Войти Регистрация

Docx

  • Рефераты
  • Дипломные работы
  • Прочее
    • Презентации
    • Рефераты
    • Курсовые работы
    • Дипломные работы
    • Диссертациии
    • Образовательные программы
    • Инфографика
    • Книги
    • Тесты

Информация о документе

Цена 40000UZS
Размер 67.7KB
Покупки 0
Дата загрузки 02 Май 2025
Расширение docx
Раздел Курсовые работы
Предмет История

Продавец

Telzor Uchun

Дата регистрации 21 Апрель 2025

24 Продаж

Mahmud tarobiy qo’zg’aloni

Купить
MAVZU: MAHMUD TAROBIY QO‘ZG‘ALONI
MUNDARIJA: 
KIRISH……………………………………………………………………………3
I. BOB. MO‘GULLAR DAVLATINING TASHKIL TOPISHI ...……………5
1.1.  Mo ‘ gullar davlatining tashkil topishi ………………………………..………..5
1.2.  Chig ‘ atoy ulusining tashkil topishi ………………………………….…..……9
II.BOB. ASOSIY QISM…………………………………………………………11
2.1.  Chig ‘ atoy ulusida ijtimoiy iqtisodiy hayot …….…………………….……….11
2.2.  Mahmud Tarobiy qo’zg’aloni ……………..……………………..….….…….24
XULOSA…………………………………………………………….….….…….26
FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR……………………………….….……27 KIRISH
Kurs   ishining   dolzarbligi:   XIII   asrning   20-yillarida   Chig`atoy
tasarrufiga   berilgan   Movarounnahr,   Yettisuv   va   Sharqiy   Turkistonda
Chig`atoy ulusi tashkil topdi. Chig`atoyxonning ulusni boshqaradigan o`rdasi
Ili   daryosi   bo`yida   edi.   Viloyatlar   va   hunarmandchilik   shaharlarini
boshqarishda   Chig`atoy   o`ziga   bo`ysundirilgan   xalqlarning   qori   tabaqa
vakillari xizmatidan foydalanadi.
Movarounnahrni   bevosita   idora   etish   ishlari   hali   Movarounnahr   zabt
etilmasdan   ilgari   Chingizxon   huzurida   xizmat   qilgan   xorazmlik     savdogar
Mahmud Yalavochga beriladi. U Xo`jand shahrini o`ziga qarorgoh qilib oladi
va shu yerda turib, Movarounnahrni idora qila boshlaydi. Harbiy hokimiyat,
aholini ro`yxatdan o`tkazish, soliq yig`ish ishlari dorug`achi va tamg`ach deb
ataluvchi mo`g`ul amaldorlari qo`lida bo`lardi. Mo`g`ul bosqoqlari (mahalliy
hokim) ixtiyoridagi ko`p sonli askarlar Mahmud izmiga bo`ysundirilgan edi.
Mahmud Yalavoch shularga suyanib mo`g`ul xoqonlari talabini ijro qilar va
o`zining cheksiz hukmronligini amalga oshirar edi 1
.
Chig`atoy   xonlari   markaziy   hokimiyat   xazinasi   uchun   aholiga   turli
soliqlar   solib,   zo`ravonlik   bilan   undirib   olishar   edi.   Ziroatchi   dehqonlardan
olinadigan   yer   solig`i   bu   davrda   "kalon"   deb   yuritilgan.Chorvadorlarga   esa
"qopchur"   solig`i   solingan.   Davlat   xazinasi   uchun   "shulen"   nomi   bilan
yuritilgan   oziq-ovqat   solig`i   ham   undirilgan.   "Shulen"   har   bir   podadan   ikki
yashar   qo`y,   qimiz   uchun   har   ming   otdan   bir   biya   hisobida   olingan.
Hunarmandlar   va   savdogarlardan   "targ`u"(1/30)   solig`i   undirilgan.   Targ`u
ishlab chiqarilgan mahsulot yokpsotilgan molning o`ttizdan bir qismi hajmida
undirilgan.   Bulardan   tashqari   aholiga   tuz   solig`i,   jun   va   kumush   solig`i
solingan.
1
 Tataromongoli v Azii i Yevrope, M., 1970[1]
3 Soliqlar mahalliy amaldorlar tomonidan barot (ijara) tartibida avvaldan
bir   yo`la   to`lab   yuborilardi,   so`ngra   ular   aholidan   yig`ib   olinardi.   Aholidan
yig`ib   olish   paytlarida   soliqlar,   shubhasiz,   rasmiylashtirilgan   miqdordan
oshirib undirilardi.
Kurs   ishining   maqsadi   va   vazifalari:   Mo`g`ullar   hukmronligining
dastlabki   yillaridayoq   mo`g`ul   xoqonlari   o`zlariga   xizmat   ko`rsatgan
kishilarga,   ayrim   katta   yer   egalari   va   savdogarlarga   turli   yorliq   va   payzalar
berardilar.   Payza   oltin,   kumush,   jez   va   yog`ochdan   yasalgan   taxtachalardan
iborat   bo`lardi.   Bunday   payza   yoki   yorliqqa   ega   bo`lgan   kishilar,   shu
jumladan   elchi,   soliq   yig`uvchilar   va   boshqa   ma'murlar   aholidan   turli   xil
yig`im va to`lovlarni talab qilib olish huquqiga ega edilar. Bunday payza va
yorliqlar ko`plab berilardi.
Bundan   tashqari,   mamlakatning,   savdo   yo`llarida   joylashgan   bekat   -
yomlarning xizmati va xarajati ham aholining bo`yniga yuklangan edi. Davlat
topshirig`i   bilan   qatnaydigan   son-sanoqsiz   elchilar,   choparlar   va
xabarchilarga bekatlarda mahalliy aholi xizmat qilishga, ularga otulov, oziq-
ovqat, yem-xashak va boshqa kerakli buyumlarni topib berishga majbur edi. 
Zo`rlik, jabr-zulmning nihoyatda 'kuchayishi, xilma-xil majburiy to`lov
va   yig`imlaming   haddan   tashqari   ko`pligi   mehnatkash   ommaning   tinkasini
quritgan   edi.   Bunday   ahvol,   shubhasiz,   mo`g`ullarga   nisbatan   norozilikni
oshirib,   istilochilar   istibdodiga   qarshi   xalqning   bosh   ko`tarishiga   olib   keldi.
Shunday   qo'zg'olonlardan   biri   Buxoro   vohasidagi   Torob   qishlog`ida
ko`tarilgan xalq qo`zg`oloni bo`ldi.
Kurs   ishining   tuzilishi:   kirish,   asosiy   qism   ,   to’rtta   reja,   xulosa   va
foydalanilgan adabiyotlar.
4 I. BOB. MO‘GULLAR DAVLATINING TASHKIL TOPISHI
1.1. Mo ‘ gullar davlatining tashkil topishi
Mo’g’ul davlatining tashkil topishi. XIII-asrning 1-yarmida Chingizxon
va uning  vorislarining  istilochilik  urushlari natijasida  barpo  etilgan davlat.
Chingizxon   1155/1161-yilda   tug‘ilgan   bo‘lib,   otasining   ismi   Yesugay
bahodir,   onasining   ismi   esa   O‘lun   bo‘lgan.   Asli   ismi   Temuchin   bo‘lgan.
Manbalarda keltirilishicha, Temuchin o‘ng  qo‘li yumilgan holda kaftida qon
bilan   tug‘ilgan.   Bu   xabarni   u   yer   yuzida   hukmdor     bo‘lishi,   butun   dunyo
podsholari uning oyoqlari ostida bo‘lishini bashorat qilishgan. 
1205/6-yilda poytaxt Qoraqurumda imperator deb saylanish arafasida u
mo‘g‘ul-tatar xonlarining  ulug‘ xoni – qooni, Chingizxon nomini oldi. Unga
Chingizxon   nomini,   mo‘g‘ul     dashtlarida     yuradigan     Tib   Tangrisi   bergan.
Mazkur   qurultoy     paytida   Temuchinni     minglab   xos     soqchilari
qo‘riqlayotgan   joyga     qanday   o‘tib     borganligini     hech   kim   bilmaydi.   U
Temuchinni  ko‘rib, kecha  menga Xudodan sado keldi.  Biz yer yuziga yangi
hukmdorni   tanladik.   Butun dunyo   podsholarini   unga bo‘ysundirdik, unga
Chingizxon   deb   nom   qo‘ydik, deydi. Bu nom Temuchinning   o‘ziga ham
yoqadi, ayonlar esa   uni  «Chingizxon» deb  tan oladi. XII  asrning  oxirlarida
ijtimoiy-iqtisodiy va madaniy taraqqiyotda quyi bosqichlarda turgan mo‘g‘ul
qavm-qabilalarida     qudratli     mo‘g‘ul     davlatini     barpo   qilish   uchun   o‘zaro
kurash olib borilgan. Hokimiyat uchun janglarda  Temuchin g‘alaba qozonadi
va XII asr so‘ngida ko‘plab turkiy elatlardan iborat kuchli mo‘g‘ul davlatiga
asos   soladi.   U   ko‘chmanchi   mo‘g‘ullarning     odatlarini   asos   qilib,   kuchli   va
markazlashgan davlat tuzadi. 
XIII   asr   boshlariga   kelib   qo‘shni   davlatlarni   bosib   olishga   kirishiladi.
Jumladan,   bu   davr   oralig‘ida   Sibir,   Sharqiy   Turkiston   va   Xitoy   yerlari
5 egallanadi. 1218-yilga kelib Temuchin davlati hududiy tuzilishi bo‘yicha 60
ta   tumandan   iborat   bo‘lgan.   1219-yil   fevralda   O‘trorga   mo‘g‘ullar
qo‘shinining kirib kelishi bilan O‘rta Osiyo hududida hukmronlik qilayotgan
Xorazmshohlar davlatiga yurish boshlanadi. 1221-yilda butun O‘rta Osiyoda
mo‘g‘ullar   hukmronligi   o‘rnatiladi.   Chingizxon   hokimiyatni   mustahkamlash
yo lida bir qancha islohotlar o tkazgan. Jumladan, ming oilani bir ma muriyʻ ʻ ʼ
birlikka   bo lishga   asoslangan   va   harbiy   tus   berilgan   yangi   ma muriy   tuzum	
ʻ ʼ
joriy etilgan. 
Unga   ko ra,   Chingizxonga     tobe     bo lganlar     jami   95   ta   "ming   oila"	
ʻ ʻ
birligiga   bo lib   chiqilgan   va   bularning   har   biriga   urush   davrida
ʻ
Chingizxonga     sadoqat     bilan   xizmat   ko rsatgan   kishilar   boshliq   qilib	
ʻ
tayinlangan.   Lekin   amalda   ayrim   mingliklar   bir   necha   ming   oiladan   iborat
ham   bo lgan.     Min-gliklarni   tashkil   etishda   imkon   boricha   bir   toifadagi	
ʻ
qardosh avlodlarni  va  qabilalarni bir-biridan ajratmaslikka  e tibor berilgan.	
ʼ
Mazkur "ming oila"lar, o z navbatida, g arbiy "o ng qanot" va sharqiy "so l	
ʻ ʻ ʻ ʻ
qanot",   markaziy   va   tog liklar   kabi   4   qismga   bo lingan.   har   bir   ming   oila
ʻ ʻ
yuzlikka   va   o nlikka   bo lingan.   Aholini   ro yxatga   olish   ishlari   amalga	
ʻ ʻ ʻ
oshirilgan.   15   yoshdan   70   yoshgacha   bo lgan     erkaklar       harbiy   xizmatga	
ʻ
yaroqli     deb   topilgan.     Qo shinda     qattiq   tartib   o rnatilgan,   qonun   buzarlar	
ʻ ʻ
uchun   qattiq   jazo,   qonun   ustuvorligini   himoya   qilganlarga   esa   hurmat
bildirilib,   mukofot     belgilangan.     Savdo   yo llari,     avvalambor     Buyuk   ipak	
ʻ
yo lining xavfsizligini ta minlab, undan to la foydalanishga e tibor berilgan. 	
ʻ ʼ ʻ ʼ
Bu   tadbirlar   Chingizxon   hokimiyatini   mustahkamlashda   ijobiy   samara
bergan.   Chingizxon   mo g ullardan   ko p   sonli   yaxshi   qurollangan,   qattiq	
ʻ ʻ ʻ
intizomga   asoslangan   va   uyushgan   qo shin   tuzadi.     XIII-asr   muallifi	
ʻ
Juvayniyning   yozishicha,   osoyishtalik   davrida   chorvachilik   bilan   mashg ul	
ʻ
6 bo lgan barcha mo g ul aholisi  muqoraba e lon qilinishi bilan tezda o n, yuz,ʻ ʻ ʻ ʼ ʻ
ming   ,   o n   ming   jangchi   —   tuman   bo linmalaridan   iborat     muntazam	
ʻ ʻ
qo shinga   aylantirilardi.   Har   bir   jangchi   harbiy   yurish   vaqtida   o ziga   zarur	
ʻ ʻ
bo ladigan   qurol-yarog ,   turli   an-jomlar   va   ot-ulovlarini   oldindan   tayyorlab
ʻ ʻ
qo yishga   majbur   bo lgan.   Qo shin   yuzboshi,   mingboshi,   tumanboshilar
ʻ ʻ ʻ
tomonidan boshqarilgan. 
Tuman   bo linmalariga,   odatda,   shahzodalar   qo mondonlik   qilgan.	
ʻ ʻ
Asosiy   qo shindan   tashqari,   Chingizxon   ixtiyorida   harbiy   zodagonlardan	
ʻ
tuzilgan  maxsus  gvardiya  ("keshik")   ham  tashkil   etiladi.    Bu   gvardiya   faqat
favqulodsa   sodir   bo ladigan   xavf-xatarga     qarshi     tashlanardi.     Davlat	
ʻ
ma muriyatini   markazlashtirish   maqsadida   Chingizxon   Qoraqurum   qal asini	
ʼ ʼ
o z   imperiyasining   poytaxtiga   aylantiradi.   Xatsavodga   mutlaqo   ega	
ʻ
bo lmagan,   madaniyati   ni-hoyatda   tuban   mo g ullar   davlat   boshqaruv
ʻ ʻ ʻ
ishlarida uyg urlardan hamda musulmon savdogarlaridan foydalandilar.  	
ʻ
Chingizxon   va   no yonlarining   maslahatchilari,   mirzolari   va   ba zi   bir	
ʻ ʼ
mulk   ma murlari,   asosan,   uyg urlardan   bo lgan.   Sharqiy   uyg urlar   xoni	
ʼ ʻ ʻ ʻ
Idiqut (Saodatbek) xonning  yaqin do sti va maslahatchisi edi. 	
ʻ
Tashatun   ismli   uyg ur   esa   davlat   muhrdori   lavozimini   hamda	
ʻ
shahzodalarni xatsavodga o rgatuvchi ustod vazifasini bajargan.  Chingizxon
ʻ
tarqoq   jangari   mo g ul     urug larini     birlashtirgach,   tajo-vuzkorliksiyosatini	
ʻ ʻ ʻ
yurgizdi   (qarang   Mo g ullar   istilosi).     Zabt   etilgan   o lka   va   viloyatlarni	
ʻ ʻ ʻ
Chingizxon   1224-yilda   o g illari   va   nabiralariga   taqsimlab   berdi.   Jan.   Sibir,	
ʻ ʻ
Dashti   Qipchoq,   Volga   bo yi,   Xorazm   va   Darbandgacha   bo lgan   o lka	
ʻ ʻ ʻ
Chingizxonning  to ng ich  o g li  Jo jiga  (uning  vafotidan  keyin  esa,  nabirasi	
ʻ ʻ ʻ ʻ ʻ
Botuga   meros   bo lgan)   topshirildi,   Sharqiy   Turkiston,   Yettisuv   va   Mo-
ʻ
varounnahrga   uning   2-o g li   Chig atoy   ega   bo ldi.   Chingizxon   o z   vatani	
ʻ ʻ ʻ ʻ ʻ
7 Mo g ulistonni, shuningdek, Xitoyni 3-o g li va vorisi O qtoyga berdi. Kenjaʻ ʻ ʻ ʻ ʻ
o g li   Tulug a   esa   Xuroson,   Eron   va   Hindiston   tegdi.   Shunday   qilib,	
ʻ ʻ ʻ
mo g ullar   bosib   olingan   viloyatlarni   uluslarga   taqsimlab   boshqarishga	
ʻ ʻ
kirishadi. 
Chingizxonning   nabirasi   Munke   hukmronligi   davrida   (1251—59)
Mo g ullar   davlati   tarkibiga   Mo g uliston,   Shim.   Xitoy,   Koreya,
ʻ ʻ ʻ ʻ
tangutlarning   Si-Sya   podsholigi,   Markaziy   va   O rta   Osiyo,   Zakavkazye,	
ʻ
Eron,   Afg oniston   va   Rus   yerlarining   aksariyati   kirgan.   Biroq,   Mo g ullar	
ʻ ʻ ʻ
davlatida ichki birlik yo q edi, u turli tillarda so zlashuvchi ko plab xalqlarni	
ʻ ʻ ʻ
zo rlik bilan birlashtirgan  edi, bu  xalqlar  turli ijtimoiy-iqtisodiy va  madaniy	
ʻ
taraqqiyot bosqichida bo lib, ularning ko pchiligi taraqqiyot darajasiga ko ra	
ʻ ʻ ʻ
mo g ullardan ancha ustun edilar. Munke o limidan so ng Mo g ullar davlati	
ʻ ʻ ʻ ʻ ʻ ʻ
parchalanib keta boshlagan. XIV-asrning 2-yarmida Eron, Zakavkaz  va O rta	
ʻ
Osiyoda   mo g ullar hukmronligi tugatilgan. XIV-asrning so nggi choragida	
ʻ ʻ ʻ
Mo g ullar   davlati   barham   topgan.   XV-asrda   Esenxon   (1440—55   yillarda	
ʻ ʻ
xonlik   qilgan)   va     Dayanxon   (1479—1543-yillarda   xonlik   qilgan)   kabi
hukmdorlar   birlashib   Mo g ullar   davlatini   tiklashga   harakat   qildilar.   Ammo	
ʻ ʻ
bu   harakatlar   natija   bermadi.   Dayanxonning   o limidan   keyin   mamlakat   Jan.	
ʻ
Mongoliya va Shim. Mongoliyaga bo linib ketdi. Shim. Mongoliya ham, o z	
ʻ ʻ
navbatida, G arbiy va Sharqiy qismlarga ajraldi. 	
ʻ
XVI-asrda   Mongoliyaning   3   qismida   jami   200   hokimlik   (knyazlik)
mavjud   edi
8 1.2. Chig’atoy ulusining tashkil topishi
Chig‘atoy   ulusining   tashkil   topishi   va     uning   ijtimoiy-siyosiy   tuzumi.
Chingizxon   vafotidan   keyin   xonlar   xoni,   ya’ni   qoon   O‘qtoy   bo‘lgan.   Ulug‘
xonning   poytaxti   –   Qoraqurum   shahri   hisoblangan.   Ulus   egalari   o‘z
uluslarida   xon   unvoni   ostida   raiyatni   boshqarganlar.   Viloyat   beklarini
lavozimga tayinlagan va lavozimidan ozod etgan (Masalan, Movarounnahrda
Kesh, Buxoro, Shosh, Badaxshon, Xo‘jand bekliklari). Oliy sud hokimiyatini
amalga   oshirib,   nizoli   masalalarni   hal   qilganlar.   Odatda,   mamlakatdagi
uluslar   salohiyati   unda   yashovchi   o‘troq   aholi   soni,   ko‘chmanchi   ovullar
miqdori,   ko‘chib   yurish   uchun   zarur   bo‘lgan   hudud   va   yig‘ilishi   mumkin
bo‘lgan askarlardan iborat holda belgilangan. 
O‘troq   aholi   yashovchi   madaniy   o‘lkalar   ulus   tarkibiga   kirsa-da,
dastlabki   davrlarda   xoqon   tomonidan   boshqarilgan.   Xon-imperator   bu
yerlarni alohida tayinlangan gubernatorlar orqali boshqargan. Shahzodalar bu
yerlardan   tushadigan   soliqlar   daromadidan   foydalanishi   mumkin.   Lekin
o‘zlari   mustaqil   tarzda   soliq   yig‘a   olmagan.   Movarounnahr,   Sharqiy
Turkiston, Yettisuv o‘lkalari va Xorazmning janubiy hududlari Chig‘atoyxon
(1227–1241-y.)   ulusiga   qarashli   bo‘lib,   ulus   poytaxti   Beshbaliq   shahri
hisoblanadi. Bu suloladan 32 xon hukmdorlik qilgan. Ulus XIV asrning 40-
yillariga  qadar  mavjud  edi.  XIV  asr  o‘rtalariga  kelib,  Chig‘atoy  ulusi  15  ga
yaqin   yerlar   mulklarga   bo‘linadi.   Jaloyir   va   boshqa   qabilalarning   ko‘chib
ketishi,   bosh   kent   Turkistonga   ko‘chirilishi,   mo‘g‘ullarning   islom   dinini
qabul   qilishlari   bilan   Chig‘atoy   ulusi   ikkiga   bo‘linib   ketadi.   Boshqacha
aytganda, shimoliy-sharqiy qismda Yettisuv va Qoshg‘ardagi mo‘g‘ullar o‘z
mustaqilligini e’lon qilishlari tufayli Yettisuv va Sharqiy Turkistondan iborat
Mo‘g‘uliston   davlati   (hokimlik)   paydo   bo‘ldi.   Bu   vaqtda   Movarounnahr
9 Amir Xusayn tomonidan idora etiladi. Jo‘ji ulusiga kirgan turkiy xalqlarning
ko‘pchiligi   O‘zbekxon   davridan   boshlab   «o‘zbeklar»,   Chig‘atoy   ulusi
tarkibidagi turkiy xalqlar esa «chig‘atoylar» deb atala boshlanadi. Mo‘g‘ullar
davlatining   maslahat   organi   bo‘lgan   qurultoy   qisqa   muddat   ichida   alohida
ulus   bo‘yicha   ham   chaqirilib   turilgan.   Jumladan,   1240–1241-yillarda
Ug‘adayxon Katta qurultoy chaqirgan. Unda akalari, o‘g‘illari, qarindoshlari
ishtirok etib, Yaso qonunlari yana bir bor e’lon qiladi. 
10 II.BOB. ASOSIY QISM
 2.1. Chig’atoy ulusida ijtimoiy iqtisodiy hayot
1269-yilda   Qurultoy   chaqirilib,   unda   Turkistonning   og‘ir   iqtisodiy
ahvoli   muhokama   etilib,   Chingizxon   vorislarining     o‘zboshimchaligi   va
o‘zaro   janjallariga   qarshi   qaror   qabul   qilgan.   Xususan,   har   bir   shahzoda
shartnomaga ko‘ra o‘ziga tegishli minglik (hazora) bilan hamda   Samarqand
va   Buxorodagi     hunarmandchilik     ustaxonalari   bilan   qanoatlanishi   lozimligi
haqida   qaror   chiqarilib,   qo‘shinlarni   shaharlarga   va   ekin   yerlariga   yaqin
kelishlari taqiqlanadi. Chig‘atoy ulusida 1235, 1251-yillarda ikki marta aholi
ro‘yxati   o‘tkazilib,   hatto   hunarmandlar   ham   mo‘g‘ul   feodallariga,   oilalar
hazora,   ya’ni   mingliklarga   biriktirilgan.   Minglik   deganda,   daromad
keltiruvchi soliq to‘lovchi aholi tushunilgan. Chig‘atoy ulusida Ug‘odoyxon
davrida soliq islohoti o‘tkazilgan. 
Unga   ko‘ra   dehqonlardan   hosilning   10   foizini   (kalon,   xiroj),
chorvadorlardan   1   foiz   (natura,   qopchur),   podadan   1   ta   ikki   yashar   qo‘y
(shulen),   1000   ta   otdan   1   ta   biya   yillik   soliq   sifatida   olinishi   belgilangan.
Keyinchalik   Munkaxon   soliqlarini   pul   bilan   belgilaydi.   Har   kishidan   11
dinorgacha «tuz», «jon va kumush solig‘i» soliq olishni joriy etgan. Bundan
tashqari,   qator   natura   to‘lov   va   maxsus   o‘lponlar   joriy   etilgan.   Xususan,
hunarmand     molning   1/30,   savdogarlar   1/40   miqdorida   soliq   to‘lagan.
Movarounnahr   mo‘g‘ullar   istilosidan   keyin   Chig‘atoy   ulusiga   kirsada,
Chingizxon vafoti (1227-y.)ga qadar barcha uluslar qatori dastlab to‘g‘ridan-
to‘g‘ri Ulug‘xon tomonidan boshqarilgan. Keyinchalik, Chingizxon vafotidan
so‘ng   Ug‘adoyxon     Chig‘atoy   ulusida   hokimiyatni   boshqaradi.   Bu   davrda
(1227–1241-y.)   Chingizxonning   ilgarigi   elchisi   bo‘lgan   mahalliy   savdogar
Mahmud   Yalavoch(keyin   Pekin   hokimi),   so‘ngra   uning   o‘g‘li   Ma’sudbek
11 (1238–1289-y.) mo‘g‘ul davlati nomidan Movarounnahr va Qoshg‘arni noib-
ijarador sifatida idora qilishadi. Ular Movarounnahrdan olinadigan o‘lpon va
soliqlarni   o‘zlari   to‘lab   boshqarganlar.   Bu   davrda   davlatning   markazi
Xo‘jand   (Sirdaryo)ga   ko‘chirilgan.   Ularga   hoqon   nomidan   raiyatni
boshqarish   va   soliqlarni   yig‘ish   huquqi   berilgan.   Mo‘g‘ul   bosqoqlari
ixtiyoridagi   ko‘p   sonli   jangchilar   ham   ular   ixtiyoriga   biriktirilgan.   Shu
asnoda   ular   70   yildan   ortiq   davrda   Movarounnahrni   mo‘g‘ullar   nomidan
boshqarganlar. 
Harbiy hokimiyat, aholini ro‘yxatdan o‘tkazish, soliq yig‘ish ishlari esa
doruxachi   va   tamg‘ach,   deb   ataluvchi   mo‘g‘ul   amaldorlari   qo‘lida   bo‘lgan.
Ma’sudbek   (1238–1289-y.)   1271-yilda   pul   islohoti   o‘tkazadi.   Unga   ko‘ra
Movarounnahrning   ko‘pgina   shaharlarida   bir  og‘irlik sifatiga ega  bo‘lgan
kumush   tangalar   zarb   etiladi.   Shuningdek,   u   mahalliy   yurt   vakili   sifatida
savdoni   rivojlantiradi,   mo‘g‘ullarning   soliq   va   to‘lovlariga   oid
o‘zboshimchaligiga   chek   qo‘yadi.   Islom   dini   va   musulmon     ruhoniylarining
mavqei   oshadi     hamda   aholining   o‘troqlashishi   kuchayadi.   Chig‘atoy
sulolasidan   bo‘lgan   Duvaxon   davrida   bunyodkorlik   ishlari   amalga   oshirilib,
Farg‘onada  Andijon,  Xorazmda  Yangi  shahar  (Urganch)  shaharlari  quriladi.
Chig‘atoyxon     avlodidan     Duvaxonning   o‘g‘li   Kebekxon   (1318–1326/1334-
y.)   esa   poytaxtni   ko‘chirib,   Qarshi   shahriga   asos   soldi.   Shuningdek,
Kebekxon   Chig‘atoy   ulusida   pul   va   ma’muriy-hududiy   islohotlarni   ham
o‘tkazdi.   Uning   pul   islohotiga   ko‘ra   yangi   tangalar   –   «kapaka»   zarb   etilib,
katta   va   kichik   kumush   tanga   –   tilla   dinor   va   dirhamlar   joriy   bo‘ladi.
Kebekxonning ma’muriy islohoti asosida ulusni aholisi 40–50 ming  kishidan
iborat  ma’muriy-hududiy birlik – tumanlarga bo‘lish yotadi. Bundan maqsad
davlatni   markazlashtirish,   bekliklarning   o‘zboshimchaligini   tugatish   edi.
12 Shuning   uchun   ilgarigi   bekliklar   tugatilib,   tumanlar   tashkil   qilingan
(Samarqandda   7   ta,   Farg‘onada   9   ta).   Endi   tuman   boshliqlari   xonning
amirlari   bo‘lib   qoladi.   Shahar   hokimlari   tuman   boshliqlarining   noiblari
hisoblanadi.   Tumanboshi   bir   vaqtning   o‘zida   ham   hokim   va   umumiy   sud
ishlarini   ko‘ruvchi   bo‘lgan.   Davlatda   oliy   sud   –   hoqon   hisoblangan.   U   eng
og‘ir   jinoyatlarni   ko‘rib   chiqqan   va   hal   etgan.   Joylarda   sudlov   ishlarini
yorg‘uchilar olib borgan. Qo‘shin tizimli bo‘linmalarga  bo‘lingan 2
.
  O‘n   jangchiga   bitta   boshliq,   ya’ni   o‘nboshi,   o‘nta   o‘nboshiga   bitta
yuzboshi,   mingboshi va tumanboshilar ta’sis etilgan.   Qo‘shin tarkibida bir
qancha   maxsus   lavozimlar   joriy   etilgan.   Jumladan,   yurtchi   –   mansabdor
shaxs   bo‘lib,   uning   asosiy   vazifasi   xon   va   qo‘shinning   yozgi   va   qishki
ko‘chish   qarorgohini   oldindan   belgilash,   xon,   amaldorlar   va   harbiylar
o‘tovini maxsus qoida asosida joylashtirishdan iborat bo‘lgan. 
Bu   qonun-qoidalarga   ko‘ra   xon   o‘tovining   o‘ng   tomonida   hokimlar,
amirlar,   qo‘shin   boshliqlarining   o‘tovlari   joylashgan.   Chap   tarafida   esa
vazirlar,   to‘ralar,   Qurultoy   a’zolarining   o‘tovlari   joylashgan.     Devonxona
kotiblari,   qozilar   va   muhim   diniy   amaldorlar   xon   o‘tovining   qarshisiga
joylashgan.   Odatda   o‘tovlar   aholi     yashaydigan     hudud   va     ekin
maydonlaridan   uzoqda   joylashtiradi.     Qo‘shinda   joriy   etilgan
bo‘larg‘uvchining   asosiy   vazifasi   o‘rdadan   qo‘zg‘algan   paytda   o‘tovlarda
odamlar, buyumlar, qoramol, qullar va anjomlar qolgan yoki qolmaganligini
nazorat   qilish,   esdan   chiqarilgan   narsalarni   egasiga   qaytarish   edi.   Tevachi,
ya’ni   tuyakash   bo‘lgan.     Bakovul   qo‘shinga   maosh   berish,   qo‘lga   kiritilgan
o‘ljaga   muhr     qo‘yish,     o‘ljani   saqlash   va   taqsimlash   bilan   shug‘ullangan.
Torg‘uvchi   esa   qo‘shin   muhrini   saqlovchi   hamda   harbiy   mansabdorlar
orasida   yuzaga   keluvchi   nizolarni   hal   qiluvchi   qozi   vazifasini   bajargan.
2
 Tataromongoli v Azii i Yevrope, M., 1970[1]
13 Yasovullarning   vazifasi   harbiy   amaldorlarning   marosim,   ko‘rik,   ov   va
o‘rdadan  chiqish paytlarida egallashlari lozim bo‘lgan joylarni ko‘rsatishdan
iborat bo‘lgan. 
Chingizxon   «Yasog‘i»   –   asosiy   huquq   manbai.   O‘rta   Osiyoda
mo‘g‘ullar   hukmronligi   davrida   huquqning   asosiy   manbalari   qatorida
Chingizxon yusunlari bilan birga o‘troq aholi yashaydigan hududlarda shariat
qonunlari,   ko‘chmanchi   aholi   hududida   odat   huquqi   normalari   amal   qilgan.
Ulkan   davlat   tuzgan   Chingizxon     bu   davlatning     ichki     mustahkamligini
ta’minlab  turishda  qonunlarning    ahamiyati    katta  ekanligini    tushungan,  bu
holat   uning     bitiklarida   o‘z   aksini   topgan.   1206-yilda   Yoso   qonuni   qabul
qilindi. Bu huquqiy qoidalar to‘plami shaxsan Chingizxon tomonidan ishlab
chiqilgan va qabul qilingan. 
Chingizxonning   aytishicha,   uning   davriga   qadar   o‘g‘rilik,   vahshiylik,
talonchiliklar,   tartibsizliklar,   xiyonat   va   jirkanch   illatlar   oddiy   bir   hol
bo‘lgan.   Farzandlar   ota-onalariga   itoat   etmas,   yoshlar   kattalarga   quloq
solmas,   erlar   xotinlariga   ishonmas,   xotinlar   erlariga   bo‘ysunmas,   qaynona
kelinni va kelin qaynonani hurmat qilmasdi, boylar kamabag‘allarga yordam
bermas   edi.   Chingizxon   bu   ishlardan   nafratlanadi,   o‘zi   bosh   bo‘lgan
mamlakatda qattiq tartib intizom o‘rnatishni maqsad qiladi. Shu boisdan ham
«Yaso»   qonunida   bunday   tartib   intizomning   huquqiy   qoidalari   ishlab
chiqilgan.   Unda   mulkiy   tengsizlik   ko‘zga   tashlanib,   hukmron   tabaqa
tarhonlarga katta imtiyozlar berilgan. Ko‘chmanchi yoki yarim ko‘chmanchi
aholi   o‘rtasida   tuman   va   uluslarda   ayniqsa,   aholi   o‘z   urf-odatlari,   qabila
urug‘chilik   an’analariga   qat’iy   amal   qilib   kelganlar.   Shu   boisdan   ham
Chingizxon   Yaso   qonunlari   xususiyatlarini   o‘zida   singdirgan.   Odat   huquqi
mazkur   yerlarda   ijtimoiy   munosabatlarni   tartibga   solish,   xususan   harbiy
14 hizmatni   o‘tash,   sha’nusharaf,   izzat-nafs,   chorvani   o‘g‘irlash,   kelin
o‘g‘irlash,   qalin   to‘lash,   qarindoshlarni   o‘ldirganlik   uchun   qasd   olish   kabi
nizolarni   muhokama   qilish   va   hal   etishda   taomilga   asoslangan   holda
qo‘llanilgan.   Yasoni   tuzishdan   maqsad   markazlashgan   mo‘g‘ul   davlatini
tuzishdan iborat edi. Unda davlat huquqi, harbiy qurilish, davlat boshqaruvi,
beklar, noyonlar va amaldorlar o‘rtasidagi o‘zaro munosabatga oid qoidalar,
jinoyat, fuqarolik, sud yuritish, jazo va uning turlariga, oila-nikoh va mulkka
tegishli   me’yorlar   to‘planib   metall   taxtalarga   o‘yilib   yozilgan   va   har   safar
yangi xonni saylash vaqtida e’lon qilingan. 
Yasoning 33 parchasi hamda Chingizxonning davlat boshqaruvi, harbiy
ishlar,   jinoyat   va   jazoga   oid   27   nutqi   –   biliklari,   parchalar   tarzida   bizgacha
yetib kelgan.   Har bir yangi saylangan xon birinchi navbatda o‘zi «Yaso»ga
qat’iy rioya qilish to‘g‘risida qasam ichishi lozim bo‘lgan. Xalqqa «Yaso»ga
xiyonat qilgan xonni taxtdan ag‘darish va uni umrbod qamoq jazosiga solish
huquqi   beriladi.   Yusunlarda   osmon   va   yerni   yaratuvchi,   hayot   va   o‘lim,
boylik   yoki   kambag‘allik   beruvchi,   ibodatlarimizni   qabul   qiladigan   yoki
qilmaydigan yagona xudoni tan olish haqida qoida mavjud. Unga ko‘ra islom
dini   boshliqlari   qalandarlar,   qorilar,   darveshlar,   so‘filar,   yuvg‘uvchilar,
zohidlar,   gadolar,   qozilar,   tabiblar   soliq   to‘lash,   og‘ir   ishlardan   va   jamoat
ishlaridan   ozod   qilinadilar.   Urushlar   davrida   ayollarning   gunohi   afv   etish
lozimligi belgilandi. O‘g‘rilarga nisbatan qattiq jazo tartiblari joriy qilingan.
Agar   o‘g‘ri   chorvani   o‘g‘irlasa,   u   chorva   haqqini   to‘qqiz   barobar   to‘lashi
lozim. To‘lash imkoniyati bo‘lmasa, o‘g‘rining farzandlari asoratga solinishi,
farzandlari va mablag‘lari bo‘lmagan taqdirda esa u o‘lim jazosiga mahkum
etilardi.   «Yaso»da   mo‘g‘ullar   ongiga   urush   olib   borishning   yalpi   qirg‘in
uslubini singdirish faxrli ish ekanligi alohida ta’kidlanadi. Umuman olganda,
15 o‘lim   jazosi   mo‘g‘ul   harbiy-feodal   davlati   tuzumini   mustahkamlashning
birdan-bir   samarali   vositasi   hisoblangan.   Jumladan,   fohishalar,   poraxo‘rlar,
yolg‘onchilar,   suv   va   olovni   haqoratlaganlar   uchun   hamda   sutni   yerga
to‘kkanlik   uchun   o‘lim   jazosi   belgilangan.     Ayniqsa,   qo‘shinni
mustahkamlash   va   unda   tartib   intizomni   yo‘lga   qo‘yish   maqsadida   o‘lim
jazosi   keng   qo‘llanilgan.   Xonning   buyrug‘ini   bajarmaslik   eng   oliy   gunoh
hisoblangan.   Xon   buyruqlari   uning   ixtiyoridagi   amaldorlar   tomonidan
bevosita   tumanbegilarga   va   qabila   boshliqlariga   yetkazilgan.   Boshliqlarga
o‘zga   boshliqqa   tobe   jangchilarni   qabul   qilish   qat’iyan   taqiqlangan.
Belgilangan   joyga   qo‘yilgan   har   bir   boshliq   boshqalar   yordamga   muhtoj
bo‘lgan   taqdirda   ham   ruxsatsiz   o‘z   joyidan   keta   olmas,   o‘z   navbatida
boshqalar  ham  undan  yordam  kutishga  haqlari  yo‘q  edi.  Bu  qonunni  buzish
o‘lim  bilan  jazolangan.  Maxsus buyruqsiz  dushmanni  talon-toroj  qilish   ham
o‘lim bilan jazolangan. U yoki bu mamlakatga urush ochish va qo‘shin tortib
borish masalasini faqat qurultoy hal qilar edi. 
Yaso   ko‘rsatmalarini   bajarmaganlik   uchun   harbiylar   tomonidan,
ayniqsa,   harbiy   amaliyotlar   davrida   taqiqlangan   36   xil   harakatdan   13   tasiga
o‘lim  jazosi   berish   belgilangan.  Jumladan,  boshliqqa   itoatsizlik,  belgilangan
joyga   qo‘yilgan   boshliqning   o‘z   o‘rnini   o‘zboshimchalik   bilan   tashlab
ketishi,   o‘z   boshlig‘ining   buyrug‘ini   bajarmaslik,   jang   vaqtida   qochish,
kelishmay   turib   chekinish,   sotqinlik   va   xoinlik,   qochoq   qulni   egasiga
qaytarmaganlik   hamda   asirga   olingan   kishiga   asirga   oluvchining   ijozatsiz
yordam   berish   kabi   jinoyatlarga   bir   jazo   –   o‘lim   jazosi   berilgan.   Bulardan
tashqari,   ayg‘oqchilar,   soxta   guvohlik   beruvchilar,   jodugarlar,   axloqsizlar,
tabiatni ifloslantiruvchilar, vazifasidan foydalanib pora oluvchilar, fohishalar
va   unga   dalolatchilarga   nisbatan   ham   o‘lim   jazosi   tayinlangan.Mol-mulkka
16 qarshi qaratilgan jinoyatlardan mayda o‘g‘rilik uchun o‘g‘irlangan narsaning
uch  baravari  (ba’zi  hollarda  9  baravari)  miqdorida  jarima  undirish,  agar  uni
to‘lay   olmasa,   7–700   martagacha   qamchi   bilan   urish,   ko‘p   miqdordagi
o‘g‘rilik   uchun   esa   o‘lim   jazosi   belgilangan.     Mo‘g‘ullarning   jinoiy   jazo
siyosatida   amal   qilgan   din   –   buddaviylik   huquqiy   mafkurasining   ta’siri
sezilib   turadi.   Masalan,   yolg‘on   ko‘rsatma   berganlik,   suv   va   o‘t   (yaylov)ni
ifloslantirganlik   hamda   muqaddas   ichimlik   hisoblangan   sutni   yerga
to‘kkanlik   uchun   qatl   etish   jazosi   tayinlangan.     Yaso   qoidalariga   ulug‘
xonlari,   ayniqsa,   Chig‘atoyxon   qattiq   amal   qilgan.   Ba’zi   hollarda   ularning
o‘zlari   ham   bu   qoidalarning   benuqson   bajarilishi   uchun   buyruqlar
chiqarganlar.   Yaso   qonunlar   Mo‘g‘ullar   hukmronligi   tarkibida   bo‘lgan
barcha hududlarda, jumladan Oltin Urda doirasida ham qo‘llanilgan. Ammo
o‘zbekxon   davrida   mo‘g‘ullar   yoppasiga   islom   dinini   qabul   qilib,   o‘zlari
turklashib   ketganlar.   O‘sha   davrdagi   o‘zbek   tili   –   turk-chig‘atoy   tili   Oltin
O‘rda adabiy muhitda, shuningdek, davlat ishlarini yuritishda ham shakllana
borgan. Binobarin, mazkur xonlikda Yaso qonunlaridan ko‘ra shariat huquqi
asosiy   huquq   manbaiga   aylangan.   Sud   tizimi   borasida   shuni   aytish
mumkinki, Oltin O‘rda yoki bu davrda Chig‘atoy ulusining tarkibiga kirgan
hozirgi   O‘zbekiston   hududida   sud   ishlarining   tashkil   qilinishi   masalalariga
doir manbalar yoki maxsus bir asar hozirgi kunga qadar ma’lum emas. 
Dastlabki   vaqtlarda,   ya’ni   jamiyatning   yuqori   tabaqasi   musulmon
dinini   qabul   qilmagan   va   mo‘g‘ullar   hokimiyati   musulmonlashmagan
davrlarda   mo‘g‘ullarga   taalluqli   ishlarda   sud   yuritish   Yasoga   asoslangan.
XIV asrning 30-yillarida Oltin O‘rdaning eng madaniy o‘lkasi – Xorazmning
poytaxti   Urganchga   borgan   arab   sayyohi   Ibn   Batutta   o‘z   esdaliklarida   Oltin
O‘rdaning   Xorazmdagi   noibi   Qutlug‘   Temurxonning   qabul   marosimida
17 bo‘lib   sud  masalalari  xususida   quyidagilarni   yozib   qoldirgan:   «Bu  amirning
adolatlaridan biri shuki, har kuni qozi uning qabulxonasiga keladi va o‘ziga
ajratilgan   kursiga   o‘tiradi,   uning   bilan   birga   faqihlar   va   kotiblar   keladilar.
Qozining   ro‘parasiga   amaldorlardan   biri   o‘tiradi,   uning   qabulida   org‘uchi
(yorg‘uchi)   deb   ataladigan   sakkizta   amir   va   turk   shayxlari   ham   ishtirok
etadilar.   Odamlar   ularning     huzuriga   sudlashish   uchun   keladilar.   Diniy
ishlarga   taalluqli   janjallarni   qozi   hal   qiladi,   boshqa   ishlarga   shu   amirlar
yechim   topadilar.   Ularning   qarorlari   aniq   va   adolatlidir».   Professor   Z.
Muqimovning   fikri   mazkur   shahodatlarni   dalolatlaydi,   ya’ni   quyidagi
xulosalarni   ilgari   suradi:   sud   ishlari   markazda   bevosita   xon   noibining
huzurida,   uning   nazorat   ostida   olib   borilgan;   diniy   ishlar   shariat   huquqi
asosida   yorg‘uvchilar   (sudyalar)   tomonidan   hal   etilgan;   sudyalar   –
yorg‘uchilar   nufuzli, e’tiborli zodagonlardan tayinlanganlar; sud   funksiyasi
kundalik ish bo‘lgan. XIV asrlarga kelib, Yaso asta-sekinlik bilan o‘z o‘rnini
uzil-kesil   shariat   normalariga   bo‘shatib   bera   boshlagan   Shuni   alohida   qayd
qilmoq   lozimki,   Chingizxon   vafotidan   keyin   mo‘g‘ul   davlati   uluslar   mulki
tarzida yashadi. Keyinchalik o‘zbek, qozoq, qirg‘iz, boshqird, totar va boshqa
xalqlar   tarkibiga   kirgan   turk   urug‘   va   qabilalari   bu   davlatning   tayanch
kuchlariga aylandi. Zero, Yaso qonunlari O‘zbekiston davlatchiligi va huquqi
tarixida   o‘z   ta’sirini   qoldirdi.     Zotan,   o‘zbek   davlatchiligi   va   huquqining
keyingi   taraqqiyot   bosqichlarida   sezilarli   iz   qoldirdi,   ayniqsa   bu,   odat
huquqining   ko‘p   jihatlarida   namoyon   bo‘ldi   va   ko‘chmanchi   aholi   o‘rtasida
keng tarqalib uzoq vaqt amal qilib keldi.  
Mo‘g‘ullarning   O‘rta   Osiyoni   bosib   olishi   bilan   bu   yerda   davlat   va
huquq,   armiya   bilan   bog‘liq   masalalarda   ham   mo‘g‘ullar   davri   ma’lum
darajada   iz   qoldirdi.   Jumladan,   bu   hududdagi   davlatlar   hayotiga   qurultoylar
18 o‘tkazish,   mahalliy-ma’muriy   bo‘linish,   soliq   birliklarini   aniqlash,
tumanlarning   joriy   etilishi,   hujjat   evaziga   ma’lum   shahar,   qishloq   va
tumanlarni   suyurg‘ol   (hadya)   qilib   berish,   ba’zi   bir   jinoyat   (o‘g‘rilik,
talonchilik,   bosqinchilik)   uchun   Yaso   qonunlariga   binoan   og‘ir   jazo
tayinlash,   armiya   ta’minoti   va   tuzilishi,   tartibi   kabi   davlat   boshqaruvi
unsurlari kirib kelib o‘zbek xonliklari davrida ham ma’lum darajada amalda
bo‘ldi.   Ularning   ko‘plari   qadimgi   turkiy   xalqlardan   olingan   bo‘lsa-da,
Turkistonga   bosqinchilar   orqali   joriy   bo‘lgan   islohotlar   sifatida   baholanishi
mumkin.   Chig‘atoy   ulusining   ikkinchi   qismi   Mo‘g‘ulistonga   kelsak,   uning
aholisi   turkiy   va   turkiylashgan   mo‘g‘ul   qabilalaridan   iborat   bo‘lib,   ular
Tug‘luq Temurxon davridan, xususan, u xonlikka ko‘tarilgan davrdan (1347–
1348-y.)   e’tiboran   islom   dinini   qabul   qila   boshladilar.   Shu   munosabat   bilan
Chingizxon yasosidan ko‘ra shariat huquqi ular orasida keng yoyila boshladi.
Xulosa qilib aytish mumkinki, Movarounnahrdagi mo‘g‘ullargina emas, balki
Mo‘g‘uliston   yoki   «Jete»da   ham   mo‘g‘ullar   turklashib,   islom   dinini   qabul
qildilar   va   shariat   huquqini   XV   asrning   birinchi   yarmidayoq   huquqning
asosiy manbai sifatida tan  oldilar. Chig’atoy  ulusida  ham Chingizxon  barpo
etgan   mo’g’ullar   davlatidek   mehnatkash   omma   nafaqat   mo’g’ul   bosqoqlari,
dorug’alari, balki mahalliy zodagonlar va oqsuyaklar tomonidan ham ezilgan.
Dehqonlar,   hunarmandlar,   kosiblar,   chorvadorlar   ilgaridan   mavjud   bo’lgan
soliqlardan   tashqari   mo’g’ullar   joriy   qilgan   yangi   soliq   va   o’lponlarni
to’lashga majbur edi. Oxir-oqibat Chig’atoy ulusining qishloq va shaharlarida
mo’g’ullarga   va   yerlik   zodagonlarga   nisbatan   noroziliklar   kuchaygan,
qo’zg’olonlar   bo’lib   o’tgan.   Chig’atoy   vafotidan   so’ng   mangu   qoon   va
Botuxon   Chig’atoy   ulusini   mulk   sifatida   tugatib,   uni   tuli   va   Jo’ji   vorislari
o’rtasida   taqsimlashga   kelishib   olishgan.   1251   yil   imperiya   poytaxti
19 Qoraqurumda   bo’lib   o’tgan   qurultoyda   mangu   qoon   etib   saylangach,
Chig’atoy   xonzodalarning   ko’pchiligi   O’ktoy   qoon   avlodlari   qatori   qatl
qilingan.   Chig’atoy   ulusini   mangu   qoon   va   Botuxon   bo’lishib   olganlar.
Movarounnahr   Botuxonga   qaram   bo’lib   qolgan.   13-asrning   60-yillarida
Chig’atoyning   6-farzandi   Baydarning   o’g’li   Olg’u   (1261-65)   chig’atoylar
hokimiyatini qayta tiklashga erishadi. Olg’u vafot etgach, uning vorislari —
Muborakshoh   va   Baroqxon   mahalliy   aholi   bilan   yaqinroq   munosabatda
bo’lish maqsadida musulmon dinini qabul qilganlar. 1266 yil Chig’atoy ulusi
xoni   qarorgohi   Yettisuvdan   Movarounnahrga   —   Ohangaronga   ko’chiriladi.
Baroqxon   hukmronligi   vaqtida   Xaydu   ko’rsatmasiga   muvofiq   Mas’udbek
tomonidan   Buxoro   qayta   tiklanadi.   Farg’ona   vodiysida   yangi   shahar   —
Andijonga   asos   solinadi.   Kebakxon   (1318-26)   davrida   qarorgoh
Qashqadaryoga   ko’chiriladi,   qadimgi   Nasaf   yaqinida   qarshi   shahri   barpo
etiladi.   Ulus   Erondagi   kabi   ma’muriy   birliklar   hamda   soliq   undiriluvchi
tumanlarga   (Farg’ona   va   Qashqarda   —   o’rchin)   taqsimlanadi,   yagona   pul
birligi   —   kebakiyga   o’tiladi.   Ammo   mo’g’ul   mulklarini   birlashtirish   va
markazlashtirish   maqsadida   o’tkazilgan   ma’muriy   va   moliyaviy   islohotlar
siyosiy   tarqoqlikka   barham   berishga   qodir   emas   edi.   14-asr   o’rtalarida
Chig’atoy   ulusi   Movarounnahr   va   Mo’g’ulistonta   bo’linib   ketgan.   1370   yil
Movarounnahrda   Amir   Temur   saltanatining   o’rnatilishi   chig’atoiylar
hokimiyatiga   barham   berdi   Mo‘g‘ul   davlat   ko‘pchilik   tarixchilar   tomonidan
boshqa ko‘chmanchi davlatlar o‘rtasida nafaqat o‘z maydonining kattaligi va
uzoq   hukm   surganligi   bilan   ham   ajralib   turishi   ta’kidlanadi.   Taniqli   rus
turkshunosi   V.   V.   Radlov   bu   fikrni   quyidagi   tarzda   ishonarli   qilib
tushuntiradi:   mo‘g‘ul   davlatiga   o‘troq   xalqlarning   ko‘plab   nufuzli   davlatlari
birlashgan   edi,   shuning   uchun   ham   u   bir   paytlar   o‘zi   yaratgan   alohida
20 bo‘g‘inlarga emas, balki bir necha madaniy davlatlarga bo‘linib ketdi. (Xitoy,
O‘rta Osiyo, Fors va b.)
Chig‘atoy   yurtiga   amalda   uning   o‘limidan   so‘ng   Xorazm,   g‘arbiy
Turkiston va Afg‘onistonni o‘z hukmronligi ostida mustahkamlagan nevarasi
Hulagu   tomonidan   asos   solingan   edi.   Chig‘atoy   avlodidan   birinchi   bo‘lib
Muborakshoh  (664-1266)  ochiqchasiga  islomni  qabul  qildi.  Biroq  690-1291
yilda   hokimiyat   tepasiga   kelgan   Duva   va   uning   avlodlari   ashaddiy
majusiylardan edi. Ularning er-suvlari esa asosan sharqda, Tyanshanning ikki
tomonida   joylashgan   edi.   Oradan   20   yillar   o‘tgach,   ya’ni   1309   yili
Movarounnahrga birinchi bo‘lib Kyobekxon (Ko‘pekxon) qaytdi va Nahshab
(Qarshi) da o‘zi uchun saroy barpo ettirdi.
Mo‘g‘ullarning   Xorazmshohlar   davlatiga   bosqinining   mahalliy
manbalarda   o‘rganilishi.     XIII   asr   oxiri     XIV   asr   boshlarida   chingiziylar
saroyida   yashagan   yirik   tarixchi   olim   va   siyosiy   arbob   Rashididdinning
hayoti   va   ijodi   mo‘g‘ullarning   Yaqin   va   O‘rta   Sharq   mamlakatlaridagi
hukmronligi   davri   bilan   bog‘liqdir.   Fazlulloh   Abul-Hayr   Rashididdin
Hamadoniy   1240-1247   yillar   orasida   Hamadonda   unchalik   mashhur
bo‘lmagan   tabib   olim   oilasida   dunyoga   kelgan.   U   Abakaxon   hukmdorligi
(1265-1282)   davrida   davlat   xizmatiga   kiradi   va   G‘ozonxon   (1295-1296)
hukmdorligi davrida saroy tabibi vazifasini egallaydi.
Mo‘g‘ul istilochilari davri manbalarga qanchalik boy bo‘lmasin «Jome’
attavorix» va «Yozishmalar» ular orasida o‘ziga xos alohida markaziy o‘rin
egallaydi. Rashididdinda tabiblik, botanik, tarixchi, ilohiyotchi, shoir, davlat
arbobi   va   siyosatchining   xislatlari   mujassamlashgan   edi.   G‘ozonxonning
topshirig‘ini   bajarib,   u   tarixchi   sifatida   «Yilnomalar   majmuasi»ni   yaratdi.
«Yozishmalar»da   esa   Rashididdin   qiyofasida   buyuk   vazirni   ko‘ramiz,   bu
21 yarim   shaxsiy,   yarim   rasmiy   yozishmalar   o‘zi-o‘ziga   guvohlik   berib
turibdiki,   bu   maktublardan   o‘sha   davr   rasmiy   tarafdan   topilmaydigan
ma’lumotlarni topamiz. Shu bilan birga bu ikki asar bir-biri bilan tutash, ko‘p
tomonlama bir-birini to‘ldiradi.
Rashididdin ma’rifatli kishi bo‘lib, ko‘p tillarni o‘rgangan, adabiyot va
she’riyat   nafosatini   tushunar,   tarixiy   asarlarni   yaxshi   bilardi,   tibbiyot,
handasa va falakiyot ilmlaridan yaxshi xabardor edi. U ayniqsa ilohiyot ilmi
bilimdoni sifatida mashhur edi, Fazlulloh 1298 yili vazir etib tayinlanadi. U
Xulagiy   davlatining   boshqa   vazirlaridan   farqli   o‘laroq,   kuchli   markaziy
hokimiyatning   zaruriyatini   chuqur   his   qilgan   hukmdor   sifatida   aniq   siyosiy
yo‘nalishda ish olib bordi,
Rashididdin   19   yil   hokimiyat   tepasida   bo‘lib,   o‘z   sinfining   tub
an’analariga   sodiq   qoldi.   U   feodal   jamiyatning   markazlashgan   davlat
hokimiyati   uchun   izchil   kurashdi.   Ammo,   afsuski,   umrini   fojiali   tugatdi.
«Markazlashtirish   siyosati»   jamiyatning   feodal   ravnaqi   yo‘nalishida   eski
vaqtlardagidek tayanch topa olmadi.
Hukmdor   madadidan   mahrum   bo‘lgan   Rashididdin   1317   yili   iste’fo
berdi,   bir   yildan   so‘ng   esa   dushmanlari   uyushtirgan   fitna   qurboni   bo‘ldi.   U
sulton   Uljaytuni   zaharlashda   ayblanib,   o‘g‘li,   sulton   soqiysi   Ibrohim   bilan
1318   yilning   18   iyulida   qiynab   o‘ldirishga,   mol-mulki   musodara   qilinishga
hukm   etiladi.   Tabrizda   ular   qurgan,   asosan   hunarmandlar,   muqovachilar,
xattotlik va yozuv qurollari yasovchi ustalar yashaydigan Rashidiy mahallasi
buzib tashlanadi.
Ammo  tasodifgina  uni  qatl  etilishdan  saqlab  qoldi,  Rashididdin  10  yil
o‘tgach   oqlandi,   oilasiga   mol-mulkining   bir   qismini   qaytarishdi.   O‘g‘li
G‘iyosiddin vazir bo‘ldi va otasining siyosiy yo‘lini davom ettirishga urinib
22 ko‘rdi. Rashididdin esa Xulagu naslidan bo‘lgan Qozonxonning bo‘yrug‘i va
taqdir   taqozosi   bilan   tarixchiga   aylandi.   Keyinchalik   «shunday   asarlar
yaratdiki, bu asarlar uning nomini asrlar osha saqlab   qoldi.
«Jome’   at-tavorix»   bugungi   kunda   haqli   ravishda   ko‘p   mamlakatlarda
uzoq   hukmronlik   qilgan   ko‘chmanchi   mo‘g‘ullarning   maishiy   hayoti   va
ijtimoiysiyosiy   tarixi   bo‘yicha   eng   kuchli   manbalardan   biri   hisoblanadi.
Forscha   manbalar   ichida   bunga   teng   asar   yo‘q.   «Jome’-at-tavorix»   da   boy
ma’lumotlar asosida mo‘g‘ullarning ko‘chmanchi turmushi, marosimlari, urf-
odati   va   fe’li,   ma’naviyati,   qonunlari   haqida   yorqin   hikoya   qilinadi.
Rashididdinning   bu   shoh   asarida   o‘troq   xalqlar   hayoti,   xo‘jalik   iqtisodiy
turmushi, ko‘chmanchi va o‘troq turmush tarzlari o‘rtasidagi ziddiyatlar ham
o‘z   ifodasini   topgan.   «Jome’-attavorix»da   ko‘chmanchi   feodallar
hukmronligi   ostida   qolgan,   «asosan   o‘troq   aholili   ko‘p   mamlakatlarning
iqtisodiy,   xo‘jalik   va   siyosiy   tarixiga   oid   ancha   mufassal   ma`lumotlar
keltiriladi
23 2.2. Mahmud Tarobiy qo’zg’aloni
Buxoroning   Torob   qishlog`ida   bosqinchilar   va   mahalliy   mulkdor
zulmiga   qarshi   qo`zg`olon   boshlanadi.   Unda   Buxoro   shahri   va   uning
atrofidagi   qishloqlarning   hunarmandlari   va   dehqonlari   qatnashadi.
Qo`zg`olonga   toroblik   g`alvir   yasovchi   hunarmand   Mahmud   boshchilik
qiladi. Tarixda u Mahmud Torobiy nomi bilan shuhrat topadi 3
.
1238-yilda   yuz   bergan   bu   qo'zg'olon   tarixga   Mahmud   Torobiy
qo'zg'oloni nomi bilan kirgan.
Mahmud Torobiy atrofiga juda ko`p hunarmand va dehqonlardan iborat
katta   kuch   to`planadi.   Mahmud   boshliq   qo`zg`olonchilar   Torobdan   chiqib
Buxoroga   yo'1   oladilar.   Bu   yerda   Torobiyning   yaqin   safdoshlaridan
Shamsiddin Mahbubiy va shahar aholisi qo`zg`olonchilarga qo`shilib qo`liga
qurol   oladi.   o`zlarining   qadrdon   shahar   va   qishloqlarini   mo`g`ullardan   va
ularning   hamtovoq   xizmatchilari   -   mahalliy   ma'murlardan   ozod   qilishga
otlangan   kishilardan   kattagina   lashkar   to`planadi.   Mahmud   Torobiy   o`z
tarafdorlari   bilan   Buxoroga   kirib   olgach,   shahar   ichidagi   Robiya   saroyini
qarorgoh qilib oladi. Bu yerda Buxoroning sadrlari, badavlat a'yonlari, yirik
yer   egalarini   chaqirtiradi.   U   o`zini   Buxoro   va   atrof   viloyatlarining   xalifasi,
ya'ni   hukmdori   deb   rasmiy   ravishda   e'lon   qilishga   ularni   majbur   etadi.
Shundan   so`ng   Shamsiddin   Mahbubiy   sadr   deb   e'lon   qilinadi.   Mahmud
Torobiy   Buxoroda   o`z   hukmronligini   o`rnatgach,   mo`g`ul   tarafdorlari
bo`lgan mahalliy amaldorlar Buxorodan qochib ketadi.
Qochib   ketgan   amaldorlar   va   mo`g`ullar   noib   Mahmud   Yalavoch
yordamida Karmana yaqinida kuch to`plab, Buxoro ustiga yuradilar. Bundan
xabar   topgan   Mahmud   Torobiy   o`z   tarafdorlari   bilan   shahardan   tashqariga
dushman   harbiy.   kuchlariga   qarshi   chiqadi.   o`rtada   jang   boshlanadi.
3
 Buxoro Sharq durdonasi, T., 1997;
24 Mo`g`ullar yengilib, Karmanaga tomon qocha boshlaydilar. Shiddatli janglar
qilib,   dushman   Karmanagacha   quvib   boriladi.   Mo`g`ullardan   10   mingga
yaqin kishi halok bo`ladi. Bu jangda qo`zg`olon boshliqlari Mahmud Torobiy
va   Shamsiddin   Mahbubiylar   ham   shahid   bo`ladilar.   Qo`zg`olonchilar
ularning   o`rniga   Torobiyning   ukalari   Muhammad   va   Alini   boshliq   qilib
saylaydilar.   Oradan   bir   hafta   o`tmay,   ularga   qarshi   mo`g`ullarning   yangi
qo`shini  hujum  qiladi. Jangda qo`zg`olonchilar tor-mor  qilinib,  Torobiyning
har ikkala ukalari ham halok bo`ladilar. Mo`g`ullar Buxoroni yana bosib olib,
u yerda ilgarigi tartiblami yana qayta o`rnatadilar.
Qo`zg`olon   bostirilsa-da,   u   mo`g`ullar   zulmiga   qarshi   xalq   ozodlik
harakati   tarixida   alohida   o`rin   tutadi.   Qo`zg`olon   mo`g`ullar   va   mahalliy
hukmron doiralari qarshisida jiddiy xalq kuchi, vatanparvar xalq yetakchilari
borligini ko`rsatdi.
Chig`atoy soliqlarni tartibga solishga, 1238-yilda Mahmud Yalavochni
noiblikdan   chetlatishga   majbur   bo`ldi.   Uning   o`g`li   Mas'udbek   noib   etib
tayinlandi.   Ulug`   xoqon   o`qtoy   Mahmud   Yalavochni   Pekin   shahriga   hokim
etib tayinlaydi 4
.
Yosoq kitobi — mo`g`illarning huquqiy qoninlari to`plami.
Kalon — hosilning 1/10 qismi hajmida olingan soliq.
Chig'atoy ulusi —  imperiya  taqsimlanganda uning  Chig'atoyga  tekkan
qismi. Keyinchalik u Chig'atoy davlatiga aylangan.
Qopchur — chorva mollari bosh sonining 1 % miqdorida olingan soliq
4
 Buxoro Sharq durdonasi, T., 1997;
25 XULOSA
Zabt etilgan o`lka va viloyatlarni "Chingizxon hali hayotlik chog`idayoq
o`g`illariga   taqsimlab   berdi.   Janubiy   Sibir,   Dashti   Qipchoq,   Itil   bo`yi,
Xorazm va Darbandgacha to`ng`ich o`g`li Jo`ji va uning vafotidan keyin esa
nabirasi Botuga topshirildi. Sharqiy Turkiston, Yettisuv va Movarounnahrga
uning   ikkinchi   o`g`li   Chig`atoy   ega   bo`ldi.   Chingizxon   g`arbiy
Mo`g`ulistonni,   shuningdek,   Tarbag`atoyni   uchinchi   o`g`li   va   vorisi
O`qtoyga   berdi.   Kenja   o`g`li   Tuluga   esa   Mo`g`uliston,   Xitoy   va   Qirg   'izlar
yeri   tegdi.   Shunday   qilib,   mo`g`ullar   bosib   olingan   viloyatlarni   uluslarga
taqsimlash asosida boshqarishga kirishdi. Chingizxon vafotidan so`ng (1227)
o`qtoy   mo`g`ullar   davlatining   ulug`   xoqoni   qilib   tayinlandi.   Uluslarning
hukmdorlari   "xon"   deb   yuritilardi.   Ulug`   xoqonning   qarorgohi   Qoraqurum
shahrida bo`lib, u yerdan turib xonlarning xatti-harakatini qattiq nazorat qilib
borar   edi.   Chingizxon   vafotidan   keyin   ham   mo`g`ullarning   g`arbga   tomon
yurishi davom etdi. 1236-1241-yillarda Rusiya zabt etilib, Oltin o`rda davlati
tashkil   topadi.   1256-yilda   Eron   batamom   bosib   olinib,   Hulokuiylar   davlati
vujudga   keladi.   1258-yilda   Huloku   abbosiylar   sulolasiga   xotima   beradi.
Mo`g`ullar   Osiyo   va   Yevropaning   katta   qismida   o`z   hukmronligini   o`rnata
olgan bo`lsalar-da, yagona markazlashgan davlat tuza olmadilar. Ulus xonlari
ulug`   xoqonga   nomigagina   bo`ysunsalar-da,   amalda   o`z   bilganlaricha   ish
yuritardilar. Ulus xonlari o`rtasida yo ulug` xoqon bo`lish uchun, yo boshqa
ulus tasarrufidagi hududlarni egallab olish uchun o`zaro keskin ichki kurash,
ziddiyatlar avj olib turardi 5
.
5
 Buxoro Sharq durdonasi, T., 1997;
26 FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR
Rahbariy adabiyotlar
1. Mirziyoyev   Sh.M.   “Qonun   ustuvorligi   va   inson   manfaatlarini
ta’minlash-yurt   taraqqiyoti   va   xalq   farovonligi   garovi   ”   mavzusidagi
O’zbekiston   Respublikasi   Konstitutiyasi   qabul   qilinganining   24   yilligiga
bag’ishlangan tantanali marosimdagi ma’ruzasi. -  T.: “O’zbekiston” , 2016.-
48.
2. Mirziyoyev   Sh.M.   Tanqidiy   tahlil,   qat’iy   tartib   intizom   va
shaxsiy   javobgarlik   –   har   bir   rahbar   faoliyatining   kundalik   qoidasi   bo’lishi
kerak. -  T.: “O’zbekiston” , 2016.-102 b.
3. Mirziyoyev   Sh.M.   Buyuk   kelajagimizni   mard   va   olijanob
halqimiz bilan birga quramiz. - T.: “O’zbekiston” , 2016.- 488 b.
4. Karimov   I.A.   O’zbekiston:   milliy   istiqlol,   iqtisod,   siyosat,
mafkura. 1-j.. T.: O’zekiston, 1996. 
5. Karimov   I.A.   Bizdan   ozod   va   obod   Vatan   qolsin.   2-j.   T.:
O’zbekiston, 1996. 
6. Karimov   I.A.   Vatan   sajdagoh   kabi   muqaddasdir.   3-j.   T.:
O’zbekiston, 1996. 
Asosiy adabiyotlar
7. Buxoro Sharq durdonasi, T., 1997;
8. Tataromongoli v Azii i Yevrope, M., 1970[1]
9. Abdunabiyev   A.G.   Vklad   v   mirovuyu   sivilizatsiyu.   T.:
O’zbekiston, 1998. 
10. Abu   Tohirxo’ja:   Samariya;   Narshahiy:   Buxoro   tarixi;   Bayoniy:
Shajarai Xorazmshohiy; Ibrat: Farg’ona tarixi. T.: Meros, 1991.
11. Abulg’oziy. Shajarai Turk. T.: Cho’lpon, 1992. 
27 12. Abulqosim Firdavsiy. Shohnoma. Uch jildlik. T.: G’afur Gu’lom,
1984. 
13. Abu Nasr Forobiy. Fozil odamlar shahri. T., 1993.
14. Abu   Rayxon   Beruniy.   Qadimgi   xalqlardan   qolgan   yodgorliklar.
Tanlangan asarlar. 1-jild. T.: Fan, 1968.
15. Azamat Ziyo. O’zbek davlatchiligi tarixi.-T.: Sharq, 2000.
16. Aliyev A. Mahmudxo’ja Behbudiy. T.: Yozuvchi, 1994. 
17. Amir Olimxon. Buxoro xalqining xasrati tarixi. T.: Fan, 1991.
18. Amir Temur Ko’ragon. Zafar yo’li. T.: Nur, 1992.
19. Asqarov A. Eng qadimiy shahar. – T.: Ma’naviyat, 2001.
20. Ahmedov A. Ulug’bek Muhammad Tarag’ay. T., 1994.
Qo’shimcha adabiyotlar
21. Ishoqov M. Unitilgan podsholikdan xatlar. T.: Fan, 1992.
22. Ishoqov   M.   va   b.   Qadimgi   yozma   yodgorliklar.   T.:   Yozuvchi,
2000.
23. Istoriya   O’zbekistana.   T.   III   (XVI-pervaya   polovina   XIX   veka).
Kollektiv avtorov. T., Fan, 1993. 
28

MAHMUD TAROBIY QO’ZG’ALONI.docx

Купить
  • Похожие документы

  • Yangi davrda Janubiy Afrikada Xalqaro raqobat mavzusida kurs ishi
  • Mirzo Ulugʻbeknig hayoti va faoliyati mavzusida kurs ishi
  • Zigmund Freyd psixoanalizni oʻtkazish boʻyicha maʼruzalar asari 26
  • Turizm” atamasi tushunchasi va uning shakllanish jarayoni 26
  • Tarixi Rashidiy

Подтвердить покупку

Да Нет

© Copyright 2019-2026.

  • Инструкция по снятию с баланса
  • Контакты
  • Инструкция использования сайта
  • Инструкция загрузки документов
  • O'zbekcha