini   belgilaydigan   omillardan   yana   biri   mazmunning
shakllanishidir. Chunki  asarda mazmun shakllanadi  , shakl  mazmunlashadi. Zero,
yozuvchining dunyoqarashi san’at asarining mazmunida o`z ifodasini topadi , unda
chuqur   iz   qoldiradi.   Adabiyotda   ijodkor   tomonidan   anglashilgan   voqelik
54 tasvirlanadi.   Shunga   ko`ra,   badiiy   asarning   mazmuni     deganda   ,   muayyan   asarda
ifodalangan   g`oyaviy   mazmun   tushuniladi.   Har   bir   yozuvchi   bu   sohada   o`z
yo`rig`iga ega. 
                Xususan   ,   O.   Muxtor   asarlarida   an’anaviy   –   hurlik,   erk   haqidagi   voqealar
bilan   bir   qatorda   davrga   oid   yangi   mazmun   –   sobiq   sho`ro   davrining   salbiy
oqibatlari   ,   insonlar   va   millat   ruhidagi   ma’naviy   o`zgarishlarni   qalamga   oldi.
Masalan   ,   “Egilgan   bosh”   (1986-y)   romanida   Abror   ,   Qodirjon   kabi   obrazlar   erk
hamda   isyon   haqida   mulohaza   yuritar   ekanlar   ,   ular   ruhan   va   jisman   hurriyatga
intiladilar. O`z o`rnida bu jarayonda SSSR davridagi xunrezliklar ochib tashlanadi.
“To`rt tomon qibla” (1995-y) trilogiyasida Abdulla Hakim , Valijon , Mirzo G`olib
obrazlari  orqali  esa sobiq tuzumning millat  madaniyatiga ko`rsatgan salbiy ta’siri
bilan birga sho`ro mafkurasining millat ruhida qoldirgan mutelik kayfiyati ma’nan
va ruhan ozod bo`lmagan xalq taqdiri aks ettiriladi. 
                       Yuqoridagilardan ko`rinadiki , har bir asarda yangicha mavzu , yangicha
voqea   ,  yangicha   ko`rinishda   aks   etadi.   Bu   hol   yozuvchidan   yangi   badiiy  arsenal
tizimini  talab  qiladi  , yangi  izlanish boshlanadi.  Uslub ham  shu  jarayonda o`sib ,
takomillashib   boradi.   O.   Muxtorning   individual   uslubi   ham   bir   necha   yillar
davomida sayqallanib , XX asr o`zbek adabiyotining yanada boyishida alohida rol
o`ynaydi. Adibning romanchiligidagi uslubiy izlanishlari yangilanayotgan tafakkur
va   davr   talabidan   kelib   chiqib   ,   kitobxon   ma’naviy-ruhiy   ehtiyoji   tufayli   yuzaga
keladi. 
                       Har bir ijodkorning asar yaratishi zuvala qorilayotganda ato etilgan fe’l-
atvorga,   tabiiy   mayllarga   bog`liq.   Shundan   kelib   chiqib,   kimdir   o`ynab-kulib
yozadi,   kimdir   hayotni   nuqul   iztiroblar   ko`zgusi   orqali   ko`radi,kimdir   hayotning
silliq   qatlamini   tasvirlaydi,   boshqa   birov   uning   o`ydim-chuqurlarini,   qavariq
choklarini   izlab   topadi.   Qaysi   ijodkor   qanday   adibdan   ta’sirlanishi   ham   shundan
kelib chiqadi.
55           Ijodkor uchun milliy qadriyatlar bamisoli ona sutidek zarur, undan nechog`li
to`yib bahramand bo`lsa, shuncha yaxshi, ammo yoshi ulg`aygan odamning qorni
ona sutiga to`ymay qoladi. Endi u tabiat  ne’matlarining eng saralarini, o`ziga xush
yoqqanlarini   terib-terib   iste’mol   qilishga   o`tadi.   Mahalliy   adabiy   qadriyatlar
an’anasidan   narini   ko`ra   olmagan   ijodkorlar   umrining   oxiriga   qadar   ona   suti-yu
quruq   nondan   boshqa   narsani   yemay   yashagan   odamga   o`xshaydi.   Vaholanki,
oyoqning   ostidagi   javohirlardan   naridagi   duru   gavharlarga   ham   ko`zni   ochib
qarash faqat va faqat ham badiiy, ham tafakkuriy naf keltiradi. Zero , har bir badiiy
asar o`ziga qadar hukm surgan badiiy ko`nikmalardan qoniqmaslik ekanini yodda
tutish lozim.
                 Omon Muxtor  ijodiy uslubi  takomilida nafaqat  milliy adabiyotimizga  xos
ohanglar, balki jahon adabiyoti durdonalarining ta’siri ham yaqqol seziladi. 
                   Omon Muxtor ruhiyati, ijodiy konsepsiyasi, shakliy-uslubiy izlanishlarida
ichki mantiq asosida mustahkam rishtalar bilan bog‘liqlik mavjud.Bu uslubda asar
yaratish   nosir   uchun   dastlabki   qadam   emas,   balki   sinovdan   o‘tgan   yo‘l.   Uning
yaxlit   uslubiy   yo‘nalishini   belgilashda   voqelikni   idrok   qilish   tarzi,   badiiy
ifodalashda qo‘llaydigan usullari, o‘ziga xos pozitsiyasi, yozish  manerasiga diqqat
qaratish   juda   muhim.   Shundagina   asardan-asarga   o‘tib   turuvchi   belgilar,   tobora
yangilanib borayotgan alomatlar yaqqolroq ko‘zga tashlanadi. 
56              II.2 Yozuvchi romanlarida qahramon ismlari va badiiy shartlilik
         Har bir badiiy asar yaxlit bir butunlikdir. Badiiy asarda har bir unsur o`zining
mazmuniga   va   ahamiyatiga   ega   bo`lib,   u   boshqa   unsurlar   bilan   aloqadagina
yashaydi. Shu aloqa sababli har bir unsurning qismchalari asosiy maqsadga tomon
yo`nalgandir.     Har   qaysi   qism,   Byoklinning   aniq   ifodasiga   ko`ra,   “Men   xizmat
qilaman”   shiori     asosida   ishlaydi.   Shu   sabab,     badiiy   asar   –turli-tuman   bir-biriga
bog`liq   unsur   (vosita)larning   kutilmagan   tarzdagi   nozik   chatishmasidir.   Shunday
ekan, asardagi kichik bir element ham g`oyaviy mazmunni yoritib, to`ldirib berish
uchun xizmat qiladi. 
                    Xalqimizda   qadim-qadimdan   bolaga   ism   tanlashga   alohida   e’tibor
qaratishgan. Har   bir ijodkorning yaratgan qahramonlari o`ziga farzandi  kabi aziz
bo`lar   ekan,   demak   uning   ismining   munosib   bo`lishi   ham   ijodkor   uchun
ahamiyatlidir.   Xususan,   asar   qahramonlarining   ismi   yozuvchi   tomonidan   ma’lum
bir   maqsadni   ko`zlagan   holda   tanlanadi.   Jumladan,   Omon   Muxtor   romanlaridagi
obrazlar   ismi   asar   g`oyasi   bilan   mutanosib   tarzda   berilgan.   Masalan,   “Egilgan
bosh”da   Adolat,   “Ko`zgu   oldidagi   odam”da   Valijon,   “Tepalikdagi   xaroba”da
Mirzo  G`olib,  “Muhabbat  o`limdan  kuchli”da  Voris  kabi  qahramonlarga  bejiz  bu
ismlar qo`yilmagan.
                   Adibning “Egilgan bosh”  romanida Qodirjonning hayotida Adolat  paydo
bo`lgandan   so`ng   turmushi   ijobiy   tomonga   o`zgardi.   Uning   qalbi   va   xonadoniga
fayz kirib keldi. Asarda Adolat obrazi timsoli haqiqiy o`zbek ayoli timsoli berilishi
barobarida, uning ismiga ishora qilgan holda 80-yillar so`nggida hayotimizga kirib
kela   boshlagan   hurlik,   adolat   shabadalariga   ishora   qilinmoqda.   Zero,   adolat   bor
joyda farovon hayot bo`ladi.
57                   “Ko`zgu oldidagi odam” asari qahramoni Valijon esa valiylik xislatlariga
ega   holda   tasvirlanadi.   Uning   boshqalarga   ko`rinmaydigan   daryo   va   yam-yashil
vodiy     bilan   real   hayot   o`rtasida   andarmon   bo`lishi,   bu   g`ayritabiiy   voqealarning
mohiyatini anglashga urinishi o`zining ismiga xos jihatlarini namoyon qiladi.
                     Yozuvchining “Muhabbat o`limdan kuchli” romani qahramoni Voris ismi
esa   asarning   mazmun   va   g`oyasini   yorqin   ko`rsatishda   ahamiyati   katta.   Zero,   u
asarda   uchinchi   avlod   vakili   bo`lib,     bobolari,   otasi,   amakisi   erishishni   istagan   ,
ozodlik, ota-bobolaridan qolgan moddiy va ma’naviy boylikning merosxo`ridir. 
                  Umuman,   qahramon   ismlari   obrazning   individual   belgilarini   bo`rttirib
ko`rsatish   vazifasini   bajaradi.   Adibning   ayrim   asarlarida   bir   toifa   insonlarga   xos
xislat va belgilarni umumlashtirish maqsadida ularning ismini aytmaydi. Xususan,
“Maydon”   romanida   Adib,   Hakim,   Mulla,   Artist,   Bemor,   Baxshi,   Osiy,   Ayol,
Savdogar,   Qizcha,   Arbob,   Darvesh-masxaraboz   va   Men   (Panoh)   kabi   obrazlar
berilganki,   ularda   muayyan   yoshdagi,   kasbdagi   kishilarning   eng   sara   umumiy
xususiyatlari   jamlangandir.   Ammo   ular   jamiyat   orasida   o`z   individual   belgilari
bilan   ajralib   turishi,   asar   davomida   ulrning   o`y-xayollari,   xatt-harakatlari,   fe’l-
atvori va ma’naviy dunyosi orqali aks ettiriladi.
               Ijod jarayonida san’atkorning diqqat markazida turadigan narsalardan biri –
insonning   shaxs   sifatidagi   konkret   xususiyatlarini,   individual   belgilarini
ko`rsatishdir.   Bu vazifani amalga oshirishda ijodkor turli usullardan foydalanadi.
Qahramonning   ruhiy   kechinmalarini   yorqin   ko`rsatib   bera   oladigan   motivlardan
biri   bu   tushdir.   “Tush   –qahramonni   psixologik   jihatdan   xarakterlovchi   poetik
vositalardan   hisoblanadi.   Tush   orqali   yozuvchi,   asosan,   o`z   qahramonlari   ichki
dunyosini,   ruhiy   holatini,   kechinma   va   dramalarini,   orzu-xayollarini   ochishga
intiladi.   Tush   –   obrazlarni   individuallashtiruvchi   vosita   sifatida   ham   xizmat
qiladi.” 48
                    Omon   Muxtor   asarlarida   tush   motivi   alohida   o`rin   egallaydi.   Jumladan,
“Egilgan bosh” asari qahramonning tushi bilan boshlanadi va asar davomida uning
48
T. Boboyev. Adabiyotshunoslik asoslari. T.: “O`zbekiston”, 2002.
58 xayolini   band   qiladi,   qahramonda   tush   ta’sirida   uyg`ongan   ruhiy   iztiroblar   uni
ta’qib qiladi. 
“Ana Abror ariqchadan sakradi-yu, beliga qandaydir  ilon zich o`raldi. U o`z ustiga
minib   olgan   dardisardan   qutulishga   harakat   qilib,   sapchib-irg`ishladi,   butun
kuchini   ikki   qo`liga   berib,   paypaslagichlarni   badanidan   yulqib-ajratishga
shaxdlandi… Ammo shu on yelkasida o`tirgan Ro`dapo unga qattiqroq chirmashib,
uning boshi, yuz-ko`ziga ayovsiz shapillatib tushira ketdi… Abror bo`ynini qisib,
boshini egishdan bo`lak iloji qolmadi. ” 49
              Abrorning   ko`rgan   bu   tushi   aslida   uning   hayoti   va   ma’naviyatiga   salbiy
ta’sirini   o`tkaza   olgan   mustabid   tuzumning   qiyofasini   fosh   etuvchi   bir   vositadir.
Yozuvchi  ramziylikdan foydalangan holda Ro`dapo (Sakkizoyoq)  timsolida sovet
tuzumining   tasvirini   yaratadi.   Bunda   bir   inson   misolida   butun   bir   xalqni   boshini
egib   yashashga,   mutelik   hissi   bilan   hayot   kechirishga   majbur   qilgan   maxluq
timsoli gavdalanadi.
                Omon   Muxtor   asarlarida   nafaqat   yakka   bir   shaxs   obrazini   sifatida,   balki
ba’zan  bir   obraz   mohiyatida  bir   necha   insonlar   siymosini   yarata   olish   mahoratini
ham ko`ra olish mumkin. Masalan, adibning “Tepalikdagi xaroba” romanida Mirzo
Golibning uchta Menga bo`linishi aqlga sig`maydigan hol. Biroq yozuvchning bu
ijodiy   fantaziyasi   qahramonning   qalbida   sodir   bo`layotgan   ruhiy   evrilishlarni
yaqqol namoyon qilishda nihoyatda samarali bo`lganligini ko`rish mumkin.    
“   Birinchi   Men   –   jarrohlik   bo`lmasida   yotibdi.Uning   oyoqlariga   mahsi   yoki
g`ilofni   eslatgan   nimanidir   kiydirib,   ularni   mahkam   tang`ib   qo`yishmoqda.   U
o`zini   birovlar   qo`liga   topshirgan.   Hamma   narsaga   shay;   labbay   deb   turgandek!
Ko`nglida biron norozilik, isyon yo`q. Xuddi qo`yga o`xshab… 
         Ikkinchi Men –osmondagi shaharda. Lekin endi  ko`chada emas, hamrohlari
bilan   misdek   qizigan,   yaraqlayotgan   allaqanday   uzun   o`rama   ichida   halloslab-
yugurib ketyabdi. Osmonlik aka-singil mayli; sovg`adanquruq qolayotgan boladek,
49
Omon Muxtor. Xotin podshoh. Romanlar. T.:”Sharq”, 2010. 186-b.
59 u   nega,   qayoqqa   shoshyabdi?!   Bu   o`rtanib-yonib,   o`zingni   oldinga   tashlashning
intihosi bormi?! Shu azob uchun uni osmonga chiqarishgan ekanmi?!
           Ikkinchi Men osmonda yelib borayotgan bir damda….
                    Uchinchi   Men   –   nechundir,qanot   chiqargandek,   Afg`onistonga   qarab
uchdi.” 50
              Mirzo   G`olibning   xayolan     uchga   bo`linib,   turli   joylarda   paydobo`lishi
zamirida   “o`tish”   davridagi   insonlarning   psixologiyasidagi   ruhiy   qo`nimsizlik
yotadi.   Birinchi   Men   timsolida   yetmish   yil   qaramlikda,   itoatda   “qo`y”   kabi
yashagan   mute   inson   qiyofasi,   ikkinchi   Menda   nihoyat   hurlikka   yetishgan,   erk
osmonida   parvoz   qilayotgan   ozod   kishi   siymosi,   uchinchi   Men   orqali   qalbiga
yaqin,yashashi   uchun   to`g`ri   yo`l   ko`rsatadigan   insonini   izlayotgan     darbadar   bir
odam tasviri in’ikos ettiriladi.
                    Yozuvchi   asarlarida   makon   va   zamon   tanlashda   ham   badiiy   shartlilikni
ko`zda   tutadi.   Misol   uchun,   “Egilgan   bosh”   r omani   voqealari   bir   kunda   sodir
bo`ladi.   Lekin   bir   kunlik   ro`y   bergan   hodisalar   tag   zamirida   bir   necha   yillik
voqealarning mohiyati jamlangan: 
              “Rivoyatlar,   afsonalardagi   qismat   yoki   qiyomat   singari,   nahotki   zilzila,
to`fonlar yuz berib, qabrlar yorilib, yer girdibod urib, hamma narsa “bugun” degan
BIR KUNga jamlanib qoldi. Xuddi mamlakat shohi ag`darilgandek, rahbarsiz kun
– bu kun. Sharmandalikni namoyish qilgandek, yigit kishi xotini egnida ko`chaga
chiqqan  kun  –  bu  kun.  Oldinga  dadil  bosish  imkoni   yo`qligini  eslatgandek,  oyoq
kutilmaganda   lat   yeb,   oqsab   yuradigan   kun   –bu   kun.   Sening   dunyoda   mag`rur,
hayiqmay   qon   to`kkan   ajdodlaring   bor-ku   axir,   degandek,   jismi   allaqachon   xoki
turobga aylanib ketgan otalaringni eslab, noma’lum odamlar orqali ularning faqat
suratlari bilan tanishadigan kun –bu kun. ” 51
            Abror   tilidan   aytilgan   bu   fikrlar   orqali   asar   mazmuni   hamda   adibning   nima
uchun   asar   voqealarini   bir   kunga   jamlaganligi   sabablari   oydinlashadi.   omon
50
 Muxtor Omon.To`rt tomon qibla.Uch romandan iborat Sharq daftari: [Trilogiya].T.: “Sharq”,2000.  318-b.
51
Omon Muxtor. Xotin podshoh. Romanlar. T.:”Sharq”, 2010. 225-b.
60 Muxtor   asarlarida   makon   tanlashda   ham   o`ziga   xoslik   mavjud.   Yozuvchi
romanlarida   voqealar   asosan,   bir   makonda   sodir   bo`ladi.   Ayniqsa,     “Maydon”
romanidagi   voqealarning   lift   ichida   sodir   bo`lganligi   adibning   kichik   makonda
ham   katta   gapni   ayta  olish   mahoratini   ko`rsatadi.   Umuman,  asardagi   makon   –lift
ramziy   bo`lib,   bu   joy   insonlarning   qalbi   timsolidir.   Zero,   asar   qahramonlari   bu
yerda   o`z   ko`ngillariga   nazar   tashlaydilar   va   shu   orqali   ularning   ichki   dunyosi
ochila boradi.
              Ijodkor   shaxsi   va   biografik   xususiyatlar   uning   adabiy   mahsuloti   bo`lmish
asarlarida u yoki  bu darajada o`z aksini  topadi. Ayniqsa,  lirik janrlarda shoirning
dunyoqarashi,   orzu-intilishi,   g`oyaviy   yo`nalishlari,   qolaversa,   insoniy
fazilatlarining     izlarini   yaqqol   his   qilishi   mumkin.   She’rlar   ijodkorning   ichki
kechinmalari,   turli   ko`rinishdagi   kayfiyatlarining   natijasi,   mahsulidir.   She’r
oldindan   rejalashtirib,   obdon   pishitilib,   puxta   o`ylab   qog`ozga   tushirilmaydi.
Lirikaga   mansub   asar   ijodkor   qalbi   va   shuuriga   ta’sir   ko`rsatuvchi   biror   voqea-
hodisaning turtkisi tufayli yoki shoirni qiynayotgan biror hayotiy muammo asosida
vujudga   keladi.     Omon   Muxtor   ham   “Navoiy   va   rassom   Abulxayr”   romanida
Navoiy timsolini yaratishda, uning shaxsiga      oid   masalalarini  yoritishda Navoiy
g`azallariga murojaat qiladi.  
              O.   Muxtor   Navoiyning   bolalik   davri,   ya’ni   to`rt-besh   yoshlar   arafasidagi
holatini quyidagi satrlarda ko`rsatishga urinadi:
          “ Menga ul holatda tab’i bul-havas
           “Mantiq ut-tayr”  aylab erdi multamas…
            Onlag`ach atfol aylab sho`ri shayn,
             Istimo etdii bu so`zni volidayn …
            Yoshurib daftarni, ma’lum etdilar
            Shug`lidin ko`nglumni mahrum etdilar…
            Lek chun yodimda erdi ul kalom, 
             Yoshurin takror etar edim mudom .
61              Andin o`zga so`zga maylim oz edi,
            Qush tili birla ko`nglum hamroz erdi”. 
       Bu satrlar orqali Navoiyning bolalikdagi zehni o`tkir, ziyrak ekanligini hamda
turkiy, arabiy, forsiy –uch tilda yuzlab satr she’rlarini bir kun-yarim kunda yodlab
ketaverishi,   shu     yoshda   kattalar   bilan   she’r   bobida   fikr   almasha   olishi   singari
sifatlarini   O.   Muxtor   ochib   berishga   intiladi.   Shunday   go`zal   satrlarni   tanlash
orqali o`z g`oyaviy maqsadini o`quvchiga yetkazib beradi.
              Omon  Muxtor   Navoiyni   o`ziga   xos  shaklda   tasvirlar   ekan,  unga  tasavvufiy
nuqtayi nazardan yondoshib, Navoiy shaxsiga , e’tiqodiga xos jihatlarni ochishga
harakat   qiladi.   Bunda   muallif   Navoiyning   e’tiqod   darajasini,   maslagini   ochib
beruvchi   zohidlar   va   oshiqlar   o`rtasidagi   o`zaro   ziddiyatlarni   aniqlashga   urinadi.
Alisher :  “Agar xalqqa ozgina nafing tegsa, bilki, o`zingga bu naf  ko`prak bo`lib
qaytadi!”,   yana:   “Odam   Xalq   bilan   birga   Inson   bo`la   oladi!”   degan   BUYUK
E’TIQODni o`zi uchun kashf etadi.
Omon   Muxtor   Navoiyning   o‘y-xotiralari,   muhokama-mulohazalari,
tug‘yonlari   orqali   borliq   va   inson,   moddiy   va   ma’naviy   qimmatlarni   tahlil   etadi.
Zuhd   va   ishq   ahli   haqidagi   qarashlar   esa   adabiy-falsafiy   konsepsiyani
ifodalashning   shartli   vositasi   rolini   bajarsa   ajab   emas.   Insonning   ruhi   va
tafakkurida kechgan  jarayonlarni  qalamga  olgan  nosirning bosh qahramoni  aslida
tafakkur  va  kechinma dan boshqa narsa emas. Omon Muxtor romanlarining badiiy-
estetik tabiati, “ Ishq ahli” ning falsafiy-estetik mehvari shunday deyishimizga asos
beradi.            
      Yozuvchi ijodida joy nomlari ham  muhim o`rin tutadi. Jumladan, “Ming
bir   qiyofa”da   Nasriddin   kezgan   qishloqlar:   G‘altak,   Sho‘ra,   Kal-Bek,   Qonli,
Qoraqozon,   shaharning   Kultepa   kabi   hech   qanday   or   qilinmay   nomlanishida
kitobxon   etini   seskantirar   darajada   g‘ariblik   mujassam.   Ular   qaysi   makonda   va
qaysi   zamonda   bo‘lgan?   O.Muxtor   uchun   aniq   zamon   va   makondan   ko‘ra
masalaning     ma’no-mohiyati   ko‘proq   ahamiyat   kasb   etadi.   Zukko   kitobxonning
62 ko‘z     o‘ngida  romandagi   g‘arib  qishloqlarga qo‘yilgan nomlar   tagiga yashiringan
zalvorli   fikr   rnamoyon   bo‘ladi.   Bu   loyshuvoq   va   pastak   uylarning   bir-birining
pinjiga tiqilgandek ko‘rinishi, ojiz va notavon, qo‘rqib-pisib qolgan, og‘ir mehnat
ostida   ezilgan,   och-yupun   bo‘lsa-da   irodasi   bukilmagan   “gulday
bolalar”,”Alpomishday   yigit”,  “qilichday   chol” lar   ahvol-ruhiyasi,   turmush   tarziga
vobasta   ekanligini   ilg‘ab   oladi.   U   o‘z   hayoli   va   shuurida   shu   g‘arib   shahr-u
qishloqlar   bilan   hashamatli   qasr   va   saroylarni,   ularda   yashayotgan   ikki   tip
odamlarni   chog‘ishtiradi.   Dunyoda   haqiqat,   adolat,   diyonat,   tenglik
tushunchalarining   bu   qadar   oyoq   osti   qilingani   xususida   o‘ylaydi,   fikrlaydi.Uzoq
va yaqin tariximizni, xalq taqdirini, bechora el g‘amini yurak-yurakdan his qiladi.
      O.Muxtor   folklor   asarlariga   xos   xalqona   ruhni   ifoda   etishda   Nasriddin
afandi   obrazi   tabiatiga   xos   mardlik,   mag‘rurlik,   ezgu   amallarga   moyillik,
haqso‘zning   qudratiga   ishonch,   jur’atlilikdan   unumli   foydalanadi.   Bu   esa   makon
vazamon   chegaralarini   ming   yilliklarga   qadar   kengaytirish,   ijtimoiy   hayot
mohiyatiga yanada teranroq nazar tashlash, fikr zalvorini oshirish imkonini beradi.
Muhimi,   adib   Nasriddinni   jonli   bir   inson   sifatida   romanga   olib   kirib,   sinov
manzillari orqali o‘tkazadi. 
Xulosa   shuki,   san’atkor   uslubi   masalalarini,   lirik   bayon   va   ifoda   tarzidagi
o`ziga   xoslikni,   mahorat   qirralarini,   an’anaviylikka   munosabatini   o`rganishda
uning   shaxsiyatiga   oid   chizgilarni,   biografik   xususiyatlarini   nazarda   tutish   ham
kutilgan   samaralarni   berishi   mumkin.   Bunda   ijodkorning   davr   va   muhitga
munosabatini,   dunyoqarashini,   iste’dodi,   ijodiy   metodi   singari   omillar   bilan   bir
qatorda   uning   individual   xususiyatlari,   shaxs   va   ijodkor   sifatidagi   tadrijiyligi,
mavsumiy   hamda   yosh   xususiyatlari   inobatga   olinmog`i   kerak   bo`ladi.   Bu   esa
shoir  ijodiy  merosining  yashovchanlik  sirlarini  tadqiq  etishda,  mahorat  qirralarini
belgilashda, ta’sirchanlik omillarini ilg`ay bilishda muhim ahamiyat kasb etadi.
XULOSA
63   Bugungi   davr   o‘zbek   romanchiligida   Omon   Muxtor   o‘zining   individual
uslubi   hamda   estetik   idealining   o‘ziga   xos   tarzda   namoyon   bo‘lishi   bilan   ajralib
turadi.   Adib   romanlaridagi   ijodiy   individuallikni   tadqiq   etish   orqali   yozuvchi
poetik mahoratini yoritish imkoniyati yaratildi.
Omon   Muxtor   qahramonlari   o‘zining   murakkab   taqdiri,   teran   o‘y-
mulohazalari, nozik kechinmalari bilan o‘ziga xos va betakror ekanligi bilan ajralib
turadi. Badiiy tasvirning chuqurlashgani, inson ruhiyati qatlamlarini nozikroq idrok
etish   ijodkor   uslubiga   xos   bo‘lgan   e’tiborli   jihatlardan   biridir.   Ijodkorning   sobiq
tuzum hamda mustaqillik yillarida yaratilgan asarlari bir-birida tubdan farq qiladi.
Yozuvchining   istiqlol   davrida   yozgan   romanlari   tasvirning   quyuqligi,   inson
ruhiyati   qatlamlarini   aks   ettirish   miqyosining   kengligi   va   ifoda   tarzining
favquloddaligi,   uslubiy   izlanishlarga   boyligi   bilan   boshqa   ijodkorlardan   farqlanib
turadi.     Zero,   adib   uslubidagi   ifodaning   qabariqligi,   tasvirning   serqatlamliligi,
mazmunning zalvorliligi, ruhiy holat manzaralarining rang-barangligi bilan o‘zbek
adabiyotida  alohidalik kasb etadi. 
Mazkur   bitiruv   malakaviy   ishida   Omon   Muxtor   romanlarida   namoyon
bo‘luvchi   ijodiy   individuallik,   badiiy   asarning   tuzilishi,   badiiy   voqelikni   yaratish
tamoyillari,   ijodkor   estetik   idealining   aks   ettirish   usullari   va   poetikaning   muhim
kategoriyalaridan bo‘lgan uslubni  hamda  ijodkorning badiiy mahoratini  o‘rganish
orqali tadqiq etildi.
Tadqiqotning   bob   va   fasllaridan   kelib   chiqib   quyidagi   umumiy   xulosalarga
kelindi:
Birinchidan,   Omon   Muxtorning   adabiy-estetik   qarashlarida   namoyon
bo‘luvchi     ijodiy   individuallikni,   badiiy   asarlar   yaratish   barobarida   badiiy
voqelikni his qilish tamoyillarini tadqiq etib, adib uslubiga xos belgilar aniqlandi; 
Ikkinchidan,   adib   romanlaridagi   yangicha   uslubiy   izlanishlar   tahlil   etildi
hamda   yozuvchining   o‘ziga   xos   uslubi   u   yaratgan   romanlarning   ishonchlilik
darajasini   oshirganligini   va   XX   asr   jahon   adabiyoti   ilg‘or   tajribalarining   milliy
64 zaminga tayanib, roman konsepsiyasiga singdirilishi, o‘zlashtirilishi o‘zbek romani
poetik   imkoniyatlari   doirasining   yanada   kengayayotganligini   ko‘rsatishga   harakat
qildik; 
Uchinchidan,   an’anaviy   jihatdan   folklor   va   mumtoz   adabiyotdan   uzilmagan
holda   jahon   adabiyoti   ilg‘or   tajribalariga   hamqadam   bo‘lish   O.Muxtorning
romanchilikdagi   uslubiy   izlanishlari   mustahkam   negizlar   asosida   boyiganligini
asarlari misolida tadqiq etdik;
To’rtinchidan,   adib   romanlarida   estetik   idealning   badiiy   talqinini
shakllantirishda   ta’sir   etgan   ijtimoiy   davr,   uslubiy   yuksalishiga   ta’sir   ko‘rsatgan
badiiy-estetik omillarning o‘ziga xosligini baholi qudrat o‘rgandik;
Beshinchidan,  Omon Muxtor ijodining individualligi, ayniqsa, romanlaridagi
jumla tuzish, rivoya tarzi, tasvir mahorati, syujet qurilishi kabi uslubiy ko‘rinishlar
obrazlar tahlilida tadqiq etildi; 
  Oltinchidan,   uslubda namoyon bo‘luvchi ijodiy individuallikning O.Muxtor
romanlari   badiiy   matnida   namoyon   bo‘lishi   o‘rganildi   va   adib   romanlaridagi
epigraflarning asar kompozitsiyasida muhim o‘rin tutganligi aniqlandi;
Yettinchidan , yozuvchi  estetik idealining romanlarida namoyon bo‘lishidagi
o‘ziga   xos   jihatlar   tadqiq   etilib,   mazkur   unsurlar   adibning   “Egilgan   bosh”,
“Muhabbat o‘limdan kuchli” romanlari misolida ko‘rib chiqildi;
Sakkizinchidan,  uslubning yozuvchi romanlari shakliy unsurlarini yaxlitlikka
biriktirish,   har   bir   unsurning   butun   tarkibidagi   mohiyati   va   funksiyasini
belgilashdagi   rolini   aniqlash  maqsadida  adibning  “Maydon”,”To‘rt  tomon qibla  ”
asarlari tahlil qilindi;
To’qqizinchidan,  yozuvchi romanlarida qahramon ismlari va badiiy shartlilik
masalalari bilan adabiy-estetik tamoyillari muayyan darajada yaqin bo‘lgan ayrim
ijodkorlar uslubi bilan mushtarak jihatlarini qiyosiy yo‘sinda tadqiq etildi.
Demak,   bugungi   o‘zbek   romanining   o`ziga   xosligini   ta’minlash,   undagi
sharqona   ruhni   kuchaytirish,   falsafiy   fikr   salmog‘ini   va   ta’sirchanlikni   oshirish,
65 estetik   idealning   o‘ziga   xos   in’ikosini   yaratish,   ifoda   jilosini   yangilashda   milliy-
adabiy   an’analar   bilan   bir   qatorda   O.Muxtorning   tinimsiz   izlanishlari,   yangi
uslubiy   tamoyillar,   badiiy   mahorat   qirralariga   murojaat   etib,   Sharq   va   G‘arb
adabiyotlarining   muayyan   sintezlashuvidan   yuzaga   kelgan   uslub   salmoqli   o‘rin
tutadi.
  Asl   ijodkorning   umri   boqiy,   hech   qachon   o`lmaydi.   U   yaratgan   dunyoga
idrok ila nazar solib, boshqalar   ilg`amagan go`zalliklarini topa olish va   bu hisni
boshqalarga   go`zal,   badiiy   ifodalagan   holda   yetkazish   ijodkorlik,   mualliflik
sanaladi.   Shu   jihatdan,     ijodkorning   asarlari   kelajak   avlod   uchun   ham   ma’naviy
ozuqa   berish   quvvatiga   egaligiga   ishonchimiz   komil.   Zero,   keltirib   o‘tilgan
xulosalarimizni   yuqorida   ko‘rib   o‘tgan   asarlarimizdagi   estetik   idealning   in’ikosi
hamda   individual   uslub   borasidagi   tugallangan   yoki   so‘nggi   xulosasi   deya
olmaymiz. Zotan, davr, muhit o‘zgarishi sababli har qanday badiiy asarga bo‘lgan
qarash hamda munosabatlarni har bir zamonda o‘ziga xos bo‘lishi tabiiy. 
    
66 FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR
Siyosiy adabiyotlar
1. Karimov   I.A.   Adabiyotga   e’tibor   –   kelajakka   e’tibor.   –   Toshkent:   O`zbekiston,
2009.
2. Karimov I.A.  Barkamol avlod –O`zbekiston taraqqiyotining poydevori. T.: Sharq,
1997.
3. Karimov I.A. Barkamol avlod orzusi. – Toshkent., 1999. 
4. Karimov I.A. Tarixiy xotirasiz kelajak yo`q. – Toshkent: Sharq, 1998. 
5. Karimov I.A. Yuksak ma’naviyat –yengilmas kuch. – Toshkent: Ma’naviyat, 2008.
Asosiy adabiyotlar
1. Arastu. Axloqi kabir. –Toshkent: Yangi asr avlodi, 2015.
2. Boltaboyev H. Nasr va uslub. –T., 1992.
3. Izzat Sulton. Adabiyot nazariyasi. – T.: O`qituvchi, 2005. 
4. Jo`raqulov U. Nazariy poetika masalalari. –T., 2015.
5. Normatov U. Umidbaxsh tamoyillar. – T.: Ma’naviyat,2000.
6. Pardayeva Z. Badiiy-estetik tafakkur rivoji. – T., 2002.
7. Rasulov A. Badiiylik bezavol yangilik. – T., 2009.
8. Sarimsoqov B. Badiiylik asoslari va mezonlari. – T., 2005.
9. Sodiqov   Sanjar.   Ijodning   o`ttiz   lahzasi:   adabiy-tanqidiy   maqolalar.   –     T.:   Sharq,
2005.
10.  Solijonov Y. Haqiqatning sinchkov ko`zlari. – T.,2009.
11.   Solijonov Y. Nutq va uslub. – Toshkent: Cho`lpon,2002.
12. To`rayev D. Davr va ijod ma’suliyati. – T., 2004. 
13.   To`ychiyev   Ummat.   O`zbek   adabiyotida   badiiylik:   mezonlari   va   ularning
maromlari. – T.: Yangi asr avlodi, 2011.
14.  Umuruv Hotam. Adabiyot nazariyasi. –T.: Sharq, 2002.
15.  Yo`ldoshev Q. Yoniq so`z. – T.: Yangi asr avlodi, 2006.
67 Maxsus adabiyotlar
1.   Muxtor Omon. Muhabbat o`limdan kuchli. Roman. “Sharq yulduzi” jurnali, 2010-
yil 4-5- sonlar.
2.  Muxtor Omon. Navoiy va rassom Abulxayr. –  T.: Sharq, 2006.
3.  Muxtor Omon. To`rt tomon qibla. Uch romandan iborat Sharq daftari: (Trilogiya).
–T.: Sharq, 2000.
4.  Muxtor Omon. Xotin podshoh: Romanlar. –T.: Sharq,2010.
Qo`shimcha adabiyotlar 
1. Boboyev T. Adabiyotshunoslik asoslari. T.: O`zbekiston, 2002.
2. Eshonqulov J. Epik tafakkur tadriji. – T., 2006.
3. Qur’onov   D.,   Mamajonov   Z.,   Sheraliyeva   M.   Adabiyotshunoslik   lug`ati.   –T.:
Akademnashr, 2010. 
4. Umurov H. Tahlil chizgilari. – T.: Muharrir, 2013.
5. O`zbek adabiy tanqidi. [antologiya] – T., 2011.
6. Sharafiddinov O. Dovondagi o`ylar. –T.: Ma’naviyat, 2004.
Gazeta va jurnallar
1. Doniyorova Sh. Omon Muxtor ijodida folklor an’analari.//  O`zbek tili va adabiyoti
jurnali.  T., 2001. 5-son.
2. Gegel. Estetika// Sharq yulduzi jurnali 2014-y  2-3-sonlar.
3. Genis A. XX asrning yetakchi uslubi// Jahon adabiyoti. -2001. 11-son.
4. Yoqubov I. Bugungi o`zbek romanchiligi// Kitob dunyosi, 2007-iyul / avgust.
5. Yoqubov   I.   “Ishq   ahli”   romanining   adabiy-falsafiy   konsepsiyasi.//   O`zbek   tili   va
adabiyoti jurnali. 2005, 6-son
Internet manbalar
1. www.ziyonet.uz
2. www.literature.uz
68
Купить
  • Похожие документы

  • Tursunboy Adashboyev she`riyatida an`anaviylik va badiiy mahorat masalalari
  • O’zbek xalq afsun – duolar folklor janri sifatida
  • Alisher Navoiy she`riyatida ramziy raqamlar talqini
  • Mashrab she’riyati va xalq og’zaki ijodi
  • 70-80 yillar hikoyanavisligida yangi badiiy tamoyillar (XAYRIDDIN SULTON HIKOYALARI MISOLIDA)

Подтвердить покупку

Да Нет

© Copyright 2019-2026. Created by Foreach.Soft

  • Инструкция по снятию с баланса
  • Контакты
  • Инструкция использования сайта
  • Инструкция загрузки документов
  • O'zbekcha