Войти Регистрация

Docx

  • Рефераты
  • Дипломные работы
  • Прочее
    • Презентации
    • Рефераты
    • Курсовые работы
    • Дипломные работы
    • Диссертациии
    • Образовательные программы
    • Инфографика
    • Книги
    • Тесты

Информация о документе

Цена 10000UZS
Размер 312.0KB
Покупки 0
Дата загрузки 14 Декабрь 2025
Расширение doc
Раздел Курсовые работы
Предмет История

Продавец

Jahongir Sharopov

Дата регистрации 28 Март 2025

1 Продаж

Qo’qon xonligi davri tarixiga oid manbalar

Купить
              QO’QON XONLIGI DAVRI  TARIXIGA OID  MANBALAR
                                                        MUNDARIJA:
 Kirish 24
 Qo’qon xonligi o’rganishda chet el manbalari va tadqiqotlarining roli 26
1.1. Rus tadqiqotchilari (V. V. Bartold, N. A. Aristov va boshqalar) qarashlari
26
Vasiliy   Vladimirovich   Bartold   1869-yil   3-noyabr   –   Peterburg   –   1930-yil   19-
avgustda   tug“ilgan   —   sharqshunos.   Rossiya   FAning   akademik   (1913).
Peterburg   universiteti   sharq   tillari   fakultetini   tamomlagan   (1891).   Bartold
O rta   Osiyoga   birinchi   marta   1893-yilda   kelgan.   Keyinchalik   bir   necha   borʻ
Toshkentda   bo lgan.   Toshkentdagi   Turkiston   arxeologiya   havaskorlari	
ʻ
to garagi   tashkilotchilaridan   biri.   U   Fanlar   akademiyasi   sharqshunoslar	
ʻ
kollegiyasining   doimiy   raisi,   Turkiston   xalq   universitetining   faxriy   a zosi	
ʼ
(1918), Turkshunoslik qo mitasining rahbari (1928–1930). Moddiy madaniyat	
ʻ
tarixi   Davlat   akademiyasi   raisi   o rinbosari,   "Eron"   ilmiy   jurnalning	
ʻ
muharriri.   Bartold   Yaqin,   O rta   Sharq,   ayniqsa   O rta   Osiyo   va   Arab	
ʻ ʻ
xalifaligi,   islom   tarixi,   turkiy   xalqlar   tarixi,   filologiyasi   va   etnografiyasi,
Afg onistan, Eron,  Kavkaz  orti  va  qisman  Xitoy  tarixiga  oid asarlar yozgan.	
ʻ
Nashr   qilingan   685   asaridan   320   tasi   O rta   Osiyo   tarixiga   bag ishlangan.	
ʻ ʻ
Bartold   Sho ro   Sharqidagi   xalqlarning   alifbosini   arabchadan   lotinchaga	
ʻ
o tkazishda   faol   qatnashdi.   Uning   ko pgina   asarlari   o zbek,   tatar,   qirg iz,	
ʻ ʻ ʻ ʻ
turk,   fors,   arab,   ingliz,   nemis   va   fransuz   tillarida   nashr   qilingan.   "Islom
ensiklopediyasi"da   246   maqolasi   bilan   qatnashgan.   Bartold   O rta   Osiyo	
ʻ
xalqlari   tarixi,   etnologiyasi   va   psixologiyasini   chuqur   o rgangan   olim	
ʻ
bo lsada, Turkiston xalqi madaniyatini ob yektiv va haqqoniy baholay olmadi,	
ʻ ʼ
ma lum darajada uni kamsitdi. Bu uning "Ulug bek va uning davri" asarida
ʼ ʻ
aniq   seziladi.   Chunki   Bartold   chor  Rossiyasi   mustamlakachiligining   ideologi
1 edi, u yevropaliklarning osiyoliklardan ustunligi  g oyasini  olg a surdi  va shuʻ ʻ
ustunlikni ilmiy va mafkuraviy jihatdan asoslashga xizmat qildi. 26
  V.   V.   Bartoldning   “Mo‘g‘ullar   bosqini   davrida   Turkiston”   nomli   klassik
asarining (1963 yilgi) nashriga yozilgan so‘z boshisida Bartold ulug‘ tarixchi
deb   ta`riflangan   edi.   V.   V.   Bartoldning   hayot   yo‘li   o‘z   mazmuniga   ko‘ra,
yo‘qsak   iqtidorli   va   ko‘p   qirrali   olim   faoliyatining   tashkil   topishi   va
rivojlanishining tipik namunasidir. Yo‘qsak qattiyatlilik, halollik va fikrlashda
dadillik, o‘ziga va o‘zgalarga nisbatan qattiq talabchanlik xususiyatlariga ega
bo‘lgan inson Bartoldning ichki dunyosi ancha mo‘rakkabdir. Bartold doimo
vaqtni   qattiq   hisobga   olar,   o‘zining   bo‘tun   kuch   va   quvvatini   ilmiy   ishlarga
bag‘ishlab,   har   soat,   har   daqiqani   unumli   foydalanishga   tirishardi.   U
nihoyatda   ser   g‘ayrat   odam   edi.   Bartoldning   shogirdi   professor   A.Yu.
Yakubovskiy   ustozi   to‘g‘risida:   “u   naqilga   aylanib   ketgan   zo‘r   xotiraga   va
o‘zini  soat  yanglig‘   aniq  harakat   qiladigan  mexanizmga  aylantirib  yuborgan
ishchanlik   qobiliyatiga   ega   edi»,   —   deb   eslaydi.   Bartold   keraksiz
mavzulardagi   tutriqsiz   gap-so‘zlarni   yomon   ko‘rar,   fan   olamida   daydib
yurgan tasodifiy kishilarga munosabati keskin va mo‘rosasiz edi. (Akademik
N.  Yakubovskiy,   Bartol’d   hech   kimning,   agar  u   o‘zining   tug‘ishgan   birodari
bo‘lsa   ham   munofiqligini   sira   kechirmasdi,   deb   yozadi).   Bartoldning   oq
ko‘ngil,   qalbi   ochiq,   kamtar,   ilmdagi   o‘z   safdoshlariga   sodiq   do‘st,   yosh
olimlarga   g‘amxo‘r  ustoz   bo‘lgan   chin   inson   ekanligini   har  kim   ham   darhol
bilib   ololmasdi   («Ish   sohasida,—   deb   eslaydi   professor   V.F.Minorskiy,—
Bartold   bilimdon,   sodiq   do‘st   hamda   birovning   talant   va   tashabbusini
birinchi bo‘lib qo‘llab quvvatlaydigan kishi edi”). Bartoldning olim sifatidagi
butun   ongli   hayoti   o‘zining   aql-zakovati   va   kuch-quvvatini   bir   umrga   o‘zi
tanlab   olgan   ilm   sohasiga   baxshida   etishning   yorqin   namunasidir.   Vasiliy
Vladimirovich   Bartold   1869-   yil   3-noyabrda   Peterburgda   “burjua   oilasi”da
dunyoga   keldi.   Uning   otasi   aslida   Rigalik   bo‘lib,   birja   dalloli   edi,   onasi
Peterburgdagi   bir   bank   xo‘jayinining   qizi   bo‘lgan.   V.   V.   Bartoldning
eslashicha,   otasidan   meros   qolgan   mablag‘   uning   ilm   bilan   mashg‘ul   bo‘lish
2 va   o‘z   ma`lumotini   oshirish   hamda   ilm   yo‘lidagi   sayohatlar   uchun   kerak
bo‘lgan barcha xarajatlarning yuziga borib o‘tirmaslik imkonini bergan. V. V.
Bartol’d   maktabda   o‘qib   yurgan   chog‘laridayoq   Shrq   xalqlari   tarixi   bilan
qiziqib   qoldi.   1887-   yilda   u   Peterburgdagi   8-gimnaziyani   oltin   medal   bilan
tamomlaydi.   Usha   yilning   kuzida   Peterburg   universiteti   Sharq   tillari
fakul’tetining arab-fors, turk, tatar bo‘limiga o‘qishga kiradi. Bu erda u usha
zamonning   ko‘zga   ko‘ringan   sharqshunos   olimlari   N.   I.   Veselovskiy,
K.P.Patkanov,   V.   D.   Smirnov,   V.   R.   Rozen   kabilardan   leksiya   tinglaydi.
Universitetda   V.   V.   Bartoldning   ilmiy   qiziqishlari   asosan,   Yaqin   va   O‘rta
Sharq   mamlakatlarining   o‘rta   asr   tarixiga   qaratildi.   Olimning   aytishiga
qaraganda,   uning   tarixga   qiziqishini   oila   a`zolari   ham   ma`qullashgan.
Otasining   ma`lumoti   keng   (u   usha   zamon   kommersiya   bilim   yo‘rtini
tugallagan   edi)   bulmasa   ham,   ilmning   qadriga   yetar,   o‘g‘lining   bolalarcha
bajargan dastlabki sodda tajribalarini, undagi tarixchiga xos uncha- muncha
talant   uchqunlarini   ko‘rib,   o‘g‘lining   ilmga   bo‘lgan   intilishlarini   qo‘llab-
quvvatlaydi. 27
  Yosh   olimning   diqqatini,   ayniqsa,   O‘rta   Osiyo   ko‘proq   o‘ziga   tortdi.   sakkiz
million nafar (XIX asr oxirlaridagi hisob bo‘yicha) aholisi bo‘lgan bu bepoyon
mamlakatni   chor   hukumati   rus   kapitalistlari   va   pomeshchiklrining
mustamlakasiga   aylantirgan   edi.   O‘rta   Osiyo   mehnatkash   ommasi   chor
mustamlakachilarining,   savdogar   va   boshqa   tekinxo‘rlarning,   shuningdek,
mahalliy   ekspluatatorlarning   zulmi   ostida   ezilib   keldi.   O‘rta   Osiyo   o‘sha
vaqtlarda iqtisodiy va texnik jixatdan qaloq va xalqi huquqsiz, qashshoq bir
o‘lka   hisoblanardi.   Lekin,   ayni   zamonda,   u   turli-tuman   tabiiy   imkoniyat   va
boyliklarga:   serhosil   vohalar,   bepoyon   dasht   va   cho‘llar,   baland   tog‘lar,
yashnagan vodiylar, Sirdaryo va Amudaryo kabi daryolar hamda boshqa ko‘p
narsalarga   ega   edi.   O‘rta   Osiyoning   yer   osti   boyliklari   qariyb
tekshirilmagandi.   Lekin   o‘sha   vaqtlarda   uncha-muncha   ma`lum   bo‘lgan
konlar   bu   o‘lkaning   neft,   toshko‘mir,   turli   qurilish   materiallari,   nodir
metallar kabi ko‘pgina qazilmalarga boy ekanidan darak berardi. 28
3   Rossiya,   Angliya,   Germaniya,   Fransiya,   Turkiya,   Misr   va   boshqa
mamlakatlarning   kutubxona   va   muzeylarida   O‘rta   Osiyoga   tegishli   qadimiy
qo‘lyozmalar   saqlangan   bo‘lib,   u   asarlarda   O‘rta   Osiyo   hududida   sodir
bo‘lgan   tarixiy   voqealar   va   bu   yerda   yashovchi   xalqlarning   hayoti   va
turmushi   to‘g‘risida   boy   ma`lumotlar   keltirilgan.   Ular   orasida   Xorazmiy,
Beruniy,   Rudakiy,   Ibn   Sino,   Navoiy,   Jomiy   va   boshqa   buyuk   olim,
mo‘tafakkir   va   shoirlarning   asarlari   ham   bor   edi.   Bu   qo‘lyozmalarning   bir
qismi   o‘sha   vaqtlarda   mutaxassislar   tomonidan   o‘rganilib,   nashr   etilgan   va
yevropa tillariga tarjima qilingan edi, lekin qo‘lyozmalarning talay qismi qo‘l
urilmagan   holda   kutubxona   va   arxivlarda   «o‘lik   yo‘q»   bo‘lib   qalashib
yotardi.   Yuzlab   va   minglab   qo‘lyozmalar   esa   ayrim   shaxslarning   qo‘lida
bo‘lib, bozorlarda sotilar va ko‘pincha, yuqolib ketardi. Shunday qilib, O‘rta
Osiyo   tarixi   bo‘yicha   umumlashtirilgan   katta   va   jiddiy   asarlar   hali
yaratilmagan   edi.   Bunday   umumlashtirilgan   asar   yaratish   uchun   o‘sha
vaqtlarda olimlar qo‘lida faktik materiallar juda ham oz edi. 28
  Shuningdek, Bartold Eduard Meyer (1855—1930), Teodor Nel’deks (1836—
1930)   va   boqsha   taniqli   olimlarning   leksiyalarini   tinglashga   ham   muyassar
bo‘ladi.   Bartold   chet   ellarda   bo‘lgan   vaqtida   Sharq   tillari   bo‘yicha   o‘z
bilimini oshirdi, sanskrit tilini o‘rganishga kirishdi, Tabariy va boshqa sharq
mualliflari   asarlari   asosida   O‘rta   Osiyo,   jumladan,   turklar   to‘g‘risidagi
ma`lumotlarni   o‘rgandi.   Bartold   o‘zining   xorijiy   mamlakatlardagi
mashg‘ulotlari   haqida  ana  shu  safarining  tashabbuskori   hisoblanmish  ustozi
Rozenni muntazam ravishda xabardor qilib turdi. 29
  Xorijiy   mamlakatlarga   qilingan   safar   jarayonida   O‘rta   Osiyo   to‘g‘risidagi
manbalarni chuqur o‘rganish bilan shug‘ullanish zarur degan fikr Bartoldni
butunlay   qamrab   olgandi.   «Tarixiy   rivojlanishning   yevropa   tarixi   uchun
ishlab   chiqilgan   qonuniyatlarini   yo‘llagan   holda,   qiyosiy   usul   yordamida
O‘rta Osiyo tarixining hali bir qismini o‘rganishga birorta kishi ham o‘rinib
ko‘rmagan   bo‘lsa   kerak,—   deb   yozgan   edi   Bartold   Rozenga   yo‘llagan
maktublaridan   birida,—   O‘rta   Osiyo   tarixidan   jiddiyroq   ilmiy   kurs
4 yaratishni   hozir,   tasavvo‘r   qilish   qiyin.   O‘z-o‘zidan   ma`lumki,   buni   (O‘rta
Osiyo   tarixini)   men   yarata   olmayman,   lekin   vujudga   kelishini   o‘z   asarlarim
bilan   (agar ulmasam   va   salomat   bo‘lsam)   aqalli   birmuncha  tayyorlab  ketish
umididaman».   Bartoldning   bu   maktub   alohida   diqqatga   sazovordir.
Birinchidan,   u   yigirma   uch   yashar   yosh   olim   tasavvo‘rida   O‘rta   Osiyo   va
umuman,   Sharq   tarixi   bo‘yicha   kelajakdagi   o‘z   tadqiqotlarining   vazifa   va
usullari   hozirdayoq   shakllana   borayotganidan   darak   berardi.   Chunonchi,   u
sharq tarixini o‘rganishda tarixiy rivojlanishning yevropa tarixi uchun ishlab
chiqilgan   qonuniyatlarni   qo‘llagan   holda   qiyosiy   usuldan   foydalanishni
o‘rtaga tashlaydi. Bu qonuniyatlarni  sharq tarixini  o‘rganishga tadbiq qilish
to‘g‘risnda yosh olim ilgari so‘rgan fikr usha vaqtlarda shubxasiz progressiv
xarakterga   ega   edi.   Ikkinchidan,   agar   Bartoldning   olim   sifatidagi   keyingi
faoliyati   nazarga   olinsa,   mazkur   xat   o‘ziga   xos   bashorat   xarakteriga   ega
bo‘lganini   bilib   olish   mumkin.   Nihoyatda   kamtar   va   o‘ta   talabchan   Bartold
O‘rta Osiyoning ilmiy tarixini yaratish vazifasi o‘z zimmasiga tushishini aslo
o‘ylamagan   va   bu   xususda   o‘z   vazifasini   shu   tarixning   «vujudga   kelishini
aqalli  birmuncha  tayyorlash»dan  iborat   deb  bilgan  edi.  Bartol’d  bu  vazifani
sharaf   bilan   va   o‘z   zamonasi   uchun   imkoni   bo‘lgan   maksimal   darajada   ado
etdi  (O‘rta Osiyoning chinakam va o‘zil-kesil  tarixi  esa 1917 yildan so‘ngina
olimlarining   jamoaviy   kuch-g‘ayratlari   bilan   yaratildi   ).   1889-yilda   O rxonʻ
daryosi bo yida qadimiy turkiy yozuvlarning topilishi va 1890-1891 yillardagi	
ʻ
ekspeditsiyadan   so ng   V.Tomsen   va   V.Radlovlar   tomonidan   muvaffaqiyatli	
ʻ
shifrlanishi.   V.   Radlov   tashabbusi   bilan   Rossiya   arxeologiya   jamiyatiga
o xshash yozuvlarni qidirish uchun Yetisuvga otryad yuborish g oyasini ilgari	
ʻ ʻ
surdi. S.M.ga qo'shimcha ravishda taklif qilgan Rossiya arxeologiya jamiyati
rahbarlaridan biri Veselovskiy N.I. Dudin (V. Radlov nomzodi) sharq tillarini
yaxshi   biladigan   odamni   Semirechiyaga   yubordi,   bu   mintaqani   to'liqroq
o'rganish   uchun,   shuningdek,   ekspeditsiyaga   arxeologik   qazishmalar   olib
borishni   zarur   deb   hisobladi.   Ekspeditsiyaning   shunday   a'zosi   sifatida   V.V.
taklif qilindi. Bartold, keyin Sankt-Peterburg universiteti dotsenti. 30
5   Ushbu   topshiriqni   o'z   zimmasiga   olgan   V.V.   Biroq,   Bartold   arxeologik
qazishmalarni o'tkazish zaruratidan shikoyat qildi, uning fikricha, bu haqda
hech qanday ma'lumot yo'q edi. Bu haqda u do'stlariga yozgan maktublarida
yozgan, u o'zining tarjimai holida shunday yozgan: "Ushbu yo'nalishdagi har
bir   yangi   urinish   menga   tarixiy   "dalada"   deb   nomlangan   ish   uchun   zarur
bo'lgan   fazilatlardan   mahrum   ekanligimni   yana   bir   bor   ko'rsatdi.
yodgorliklar”.   Va   qachon   V.V.   Bartold   ikki   yil   davomida   Semirechiyada
ishlagandan so'ng, Peterburgga qaytib, birorta ham kurgonni qazmasdan, V.
Radlov   va   N.  Veselovskiylar   tomonidan   o'z   ishidan   noroziligini   his   qildi,   bu
esa ko'p yillar davomida unda shunday chuqur iz qoldirdi. Keyinchalik o'sha
avtobiografiyasida u shunday deb yozgan edi: "Radlov ta'sirida meni Fanlar
akademiyasi   va   universitet   tomonidan   O'rta   Osiyoga   arxeologik   tadqiqotlar
uchun   jo'natishdi.   Ushbu   ekspeditsiya   muvaffaqiyatli   bo'lganlar   qatoriga
kirmadi. 31
  Bu   V.V   ga   juda   kamtarona   baho.   Bartold   o'zining   yozma   manbalar   va
arxeologiya   ma'lumotlarini   jamlagan   holda   o'rganishga   asoslangan
Semirechyani   qat'iy   ilmiy   o'rganishning   boshlanishini   belgilagan   o'z
asarlarini yaratdi. Semirechyega sayohat V.V. Bartold 1893 yilda marshrutni
boshqargan:   Chimkent   Aulie-Ata;   Aulie-Ata   shahridan   daryo   bo'ylab
yuqoriga   va   pastga   haydashdi.   Talas   janubda   Dmitrievskoe   qishlog'igacha,
shimolda   Oxxum   traktigacha.   1894   yilda   tadqiqotini   davom   ettirdi.   Aulie-
Atadan u Chuy vodiysi bo'ylab sharqqa: Pishpek, To'qmoq yo'nalishi bo'ylab
yurdi.   Keyin   Bartold   Qirg'iziston   hududida   Issiqko'l,   Norin   va   Qozog'iston
hududida daryo vodiysiga tashrif buyurdi. Yoki. Ayni vaqtda Bartold janubiy
Qirg‘izistonning   ayrim   hududlarida   bo‘lib,   u   yerga   1902   yilda   yana   kelgan.
1893-94   yillardagi   birinchi   sayohat,   asosan,   Qirg‘iziston   va   Janubiy
Qozog‘iston   tarixiga   oid  bir  qator asarlar  yozish   uchun  imkoniyat   bo‘lgan.   .
Rossiya   arxeologiya   jamiyatining   Sharqiy   bo'limining   eslatmalarida
joylashtirilgan   qisqacha   ma'ruza   va   "Turkistonskie   vedomosti"   gazetasida
"Turkistonda   arxeologik   tadqiqotlar   masalasi"   mavzusidagi   maqolaga
6 qo'shimcha   ravishda,  Vasiliy  Vladimirovich   1897   yilda   nashr  etilgan.   Fanlar
akademiyasi Tarix-filologiya bo limi uchun to liq ma ruza: “1893-yilda O rtaʻ ʻ ʼ ʻ
Osiyoga   ilmiy   maqsadda   qilgan   sayohati   haqidagi   ma ruza”.   Ushbu	
ʼ
ma'ruzada,   dala   kuzatuvlari   natijalarini   taqdim   etish   bilan   bir   qatorda,   u
o'sha paytda unga yaxshi ma'lum bo'lgan yozma manbalardan olingan katta
miqdordagi   faktik   materiallarga   asoslangan   mintaqaning   tarixiy   konturini
beradi.   Ma'ruzadan   tashqari   Bartold   forscha   matnning   nashrini   va   Gardizi
(eramizning   XI   asr)   "Yangiliklar  bezaklari"   asaridan   turk   xalqlari   haqidagi
parchaning   ruscha   tarjimasini   beradi.   Oxirgi   matnni   u   1895   yilda   xorijga
safari   chog'ida   Oksford   Bodley   kutubxonasida   topgan.   Yeti-Sochga   oid   bu
asarlar   uning   1893-yildagi   “Mo‘g‘ullargacha   bo‘lgan   davrda   Turkistondagi
nasroniylik   to‘g‘risida”   mavzusidagi   ilk   maqolalaridan   biri   bilan
chambarchas   bog‘liq   bo‘lib,   bu   talabaning   1889   yildagi   “O‘rta   Osiyoda
xristianlik   to‘g‘risida”gi   asarining   davomi   va   rivojlanishi   hisoblanadi.   ,
fakultet   tomonidan   kumush   medal   bilan   taqdirlangan.   Bartoldning   eslatib
o'tilgan   talaba   ishi   1886   yilda   Pantusov   va   Poyarkov   tomonidan   XII-XIV
asrlardagi Nestorian qabristonlarining Semirechyedagi kashfiyotiga javobdir.
Pishpek va To qmoq yaqinida.	
ʻ 32
  Tabiiyki,   bu   yodgorliklarning   Yetisuvda   mavjudligi   Bartoldni   tarixchi
sifatida bu hudud haqidagi tarixiy dalillarga e’tibor qaratishga majbur qildi.
Bu   barcha   dala   tadqiqotlari,   sharq   qo lyozmalari   va   ixtisoslashtirilgan	
ʻ
adabiyotlardagi   izlanishlar   natijasi   “Semirechye   viloyatining   esdalik
kitobi”da   (Verniy,   1898)   “Semirechye   tarixining   ocherki”   sarlavhali   maqola
(alohida   risola   sifatida   nashr   etilgan)   bo ldi".   Yuqoridagilardan   ko'rinib
ʻ
turibdiki,   V.   V.   Bartold   o'zining   "Insho"sini   juda   qattiq   tayyorgarlik
ishlaridan so'ng yozgan. Vasiliy Vladimirovichning o'zi (va juda to'g'ri) uning
"Ocherki"   bir   qator   holatlarda   Semirechye,   ba'zan   esa   butun   O'rta   Osiyo
tarixining   to'liq   tasvirini   berganiga   ishongan.   U   o‘zining   “Turkiston”   kabi
fundamental   asarida   o‘zining   “Ocherki”ga   ishora   qilib,   bir   qator
muammolarga,   masalan,   qora-qitoylar   haqida   juda   ixcham   fikr   bildirishi
7 bejiz emas. Va keyingi asarlarida V.V. Bartold qayta-qayta o'zining "Yettisuv
tarixining   ocherki"   ga   tayanadi.   Bu,   xususan,   quyidagi   holatlar   bilan
izohlanadi:   Ocherkda   Sharq   qo lyozmalarida   mavjud   bo lgan   Semirechyeʻ ʻ
haqidagi yozma ma lumotlarning to liq qisqacha mazmuni berilgan.	
ʼ ʻ 33
  Vaqt   o'tishi   bilanmening   hayotim   V.V.   Bartold   hech   qanday   muhim   yangi
materiallardan   ilmiy   foydalanishga   kirmadi.Asosan   arxeologik   tadqiqotlar
olib   borgan   bu   yangi   materiallar   uning   vafotidan   keyin   ilmiy   foydalanishga
kirdi. Uning barcha ilmiy faoliyatida Yetisuv hududi uning diqqat-etiboridan
chetda   qolmaydi.   Turkiston   haqidagi   ozmi-ko pmi   umumiy   asarlarda   yetti-	
ʻ
suv   haqida   ma lumotlar   va   ko pincha,   agar   yangi   materiallar   nashr	
ʼ ʻ
qilinmasa,   har   holda,   faktlarning   yanada   chuqurroq   talqin   qilinishi,
voqealarning   qiyoslanishi   mumkin.   butun   O rta   Osiyodagi   tarixiy   jarayon	
ʻ
bilan birga Yetisuvda kechayotgan. "Semirechye tarixi bo'yicha esse", batafsil
taqdimot sifatida, Qirg'iziston tarixining o'ziga xos xususiyatlari (shuningdek,
Qozog'iston   tarixining   muhim   qismi)   yozma   faktlar   manbalaridan,   asosan,
siyosiy   tarixdan   tanlab   olishning   puxtaligi   nuqtai   nazaridan   bugungi
kungacha tengsiz bo'lib qolmoqda. Tabiiyki, Qozog'iston tarixini o'rganishda
V.V.   Bartold   "Yettisuv   tarixi   bo'yicha   esse".Bu   yerda   usun   madaniyatining
VII—VIII-asrlardagi   avvalgi   saklar   bilan   aloqasi   ko rsatilgan.   Miloddan	
ʻ
avvalgi   va   oxirgisi,   o'z   navbatida,   miloddan   avvalgi   I-II   ming   yilliklarning
bronza davri bilan. I-asrda hunlarning bosqinchilik davri. Miloddan avvalgi.
Qozog'istonga;   V—VII-asrlardagi   so g d   mustamlakachiligining   o rni   va	
ʻ ʻ ʻ
ahamiyati   ochib   berildi.   va   uning   Turk   xoqonligi   bilan   aloqalari;   VIII-X-
asrlar   karluk   davri   masalasiga   oydinlik   kiritdi.   va   XI-XII   asrlardagi
qoraxoniylar,   xususan,   bu   davr   tarixiy   geografiyasi   va   madaniyati.   Birinchi
marta   qoraxitoy   madaniyati   XI—XII-asrlarda   qadimiy   Balasagun   shahri
qazishmalari   natijasida   aniqlangan.   Mo g ul-temuriylar   davriga   oid   yangi	
ʻ ʻ
materiallar ham topildi. Yirik arxeologik materiallar hozirda Semirehiyaning,
jumladan,   qadimgi   Qozog istonning   shaxsiy   qiyofasi   haqida   gapirish,   uning	
ʻ
O rta   Osiyo   tarixidagi   o rni   va   ahamiyatini   ko rsatish,   qadimgi	
ʻ ʻ ʻ
8 Qozog istonning   madaniy   o tmishining   rivojlanish   yo lini   belgilash   imkoniniʻ ʻ ʻ
berdi.   1941   yilda   Buyuk   Chuy   kanali   qurilishida   arxeologik   nazorat
ekspeditsiyasi tomonidan to'plangan eng boy kolleksiyalar bu borada alohida
ahamiyatga ega. Va bu katta yangi ma'lumotlarga qaramay, V.V. Bartoldning
"Semirechye tarixining ocherki" o'z qiymatini yo'qotmaydi, chunki ijtimoiy-
iqtisodiy   tarix,   texnika,   madaniyat,   san'at   tarixi   sohasidagi   bilimlarimizni
sezilarli   darajada   kengaytiradigan   ushbu   materiallar   asosan   siyosiy   tarix
faktlariga asoslanadi. , u birinchi marta o'zining "Insho" da ko'rsatdi. Hatto
aytish   mumkinki,   bu   ushbu   ishning,   ayniqsa,   mintaqaning   siyosiy   tarixini
o'rganishdagi   ahamiyatini   yanada   oshiradi.   Birinchi   nashrda,   V.V.   Bartold
tahrir   qila   olmadi,   juda   ko'p   xatolarga   yo'l   qo'yildi,   ayniqsa   o'z   nomiga.
To'g'ri,   1900   yil   uchun   "Xotira   kitobi"   da   noto'g'ri   chop   etilganlar   ro'yxati
nashr etilgan, ammo u butun tirajning etishmasligini tuzata olmadi. 34
  Uzoq   vaqt   davomida   "Semirechie   tarixi   bo'yicha   esse"   bibliografik   noyob
narsaga   aylandi   va   hatto   Moskva   va   Leningradning   markaziy   kitob
depozitariylarida   ham   ba'zan   bitta   nusxada   taqdim   etiladi.   Ayni   paytda
maktab,   kollej   va   oliy   o‘quv   yurtlarida   O‘rta   Osiyo   respublikalari   tarixini,
eng   avvalo,   Qozog‘iston   tarixini   o‘rgatish   uchun   jahondagi   eng   yirik
sharqshunos   olim   tomonidan   yozilgan   eng   qimmatli   qo‘llanma   sifatida
mutlaqo   zarur.   “V.V   tadqiqoti.   Bartold   Somoniylar   davlati   tarixiga
bag ishlangan”   –   akademik   V.V.ning   ilmiy-tadqiqot   faoliyati.   Bartold	
ʻ
Somoniylar   davlati   tarixini   yoritib,   fan   olamida   boy   madaniyatga   ega
chinakam   tojik   davlati   sifatida   tan   olingan.   Qayd   etilishicha,   inqilobdan
oldingi   Tojikiston   tarixini   o‘rganishda   rus   olimlari   V.V.   Bartold,   A.A.
Semenov,   M.S.   Andreev,   A.Yu.   Yakubovskiy   va   boshqalar.Masalan,   V.V.
Bartold  1925   yilda   tojik  xalqi   tarixiga   oid   birinchi   maxsus   asarini   “Tojiklar.
Tarixiy eskiz”, shuningdek, O rta Osiyo tarixi va madaniyatiga oid bir qator	
ʻ
boshqa asarlarda, umuman olganda, tojiklar tarixiga katta e tibor qaratilgan.	
ʼ
35
9   Yuqrida   ta’kidlanganidek,   olim   o‘zining   “Somoniylar   sulolasining
boshlanishi”,   “Islom   madaniyati”,   “Turkiston   madaniy   hayoti   tarixi”,
“Arablar   istilosi   va   Turkiston   Somoniylar   hukmronligi”   asarlarida,
shuningdek.   «Islom   entsiklopediyasi»dagi   ayrim   maqolalarida   874—991-
yillarda   Moverannahr   va   Xuroson   (O rta   Osiyo)   hududida   mavjud   bo lganʻ ʻ
Somoniylar   davlati   tarixiga   yetarlicha   katta   e tibor   bergan.O'rganilgan	
ʼ
birlamchi   manbalar   asosida   akademik   V.V.   Bartold   Somoniylar   davlatining
asoschisi   Ismoil   b.ning   davlat   faoliyatini   atroflicha   va   har   tomonlama
yoritgan.   Ahmad   Somoniy   o z   hukmronligi   yillarini   uch   davrga   ajratadi:	
ʻ
birinchisi   —   874-yil   iyulidan   892-yil   avgustigacha;   ikkinchisi   892   dan   900
gacha;   uchinchisi   -   900   dan   907   gacha   V.V.   Bartold,   Ismoil   boshchiligida
Somoniylar davlati Arab xalifaligidan deyarli mustaqil bo lib, uning mulklari	
ʻ
shimoldan   Talas   daryosigacha,   g arbda   esa   butun   Xuroson   va   Shimoliy   va	
ʻ
Sharqiy Eron viloyatlarigacha cho zilgan. V.V. Bartold o zining “O rta Osiyo
ʻ ʻ ʻ
to XII asrgacha” 3 asarida X asrning 60-yillarida turkiy gvardiya vakili Alp-
teginning   siyosiy   ta sirining   kuchayishi   G aznaviylar   davlatining	
ʼ ʻ
shakllanishiga   olib   kelganligini   ko rsatadi.   Muallif   asarda   g‘aznaviylarning	
ʻ
zabt   etishlari,   yangi   yerlarni   egallashi,   ajnabiy   boyliklarni   qo‘lga   kiritishi,
asirlarning   qullarga   aylanishi   haqida   batafsil   yoritilganligini,   bu   sulolaning
eng yorqin namoyandasi  davlat  taxtini mustahkamlagan Mahmud ekanligini
ta’kidlaydi.   ,   uni   kuchli   harbiy-siyosiy   birlashmaga   aylantirish.  Ammo   taxt
vorislari   Mas’ud   va   Mavdudlar   davrida   davlat   avval   tanazzulga   yuz   tutdi,
keyin esa butunlay parchalanib ketdi. Dissertatsiyada 1040-yilda bo‘lib o‘tgan
va   G‘aznaviylar   davlati   taqdirini   hal   qilgan   Dandonakon   jangi   Saljuqiylar
sulolasining Xurosonni to‘liq egallashiga olib kelganligi ko‘rsatilgan. XI asrda
saljuqiylar avlodlari   davlatiga ikki  aka-uka  (saljuqiylarning nevaralari)   asos
solgan.  Shu  bilan  birga,  bir aka-ukaning  nomi   xutbada o‘qilgan  va mahalliy
miqyosda Nishopurda (1037 yil may-iyun), ikkinchisining nomi Marvda (1037
yil 22 aprel) zarb qilingan, faqat ular asta-sekin 1037 yil 22 apreldagi g‘oyani
o‘zlashtirdilar.   avtokratiya.   V.V.   Bartoldning   yozishicha,   Saljuk   avlodlari
10 "islom   sultonlari"   sifatida   o'zlarining   oliy   hokimiyatiga,   iloji   bo'lsa,   butun
musulmon   dunyosini   bo'ysundirishga   harakat   qilishgan   va   shuning   uchun
Markaziy   Osiyo   mintaqalariga,   o'zlari   qayerdan   va   qayerdan
chiqqanliklariga e'tibor berishlari kerak edi. o'sha paytda qoraxoniylar (999-
1141)   gg.da   hukmronlik   qilgan.   Saljuqiy   sultonlari   boshqa   joylarda   bo‘lgani
kabi   O‘rta   Osiyoda   ham   faqat   kuch   bilan   o‘z   maqsadlariga   erishdilar.
Dissertatsiyada   g‘aznaviylarning   Dandonakon   jangida   mag‘lubiyatga
uchragani   ham   O‘rta   Osiyoni   saljuqiylar   tomonidan   bosib   olinishiga   hissa
qo‘shganligi   qayd   etilgan.   Saljuqiylar   davlatining   mustahkamlanishi   va
gullab-yashnashiga   hissa   qo shgan   vazirlarning   eng   ulug i,   o sha   davrningʻ ʻ ʻ
eng   yirik   davlat   arbobi,   olim   va   ma rifatparvar   Nizomulmulkning   samarali	
ʼ
faoliyati   mintaqaning   o rta   asrlar   tarixida   e tiborga   molik   faktdir.   Sulton	
ʻ ʼ
Sanjar vafoti bilan ularning saltanati tugadi. V.V. Bartoldning yozishicha, XI-
asrdan   boshlab   Eron   hududlari   tobora   ko proq   turklar   hukmronligi   ostiga	
ʻ
o ta boshlagan. Tog'li hududlar o'z mustaqilligini eng uzoq vaqt saqlab qoldi,	
ʻ
chunki ular tog'li erlar bilan himoyalangan. Eron (tojik — S.Sh) sulolalaridan
faqat   bittasi   buyuk   davlat   deb   da vo   qilgan   —   Afg onistonning   g arbiy	
ʼ ʻ ʻ
mintaqasidagi   Gur   tog li   hududidan   kelib   chiqqan   G uriylar   (XII-XII	
ʻ ʻ
asrlar)   .   ulkan   mamlakat,   jumladan,   Amudaryodan   shimoldagi   ayrim
viloyatlar.   V.V.ning   yozishicha.   Bartold,   Guridlar   yagona   edimusulmon
Osiyoning   sharqiy   qismida   Xorazmshoh   bilan   kurash   natijasida   qulagan
osilgan   va   kuchli   davlat.  Akademik  V.V.   Bartold   shuningdek,   O rta   Osiyoda	
ʻ
kuchli   davlat   hokimiyatini   tiklashga   muvaffaqiyatli   urinish   Xorazmdan
qilinganligini,   XI   asr   boshidan   Turkistonning   qolgan   qismidan   ajralib
chiqqan   va   Fors   bilan   bir   xil   siyosiy   va   madaniy   hayot   kechirgan   hududni
qayd   etadi.   Dissertatsiyada   V.V   asarlari   tahlili   asosida.   Bartold
Xorazmshohlar   davlatining   harbiy-siyosiy   va   ijtimoiy-iqtisodiy   hayotini
yoritib   berdi.   Akademik   V.V.   Bartold   o zining   “Turkiston   tarixi”   asarida,	
ʻ
xususan, XII asr oxiri — XIII asr boshlari Xorazm tarixida bu hudud kuchli
davlatning   o zagiga   aylangan   va   qachonlardir   muhim   davr   ekanligini	
ʻ
11 ko rsatadi.   uning   hukmdorlari   O'rta   Osiyoda   ustunlikka   da'vo   qilishlariʻ
mumkin   edi.   Saljuqiylarga   qarshi   mustaqillik   uchun   kurashgan,   qo‘shni
qabilalarni   o‘ziga   bo‘ysundirgan,   Sirdaryoning   quyi   oqimi   bo‘yidagi
hududlarni   egallab   olgan,   Xorazmshohlarning   yana   bir   vakili
Muhammadning   bosqinchiliklari   bu   davlatning   haqiqiy   asoschisi   O‘tsizning
xizmatlari   edi.   ,   davlatni   mustahkamladi   va   uning   hududini   kengaytirdi.
Shunday qilib, V.V asarlarini o'rganish va tahlil qilish. Bartold tojik xalqining
XI-XIII   asr   boshlari   tarixini   aks   ettirishga   bag'ishlangan   bo'lib,   muallifni
shunday   xulosaga   keltirdi:   birinchidan,   X   asr   oxirlarida.   Moveronnahrda
siyosiy   hokimiyat   uzoq   vaqt   davomida   bir-birini   almashtirib   turuvchi
turkiyzabon   sulolalar   qo liga   o tadi;   ikkinchidan,   qoraxoniylar   davlatining	
ʻ ʻ
parchalanishiga:   a)   ularning   asta-sekin   fors   (tojik)   despotlariga   aylanishi,
ularga   qarshi   o z   qabiladoshlarini   qayta   tiklashi,   taxt   va   harbiy   mulk	
ʻ
o rtasidagi kurashni keskinlashtirishi, ruhoniylarni o zlaridan uzoqlashtirishi	
ʻ ʻ
yordam   berdi.   ,   uni   dunyoviy   hokimiyatga   qarshi   qo'yish,   b)   Muhammad
Xorazmshohning   bosqinchiligi;   uchinchidan,   X-asrning   60-yillarida   turkiy
gvardiya   vakili   Alpteginning   siyosiy   ta sirining   kuchayishi.   G‘aznaviylar	
ʼ
davlatining   shakllanishiga   olib   keldi.   Bosqinlar,   yangi   yerlarni   egallashi,   bu
sulolaning   yorqin   namoyandasi   Mahmudning   boylik   orttirishi   uning
poydevorini   mustahkamlab,   taxt   vorislari   Mas’ud   va   Mavdudning
hukmronligi   avval   tanazzulga,   keyin   esa   tanazzulga   olib   keldi.   davlatning
qulashi;   to rtinchidan,   Dandanakandagi   jang   va   g aznaviylarning	
ʻ ʻ
mag lubiyati   O rta   Osiyoni   saljuqiylar   tomonidan   bosib   olinishiga,	
ʻ ʻ
vazirlarning   eng   ulug i,   yirik   davlat   arbobi,   olim   Nizomulmulkning   faoliyati	
ʻ
esa   Saljuqiylar   davlatining   gullab-yashnashiga   sabab   bo ldi.   sulton   Sanjar	
ʻ
vafoti bilan ularning saltanatining oxiri keladi; Beshinchidan, XII asrda tojik
G uriylar   sulolasi   musulmon   Osiyoning   sharqiy   qismida   Xorazmshoh   bilan	
ʻ
kurash natijasida qulagan yagona mustaqil va kuchli davlat edi; oltinchi, XII-
asr   oxiri   -   XIII-asr   boshlari.   Xorazm   viloyatining   kuchli   davlatga   aylangan
davri   edi.   Bu   saljuqiylarga   qarshi   mustaqillik   uchun   kurashgan,   qo'shni
12 qabilalarni o'ziga bo'ysundirgan, Sirdaryoning quyi oqimi bo'ylab hududlarni
egallab   olgan   davlat   asoschisi   Otsizning   xizmatlari   edi.   Davlatning
mustahkamlanishiga   yana   bir   vakil   Xorazmshohov-Muhammadning   ham
katta   hissasi   bor.   Uning   istilolari   davlatni   mustahkamlab,   hududini
kengaytirdi. Shunday qilib, akademik V.V. Bartold tojik xalqining o rta asrlarʻ
tarixini   o rganar   ekan,   o zining   kontseptual   xulosalarini   shakllantirdi:	
ʻ ʻ
birinchi tojik davlati — Somoniylarning O rta Osiyo mintaqasining siyosiy va	
ʻ
ijtimoiy-iqtisodiy   rivojlanishidagi   o rni   va   roli   haqida;   o‘zini   tojik   deb	
ʻ
ataydigan   turkiy   bo‘lmagan   aholi   madaniyatining   jahon   sivilizatsiyasiga
qo‘shgan   hissasi   va   ularning   iqtisodiyotni   rivojlantirish,   davlat   va   davlat
boshqaruvini   tashkil   etishdagi   ko‘zga   ko‘ringan   vakillari   haqida;   turkiy
xonlar  va  tojik   hukmdorlari   o rtasidagi   tub   farq  haqida,  chunki   birinchilari	
ʻ
uzoq   vaqt   davomida   ko chmanchilar   o rtasida   hukmron   bo lgan   qabilaviy	
ʻ ʻ ʻ
boshqaruv   tamoyili   ta sirida   bo lgan,   bu   esa   avtokratiya   tamoyilining
ʼ ʻ
zaiflashishiga   olib   kelgan;   mintaqaviy   hukmdorlar   ustidan   nazorat   tizimi
bekor   qilindi,   bu   markazdan   qochma   kuchlarni   kuchaytirdi;   ular   o'zlariga
bo'ysunadigan   hududlar   uchun   halokatli   bo'lgan   o'ziga   xos   tizim   va   harbiy
fiflar tizimini joriy qildilar; yer mulkining qadrsizlanishi yer egalarini vayron
qilib, mo‘g‘ullar istilosi davridayoq dihqoniyning manbalarda alohida tabaqa
sifatida   tilga   olinmay   qolishiga   olib   keldi.   Akademik   V.V.Bartold   “X-asr
oxirida   siyosiy   hokimiyat   turklar   qo liga   o tadi,   shundan   beri   turkiy   kelib	
ʻ ʻ
chiqishi bo lgan ba zi siyosiy tuzilmalar boshqalari bilan almashtiriladi”, deb	
ʻ ʼ
ta kidlaydi,   biroq   bu   siyosiy   shakllanishlar,   hatto   hozirgi   zamonda   ham	
ʼ
ko pincha   eroniy   bo lgan   (   tojik),   agar   xalq   ommasining   tili   bo‘lmasa,
ʻ ʻ
davlatchilik va madaniyat  tili bilan. U Buxoro amirligidagi  eng yangi  o zbek	
ʻ
xonliklari   orasida   tojik   unsuri   shu   qadar   ustun   bo lganki,   hatto   Buxoro	
ʻ
qo shini   ham   tojik   deb   atalgan,   bir   sulola   hukmronligi   ostida   birlashgan,	
ʻ
tarixda   Qoraxoniylar   yoki   Ilek   xonlari   nomi   bilan   mashhur   bo lganini	
ʻ
ta kidlaydi.   Ko‘chmanchi   va   yarim   ko‘chmanchi   xalqlarning   barcha	
ʼ
davlatlari   singari,   qoraxoniylar   davlati   ham   taqdirlarga   bo‘linib,   tez   orada
13 mustaqil   mulklarga   aylanib,   chegaralari   tez-tez   sodir   bo‘ladigan   o‘zaro
urushlar   tufayli   doimiy   ravishda   o‘zgarib   turdi.   XI-asrda   allaqachon   sulola
boshlig'ining hech bo'lmaganda nominal oliy hokimiyatining barcha belgilari
yo'qoladi.   Turli   shaharlarda   teng   darajada   mustaqil   hukmdorlar   bir   xil
darajada   yuqori   unvonlar   bilan   hukmronlik   qiladilar.   G arbiy   Turkistonʻ
hukmdori   Movaronaxr   zabt   etilgandan   keyin   birinchi   marta   xon   unvoni
hisoblangan   “Ilek”   unvoniga   ega   bo lgan.   Viloyatda   o z   hokimiyatini	
ʻ ʻ
mustahkamlagandan so ng, Ileklar o z qarorgohini Samarqandga ko chirdilar	
ʻ ʻ ʻ
va u yerda XI asrda xon unvonini oldilar. 36
 XI asrning birinchi yillarida Moveronnahrdagi qoraxoniylar Mansur va Abd-
al-Melikning   aka-ukalaridan   biri   bo lgan   somoniy   Abu   Ibrohim   Ismoil	
ʻ
tomonidan   olib   borilgan   harakatni   bostirishga   to g ri   keldi,   u   O zgandga	
ʻ ʻ ʻ
asirga   olib   ketilib,   u   yerdan   u   boshqargan.   ayol   kiyimida   qochish.   Muntasir
qochishga muvaffaq bo‘ldi. Muntasir «g‘olib» unvonini olib, avvalo Buxoroga,
so‘ngra   u   yerdan   Xorazmga   yetib   keladi   va   bu   yerda   uning   atrofiga
anchagina tarafdorlar to‘planadi.Muntasir. Bu kuchlar bilan Muntasir hijriy
394  yil   namunasida.  (1004   yil   may-iyun)   Burnemedda  "buyuk   xon   qo'shini"
bilankning asosiy kuchlarini mag'lub etdi. Ammo xon yangi kuch bilan qaytib
kelib,  Dizak va  Xovosam   oralig‘idagi  Och  dashtdagi   jangda  unga  qo‘shiladi.
Jang   paytida   Muntasir   qo'mondonlaridan   biri   Hasan   5000   askar   bilan   Ilek
tomoniga   o'tdi.   Muntasir   Xurosonga   qochdi   va   u   yerdan   to‘rtinchi   marta
Moveronnahrga   qaytdi.   Muntasirni   o‘z   jangchilari   tashlab,   Ilek   hojilari
Sulaymon   va   Safiyga   qo‘shilishdi.   U   va   uning   qoldiqlari   dushmanlar
tomonidan   o'ralgan   edi.   Muntasir   bor-yo‘g‘i   sakkiz   nafar   hamrohi   bilan
qochishga   muvaffaq   bo‘ldi.   1005   yil   boshida   Muntasir   Marv   yaqinida
yashovchi arab qabilalaridan birining boshlig‘i tomonidan o‘ldirilgan. 39
  Qoraxoniylar   xonlarining   asta-sekin   fors   mustabidlariga   aylanishi:
birinchidan,   o z   qabiladoshlarini   ularga   qarshi   qo yish,   ikkinchidan,   taxt   va	
ʻ ʻ
harbiy   tabaqa   o rtasidagi   kurashni   keskinlashtirdi;   uchinchidan,   ruhoniylar	
ʻ
harbiy   harakatlardan,   dunyoviy   hokimiyat   va   ruhoniylar   o rtasidagi	
ʻ
14 kurashdan   uzoqlashdilar.   V.V.ning   fikricha.   Bartoldning   ta kidlashicha,ʼ
qoraxoniylar   davlatida   sodir   bo lgan   ichki   nizolardan   tashqi   dushmanlar	
ʻ
foydalangan,   buning   natijasida   sulola   XI-asrdayoq   o z   mustaqilligini	
ʻ
yo qotgan,   garchi   u   XIII-asr   boshlarigacha   o z   mavjudligini   saqlab   qolgan.	
ʻ ʻ
Somoniylar   davlatining   qulashi   bilan   uning   Amudaryoning   janubida
joylashgan   bir   qismi   avvallari   Somoniylarga   vassal   qaramlikda   bo lgan   va	
ʻ
tarixda   “Gazneviylar”   nomini   olgan   boshqa   bir   sulola   hukmronligi   ostiga
o tdi.   uning   asosiy   shahri   G'azna   (hozirgi   Afg'onistonda)   G'aznaviylar	
ʻ
davlatining   asoschisi   Sabuktegin   keyinchalik   nasabnomachilar   tomonidan
qadimgi   fors   podshohlarining   avlodi   deb   e'lon   qilingan,   asirga   olingan   kofir
turklar   qatoriga   kirgan.   o z   qabiladoshlari   yoki   somoniylarning   “e tiqod	
ʻ ʼ
uchun   kurashuvchilari”   tomonidan   Xurosonga   bir   qul   savdogar   tomonidan
olib kelingan va Nishopurda somoniylar sipexsalar Alptegin tomonidan sotib
olingan.   Yosh   g‘ulomning   fazilatlari   ilk   kunlardanoq   ustozining   e’tiborini
tortdi,   natijada   Sabuk-teginning   yuksalishi   odatdagidan   ancha   tezlashdi.
Mansur   (Somoniylar-S.Sh.)   taxtga   kirgandan   keyin   Sabuk-tegin   o z	
ʻ
xo jayiniga   ergashib,   G aznaga   boradi   va   u   yerda   o zi   va   uning   vorislariga	
ʻ ʻ ʻ
muhim xizmatlar ko rsatadi. Ularning oxirgisi Piri 977-yil 20-aprelda G‘azna	
ʻ
amiri   deb   e’lon   qilingan   Sebuk-teginga   yo‘l   berishga   majbur   bo‘ldi.   Endi
Afg‘oniston va Hindistondagi g‘alabalari bilan mashhur bo‘lgan Sebuk-tegin
Nuh   taklifi   bilan   Moveronnahrga   keldi.   Kesh   yaqinida   ular   o'rtasida
uchrashuv   bo'lib   o'tdi   va   Sebuk-tegin   Nuhga   qasamyod   qildi   va   unga
dushmanlariga   qarshi   yordam   berishga  majbur bo'ldi.  Nuh  Amulda   bo lgan	
ʻ
davrda   unga   Xorazmshoh   va   Gurganj   amiri   yordam   bergan.   Ularni
mukofotlash   uchun   Nuh   birinchisiga   Abivard   shahrini,   ikkinchisiga   Nesa
shahrini   meros   qilib   berdi.   Aslida   bu   Xuroson   shaharlari   Abu   Ali
hokimiyatida   edi.   V.V.   Bartoldning   ta'kidlashicha,   Nuh   bu   sovg'a   bilan
ikkinchisiga  yangi  dushmanlar yaratmoqchi  bo'lganligi  aniq.yu  ikki  Xorazm
davlati o rtasida nizo olib keldi va bu tomondan o zi uchun har qanday xavfni	
ʻ ʻ
bartaraf   etdi.   Xurosonda   harbiy   amaliyotlar   bo'lib   o'tdi.   G uzgon   va	
ʻ
15 Go rjiston   amirlari   amir   Gurgan   Dara   Somoniylar   qo shinlarining   to liqʻ ʻ ʻ
g alabasi   bilan   yakunlangan   jangda   (994-yil)  Abu  Alining   ittifoqchisi   Qobus	
ʻ
Nuh   tarafiga   o tdi.   Ushbu   g'alaba   uchun   Sebuk-tegin   "iymon   va   davlat	
ʻ
himoyachisi   (Nosir   ad   din   va-d-daula)"   faxriy   unvonini   oldi.   Abu   va   Foiq
Gurganga   chekindilar,  Abu  Alining   Nishopurdagi   o rni   Mahmud   tomonidan	
ʻ
egallab, Xurosonda osoyishtalik va xavfsizlikni tiklash choralarini ko rdi. Nuh	
ʻ
Buxoroga   qaytib   keldi.   995   yilning   bahorida   Foiqning   iltimosi   va   Abu   Ali
maslahatiga   qarshi   yana   Xurosonga   borishga   qaror   qilinadi.   Mahmudni
yengishga,   Nishopur,   Tus   va   boshqa   bir   qancha   shaharlarni   egallashga
muvaffaq   bo‘ldilar.   Qo'zg'olonchilarning   hech   biri   yakuniy   muvaffaqiyatga
umid qilmadi, har biri alohida hukumat bilan ittifoq tuzishga va shaxsan o'zi
uchun kechirim olishga harakat qildi. 40
 1.2 Yevropa manbalarida Qo‘qon xonligi tasviri 41
Qo‘qon xonligi  nafaqat, qo‘shni  xonlik va amrliklar balki  unga chegaradosh
hamda   o‘zaro   diplomatik   va   siyosiy–iqtisodiy   aloqda   bo‘lgan   davlatlar
tarixida   ham   muhim   ahamiyat   kasb   etadi.   Xonlik   tarixiga   bag‘ishlangan
tadqiqotlar   ko‘lami   makon   va   zamon   nuqtai   nazaridan   kattaligi   tufayli   uni
rus   tadqiqotchilari   va   mahalliy   tadqiqotchilar   guruhiga   bo‘lish   mumkin.
Mintaqaviy   guruhga   ajratayotganimning   sababi,   ikki   hudud   tadqiqotchilari
bir   mavzuga   ikki   xil   mafkura   bilan   yondashiladi.   V.V.Bartold   olib   borgan
tadqiqotlarida asosiy e'tiborini Qo'qon tarixining siyosiy jihatlariga qaratgan.
A.Vamberi   esa   bundan   mustasno   holatda   o‘z   asarlarida   mustamlakachilik
siyosatini   yoritmagan.   A.Kun   va   A.P.Xoroshxin   asarlarida   XIX   asr   70-
yillarida   Buxoro   va   Xiva   xonliklariga   nisbatan   Qo'qon   xonligi   tarixiga
ko'proq e'tibor berilgan. Ular tomonidan yaratilgan tarixiy asarlarda Qo'qon
xonligining   siyosiy   hayoti   bilan   bir   qatorda   yirik   shaharlarning   davlat
iqtisodiyotidagi   o'rni,   mamlakat   aholisining   etnik   tarkibi,   etnoslarning
mashg'ulotlari, bozorlar, karvonsaroylar faoliyati hamda davlatning iqtisodiy
hayotida muhim ahamiyat kasb etuvchi moliya tizimi va soliqlarning miqdori
haqida boshqa adabiyotlarga nisbatan aniqroq ma'lumotlar berilgan. Xonlik
16 tarixiga doir muhim asarlardan biri V.P.Nalivkinga tegishlidir. Uning asarida
davlatchilik   tizimidagi   holatlar   va   siyosiy   jarayonlar   bayon   etilgan.
N.A.Maevning   tadqiqotlari   xonning   bosib   olinishini   obyektiv   yoritishga
harakat   qilinganligi   bilan   ajrlib   turiladi.   XIX   asrning   50-yillarida   Qo'qon
bo'lgan   CH.CH.Valixanov   asarlarida   ko‘rgan-kechirganlari   haqida   bir
qancha ma’lumotlar berib o‘tadi. Jumladan o‘sha vaqtdagi ya’ni XIX asrning
50-yillaridagi   xonlikdagi   siyosiy-ijtimoiy   jarayonlar,   shaharlar,   aholining
etnik   tarkibi,   mashg'ulotlari,   savdo-sotiq   munosabatlarining   o'ziga   xos
jihatlarini   yozib   qoldirgan.   Qo‘qon   xonligi   tarixi   bo‘yicha   40   dan   ortiq
manbalar yaratilgan bo‘lib, ular asosan xonlar tomonidan buyurtma asosida
yozilgan hisoblanadi. Sharq tarixnavisligining o‘ziga xos xususiyatlaridan biri
hisoblangan   yondashuvning   ikki   tarfi   ham   borki,   bunda   obyektivlikdan
qochib, mavjud jarayon faqat bir tomonlama yoritiladi. Bunday kamchiliklar
manbalarni   yaratish   jarayonida   uchrasa,   bundan   keyingi   ya’ni   uni
o‘rganishda   ham   qator   kamchiliklar   uchrashi   ehtimoldan   holi   emas.
Bobojonov   o‘z   tadqiqotlarida   sovet   davrida   Qo‘qon   tarixini   o‘rgangan
olimlarning   ishini   tahlil   qilib   chiqadi.   S.X.Ishonxonov   tomonidan   Qo‘qon
tangalari   katalogi   tuzilib,   nashr   etildi.   Bu   tadqiqot   nafaqat   numizmatika
sohasi   uchun   katta   yutuq   bo‘ldi.   Bundan   tashqari,   shu   paytgacha   mavjud
bo‘lgan   xonlarning   hukmronlik   davrlariga   o‘zgartirishlar   kiritishga   hamda
siyosiy   jarayonlarni   yangicha   talqin   qilishga   asos   bo‘ldi.   Biroq   bu   katalog
bundanda   kengroq   bo‘lish   imkoniga   ham   ega   edi.  Yana   tangalardagi   ayrim
yozuvlarning noto‘g‘ri o‘qilishi  va uning ilmiy muoamalga kiritilishi  tarixchi
uchun katta xato hisoblanadi. Qo‘qon tarixini manbalar asosida tadqiq qilgan
olim  T.K.Beysembiyevning “Tarixi  Shohruxiy” va “Alimquli  hayoti” asarlari
doirasida   tahlil   qilinganlgini   ko‘rib   chiqamiz.   Muallif   o‘z   ishida   Qo‘qon
siyosiy   tarixi   umumiy   shaklda   bayon   etgan.   Qo‘qon   tarixnavisligi   bo‘yicha
juda muhim manba va nashrlardan foydalanishi, T.K.Beysembiyev o‘ziga xos
xususiyatlaridan   biri   sifatida   e’tirof   etiladi.   Bu   “Qo‘qon   yilnomalariga   oid
izohli ko‘rsatkich” asarida yana bir karra tasdiqlanadi. Tadqiqotchi ishlarini
17 so‘ngida o‘zining biblogirafiyasini ham keltirib o‘tgan, bu esa undan keyingi
tadqiqotchi uchun bir qator qulayliklarni yuzaga keltiradi. Muallif ijod qilgan
davrni   inobatga   oladigan   bo‘lsak,   o‘z   ishiga   sinfiy(mafkurafiy)   qarashlar
bilan   yondashgan,   biroq   mustaqillikdan   so‘ng   bundan   ham   ozod   bo‘ldi.
Rossiya   imperiyasining   Qo‘qon   hududiga   bostirib   kirishi   haqidagi   muhim
manba   hisoblangan   “Alimquli   hayoti”   asarining   tarjima   qilinishi   va
o‘rganilishi   muallifning   tarix   uchun   bergan   tuhfalaridan   biri   hisoblanadi.
Sovet sharq maktabining o‘zoga xos uslubi- bu bitta qo‘lyozma manba ustida
ishlash,   uni   tahlil   qilish   va   o‘rganish   asosida   dissertatsiya   yozishdir.   Qiyosiy
tahlil qilinmasa, birgina manba bilan kifoyalnasa, manbadagi  ma’lumotlarni
isbotlanmasdan ilmiy muomalaga olib kirilsa, bu uni inkor etuvchi boshqa bir
manba   o‘rtasida   qarama-qarshilikni   yuzaga   keltiradi   va   natijada   o‘sha
jarayon   haqida   mavhumlik   yuzaga   keladi.   E.Xurshut   Hakimxon   To‘raning
“Muntahab   at   tavorix”   asari   ustida   izlanish   olib   boradi.   Uning   bir   qator
nashrlari   shu   asarga   bag‘ishlanadi.   Avvalroq   A.Muxtorov   tomonidan
o‘rganilgan   va   nashr  etilgan   bo‘lsada,   tadqiqotchi   uni   qaytadan   bir muncha
batafsilroq   o‘rganilganligi   undagi   mavjud   xatolarni   tog‘irlanganligini
ko‘rishimiz mumkin. Biroq asarga sinfiy-mafkurafiy yondashilganligi hamda
qayta   ishlangan   manba   doktorlik   dissertatsiyasi   uchun   asos   bo‘la   olamasligi
keltirilib o‘tilgan XIX asrning 80- yillari oxiri va 90-yillar boshlarida yana bir
sovet   sharq   maktabining   vakili   Sh.X.Vohidov   Qo’qon   tarixnavisligini
manbalar)   asosida   o‘rgana   boshladi.   Ilmiy   ishi   asosan   xonlik   tarixiga   doir
manbalarni   turkumlash   asosida   amalga   oshirildi.   Bu   unga   qadar   noma’lum
bo‘lgan   yokida   kam   o‘rganilgan   manbalarni   ilmiy   muomalaga   olib   kirdi,
biroq   bu   manbalar   haqida   shunchaki   ustki   ma’lumotlarni   beradi   xolos.
Qo‘qonning   siyosiy   tarixiga   oid   ba’zi   tafsilotlarni   X.N.Bobobekovnig
tadqiqotlarida   uchratishimiz   mumkin.   “Po‘latxon   qo‘zg‘aloni”   o‘sha   davr
uchun xos bo‘lgan qabila separatizmining noaniq ko‘rinishlarni xalq harakati
yoki hatto sinfiy kurashning ko‘rinishlari sifatida tavsiflash ham Sovet tarixiy
metodologiyasining   ta’siri   sifatida   ko‘rib   chiqilgan.   Muallif   tadqiqotlarida
18 mustamlaka   davrining   rus   tilidagi   nashrlari(   asosan   A.Serenbrennikov)   va
arxiv   materiallariga   asoslanib   yozilgan   bo‘lib,   ularda   mahalliy   manbaladan
juda   kam   foydalanilgan.   Shu   bilan   birga   ularni   ham   hech   qanday   tahlil   va
tizimsiz   asosida   olib   bordi.   Lekin   bu   jarayonga   bir   tomonlama   ya’ni
mafkuraga   asoslangan   qarashlar   bilan   yondashish   hisoblanadi.   X.
Bobobekovning   qator   asarlari   A.   Hasanovning   asariga   o‘xshash   nashrlar
qatoriga   kiritish   mumkin.   Ularning   nomlarining   yaqqol   o‘xshashligi   sovet
davridagi   tarixshunoslik   maktabining   vazifalaridan   kelib   chiqqanligi   bejiz
emas.   Tarix   va   tarixiy   jarayonlar,   siyosiy-tarixiy   vaziyat   ularning   rо’y
berishidagi asosiy sabab va xususiyatlarini ilmiy jihatdan tadqiq etishda har
tomonlama   tahlil   qilish   tarixiy   haqiqatning   yuzaga   chiqishida   katta   omil
sanaladi.   Tadqiqotchilar   tomonidan   О’zbekiston   tarixining   turli   sohalari
yuzasidan   juda   kо’plab   tadqiqotlar   va   turli   muammolari   yuzasidan
izlanishlar   olib   borilgan   bо’lsada,   bugungi   kungacha   О’zbekiston   tarixi
sohalarining   barcha   masalalari   tо’lig’icha   tadqiq   qilib   bо’lingan   deb
bо’lmaydi. Ularn iilmiy jihatdan chuqur tahlil qilish va tarixiylik, ilmiylik va
xolislikka asoslanilgan eng tо’g’ri xulosalarni chiqarish bugungi kun tarixchi
mutaxassislari   oldida   turgan   muhim   vazifalardan   sanaladi.   Bugungi   kunda
tarix   faniga   qо’yilayotgan   talablar   о’tmishni   sinchiklab   о’rganish,   jamiyat
oldida   turgan   muammolarni   bor   murakkabligi   bilan   baholash,   ularni   hal
etishga   bо’lgan   yondashuvlar   va   nuqtai-nazarlarni   tahlil   etib,   ulardan
bugungi   kun   uchun   zarur   xulosalarni   chiqarishni   talab   etadi.   Mustaqillik
yillarida   О’zbekiston   tarixi   har  tomonlama   xolis   va   ilmiy   yoritila   boshlandi.
Ayniqsa,   о’zbek   davlatchiligi   tarixi   va   uning   jahon   sivilizatsiyasi   taraqqiyoti
jarayonlarida   tutgan   о’rnini   yoritishga   katta   e’tibor   berilmoqda.   О’zbek
davlatchiligi   tarixi   masalalarini   yoritish   borasida   bugungi   kunda
respublikamizdagi   ilmiy   tadqiqot   institutlari   va   oily   о’quv   yurtlari
tadqiqotchilari   tomonidan   kо’pgina   ishlar   amalga   oshirilmoqda.   Ayniqsa,
keying   bir   necha   yillar   davomida   О’zbekiston   Respublikasi   Fanlar
Akademiyasi   Tarix   Instituti   hamda   respublikamizdagi   oily   о’quv   yurtlari
19 mutaxassislari   tomonidan   о’zbek   davlatchiligi   tarixi   masalalariga
bag’ishlangan   kо’plab   respublika   va   xalqaro   miqyosdagi   ilmiy-nazariy
anjumanlar о’tkazib kelinmoqda. Bundan kо’rinadiki, bugungi kunda о’zbek
davlatchiligi tarixi va uning taraqqiyoti masalalarini о’rganishga katta e’tibor
berilmoqda   va   bu   mavzu   tarixchilar   oldidagi   eng   muhim   vazifalardan   biri
bо’lib qolmoqda. 42
  Qо’qon   xonligi   tarixi   chor   Rossiyasi   hukmronligi   va   sovet   davrida   ma’lum
44
darajada   о’rganildi.   О’sha   davrda   tadqiqotchilar   xonlik   tarixiga   oid   talay
yozma manbalarni ilmiy muomalaga kiritdilar hamda bu davlatning ijtimoiy-
siyosiy   taraqqiyoti   bilan   bog’liq   kо’p   faktik   ma’lumotlarni   tо’plashga
muvaffaq   bо’ldilar.   Ammo   tarix   fanida   hukmron   bо’lgan   kommunistik
mafkura   Qо’qon   xonligi   tarixini   obyektiv   tarzda   yoritishga,   uning   yaxlit
tarixiy konsepsiyasini yaratishga imkon bermadi. Shuning uchun mustaqillik
yillarida respublikamizning bir necha yetakchi tarixchi olimlari hamda qator
yosh   tadqiqotchilar   Qо’qon   xonligi   tarixini   atroflicha   о’rganishga   bel
bog’ladilar.   Ularning   ilmiy   izlanishlari   xonlikning   tarixshunosligi,
manbashunosligi,   siyosiy   tarixi,   ijtimoiy-iqtisodiy   taraqqiyoti,   savdo   va
diplomatic   aloqalari,   madaniy   hayoti   va   boshqa   muammolarga   qaratildi.
45
 Tarix ilmining rivojlanishi kо’p jihatdan yozma manbalarning о’rganilishi va
ularning   ilmiy   muomalaga   kiritilishi   bilan   bog’liqdir.   Bu   borada   taniqli
manbashunos olim SH.H.Vohidovning xizmatlari diqqatga sazovordir. U sovet
davrida  boshlagan  xayrli  ishini  davom   ettirib,  Qо’qon  xonligi   tarixini  о’zida
mujassam   etgan   mahalliy   tarixnavislarning   asarlarini   о’rganish   va   ularni
nashr etish borasida kо’p xizmatlar qildi. Bunday ishlarning natijasi  о’laroq
SH.H.Vohidov   1998yilda   “XIX-XX   asrning   boshlarida   Qо’qon   xonligida
tarixnavislikning   rivojlanishi”   mavzusida   doktorlik   dissertatsiyasini   yoqladi.
Ushbu   dissertatsiya   materiallari   asosida   2010yilda   “Qо’qon   xonligida
tarixnavislik”   nomli   monografiyasini   e’lon   qildi.   SH.H.Vohidovning   asarlari
20 tufayli   ilmiy   jamoatchilikda   XIX–XX   asrning   boshlarida   Farg’onada   о’ziga
xos   tarixnavislik   maktabi   vujudga   kelganligi   hamda   bu   maktabga   mansub
bо’lgan   muarrixlar   asarlarining   Qо’qon   xonligi   tarixini   о’rganishda   g’oyat
muhim   о’rin   tutganligi   haqida   aniq   tasavvurlar  shakllandi.   Istiqlol   yillarida
tajribali   olimlar   bilan   bir   qator   yosh   olimlar   ham   Qо’qon   tarixnavislik
maktabida   yaratilgan   asarlarni   tadqiq  etish   va  nashr  qilishga   о’z  hissalarini
qо’shdilar. 45
  Ulardan   biri   D.Sangirova   1999yilda   “Muhammad   Aziz
Marg’iloniyning“Tarixi   Aziziy”   asari   muhim   tarixiy   manba”   mavzusidagi
nomzodlik   dissertatsiyasida   ushbu   asarning   Qо’qon   xonligi   tarixini
о’rganishdagi   ahamiyatini   kо’rsatib   о’tdi.   Jumladan,   bu   asar
Xudoyorxonning   oxirgi   boshqaruvi   davrida   xonlikdagi   ijtimoiy-iqtisodiy
ahvol, “mahrumimeros” va boshqa yangi soliqlarning joriy etilishi, Pо’latxon
qо’zg’oloni   va   Farg’onaning   chor   Rossiyasi   tomonidan   bosib   olinishi
tо’g’risida   qimmatli   ma’lumotlar   berilishi   qayd   etiladi.   Ayni   vaqtda
D.Sangirova SH.H.Vohidov bilan hamkorlikda Muhammad Aziz Marg’iloniy
asarining   original   qismi   bо’lgan   beshinchi   bobini   izohlar   bilan   nashr   etdi.
45
  Muhammad   Solih   Toshkandiyning   “Tarixi   jadidayi   Toshkand”   asarini
boshqa yosh tadqiqotchi – О’.A.Sultonov о’rgandi. О’z izlanishlari yakunida
u nomzodlik dissertatsiyasini himoya qildi hamda “Muhammad Solihxо’ja va
uning   “Tarixi   jadidayi   Toshkand”   asari   nomli   monografiyasini   e’lon   qildi”.
Kо’rsatib   о’tilgan   manba   muallif   tomonidan   asosan   unda   Toshkent   shahri
tarixining   yoritilishi   nuqtai   nazaridan   о’rganilgan.   О’.A.Sultonov   Toshkent
shahri  topografiyasi, shaharning mashhur kishilari, aholining mashg’ulotlari
kabi   masalalarga   asosiy   e’tiborni   qaratdi.   Istiqlol   yillarida   Qо’qon   xonligi
tarixiga   oid   mahalliy   tarixnavislar   asarlarining   nashr   etilishi   ijobiy   hodisa
bо’ldi. Dastlab qо’qonlik tarixnavislarning eski о’zbek tilida bitilgan asarlari,
jumladan, Ibratning “Farg’ona tarixi”, Mirza Olim maxdum hojining “Tarixi
Turkiston”,   Mirza   Olim   Mushrifning   “Ansob   us-salotin   va   tavorix   ul-
21 xavoqin”   kitoblari   nashr   etildi.   Ushbu   nashrlar   keng   kitobxonlar   ommasini
ajdodlarimizning   ma’naviy   merosi   bо’lmish   bu   asarlar   bilan   yaqindan
tanishtirish jihatidan ahamiyatli edi. Ammo tarixchilar uchun bu asarlarning
batafsil sharh va izohlar bilan boyitilgan ilmiy-tanqidiy nashri zarur edi. Shu
boisdan   keyinchalik   “Ansobus-salotin”   va   “Tarixi   Turkiston”
SH.H.Vohidovava   S.Yо’ldoshevlar   tomonidan   qayta   nashr   etildi.   Tarixning
mukammal   va   atroflicha   о’rganishning   eng   muhim   asoslaridan   biri
manbalardir.   Manbalar   asosida   о’rganilgan   tarix   о’zining   tarixiyligi,
ishonchliligi,   voqelarning   bor  tafsilotlari   bilan   yoritib   berilishi   bilan   alohida
ahamiyat kasb etadi. Shunday ekan, tarixni о’rganishda manbalarga tayanish
ham   eng   muhim   omillardan   biridir.   Bunda   nafaqat   milliy   tarixnavislik
maktablarida yaratilgan ma’lumotlardan va asarlardan, balki mamlakatimiz
tarixinining turli  jihatlari  qayd etib о’tilgan xorijiy mamlakatlar tarixchilari
tomonidan   yozib   qoldirilgan   manbalar   va   rasmiy   hujjatlarni   ham   ilmiy
jihatdan   о’rganish   va   ularni   ilmiy   muomalaga   jalb   qilish   tariximizni
о’rganishni   mazmun   jihatdan   yanada   boyitishi   mumkin.   Manbashunos
olimlar Qо’qon tarixnavislik maktabida fors-e’tibor qaratdilar. 46
SH.H.Vohidov   tomonidan   Muhammad   Yunus   Toibning   “Tarixi   Ali   quli
amirlashkar”   ,Muhammad   Hakimxon   tо’raning   “Muntaxabat-tavorix”
asarlari   nashr   etildi1.   Shuni   ham   qayd   etish   lozimki,   Qо’qon   tarixnavislik
maktabida   yaratilgan   asarlar   nafaqat   О’zbekistonda,   balki   xorijiy
mamlakatlarda   ham   о’rganilib,   nashr   etila   boshlandi.   Jumladan,   1991   yilda
Tohir   Xо’jandiyning   “G’aroyibi   sipoh”   asari   Tojikiston   Respublikasining
Xо’jand   shahrida   nashr   etildi.   О’zbek   va   yapon   olimlarining   hamkorligi
tufayli 2002 yilda Muhammad Yunusxо’ja Toibning “Tuhfai Toib” asari chop
etildi.   Muhammad   Hakimxon   tо’raning   “Muntaxab   at-tavorix”   asari   fors-
tojik   tilida   arab   imlosida   Tokioda   bosmadan   chiqdi.   Ushbu   nashr   asarning
oldingi   nashrlaridan   о’zining   mukammalligi   va   bir   necha   qо’lyozma
nusxalarning qiyosiy tahlili asosida yaratilganligi bilan ajralib turadi. 46
22 Qо’qon   xonligi   manbashunosligi   bо’yicha   taniqli   mutaxassis,   Qozog’istonlik
olim   T.K.Beysembiyevesa   “Tarixi   Aliquli   amirlashkar”   asarining   inglizcha
tarjimasi   va   unga   ilova   qilingan   matnini   Londonda   nashr   ettirdi.   Qо’qon
xonligi   tarixiga   oid   yozma   manbalarning   tarjima   va   nashr   etilishi   tarixiy
tadqiqotlar   bazasini   kengaytirishga   xizmat   qildi   hamda   ilmiy   izlanishlarni
jonlantirishga turtki bо’ldi. 46
 I.Bobga xulosa 47
II.Bob.Qo’qon xonligining davlat boshqaruv tizimi va madaniyati 48
2.1 Qo’qon xonligining davlat boshqaruv tizimi va ma’muriy tuzilishi. 48
2.2 Madaniy hayot: ta’lim, ilm - fan, adabiyot, tarixnavislik, me’morchilik va
amaliy san’at. 51
 II.Bobga xulosa 61
 Xulosa 62
 Foydalanilgan adabiyotlar 66
23                                                       Kirish
Mavzuning   dolzarbligi:   Xonligiga   tobe   hisoblangan   Farg‘ona   vodiysida
18-asr   boshlarida   yangi   davlatga   –   Qo‘qon   xonligia   asos   solindi.   18-asrda   faqat
Farg‘ona vodiysini  o‘z ichiga olgan bu davlat  19-asr  boshlarida Toshkent  voxasi,
xozirgi   Qirg‘iziston   Respublikasi,   Janubiy   Qozog‘iston   va   Shimoliy   Tojikiston
hududlarini o‘z ichiga olgan yirik davlatga aylandi.
Ashtarxoniy   Subxonqulixon   vafotidan   so‘ng   Buxoro   taxtiga   o‘tirgan
Ubaydullaxon   hukmdorligi   (1702-1712)   davrida   xonlikdagi   siyosiy   vaziyat
chigallashib   markaziy   hokimiyat   yana   zaiflashdi.   Bundan   foydalangan   Chodak
xo‘jalari   1709   yilda   Farg‘onada   qo‘zg‘olon   ko‘tarib,   vodiyning   bir   qismini
egallaydilar.   Natijada   mustaqil   davlat   tuzilganligi   e’lon   qilindi   va   1710   yilda
o‘zbeklarning ming qabilasi boshlig‘i Shohruhbiy hokimiyat tepasiga keladi (1710-
1721).   Dastlab   Qo‘qon,   Namangan,   Marg‘ilon,   Konibodom,   Isfara   va   ular
atrofidagi qishloqlarni o‘z ichiga olgan bu davlat hududi Shohruhbiyning o‘g‘li va
vorisi   Muhammad   Abduraximbiy   (1721-1733)   taxtga   o‘tirganidan   keyin   ancha
kengayadi.   U   Andijon   va   Xo‘jandda   o‘z   hukmronligini   o‘rnatib   ma’lum   muddat
Buxoroga   tegishli   Samarqand   va   Kattaqo‘rg‘on   shaharlarini   egallab,
Shahrisakbzga ham tahdid soladi. Abdurahimbiy Qo‘qon qishlog‘i yaqinida yangi
shahar   qurdira   boshlaydi.   U   33   yoshida   kasallanib   vafot   etadi   va   taxtga   ukasi
Abdukarimbiy   o‘tiradi.   U   yangi   shahar   qurilishini   tugallab,   poytaxtni
Tepaqo‘rg‘ondan   Qo‘qonga   ko‘chiradi.   Shu   tariqa   yangi   shahar   –   Qo‘qon   shahri
davlatning   poytaxti   bo‘lib   qoldi   va   keyinchalik   bu   davlat   shahar   nomi   bilan
Qo‘qon xonligi deb atala boshladi. Abdukarimbiyning hukmronligi davrida davlat
ancha mustahkamlandi, hududlari kengaydi. 1745 yilda Farg‘ona vodiysiga hujum
qilgan   qalmoqlar   quvib   chiqarilib   ular   bosib   olgan   O‘sh,   Andijon,   Marg‘ilon
shaharlari qaytarib olindi. 
24 Kurs   ishining   o’rganilish   darajasi:   «Qo`qon   xonligining   so`nggi   hukmdori
Sayid   Muhammad   Xudoyorxon   sohibqiron   Amir   Temurning   yigirma   uchinchi
avlodi  ekanligigni o’rganish Abdukarimbiy vafotidan keyin bir qancha vaqt davlat
tepasida   xonlar   tez-tez   almashib   turdilar.   Nihoyat   uning   nabirasi   Erdonabiy
ikkinchi   bor   hokimiyatni   qo‘lga   kirtiadi.   1755-1769   yillarda   taxtni   boshqargan
Erdonabiydan so‘ng taxtga Shohruhbiyning uchinchi o‘g‘li Shodibekning farzandi
Sulaymonbek   o‘tiradi.   U   6   oy   hukmronlik   qilganidan   keyin   suiqasd   natijasida
o‘ldiriladi   va   taxtni   1770   yilda   Norbo‘tabek   (1770-1801)   egallaydi.   U   markaziy
hokitmiyatni   mustahkamlashda   ancha   muvaffaqiyatlarga   erishdi.   Chust   va
Namanganda   ko‘tarilgan   g‘alayonlarni   bostirganidan   so‘ng   bu   shaharlarga   o‘ziga
sodiq   kishilarni   hokim   etib   tayinladi.   U   Xo‘jand   shahrini   ham   o‘z   hokimiyati
ostiga   olishga   erishadi.   1799   yilda   Toshkent   shahrini   egallashga   ham   urinib
ko‘radi, lekin uning qo‘shini mag‘lubiyatga uchradi. 
Kurs ishining   maqsadi va vazifasi: Qo’qon xonligini tashkil topishi haqida
ma’lumotlarni yoritish.
1   Ashtarxoniylar   Ubaydullaxon   davrida   Farg’onada   mustaqil   davlatning
tuzilishi. Minglar sulolasining hokimiyatga kelishi
2   Olimxon   davrida   Qo’qonning   siyosiy   mavqei     kuchayishi.   Toshkent
bekligining bo’ysundirilishi.
3 Qo’qon xonligining davlat boshqaruv tizimi va ma’muriy tuzilishi.Harbiy -
ma’muriy amaldorlar.
4 Madaniy hayot: ta’lim, ilm - fan, adabiyot, tarixnavislik, me’morchilik va
amaliy san’at.
Kurs   ishining   ob’ekti   va   predmeti :   Qo’qon   xonligini   siyosiy   mavqei
kuchayishi haqida.
Kurs   ishining   tarkibiy   tuzilishi:   Kurs   ishi   kirish   qismi,   2   ta   bob,     4   ta   reja,
xulosa va foydalanilgan adabiyotlar  ro’yxtidan iborat.
25  Qo’qon xonligi o’rganishda chet el manbalari va tadqiqotlarining roli
1.1.   Rus   tadqiqotchilari   (V.   V.   Bartold,   N.   A.   Aristov   va   boshqalar)
qarashlari
Vasiliy   Vladimirovich   Bartold   1869-yil   3-noyabr   –   Peterburg   –   1930-yil   19-
avgustda   tug“ilgan   —   sharqshunos.   Rossiya   FAning   akademik   (1913).   Peterburg
universiteti   sharq   tillari   fakultetini   tamomlagan   (1891).   Bartold   O rta   Osiyogaʻ
birinchi  marta 1893-yilda kelgan. Keyinchalik bir  necha bor  Toshkentda  bo lgan.	
ʻ
Toshkentdagi Turkiston arxeologiya havaskorlari to garagi tashkilotchilaridan biri.	
ʻ
U Fanlar akademiyasi sharqshunoslar kollegiyasining doimiy raisi, Turkiston xalq
universitetining faxriy a zosi  (1918), Turkshunoslik qo mitasining rahbari (1928–	
ʼ ʻ
1930). Moddiy madaniyat tarixi Davlat akademiyasi raisi o rinbosari, "Eron" ilmiy	
ʻ
jurnalning   muharriri.   Bartold   Yaqin,   O rta   Sharq,   ayniqsa   O rta   Osiyo   va   Arab	
ʻ ʻ
xalifaligi,   islom   tarixi,   turkiy   xalqlar   tarixi,   filologiyasi   va   etnografiyasi,
Afg onistan, Eron, Kavkaz orti va qisman Xitoy tarixiga oid asarlar yozgan. Nashr	
ʻ
qilingan 685 asaridan 320 tasi O rta Osiyo tarixiga bag ishlangan. Bartold Sho ro	
ʻ ʻ ʻ
Sharqidagi xalqlarning alifbosini arabchadan lotinchaga o tkazishda faol qatnashdi.	
ʻ
Uning   ko pgina   asarlari   o zbek,   tatar,   qirg iz,   turk,   fors,   arab,   ingliz,   nemis   va	
ʻ ʻ ʻ
fransuz   tillarida   nashr   qilingan.   "Islom   ensiklopediyasi"da   246   maqolasi   bilan
qatnashgan.   Bartold   O rta   Osiyo   xalqlari   tarixi,   etnologiyasi   va   psixologiyasini	
ʻ
chuqur   o rgangan   olim   bo lsada,   Turkiston   xalqi   madaniyatini   ob yektiv   va	
ʻ ʻ ʼ
haqqoniy baholay olmadi, ma lum darajada uni kamsitdi. Bu uning "Ulug bek va	
ʼ ʻ
uning   davri"   asarida   aniq   seziladi.   Chunki   Bartold   chor   Rossiyasi
mustamlakachiligining   ideologi   edi,   u   yevropaliklarning   osiyoliklardan   ustunligi
g oyasini   olg a   surdi   va   shu   ustunlikni   ilmiy   va   mafkuraviy   jihatdan   asoslashga	
ʻ ʻ
xizmat qildi.
26             V.   V.   Bartoldning   “Mo‘g‘ullar   bosqini   davrida   Turkiston”   nomli   klassik
asarining (1963 yilgi) nashriga yozilgan so‘z boshisida Bartold ulug‘ tarixchi deb
ta`riflangan   edi.   V.   V.   Bartoldning   hayot   yo‘li   o‘z   mazmuniga   ko‘ra,   yo‘qsak
iqtidorli  va ko‘p qirrali  olim  faoliyatining tashkil  topishi  va rivojlanishining  tipik
namunasidir.   Yo‘qsak   qattiyatlilik,   halollik   va   fikrlashda   dadillik,   o‘ziga   va
o‘zgalarga   nisbatan   qattiq   talabchanlik   xususiyatlariga   ega   bo‘lgan   inson
Bartoldning   ichki   dunyosi   ancha   mo‘rakkabdir.   Bartold   doimo   vaqtni   qattiq
hisobga olar, o‘zining bo‘tun kuch va quvvatini ilmiy ishlarga bag‘ishlab, har soat,
har   daqiqani   unumli   foydalanishga   tirishardi.   U   nihoyatda   ser   g‘ayrat   odam   edi.
Bartoldning   shogirdi   professor   A.Yu.   Yakubovskiy   ustozi   to‘g‘risida:   “u   naqilga
aylanib   ketgan   zo‘r   xotiraga   va   o‘zini   soat   yanglig‘   aniq   harakat   qiladigan
mexanizmga aylantirib yuborgan ishchanlik qobiliyatiga ega edi», — deb eslaydi.
Bartold   keraksiz   mavzulardagi   tutriqsiz   gap-so‘zlarni   yomon   ko‘rar,   fan   olamida
daydib   yurgan   tasodifiy   kishilarga   munosabati   keskin   va   mo‘rosasiz   edi.
(Akademik   N.   Yakubovskiy,   Bartol’d   hech   kimning,   agar   u   o‘zining   tug‘ishgan
birodari   bo‘lsa   ham   munofiqligini   sira   kechirmasdi,   deb   yozadi).   Bartoldning   oq
ko‘ngil, qalbi ochiq, kamtar, ilmdagi o‘z safdoshlariga sodiq do‘st, yosh olimlarga
g‘amxo‘r ustoz bo‘lgan chin inson ekanligini har kim ham darhol bilib ololmasdi
(«Ish sohasida,— deb eslaydi professor V.F.Minorskiy,— Bartold bilimdon, sodiq
do‘st   hamda   birovning   talant   va   tashabbusini   birinchi   bo‘lib   qo‘llab
quvvatlaydigan kishi edi”). Bartoldning olim sifatidagi butun ongli hayoti o‘zining
aql-zakovati va kuch-quvvatini bir umrga o‘zi tanlab olgan ilm sohasiga baxshida
etishning yorqin namunasidir. Vasiliy Vladimirovich Bartold 1869- yil 3-noyabrda
Peterburgda   “burjua   oilasi”da   dunyoga   keldi.   Uning   otasi   aslida   Rigalik   bo‘lib,
birja   dalloli   edi,   onasi   Peterburgdagi   bir   bank   xo‘jayinining   qizi   bo‘lgan.   V.   V.
Bartoldning eslashicha,  otasidan  meros qolgan mablag‘  uning ilm  bilan  mashg‘ul
bo‘lish   va   o‘z   ma`lumotini   oshirish   hamda   ilm   yo‘lidagi   sayohatlar   uchun   kerak
bo‘lgan   barcha   xarajatlarning   yuziga   borib   o‘tirmaslik   imkonini   bergan.   V.   V.
Bartol’d   maktabda   o‘qib   yurgan   chog‘laridayoq   Shrq   xalqlari   tarixi   bilan   qiziqib
qoldi.   1887-   yilda   u   Peterburgdagi   8-gimnaziyani   oltin   medal   bilan   tamomlaydi.
Usha   yilning   kuzida   Peterburg   universiteti   Sharq   tillari   fakul’tetining   arab-fors,
turk, tatar bo‘limiga o‘qishga kiradi. Bu erda u usha zamonning ko‘zga ko‘ringan
sharqshunos   olimlari   N.   I.   Veselovskiy,   K.P.Patkanov,   V.   D.   Smirnov,   V.   R.
Rozen   kabilardan   leksiya   tinglaydi.   Universitetda   V.   V.   Bartoldning   ilmiy
qiziqishlari   asosan,   Yaqin   va   O‘rta   Sharq   mamlakatlarining   o‘rta   asr   tarixiga
qaratildi. Olimning aytishiga qaraganda, uning tarixga qiziqishini oila a`zolari ham
ma`qullashgan.   Otasining   ma`lumoti   keng   (u   usha   zamon   kommersiya   bilim
yo‘rtini tugallagan edi) bulmasa ham, ilmning qadriga yetar, o‘g‘lining bolalarcha
bajargan dastlabki sodda tajribalarini, undagi tarixchiga xos uncha- muncha talant
uchqunlarini ko‘rib, o‘g‘lining ilmga bo‘lgan intilishlarini qo‘llab-quvvatlaydi. 1
1
 Lunin B.V. “Akademik V.V.ning hayoti va faoliyati. Bartold". Toshkent, 1981 y.
27          Yosh olimning diqqatini, ayniqsa, O‘rta Osiyo ko‘proq o‘ziga tortdi. sakkiz
million   nafar   (XIX   asr   oxirlaridagi   hisob   bo‘yicha)   aholisi   bo‘lgan   bu   bepoyon
mamlakatni chor hukumati rus kapitalistlari va pomeshchiklrining mustamlakasiga
aylantirgan   edi.   O‘rta   Osiyo   mehnatkash   ommasi   chor   mustamlakachilarining,
savdogar   va   boshqa   tekinxo‘rlarning,   shuningdek,   mahalliy   ekspluatatorlarning
zulmi ostida ezilib keldi. O‘rta Osiyo o‘sha vaqtlarda iqtisodiy va texnik jixatdan
qaloq va xalqi huquqsiz, qashshoq bir o‘lka hisoblanardi. Lekin, ayni zamonda, u
turli-tuman   tabiiy   imkoniyat   va   boyliklarga:   serhosil   vohalar,   bepoyon   dasht   va
cho‘llar, baland tog‘lar, yashnagan vodiylar, Sirdaryo va Amudaryo kabi daryolar
hamda boshqa ko‘p narsalarga ega edi. O‘rta Osiyoning yer osti boyliklari qariyb
tekshirilmagandi. Lekin o‘sha vaqtlarda uncha-muncha ma`lum bo‘lgan konlar bu
o‘lkaning neft, toshko‘mir, turli qurilish materiallari, nodir metallar kabi ko‘pgina
qazilmalarga boy ekanidan darak berardi. 
          Rossiya,   Angliya,   Germaniya,   Fransiya,   Turkiya,   Misr   va   boshqa
mamlakatlarning   kutubxona   va   muzeylarida   O‘rta   Osiyoga   tegishli   qadimiy
qo‘lyozmalar   saqlangan   bo‘lib,   u   asarlarda   O‘rta   Osiyo   hududida   sodir   bo‘lgan
tarixiy voqealar va bu yerda yashovchi  xalqlarning hayoti va turmushi to‘g‘risida
boy ma`lumotlar  keltirilgan. Ular  orasida Xorazmiy, Beruniy, Rudakiy,  Ibn Sino,
Navoiy, Jomiy va boshqa buyuk olim, mo‘tafakkir va shoirlarning asarlari ham bor
edi.   Bu   qo‘lyozmalarning   bir   qismi   o‘sha   vaqtlarda   mutaxassislar   tomonidan
o‘rganilib,   nashr   etilgan   va   yevropa   tillariga   tarjima   qilingan   edi,   lekin
qo‘lyozmalarning talay qismi qo‘l urilmagan holda kutubxona va arxivlarda «o‘lik
yo‘q»   bo‘lib   qalashib   yotardi.   Yuzlab   va   minglab   qo‘lyozmalar   esa   ayrim
shaxslarning   qo‘lida   bo‘lib,   bozorlarda   sotilar   va   ko‘pincha,   yuqolib   ketardi.
Shunday qilib, O‘rta Osiyo tarixi bo‘yicha umumlashtirilgan katta va jiddiy asarlar
hali   yaratilmagan   edi.   Bunday   umumlashtirilgan   asar   yaratish   uchun   o‘sha
vaqtlarda olimlar qo‘lida faktik materiallar juda ham oz edi.
28         Shuningdek, Bartold Eduard Meyer (1855—1930), Teodor Nel’deks (1836
—   1930)   va   boqsha   taniqli   olimlarning   leksiyalarini   tinglashga   ham   muyassar
bo‘ladi.   Bartold   chet   ellarda   bo‘lgan   vaqtida   Sharq   tillari   bo‘yicha   o‘z   bilimini
oshirdi,   sanskrit   tilini   o‘rganishga   kirishdi,   Tabariy   va   boshqa   sharq   mualliflari
asarlari   asosida   O‘rta   Osiyo,   jumladan,   turklar   to‘g‘risidagi   ma`lumotlarni
o‘rgandi. Bartold o‘zining xorijiy mamlakatlardagi mashg‘ulotlari haqida ana shu
safarining   tashabbuskori   hisoblanmish   ustozi   Rozenni   muntazam   ravishda
xabardor qilib turdi. 
29             Xorijiy  mamlakatlarga  qilingan  safar  jarayonida  O‘rta  Osiyo   to‘g‘risidagi
manbalarni   chuqur   o‘rganish   bilan   shug‘ullanish   zarur   degan   fikr   Bartoldni
butunlay   qamrab   olgandi.   «Tarixiy   rivojlanishning   yevropa   tarixi   uchun   ishlab
chiqilgan   qonuniyatlarini   yo‘llagan   holda,   qiyosiy   usul   yordamida   O‘rta   Osiyo
tarixining hali bir qismini o‘rganishga birorta kishi ham o‘rinib ko‘rmagan bo‘lsa
kerak,— deb yozgan edi Bartold Rozenga yo‘llagan maktublaridan birida,— O‘rta
Osiyo   tarixidan   jiddiyroq   ilmiy   kurs   yaratishni   hozir,  tasavvo‘r   qilish   qiyin.   O‘z-
o‘zidan ma`lumki, buni (O‘rta Osiyo tarixini) men yarata olmayman, lekin vujudga
kelishini o‘z asarlarim bilan (agar ulmasam va salomat bo‘lsam) aqalli birmuncha
tayyorlab   ketish   umididaman».   Bartoldning   bu   maktub   alohida   diqqatga
sazovordir. Birinchidan, u yigirma uch yashar yosh olim tasavvo‘rida O‘rta Osiyo
va   umuman,   Sharq   tarixi   bo‘yicha   kelajakdagi   o‘z   tadqiqotlarining   vazifa   va
usullari   hozirdayoq   shakllana   borayotganidan   darak   berardi.   Chunonchi,   u   sharq
tarixini   o‘rganishda   tarixiy   rivojlanishning   yevropa   tarixi   uchun   ishlab   chiqilgan
qonuniyatlarni qo‘llagan holda qiyosiy usuldan foydalanishni o‘rtaga tashlaydi. Bu
qonuniyatlarni sharq tarixini o‘rganishga tadbiq qilish to‘g‘risnda yosh olim ilgari
so‘rgan  fikr   usha  vaqtlarda shubxasiz  progressiv   xarakterga  ega  edi. Ikkinchidan,
agar Bartoldning olim sifatidagi keyingi faoliyati nazarga olinsa, mazkur xat o‘ziga
xos bashorat  xarakteriga ega bo‘lganini bilib olish mumkin. Nihoyatda kamtar va
o‘ta   talabchan   Bartold   O‘rta   Osiyoning   ilmiy   tarixini   yaratish   vazifasi   o‘z
zimmasiga tushishini  aslo  o‘ylamagan  va bu xususda  o‘z vazifasini  shu  tarixning
«vujudga kelishini aqalli birmuncha tayyorlash»dan iborat deb bilgan edi. Bartol’d
bu vazifani sharaf bilan va o‘z zamonasi uchun imkoni bo‘lgan maksimal darajada
ado etdi (O‘rta Osiyoning chinakam va o‘zil-kesil tarixi esa 1917 yildan so‘ngina
olimlarining jamoaviy kuch-g‘ayratlari bilan yaratildi ). 1889-yilda O rxon daryosiʻ
bo yida   qadimiy   turkiy   yozuvlarning   topilishi   va   1890-1891   yillardagi	
ʻ
ekspeditsiyadan   so ng   V.Tomsen   va   V.Radlovlar   tomonidan   muvaffaqiyatli	
ʻ
shifrlanishi.   V.   Radlov   tashabbusi   bilan   Rossiya   arxeologiya   jamiyatiga   o xshash	
ʻ
yozuvlarni qidirish uchun Yetisuvga otryad yuborish g oyasini ilgari surdi. S.M.ga	
ʻ
qo'shimcha   ravishda   taklif   qilgan   Rossiya   arxeologiya   jamiyati   rahbarlaridan   biri
Veselovskiy   N.I.   Dudin   (V.   Radlov   nomzodi)   sharq   tillarini   yaxshi   biladigan
odamni   Semirechiyaga   yubordi,   bu   mintaqani   to'liqroq   o'rganish   uchun,
shuningdek,   ekspeditsiyaga   arxeologik   qazishmalar   olib   borishni   zarur   deb
hisobladi.   Ekspeditsiyaning   shunday   a'zosi   sifatida   V.V.   taklif   qilindi.   Bartold,
keyin Sankt-Peterburg universiteti dotsenti. 
30         Ushbu   topshiriqni   o'z   zimmasiga   olgan   V.V.   Biroq,   Bartold   arxeologik
qazishmalarni   o'tkazish   zaruratidan   shikoyat   qildi,   uning   fikricha,   bu   haqda   hech
qanday ma'lumot yo'q edi. Bu haqda u do'stlariga yozgan maktublarida yozgan, u
o'zining   tarjimai   holida   shunday   yozgan:   "Ushbu   yo'nalishdagi   har   bir   yangi
urinish   menga   tarixiy   "dalada"   deb   nomlangan   ish   uchun   zarur   bo'lgan
fazilatlardan mahrum ekanligimni yana bir bor ko'rsatdi. yodgorliklar”. Va qachon
V.V.   Bartold   ikki   yil   davomida   Semirechiyada   ishlagandan   so'ng,   Peterburgga
qaytib,   birorta   ham   kurgonni   qazmasdan,   V.   Radlov   va   N.   Veselovskiylar
tomonidan   o'z   ishidan   noroziligini   his   qildi,   bu   esa   ko'p   yillar   davomida   unda
shunday   chuqur   iz   qoldirdi.   Keyinchalik   o'sha   avtobiografiyasida   u   shunday   deb
yozgan   edi:   "Radlov   ta'sirida   meni   Fanlar   akademiyasi   va   universitet   tomonidan
O'rta   Osiyoga   arxeologik   tadqiqotlar   uchun   jo'natishdi.   Ushbu   ekspeditsiya
muvaffaqiyatli bo'lganlar qatoriga kirmadi.
31           Bu   V.V   ga   juda   kamtarona   baho.   Bartold   o'zining   yozma   manbalar   va
arxeologiya   ma'lumotlarini   jamlagan   holda   o'rganishga   asoslangan   Semirechyani
qat'iy   ilmiy   o'rganishning   boshlanishini   belgilagan   o'z   asarlarini   yaratdi.
Semirechyega sayohat V.V. Bartold 1893 yilda marshrutni boshqargan: Chimkent
Aulie-Ata; Aulie-Ata shahridan daryo bo'ylab yuqoriga va pastga haydashdi. Talas
janubda   Dmitrievskoe   qishlog'igacha,   shimolda   Oxxum   traktigacha.   1894   yilda
tadqiqotini davom ettirdi. Aulie-Atadan u Chuy vodiysi bo'ylab sharqqa: Pishpek,
To'qmoq   yo'nalishi   bo'ylab   yurdi.   Keyin   Bartold   Qirg'iziston   hududida   Issiqko'l,
Norin va Qozog'iston hududida daryo vodiysiga tashrif buyurdi. Yoki. Ayni vaqtda
Bartold   janubiy   Qirg‘izistonning   ayrim   hududlarida   bo‘lib,   u   yerga   1902   yilda
yana  kelgan.  1893-94  yillardagi   birinchi  sayohat,   asosan,  Qirg‘iziston   va  Janubiy
Qozog‘iston   tarixiga   oid   bir   qator   asarlar   yozish   uchun   imkoniyat   bo‘lgan.   .
Rossiya arxeologiya jamiyatining Sharqiy bo'limining eslatmalarida joylashtirilgan
qisqacha   ma'ruza   va   "Turkistonskie   vedomosti"   gazetasida   "Turkistonda
arxeologik   tadqiqotlar   masalasi"   mavzusidagi   maqolaga   qo'shimcha   ravishda,
Vasiliy   Vladimirovich   1897   yilda   nashr   etilgan.   Fanlar   akademiyasi   Tarix-
filologiya   bo limi   uchun   to liq   ma ruza:   “1893-yilda   O rta   Osiyoga   ilmiyʻ ʻ ʼ ʻ
maqsadda   qilgan   sayohati   haqidagi   ma ruza”.   Ushbu   ma'ruzada,   dala   kuzatuvlari	
ʼ
natijalarini   taqdim   etish   bilan   bir   qatorda,   u   o'sha   paytda   unga   yaxshi   ma'lum
bo'lgan   yozma   manbalardan   olingan   katta   miqdordagi   faktik   materiallarga
asoslangan   mintaqaning   tarixiy   konturini   beradi.   Ma'ruzadan   tashqari   Bartold
forscha matnning nashrini va Gardizi (eramizning XI asr) "Yangiliklar bezaklari"
asaridan turk xalqlari haqidagi parchaning ruscha tarjimasini beradi. Oxirgi matnni
u 1895 yilda xorijga safari  chog'ida Oksford Bodley kutubxonasida topgan. Yeti-
Sochga   oid   bu   asarlar   uning   1893-yildagi   “Mo‘g‘ullargacha   bo‘lgan   davrda
Turkistondagi   nasroniylik   to‘g‘risida”   mavzusidagi   ilk   maqolalaridan   biri   bilan
chambarchas bog‘liq bo‘lib, bu talabaning 1889 yildagi “O‘rta Osiyoda xristianlik
to‘g‘risida”gi   asarining   davomi   va   rivojlanishi   hisoblanadi.   ,   fakultet   tomonidan
kumush   medal   bilan   taqdirlangan.   Bartoldning   eslatib   o'tilgan   talaba   ishi   1886
yilda   Pantusov   va   Poyarkov   tomonidan   XII-XIV   asrlardagi   Nestorian
qabristonlarining   Semirechyedagi   kashfiyotiga   javobdir.   Pishpek   va   To qmoq	
ʻ
yaqinida. 2
2
 Qosimboyev J.K. "Buyuk meros ―Kazakhstanskaya pravda ". 2004 yil 17 sentyabr, 4-bet.	
‖
32           Tabiiyki,   bu   yodgorliklarning   Yetisuvda   mavjudligi   Bartoldni   tarixchi
sifatida   bu   hudud   haqidagi   tarixiy   dalillarga   e’tibor   qaratishga   majbur   qildi.   Bu
barcha dala tadqiqotlari, sharq qo lyozmalari va ixtisoslashtirilgan adabiyotlardagiʻ
izlanishlar   natijasi   “Semirechye   viloyatining   esdalik   kitobi”da   (Verniy,   1898)
“Semirechye   tarixining   ocherki”   sarlavhali   maqola   (alohida   risola   sifatida   nashr
etilgan)   bo ldi".   Yuqoridagilardan   ko'rinib   turibdiki,   V.   V.   Bartold   o'zining	
ʻ
"Insho"sini   juda   qattiq   tayyorgarlik   ishlaridan   so'ng   yozgan.   Vasiliy
Vladimirovichning   o'zi   (va   juda   to'g'ri)   uning   "Ocherki"   bir   qator   holatlarda
Semirechye,   ba'zan   esa   butun   O'rta   Osiyo   tarixining   to'liq   tasvirini   berganiga
ishongan. U o‘zining “Turkiston” kabi fundamental  asarida o‘zining “Ocherki”ga
ishora   qilib,   bir   qator   muammolarga,   masalan,   qora-qitoylar   haqida   juda   ixcham
fikr bildirishi bejiz emas. Va keyingi asarlarida V.V. Bartold qayta-qayta o'zining
"Yettisuv   tarixining   ocherki"   ga   tayanadi.   Bu,   xususan,   quyidagi   holatlar   bilan
izohlanadi:       Ocherkda   Sharq   qo lyozmalarida   mavjud   bo lgan   Semirechye	
ʻ ʻ
haqidagi yozma ma lumotlarning to liq qisqacha mazmuni berilgan.	
ʼ ʻ
33              Vaqt o'tishi bilanmening hayotim V.V. Bartold hech qanday muhim yangi
materiallardan   ilmiy   foydalanishga   kirmadi.Asosan   arxeologik   tadqiqotlar   olib
borgan   bu   yangi   materiallar   uning   vafotidan   keyin   ilmiy   foydalanishga   kirdi.
Uning   barcha   ilmiy   faoliyatida   Yetisuv   hududi   uning   diqqat-etiboridan   chetda
qolmaydi.   Turkiston   haqidagi   ozmi-ko pmi   umumiy   asarlarda   yetti-suv   haqidaʻ
ma lumotlar   va   ko pincha,   agar   yangi   materiallar   nashr   qilinmasa,   har   holda,	
ʼ ʻ
faktlarning   yanada   chuqurroq   talqin   qilinishi,   voqealarning   qiyoslanishi   mumkin.
butun   O rta   Osiyodagi   tarixiy   jarayon   bilan   birga   Yetisuvda   kechayotgan.	
ʻ
"Semirechye tarixi bo'yicha esse", batafsil taqdimot sifatida, Qirg'iziston tarixining
o'ziga xos xususiyatlari (shuningdek, Qozog'iston tarixining muhim qismi) yozma
faktlar   manbalaridan,   asosan,   siyosiy   tarixdan   tanlab   olishning   puxtaligi   nuqtai
nazaridan   bugungi   kungacha   tengsiz   bo'lib   qolmoqda.   Tabiiyki,   Qozog'iston
tarixini   o'rganishda   V.V.   Bartold   "Yettisuv   tarixi   bo'yicha   esse".Bu   yerda   usun
madaniyatining   VII—VIII-asrlardagi   avvalgi   saklar   bilan   aloqasi   ko rsatilgan.	
ʻ
Miloddan   avvalgi   va   oxirgisi,   o'z   navbatida,   miloddan   avvalgi   I-II   ming
yilliklarning   bronza   davri   bilan.   I -asrda   hunlarning   bosqinchilik   davri.   Miloddan
avvalgi.   Qozog'istonga;   V—VII-asrlardagi   so g d   mustamlakachiligining   o rni   va	
ʻ ʻ ʻ
ahamiyati   ochib   berildi.   va   uning   Turk   xoqonligi   bilan   aloqalari;   VIII-X-asrlar
karluk   davri   masalasiga   oydinlik   kiritdi.   va   XI-XII   asrlardagi   qoraxoniylar,
xususan,   bu   davr   tarixiy   geografiyasi   va   madaniyati.   Birinchi   marta   qoraxitoy
madaniyati   XI—XII-asrlarda   qadimiy   Balasagun   shahri   qazishmalari   natijasida
aniqlangan.   Mo g ul-temuriylar   davriga   oid   yangi   materiallar   ham   topildi.   Yirik	
ʻ ʻ
arxeologik   materiallar   hozirda   Semirehiyaning,   jumladan,   qadimgi
Qozog istonning   shaxsiy   qiyofasi   haqida   gapirish,   uning   O rta   Osiyo   tarixidagi	
ʻ ʻ
o rni   va   ahamiyatini   ko rsatish,   qadimgi   Qozog istonning   madaniy   o tmishining	
ʻ ʻ ʻ ʻ
rivojlanish   yo lini   belgilash   imkonini   berdi.   1941   yilda   Buyuk   Chuy   kanali	
ʻ
qurilishida   arxeologik   nazorat   ekspeditsiyasi   tomonidan   to'plangan   eng   boy
kolleksiyalar bu borada alohida ahamiyatga ega. Va bu katta yangi ma'lumotlarga
qaramay,   V.V.   Bartoldning   "Semirechye   tarixining   ocherki"   o'z   qiymatini
yo'qotmaydi,   chunki   ijtimoiy-iqtisodiy   tarix,   texnika,   madaniyat,   san'at   tarixi
sohasidagi   bilimlarimizni   sezilarli   darajada   kengaytiradigan   ushbu   materiallar
asosan   siyosiy   tarix   faktlariga   asoslanadi.   ,   u   birinchi   marta   o'zining   "Insho"   da
ko'rsatdi. Hatto aytish mumkinki, bu ushbu ishning, ayniqsa, mintaqaning siyosiy
tarixini o'rganishdagi ahamiyatini yanada oshiradi. Birinchi nashrda, V.V. Bartold
tahrir   qila   olmadi,   juda   ko'p   xatolarga   yo'l   qo'yildi,   ayniqsa   o'z   nomiga.   To'g'ri,
1900   yil   uchun   "Xotira   kitobi"   da   noto'g'ri   chop   etilganlar   ro'yxati   nashr   etilgan,
ammo u butun tirajning etishmasligini tuzata olmadi. 
34           Uzoq   vaqt   davomida   "Semirechie   tarixi   bo'yicha   esse"   bibliografik   noyob
narsaga   aylandi   va   hatto   Moskva   va   Leningradning   markaziy   kitob
depozitariylarida   ham   ba'zan   bitta   nusxada   taqdim   etiladi.   Ayni   paytda   maktab,
kollej   va   oliy   o‘quv   yurtlarida   O‘rta   Osiyo   respublikalari   tarixini,   eng   avvalo,
Qozog‘iston   tarixini   o‘rgatish   uchun   jahondagi   eng   yirik   sharqshunos   olim
tomonidan   yozilgan   eng   qimmatli   qo‘llanma   sifatida   mutlaqo   zarur.   “V.V
tadqiqoti.   Bartold   Somoniylar   davlati   tarixiga   bag ishlangan”   –   akademikʻ
V.V.ning   ilmiy-tadqiqot   faoliyati.   Bartold   Somoniylar   davlati   tarixini   yoritib,   fan
olamida   boy   madaniyatga   ega   chinakam   tojik   davlati   sifatida   tan   olingan.   Qayd
etilishicha,   inqilobdan   oldingi   Tojikiston   tarixini   o‘rganishda   rus   olimlari   V.V.
Bartold, A.A. Semenov, M.S. Andreev, A.Yu. Yakubovskiy va boshqalar.Masalan,
V.V. Bartold 1925 yilda tojik xalqi tarixiga oid birinchi maxsus asarini “Tojiklar.
Tarixiy   eskiz”,   shuningdek,   O rta   Osiyo   tarixi   va   madaniyatiga   oid   bir   qator	
ʻ
boshqa asarlarda, umuman olganda, tojiklar tarixiga katta e tibor qaratilgan.	
ʼ
35             Yuqrida   ta’kidlanganidek,   olim   o‘zining   “Somoniylar   sulolasining
boshlanishi”,   “Islom   madaniyati”,   “Turkiston   madaniy   hayoti   tarixi”,   “Arablar
istilosi   va   Turkiston   Somoniylar   hukmronligi”   asarlarida,   shuningdek.   «Islom
entsiklopediyasi»dagi   ayrim   maqolalarida   874—991-yillarda   Moverannahr   va
Xuroson   (O rta   Osiyo)   hududida   mavjud   bo lgan   Somoniylar   davlati   tarixigaʻ ʻ
yetarlicha   katta   e tibor   bergan.O'rganilgan   birlamchi   manbalar   asosida   akademik	
ʼ
V.V.   Bartold   Somoniylar   davlatining   asoschisi   Ismoil   b.ning   davlat   faoliyatini
atroflicha va har tomonlama yoritgan. 3
  Ahmad Somoniy o z hukmronligi yillarini	
ʻ
uch davrga ajratadi: birinchisi — 874-yil iyulidan 892-yil avgustigacha; ikkinchisi
892   dan   900   gacha;   uchinchisi   -   900   dan   907   gacha   V.V.   Bartold,   Ismoil
boshchiligida Somoniylar davlati Arab xalifaligidan deyarli mustaqil bo lib, uning	
ʻ
mulklari shimoldan Talas daryosigacha, g arbda esa butun Xuroson va Shimoliy va	
ʻ
Sharqiy   Eron   viloyatlarigacha   cho zilgan.   V.V.   Bartold   o zining   “O rta   Osiyo   to	
ʻ ʻ ʻ
XII   asrgacha”     3   asarida   X   asrning   60-yillarida   turkiy   gvardiya   vakili   Alp-
teginning   siyosiy   ta sirining   kuchayishi   G aznaviylar   davlatining   shakllanishiga	
ʼ ʻ
olib   kelganligini   ko rsatadi.   Muallif   asarda   g‘aznaviylarning   zabt   etishlari,   yangi
ʻ
yerlarni egallashi, ajnabiy boyliklarni qo‘lga kiritishi, asirlarning qullarga aylanishi
haqida   batafsil   yoritilganligini,   bu   sulolaning   eng   yorqin   namoyandasi   davlat
taxtini mustahkamlagan Mahmud ekanligini ta’kidlaydi. , uni kuchli harbiy-siyosiy
birlashmaga aylantirish. Ammo taxt vorislari Mas’ud va Mavdudlar davrida davlat
avval   tanazzulga   yuz   tutdi,   keyin   esa   butunlay   parchalanib   ketdi.   Dissertatsiyada
1040-yilda bo‘lib o‘tgan va G‘aznaviylar davlati taqdirini hal qilgan Dandonakon
jangi   Saljuqiylar   sulolasining   Xurosonni   to‘liq   egallashiga   olib   kelganligi
ko‘rsatilgan. XI asrda saljuqiylar avlodlari davlatiga ikki aka-uka (saljuqiylarning
nevaralari) asos solgan. Shu bilan birga, bir aka-ukaning nomi xutbada o‘qilgan va
mahalliy miqyosda Nishopurda (1037 yil may-iyun), ikkinchisining nomi Marvda
(1037   yil   22   aprel)   zarb   qilingan,   faqat   ular   asta-sekin   1037   yil   22   apreldagi
g‘oyani o‘zlashtirdilar. avtokratiya. V.V. Bartoldning yozishicha, Saljuk avlodlari
"islom   sultonlari"   sifatida   o'zlarining   oliy   hokimiyatiga,   iloji   bo'lsa,   butun
musulmon   dunyosini   bo'ysundirishga   harakat   qilishgan   va   shuning   uchun
Markaziy   Osiyo   mintaqalariga,   o'zlari   qayerdan   va   qayerdan   chiqqanliklariga
e'tibor berishlari kerak edi. o'sha paytda qoraxoniylar (999-1141) gg.da hukmronlik
qilgan. Saljuqiy sultonlari boshqa joylarda bo‘lgani kabi O‘rta Osiyoda ham faqat
kuch   bilan   o‘z   maqsadlariga   erishdilar.   Dissertatsiyada   g‘aznaviylarning
Dandonakon   jangida   mag‘lubiyatga   uchragani   ham   O‘rta   Osiyoni   saljuqiylar
tomonidan bosib olinishiga hissa qo‘shganligi qayd etilgan. Saljuqiylar davlatining
mustahkamlanishi   va   gullab-yashnashiga   hissa   qo shgan   vazirlarning   eng   ulug i,	
ʻ ʻ
o sha  davrning  eng  yirik  davlat  arbobi,  olim   va  ma rifatparvar  Nizomulmulkning	
ʻ ʼ
samarali faoliyati mintaqaning o rta asrlar tarixida e tiborga molik faktdir. Sulton	
ʻ ʼ
Sanjar   vafoti   bilan   ularning   saltanati   tugadi.   V.V.   Bartoldning   yozishicha,   XI-
asrdan   boshlab   Eron   hududlari   tobora   ko proq   turklar   hukmronligi   ostiga   o ta	
ʻ ʻ
boshlagan.   Tog'li   hududlar   o'z   mustaqilligini   eng   uzoq   vaqt   saqlab   qoldi,   chunki
ular tog'li erlar bilan himoyalangan. Eron (tojik — S.Sh) sulolalaridan faqat bittasi
buyuk   davlat   deb   da vo   qilgan   —   Afg onistonning   g arbiy   mintaqasidagi   Gur	
ʼ ʻ ʻ
3
 Qosimboyev J.K. "Buyuk meros ―Kazakhstanskaya pravda ". 2004 yil 17 sentyabr, 15-bet.	
‖
36 tog li   hududidan   kelib   chiqqan   G uriylar   (XII-XII   asrlar)   .   ulkan   mamlakat,ʻ ʻ
jumladan,   Amudaryodan   shimoldagi   ayrim   viloyatlar.   V.V.ning   yozishicha.
Bartold,   Guridlar   yagona   edimusulmon   Osiyoning   sharqiy   qismida   Xorazmshoh
bilan  kurash   natijasida   qulagan   osilgan   va   kuchli   davlat.   Akademik   V.V.  Bartold
shuningdek,   O rta   Osiyoda   kuchli   davlat   hokimiyatini   tiklashga   muvaffaqiyatli	
ʻ
urinish Xorazmdan qilinganligini, XI asr boshidan Turkistonning qolgan qismidan
ajralib chiqqan va Fors bilan bir  xil  siyosiy va madaniy hayot  kechirgan hududni
qayd   etadi.   Dissertatsiyada   V.V   asarlari   tahlili   asosida.   Bartold   Xorazmshohlar
davlatining   harbiy-siyosiy   va   ijtimoiy-iqtisodiy   hayotini   yoritib   berdi.   Akademik
V.V. Bartold o zining “Turkiston tarixi” asarida, xususan, XII asr oxiri — XIII asr
ʻ
boshlari   Xorazm   tarixida   bu   hudud   kuchli   davlatning   o zagiga   aylangan   va	
ʻ
qachonlardir   muhim   davr   ekanligini   ko rsatadi.   uning   hukmdorlari   O'rta   Osiyoda	
ʻ
ustunlikka   da'vo   qilishlari   mumkin   edi. 4
  Saljuqiylarga   qarshi   mustaqillik   uchun
kurashgan,   qo‘shni   qabilalarni   o‘ziga   bo‘ysundirgan,   Sirdaryoning   quyi   oqimi
bo‘yidagi   hududlarni   egallab   olgan,   Xorazmshohlarning   yana   bir   vakili
Muhammadning   bosqinchiliklari   bu   davlatning   haqiqiy   asoschisi   O‘tsizning
xizmatlari  edi.   ,  davlatni   mustahkamladi  va  uning  hududini  kengaytirdi.  Shunday
qilib,  V.V  asarlarini   o'rganish  va  tahlil  qilish.  Bartold  tojik  xalqining  XI-XIII  asr
boshlari   tarixini   aks   ettirishga   bag'ishlangan   bo'lib,   muallifni   shunday   xulosaga
keltirdi: birinchidan, X asr oxirlarida. Moveronnahrda siyosiy hokimiyat uzoq vaqt
davomida   bir-birini   almashtirib   turuvchi   turkiyzabon   sulolalar   qo liga   o tadi;	
ʻ ʻ
ikkinchidan,   qoraxoniylar   davlatining   parchalanishiga:   a)   ularning   asta-sekin   fors
(tojik) despotlariga aylanishi, ularga qarshi o z qabiladoshlarini qayta tiklashi, taxt	
ʻ
va   harbiy   mulk   o rtasidagi   kurashni   keskinlashtirishi,   ruhoniylarni   o zlaridan	
ʻ ʻ
uzoqlashtirishi   yordam   berdi.   ,   uni   dunyoviy   hokimiyatga   qarshi   qo'yish,   b)
Muhammad   Xorazmshohning   bosqinchiligi;   uchinchidan,   X-asrning   60-yillarida
turkiy   gvardiya   vakili   Alpteginning   siyosiy   ta sirining   kuchayishi.   G‘aznaviylar	
ʼ
davlatining   shakllanishiga   olib   keldi.   Bosqinlar,   yangi   yerlarni   egallashi,   bu
sulolaning   yorqin   namoyandasi   Mahmudning   boylik   orttirishi   uning   poydevorini
mustahkamlab,   taxt   vorislari   Mas’ud   va   Mavdudning   hukmronligi   avval
tanazzulga,   keyin   esa   tanazzulga   olib   keldi.   davlatning   qulashi;   to rtinchidan,	
ʻ
Dandanakandagi   jang   va   g aznaviylarning   mag lubiyati   O rta   Osiyoni   saljuqiylar	
ʻ ʻ ʻ
tomonidan   bosib   olinishiga,   vazirlarning   eng   ulug i,   yirik   davlat   arbobi,   olim	
ʻ
Nizomulmulkning   faoliyati   esa   Saljuqiylar   davlatining   gullab-yashnashiga   sabab
bo ldi. sulton Sanjar vafoti bilan ularning saltanatining oxiri keladi; Beshinchidan,	
ʻ
XII   asrda   tojik   G uriylar   sulolasi   musulmon   Osiyoning   sharqiy   qismida	
ʻ
Xorazmshoh bilan kurash natijasida qulagan yagona mustaqil va kuchli davlat edi;
oltinchi,   XII-asr   oxiri   -   XIII-asr   boshlari.     Xorazm   viloyatining   kuchli   davlatga
aylangan   davri   edi.   Bu   saljuqiylarga   qarshi   mustaqillik   uchun   kurashgan,   qo'shni
qabilalarni   o'ziga   bo'ysundirgan,   Sirdaryoning   quyi   oqimi   bo'ylab   hududlarni
egallab   olgan   davlat   asoschisi   Otsizning   xizmatlari   edi.   Davlatning
mustahkamlanishiga   yana   bir   vakil   Xorazmshohov-Muhammadning   ham   katta
hissasi bor. Uning istilolari davlatni mustahkamlab, hududini kengaytirdi. Shunday
qilib,   akademik   V.V.   Bartold   tojik   xalqining   o rta   asrlar   tarixini   o rganar   ekan,	
ʻ ʻ
4
 Lunin B.V. “Akademik V.V.ning hayoti va faoliyati. Bartold". Toshkent, 1981 y. 70-bet
37 o zining   kontseptual   xulosalarini   shakllantirdi:   birinchi   tojik   davlati   —ʻ
Somoniylarning   O rta   Osiyo   mintaqasining   siyosiy   va   ijtimoiy-iqtisodiy	
ʻ
rivojlanishidagi   o rni   va   roli   haqida;   o‘zini   tojik   deb   ataydigan   turkiy   bo‘lmagan	
ʻ
aholi   madaniyatining   jahon   sivilizatsiyasiga   qo‘shgan   hissasi   va   ularning
iqtisodiyotni   rivojlantirish,   davlat   va  davlat   boshqaruvini   tashkil   etishdagi   ko‘zga
ko‘ringan vakillari haqida; turkiy xonlar va tojik hukmdorlari o rtasidagi  tub farq	
ʻ
haqida, chunki birinchilari uzoq vaqt davomida ko chmanchilar o rtasida hukmron	
ʻ ʻ
bo lgan   qabilaviy   boshqaruv   tamoyili   ta sirida   bo lgan,   bu   esa   avtokratiya	
ʻ ʼ ʻ
tamoyilining   zaiflashishiga   olib   kelgan;   mintaqaviy   hukmdorlar   ustidan   nazorat
tizimi   bekor   qilindi,   bu   markazdan   qochma   kuchlarni   kuchaytirdi;   ular   o'zlariga
bo'ysunadigan   hududlar   uchun   halokatli   bo'lgan   o'ziga   xos   tizim   va   harbiy   fiflar
tizimini   joriy   qildilar;   yer   mulkining   qadrsizlanishi   yer   egalarini   vayron   qilib,
mo‘g‘ullar   istilosi   davridayoq   dihqoniyning   manbalarda   alohida   tabaqa   sifatida
tilga olinmay  qolishiga  olib keldi. 5
  Akademik V.V.Bartold “X-asr  oxirida siyosiy
hokimiyat   turklar   qo liga   o tadi,   shundan   beri   turkiy   kelib   chiqishi   bo lgan   ba zi	
ʻ ʻ ʻ ʼ
siyosiy   tuzilmalar   boshqalari   bilan   almashtiriladi”,   deb   ta kidlaydi,   biroq   bu	
ʼ
siyosiy   shakllanishlar,   hatto   hozirgi   zamonda   ham   ko pincha   eroniy   bo lgan	
ʻ ʻ
( tojik), agar xalq ommasining tili bo‘lmasa, davlatchilik va madaniyat tili bilan. U
Buxoro   amirligidagi   eng   yangi   o zbek   xonliklari   orasida   tojik   unsuri   shu   qadar	
ʻ
ustun   bo lganki,   hatto   Buxoro   qo shini   ham   tojik   deb   atalgan,   bir   sulola	
ʻ ʻ
hukmronligi   ostida   birlashgan,   tarixda   Qoraxoniylar   yoki   Ilek   xonlari   nomi   bilan
mashhur   bo lganini   ta kidlaydi.   Ko‘chmanchi   va   yarim   ko‘chmanchi   xalqlarning	
ʻ ʼ
barcha   davlatlari   singari,   qoraxoniylar   davlati   ham   taqdirlarga   bo‘linib,   tez   orada
mustaqil   mulklarga   aylanib,   chegaralari   tez-tez   sodir   bo‘ladigan   o‘zaro   urushlar
tufayli   doimiy   ravishda   o‘zgarib   turdi.   XI -asrda   allaqachon   sulola   boshlig'ining
hech   bo'lmaganda   nominal   oliy   hokimiyatining   barcha   belgilari   yo'qoladi.   Turli
shaharlarda   teng   darajada   mustaqil   hukmdorlar   bir   xil   darajada   yuqori   unvonlar
bilan   hukmronlik   qiladilar.   G arbiy   Turkiston   hukmdori   Movaronaxr   zabt	
ʻ
etilgandan   keyin   birinchi   marta   xon   unvoni   hisoblangan   “Ilek”   unvoniga   ega
bo lgan.   Viloyatda   o z   hokimiyatini   mustahkamlagandan   so ng,   Ileklar   o z	
ʻ ʻ ʻ ʻ
qarorgohini Samarqandga ko chirdilar va u yerda XI asrda xon unvonini oldilar.	
ʻ
5
 NаbiyevR.N. «IzistoriiKokаndskogoxаnstvа». T.,«Fаn», 1973.58-bet.
38       XI asrning birinchi yillarida Moveronnahrdagi qoraxoniylar Mansur va Abd-
al-Melikning aka-ukalaridan biri bo lgan somoniy Abu Ibrohim Ismoil tomonidanʻ
olib borilgan harakatni bostirishga to g ri keldi, u O zgandga asirga olib ketilib, u
ʻ ʻ ʻ
yerdan u boshqargan. ayol kiyimida qochish. Muntasir qochishga muvaffaq bo‘ldi.
Muntasir   «g‘olib»   unvonini   olib,   avvalo   Buxoroga,   so‘ngra   u   yerdan   Xorazmga
yetib keladi va bu yerda uning atrofiga anchagina tarafdorlar to‘planadi.Muntasir.
Bu   kuchlar   bilan   Muntasir   hijriy   394   yil   namunasida.   (1004   yil   may-iyun)
Burnemedda   "buyuk   xon   qo'shini"   bilankning   asosiy   kuchlarini   mag'lub   etdi.
Ammo   xon   yangi   kuch   bilan   qaytib   kelib,   Dizak   va   Xovosam   oralig‘idagi   Och
dashtdagi   jangda   unga   qo‘shiladi.   Jang   paytida   Muntasir   qo'mondonlaridan   biri
Hasan   5000   askar   bilan   Ilek   tomoniga   o'tdi.   Muntasir   Xurosonga   qochdi   va   u
yerdan to‘rtinchi marta Moveronnahrga qaytdi. Muntasirni o‘z jangchilari tashlab,
Ilek hojilari Sulaymon va Safiyga qo‘shilishdi. U va uning qoldiqlari  dushmanlar
tomonidan o'ralgan edi. Muntasir bor-yo‘g‘i sakkiz nafar hamrohi bilan qochishga
muvaffaq   bo‘ldi.   1005   yil   boshida   Muntasir   Marv   yaqinida   yashovchi   arab
qabilalaridan birining boshlig‘i tomonidan o‘ldirilgan. 6
6
 Abishev A.E. “Akademik V.V. Bartold Markaziy Osiyo tarixi bo'yicha. Olmaota, 2005 yil, 120-bet.
39               Qoraxoniylar   xonlarining   asta-sekin   fors   mustabidlariga   aylanishi:
birinchidan, o z qabiladoshlarini ularga qarshi qo yish, ikkinchidan, taxt va harbiyʻ ʻ
tabaqa   o rtasidagi   kurashni   keskinlashtirdi;   uchinchidan,   ruhoniylar   harbiy	
ʻ
harakatlardan,   dunyoviy   hokimiyat   va   ruhoniylar   o rtasidagi   kurashdan	
ʻ
uzoqlashdilar.   V.V.ning   fikricha.   Bartoldning   ta kidlashicha,   qoraxoniylar	
ʼ
davlatida   sodir   bo lgan   ichki   nizolardan   tashqi   dushmanlar   foydalangan,   buning	
ʻ
natijasida   sulola   XI-asrdayoq   o z   mustaqilligini   yo qotgan,   garchi   u   XIII-asr	
ʻ ʻ
boshlarigacha   o z   mavjudligini   saqlab   qolgan.   Somoniylar   davlatining   qulashi	
ʻ
bilan  uning  Amudaryoning  janubida   joylashgan  bir   qismi   avvallari   Somoniylarga
vassal qaramlikda bo lgan va tarixda “Gazneviylar” nomini olgan boshqa bir sulola	
ʻ
hukmronligi   ostiga   o tdi.   uning   asosiy   shahri   G'azna   (hozirgi   Afg'onistonda)
ʻ
G'aznaviylar   davlatining   asoschisi   Sabuktegin   keyinchalik   nasabnomachilar
tomonidan qadimgi fors podshohlarining avlodi deb e'lon qilingan, asirga olingan
kofir   turklar   qatoriga   kirgan.   o z   qabiladoshlari   yoki   somoniylarning   “e tiqod	
ʻ ʼ
uchun   kurashuvchilari”   tomonidan   Xurosonga   bir   qul   savdogar   tomonidan   olib
kelingan  va   Nishopurda   somoniylar   sipexsalar   Alptegin  tomonidan   sotib   olingan.
Yosh   g‘ulomning   fazilatlari   ilk   kunlardanoq   ustozining   e’tiborini   tortdi,   natijada
Sabuk-teginning   yuksalishi   odatdagidan   ancha   tezlashdi.   Mansur   (Somoniylar-
S.Sh.)   taxtga   kirgandan   keyin   Sabuk-tegin   o z   xo jayiniga   ergashib,   G aznaga	
ʻ ʻ ʻ
boradi va u yerda o zi va uning vorislariga muhim xizmatlar ko rsatadi. Ularning	
ʻ ʻ
oxirgisi Piri 977-yil 20-aprelda G‘azna amiri deb e’lon qilingan Sebuk-teginga yo‘l
berishga   majbur   bo‘ldi.   Endi   Afg‘oniston   va   Hindistondagi   g‘alabalari   bilan
mashhur   bo‘lgan   Sebuk-tegin   Nuh   taklifi   bilan   Moveronnahrga   keldi.   Kesh
yaqinida ular o'rtasida uchrashuv bo'lib o'tdi va Sebuk-tegin Nuhga qasamyod qildi
va   unga   dushmanlariga   qarshi   yordam   berishga   majbur   bo'ldi.   Nuh   Amulda
bo lgan   davrda   unga   Xorazmshoh   va   Gurganj   amiri   yordam   bergan.   Ularni	
ʻ
mukofotlash uchun Nuh birinchisiga Abivard shahrini, ikkinchisiga Nesa shahrini
meros   qilib   berdi.   Aslida   bu   Xuroson   shaharlari   Abu   Ali   hokimiyatida   edi.   V.V.
Bartoldning   ta'kidlashicha,   Nuh   bu   sovg'a   bilan   ikkinchisiga   yangi   dushmanlar
yaratmoqchi bo'lganligi aniq.yu ikki Xorazm davlati o rtasida nizo olib keldi va bu	
ʻ
tomondan   o zi   uchun   har   qanday   xavfni   bartaraf   etdi.   Xurosonda   harbiy	
ʻ
amaliyotlar   bo'lib   o'tdi. 7
  G uzgon   va   Go rjiston   amirlari   amir   Gurgan   Dara	
ʻ ʻ
Somoniylar   qo shinlarining   to liq   g alabasi   bilan   yakunlangan   jangda   (994-yil)	
ʻ ʻ ʻ
Abu   Alining   ittifoqchisi   Qobus   Nuh   tarafiga   o tdi.   Ushbu   g'alaba   uchun   Sebuk-	
ʻ
tegin   "iymon   va   davlat   himoyachisi   (Nosir   ad   din   va-d-daula)"   faxriy   unvonini
oldi. Abu va Foiq Gurganga chekindilar, Abu Alining Nishopurdagi o rni Mahmud	
ʻ
tomonidan   egallab,   Xurosonda   osoyishtalik   va   xavfsizlikni   tiklash   choralarini
ko rdi.  Nuh Buxoroga qaytib keldi. 995 yilning bahorida Foiqning iltimosi va Abu	
ʻ
Ali   maslahatiga   qarshi   yana   Xurosonga   borishga   qaror   qilinadi.   Mahmudni
yengishga,   Nishopur,   Tus   va   boshqa   bir   qancha   shaharlarni   egallashga   muvaffaq
bo‘ldilar.   Qo'zg'olonchilarning   hech   biri   yakuniy   muvaffaqiyatga   umid   qilmadi,
har   biri   alohida   hukumat   bilan   ittifoq   tuzishga   va   shaxsan   o'zi   uchun   kechirim
olishga harakat qildi.
7
 Axunova M.A., Lunin B.V. Istoriya istoricheskoy nao‘qi v Uzbekis-tane. -T.: Fan, 1970. 45-bet.
40                    1.2 Yevropa manbalarida Qo‘qon xonligi tasviri
41 Qo‘qon   xonligi   nafaqat,   qo‘shni   xonlik   va   amrliklar   balki   unga   chegaradosh
hamda   o‘zaro   diplomatik   va   siyosiy–iqtisodiy   aloqda   bo‘lgan   davlatlar   tarixida
ham muhim ahamiyat kasb etadi. Xonlik tarixiga bag‘ishlangan tadqiqotlar ko‘lami
makon   va   zamon   nuqtai   nazaridan   kattaligi   tufayli   uni   rus   tadqiqotchilari   va
mahalliy   tadqiqotchilar   guruhiga   bo‘lish   mumkin.   Mintaqaviy   guruhga
ajratayotganimning sababi, ikki hudud tadqiqotchilari bir mavzuga ikki xil mafkura
bilan yondashiladi. V.V.Bartold olib borgan tadqiqotlarida asosiy e'tiborini Qo'qon
tarixining   siyosiy   jihatlariga   qaratgan.   A.Vamberi   esa   bundan   mustasno   holatda
o‘z   asarlarida   mustamlakachilik   siyosatini   yoritmagan.   A.Kun   va   A.P.Xoroshxin
asarlarida   XIX   asr   70-yillarida   Buxoro   va   Xiva   xonliklariga   nisbatan   Qo'qon
xonligi   tarixiga   ko'proq   e'tibor   berilgan.   Ular   tomonidan   yaratilgan   tarixiy
asarlarda   Qo'qon   xonligining   siyosiy   hayoti   bilan   bir   qatorda   yirik   shaharlarning
davlat   iqtisodiyotidagi   o'rni,   mamlakat   aholisining   etnik   tarkibi,   etnoslarning
mashg'ulotlari,   bozorlar,   karvonsaroylar   faoliyati   hamda   davlatning   iqtisodiy
hayotida   muhim   ahamiyat   kasb   etuvchi   moliya   tizimi   va   soliqlarning   miqdori
haqida   boshqa   adabiyotlarga   nisbatan   aniqroq   ma'lumotlar   berilgan.   Xonlik
tarixiga   doir   muhim   asarlardan   biri   V.P.Nalivkinga   tegishlidir.   Uning   asarida
davlatchilik tizimidagi holatlar va siyosiy jarayonlar bayon etilgan. N.A.Maevning
tadqiqotlari xonning bosib olinishini obyektiv yoritishga harakat qilinganligi bilan
ajrlib   turiladi. 8
  XIX   asrning   50-yillarida   Qo'qon   bo'lgan   CH.CH.Valixanov
asarlarida   ko‘rgan-kechirganlari   haqida   bir   qancha   ma’lumotlar   berib   o‘tadi.
Jumladan   o‘sha   vaqtdagi   ya’ni   XIX   asrning   50-yillaridagi   xonlikdagi   siyosiy-
ijtimoiy   jarayonlar,   shaharlar,   aholining   etnik   tarkibi,   mashg'ulotlari,   savdo-sotiq
munosabatlarining   o'ziga   xos   jihatlarini   yozib   qoldirgan.   Qo‘qon   xonligi   tarixi
bo‘yicha   40   dan   ortiq   manbalar   yaratilgan   bo‘lib,   ular   asosan   xonlar   tomonidan
buyurtma   asosida   yozilgan   hisoblanadi.   Sharq   tarixnavisligining   o‘ziga   xos
xususiyatlaridan   biri   hisoblangan   yondashuvning   ikki   tarfi   ham   borki,   bunda
obyektivlikdan   qochib,   mavjud   jarayon   faqat   bir   tomonlama   yoritiladi.   Bunday
kamchiliklar   manbalarni   yaratish   jarayonida   uchrasa,   bundan   keyingi   ya’ni   uni
o‘rganishda ham qator kamchiliklar uchrashi ehtimoldan holi emas. Bobojonov o‘z
tadqiqotlarida   sovet   davrida   Qo‘qon   tarixini   o‘rgangan   olimlarning   ishini   tahlil
qilib  chiqadi.  S.X.Ishonxonov   tomonidan   Qo‘qon  tangalari  katalogi  tuzilib,  nashr
etildi.  Bu  tadqiqot   nafaqat   numizmatika  sohasi  uchun  katta  yutuq  bo‘ldi.  Bundan
tashqari,   shu   paytgacha   mavjud   bo‘lgan   xonlarning   hukmronlik   davrlariga
o‘zgartirishlar   kiritishga   hamda  siyosiy   jarayonlarni  yangicha   talqin  qilishga   asos
bo‘ldi.   Biroq   bu   katalog   bundanda   kengroq   bo‘lish   imkoniga   ham   ega   edi.   Yana
tangalardagi   ayrim   yozuvlarning   noto‘g‘ri   o‘qilishi   va   uning   ilmiy   muoamalga
kiritilishi  tarixchi uchun katta xato hisoblanadi. Qo‘qon tarixini  manbalar asosida
tadqiq qilgan olim T.K.Beysembiyevning “Tarixi Shohruxiy” va “Alimquli hayoti”
asarlari   doirasida   tahlil   qilinganlgini   ko‘rib   chiqamiz.   Muallif   o‘z   ishida   Qo‘qon
siyosiy   tarixi   umumiy   shaklda   bayon   etgan.   Qo‘qon   tarixnavisligi   bo‘yicha   juda
muhim   manba   va   nashrlardan   foydalanishi,   T.K.Beysembiyev   o‘ziga   xos
xususiyatlaridan   biri   sifatida   e’tirof   etiladi.   Bu   “Qo‘qon   yilnomalariga   oid   izohli
ko‘rsatkich”   asarida   yana   bir   karra   tasdiqlanadi.   Tadqiqotchi   ishlarini   so‘ngida
8
 Axmedov B. O‘zbekiston xalqlari tarixi manbalari. - T.: O‘qituvchi, 2001. 35-bet.
42 o‘zining   biblogirafiyasini   ham   keltirib   o‘tgan,   bu   esa   undan   keyingi   tadqiqotchi
uchun bir qator qulayliklarni yuzaga keltiradi. Muallif ijod qilgan davrni inobatga
oladigan   bo‘lsak,   o‘z   ishiga   sinfiy(mafkurafiy)   qarashlar   bilan   yondashgan,   biroq
mustaqillikdan   so‘ng   bundan   ham   ozod   bo‘ldi.   Rossiya   imperiyasining   Qo‘qon
hududiga   bostirib   kirishi   haqidagi   muhim   manba   hisoblangan   “Alimquli   hayoti”
asarining   tarjima   qilinishi   va   o‘rganilishi   muallifning   tarix   uchun   bergan
tuhfalaridan biri hisoblanadi. Sovet sharq maktabining o‘zoga xos uslubi- bu bitta
qo‘lyozma manba ustida ishlash, uni tahlil qilish va o‘rganish asosida dissertatsiya
yozishdir.   Qiyosiy   tahlil   qilinmasa,   birgina   manba   bilan   kifoyalnasa,   manbadagi
ma’lumotlarni isbotlanmasdan ilmiy muomalaga olib kirilsa, bu uni inkor etuvchi
boshqa   bir   manba   o‘rtasida   qarama-qarshilikni   yuzaga   keltiradi   va   natijada   o‘sha
jarayon   haqida   mavhumlik   yuzaga   keladi.     E.Xurshut   Hakimxon   To‘raning
“Muntahab   at   tavorix”   asari   ustida   izlanish   olib  boradi.  Uning   bir   qator   nashrlari
shu   asarga   bag‘ishlanadi.   Avvalroq   A.Muxtorov   tomonidan   o‘rganilgan   va   nashr
etilgan   bo‘lsada,   tadqiqotchi   uni   qaytadan   bir   muncha   batafsilroq   o‘rganilganligi
undagi   mavjud   xatolarni   tog‘irlanganligini   ko‘rishimiz   mumkin.   Biroq   asarga
sinfiy-mafkurafiy   yondashilganligi   hamda   qayta   ishlangan   manba   doktorlik
dissertatsiyasi   uchun   asos   bo‘la   olamasligi   keltirilib   o‘tilgan   XIX   asrning   80-
yillari   oxiri   va   90-yillar   boshlarida   yana   bir   sovet   sharq   maktabining   vakili
Sh.X.Vohidov   Qo’qon   tarixnavisligini   manbalar)   asosida   o‘rgana   boshladi.   Ilmiy
ishi   asosan   xonlik   tarixiga   doir   manbalarni   turkumlash   asosida   amalga   oshirildi.
Bu   unga   qadar   noma’lum   bo‘lgan   yokida   kam   o‘rganilgan   manbalarni   ilmiy
muomalaga   olib   kirdi,   biroq   bu   manbalar   haqida   shunchaki   ustki   ma’lumotlarni
beradi xolos. Qo‘qonning siyosiy tarixiga oid ba’zi tafsilotlarni X.N.Bobobekovnig
tadqiqotlarida   uchratishimiz   mumkin. 9
  “Po‘latxon   qo‘zg‘aloni”   o‘sha   davr   uchun
xos   bo‘lgan   qabila   separatizmining  noaniq   ko‘rinishlarni   xalq  harakati   yoki   hatto
sinfiy   kurashning   ko‘rinishlari   sifatida   tavsiflash   ham   Sovet   tarixiy
metodologiyasining   ta’siri   sifatida   ko‘rib   chiqilgan.   Muallif   tadqiqotlarida
mustamlaka   davrining   rus   tilidagi   nashrlari(   asosan   A.Serenbrennikov)   va   arxiv
materiallariga   asoslanib   yozilgan   bo‘lib,   ularda   mahalliy   manbaladan   juda   kam
foydalanilgan.   Shu   bilan   birga   ularni   ham   hech   qanday   tahlil   va   tizimsiz   asosida
olib   bordi.   Lekin   bu   jarayonga   bir   tomonlama   ya’ni   mafkuraga   asoslangan
qarashlar   bilan   yondashish   hisoblanadi.   X.   Bobobekovning   qator   asarlari   A.
Hasanovning   asariga   o‘xshash   nashrlar   qatoriga   kiritish   mumkin.   Ularning
nomlarining   yaqqol   o‘xshashligi   sovet   davridagi   tarixshunoslik   maktabining
vazifalaridan   kelib   chiqqanligi   bejiz   emas.   Tarix   va   tarixiy   jarayonlar,   siyosiy-
tarixiy   vaziyat   ularning   rо’y   berishidagi   asosiy   sabab   va   xususiyatlarini   ilmiy
jihatdan   tadqiq   etishda   har   tomonlama   tahlil   qilish   tarixiy   haqiqatning   yuzaga
chiqishida   katta   omil   sanaladi.   Tadqiqotchilar   tomonidan   О’zbekiston   tarixining
turli   sohalari   yuzasidan   juda   kо’plab   tadqiqotlar   va   turli   muammolari   yuzasidan
izlanishlar   olib   borilgan   bо’lsada,   bugungi   kungacha   О’zbekiston   tarixi
sohalarining   barcha   masalalari   tо’lig’icha   tadqiq   qilib   bо’lingan   deb   bо’lmaydi.
Ularn   iilmiy   jihatdan   chuqur   tahlil   qilish   va   tarixiylik,   ilmiylik   va   xolislikka
9
 Axmedjanov G.A. Rossiyskaya imperiya v Sredney Azii. Istoriya i istoriografiya kolonialnoy politiki sarizma v 
Turkestane (1867-1917)”. –T.: Fan. 1995. 80-bet.
43 asoslanilgan  eng tо’g’ri  xulosalarni  chiqarish bugungi  kun tarixchi  mutaxassislari
oldida   turgan   muhim   vazifalardan   sanaladi.   Bugungi   kunda   tarix   faniga
qо’yilayotgan   talablar   о’tmishni   sinchiklab   о’rganish,   jamiyat   oldida   turgan
muammolarni   bor   murakkabligi   bilan   baholash,   ularni   hal   etishga   bо’lgan
yondashuvlar   va   nuqtai-nazarlarni   tahlil   etib,   ulardan   bugungi   kun   uchun   zarur
xulosalarni   chiqarishni   talab   etadi.   Mustaqillik   yillarida   О’zbekiston   tarixi   har
tomonlama xolis va ilmiy yoritila boshlandi. Ayniqsa, о’zbek davlatchiligi tarixi va
uning jahon sivilizatsiyasi  taraqqiyoti jarayonlarida tutgan о’rnini yoritishga katta
e’tibor   berilmoqda.   О’zbek   davlatchiligi   tarixi   masalalarini   yoritish   borasida
bugungi kunda respublikamizdagi ilmiy tadqiqot institutlari va oily о’quv yurtlari
tadqiqotchilari   tomonidan   kо’pgina   ishlar   amalga   oshirilmoqda.   Ayniqsa,   keying
bir   necha   yillar   davomida   О’zbekiston   Respublikasi   Fanlar   Akademiyasi   Tarix
Instituti   hamda   respublikamizdagi   oily   о’quv   yurtlari   mutaxassislari   tomonidan
о’zbek   davlatchiligi   tarixi   masalalariga   bag’ishlangan   kо’plab   respublika   va
xalqaro   miqyosdagi   ilmiy-nazariy   anjumanlar   о’tkazib   kelinmoqda.   Bundan
kо’rinadiki,   bugungi   kunda   о’zbek   davlatchiligi   tarixi   va   uning   taraqqiyoti
masalalarini о’rganishga katta e’tibor berilmoqda va bu mavzu tarixchilar oldidagi
eng muhim vazifalardan biri bо’lib qolmoqda.
      Qо’qon xonligi tarixi chor Rossiyasi hukmronligi va sovet davrida ma’lum
44 darajada   о’rganildi.   О’sha   davrda   tadqiqotchilar   xonlik   tarixiga   oid   talay   yozma
manbalarni   ilmiy   muomalaga   kiritdilar   hamda   bu   davlatning   ijtimoiy-siyosiy
taraqqiyoti bilan bog’liq kо’p faktik ma’lumotlarni tо’plashga muvaffaq bо’ldilar.
Ammo   tarix   fanida   hukmron   bо’lgan   kommunistik   mafkura   Qо’qon   xonligi
tarixini   obyektiv   tarzda   yoritishga,   uning   yaxlit   tarixiy   konsepsiyasini   yaratishga
imkon bermadi. Shuning  uchun mustaqillik  yillarida  respublikamizning  bir   necha
yetakchi tarixchi olimlari hamda qator yosh tadqiqotchilar Qо’qon xonligi tarixini
atroflicha   о’rganishga   bel   bog’ladilar.   Ularning   ilmiy   izlanishlari   xonlikning
tarixshunosligi,   manbashunosligi,   siyosiy   tarixi,   ijtimoiy-iqtisodiy   taraqqiyoti,
savdo va diplomatic aloqalari, madaniy hayoti va boshqa muammolarga qaratildi.
     Tarix ilmining rivojlanishi kо’p jihatdan yozma manbalarning о’rganilishi va
ularning   ilmiy   muomalaga   kiritilishi   bilan   bog’liqdir.   Bu   borada   taniqli
manbashunos   olim   SH.H.Vohidovning   xizmatlari   diqqatga   sazovordir.   U   sovet
davrida   boshlagan   xayrli   ishini   davom   ettirib,   Qо’qon   xonligi   tarixini   о’zida
mujassam   etgan   mahalliy   tarixnavislarning   asarlarini   о’rganish   va   ularni   nashr
etish   borasida   kо’p   xizmatlar   qildi.   Bunday   ishlarning   natijasi   о’laroq
SH.H.Vohidov   1998yilda   “XIX-XX   asrning   boshlarida   Qо’qon   xonligida
tarixnavislikning   rivojlanishi”   mavzusida   doktorlik   dissertatsiyasini   yoqladi.
Ushbu   dissertatsiya   materiallari   asosida   2010yilda   “Qо’qon   xonligida
tarixnavislik”   nomli   monografiyasini   e’lon   qildi.   SH.H.Vohidovning   asarlari
tufayli   ilmiy   jamoatchilikda   XIX–XX   asrning   boshlarida   Farg’onada   о’ziga   xos
tarixnavislik   maktabi   vujudga   kelganligi   hamda   bu   maktabga   mansub   bо’lgan
muarrixlar   asarlarining   Qо’qon   xonligi   tarixini   о’rganishda   g’oyat   muhim   о’rin
tutganligi   haqida   aniq   tasavvurlar   shakllandi.   Istiqlol   yillarida   tajribali   olimlar
bilan   bir   qator   yosh   olimlar   ham   Qо’qon   tarixnavislik   maktabida   yaratilgan
asarlarni tadqiq etish va nashr qilishga о’z hissalarini qо’shdilar.
  Ulardan biri D.Sangirova 1999yilda “Muhammad Aziz Marg’iloniyning“Tarixi
Aziziy”   asari   muhim   tarixiy   manba”   mavzusidagi   nomzodlik   dissertatsiyasida
ushbu   asarning   Qо’qon   xonligi   tarixini   о’rganishdagi   ahamiyatini   kо’rsatib   о’tdi.
Jumladan, bu asar Xudoyorxonning oxirgi boshqaruvi davrida xonlikdagi ijtimoiy-
iqtisodiy   ahvol,   “mahrumimeros”   va   boshqa   yangi   soliqlarning   joriy   etilishi,
Pо’latxon   qо’zg’oloni   va   Farg’onaning   chor   Rossiyasi   tomonidan   bosib   olinishi
tо’g’risida   qimmatli   ma’lumotlar   berilishi   qayd   etiladi.   Ayni   vaqtda   D.Sangirova
SH.H.Vohidov bilan hamkorlikda Muhammad Aziz Marg’iloniy asarining original
qismi bо’lgan beshinchi bobini izohlar bilan nashr etdi.
45           Muhammad   Solih   Toshkandiyning   “Tarixi   jadidayi   Toshkand”   asarini
boshqa   yosh   tadqiqotchi   –   О’.A.Sultonov   о’rgandi.   О’z   izlanishlari   yakunida   u
nomzodlik dissertatsiyasini himoya qildi hamda “Muhammad Solihxо’ja va uning
“Tarixi   jadidayi   Toshkand”   asari   nomli   monografiyasini   e’lon   qildi”.   Kо’rsatib
о’tilgan   manba   muallif   tomonidan   asosan   unda   Toshkent   shahri   tarixining
yoritilishi   nuqtai   nazaridan   о’rganilgan.   О’.A.Sultonov   Toshkent   shahri
topografiyasi,   shaharning   mashhur   kishilari,   aholining   mashg’ulotlari   kabi
masalalarga   asosiy   e’tiborni   qaratdi.   Istiqlol   yillarida   Qо’qon   xonligi   tarixiga   oid
mahalliy   tarixnavislar   asarlarining   nashr   etilishi   ijobiy   hodisa   bо’ldi.   Dastlab
qо’qonlik tarixnavislarning eski о’zbek tilida bitilgan asarlari, jumladan, Ibratning
“Farg’ona   tarixi”,   Mirza   Olim   maxdum   hojining   “Tarixi   Turkiston”,   Mirza   Olim
Mushrifning “Ansob us-salotin va tavorix ul-xavoqin” kitoblari nashr etildi. Ushbu
nashrlar   keng   kitobxonlar   ommasini   ajdodlarimizning   ma’naviy   merosi   bо’lmish
bu   asarlar   bilan   yaqindan   tanishtirish   jihatidan   ahamiyatli   edi.   Ammo   tarixchilar
uchun   bu   asarlarning   batafsil   sharh   va   izohlar   bilan   boyitilgan   ilmiy-tanqidiy
nashri zarur edi. Shu boisdan keyinchalik “Ansobus-salotin” va “Tarixi Turkiston”
SH.H.Vohidovava   S.Yо’ldoshevlar   tomonidan   qayta   nashr   etildi.   Tarixning
mukammal   va   atroflicha   о’rganishning   eng   muhim   asoslaridan   biri   manbalardir.
Manbalar   asosida   о’rganilgan   tarix   о’zining   tarixiyligi,   ishonchliligi,   voqelarning
bor   tafsilotlari   bilan   yoritib   berilishi   bilan   alohida   ahamiyat   kasb   etadi.   Shunday
ekan, tarixni о’rganishda manbalarga tayanish ham eng muhim omillardan biridir.
Bunda   nafaqat   milliy   tarixnavislik   maktablarida   yaratilgan   ma’lumotlardan   va
asarlardan, balki mamlakatimiz tarixinining turli jihatlari qayd etib о’tilgan xorijiy
mamlakatlar   tarixchilari   tomonidan   yozib   qoldirilgan   manbalar   va   rasmiy
hujjatlarni   ham   ilmiy   jihatdan   о’rganish   va   ularni   ilmiy   muomalaga   jalb   qilish
tariximizni о’rganishni mazmun jihatdan yanada boyitishi mumkin. Manbashunos
olimlar Qо’qon tarixnavislik maktabida fors-e’tibor qaratdilar.
SH.H.Vohidov   tomonidan   Muhammad   Yunus   Toibning   “Tarixi   Ali   quli
amirlashkar”   ,Muhammad   Hakimxon   tо’raning   “Muntaxabat-tavorix”   asarlari
nashr   etildi1.   Shuni   ham   qayd   etish   lozimki,   Qо’qon   tarixnavislik   maktabida
yaratilgan   asarlar   nafaqat   О’zbekistonda,   balki   xorijiy   mamlakatlarda   ham
о’rganilib,   nashr   etila   boshlandi.   Jumladan,   1991   yilda   Tohir   Xо’jandiyning
“G’aroyibi sipoh” asari Tojikiston Respublikasining Xо’jand shahrida nashr etildi.
О’zbek   va   yapon   olimlarining   hamkorligi   tufayli   2002   yilda   Muhammad
Yunusxо’ja   Toibning   “Tuhfai   Toib”   asari   chop   etildi.   Muhammad   Hakimxon
tо’raning   “Muntaxab   at-tavorix”   asari   fors-tojik   tilida   arab   imlosida   Tokioda
bosmadan   chiqdi.   Ushbu   nashr   asarning   oldingi   nashrlaridan   о’zining
mukammalligi   va   bir   necha   qо’lyozma   nusxalarning   qiyosiy   tahlili   asosida
yaratilganligi bilan ajralib turadi.
Qо’qon   xonligi   manbashunosligi   bо’yicha   taniqli   mutaxassis,   Qozog’istonlik
olim   T.K.Beysembiyevesa   “Tarixi   Aliquli   amirlashkar”   asarining   inglizcha
tarjimasi   va   unga   ilova   qilingan   matnini   Londonda   nashr   ettirdi.   Qо’qon   xonligi
tarixiga   oid   yozma   manbalarning   tarjima   va   nashr   etilishi   tarixiy   tadqiqotlar
bazasini kengaytirishga xizmat qildi hamda ilmiy izlanishlarni jonlantirishga turtki
bо’ldi.
46                                               I.Bobga xulosa
Shunday   qilib   «Tarixi   jahonnomai»   muallifining   yozganlariga   ko`ra,
Qo`qon   xonligida   so`nggi   27   yil   mobaynida   bo`lgan   voqealar   amirlar,   xonlar,
sultonlar,   beklar   va   hokimlar   o`rtasidagi   o`zaro   mantiqsiz   urushlar   va   kurashlar
xalqni xonavayron qiladi, xonlikningning inqiroz va uzlat uzra yuz tutishiga sabab
bo`ldi.   Bundan   dushmanlar,   Rossiya   bosqinchilari   foydalandilar   va   Qo`qon
xonligini   o`z   mustamlakalarigaaylantirib,   xalq   ommasi   boshi   uzra   istibdod   va
zulmni kuchaytiradilar.
Atoqli   o`zbek   yozuvchisi   Abdulla   Qodiriy   o`zining   «O`tgan   kunlar»
romanida   Qo`qon   xonligining   so`nggi   yillaridagi   ijtimoiy-siyosiy   voqealarini
badiiy   ravishda   quyidagicha   tasvirlaydi:»-Maqsadlari   juda   ochiq!»-deydi   xoji.
Bittasi  mingboshi  bo`lmoqchi, ikkinchisi  Normuhammadning o`rniga minmoqchi,
uchinchisi   yana   bir   shaharni   o`ziga   qaram   qilmoqchi...Ittifoqni   nima   ekanini
bilmagan,   yolg`iz   o`z   manfaati   shaxsiyati   yo`lida,   bir-birini   yeb,   ichgan
mansabparast,   dunyoparast   va   shuxratparas   muttahamlar   Turkiston   tuprog`idan
yo`qolmay   turib,   bizning   odam   bo`lishimizgaaqlim   yetmay   qoldi...Biz   shu   holda
ketadigan,   bir-birimizning   tagimizga   suv   quyadigan   bo`lsak   yaqindirki,   chor
istibdodi Turkistonimizni egallar va biz bo`lsak o`z qo`limiz bilan kelgusimizni rus
qo`liga qoldirgan bo`larmiz». 10
     
10
 Ahmedov B.A. Istoriko-geograficheskaya literatura Sredney Azii XVI-XVIII vv.  Pismenniye pamyatniki. – T., 
1985 , 65-bet.
47 II.Bob. Qo’qon xonligining davlat boshqaruv tizimi  va madaniyati
2 .1 Qo’qon xonligining davlat boshqaruv tizimi va ma’muriy tuzilishi.
Qoqon   xonligining   siyosiy   tarixi.     XVIII   asrning   boshlarida   Farg‘ona
vodiysida   shakllangan   yangi   davlat   –   Qo‘qon   xonligiga   mahalliy   aholi   vakillari
bo‘lgan   ming   urug‘i   asos   soldi.   Chunonchi,   XVII   asrning   oxiri   –   XVIII   asr
boshlarida ashtarxoniylarning siyosiy va ijtimoiy hayotida yuz bergan tushkunlik,
Farg‘ona   vodiysi   iqtisodiy   mustaqilligining   o‘sishi   hamda   1704   yilda   Chodak
xo‘jalarining isyon ko‘tarib, Farg‘onaning bir qismini egallashi bunga shart-sharoit
yaratib berdi. Ammo, Farg‘onaning shimoli  va shimoli – g‘arbidagi Koson, Asht,
Chodak hududlari xo‘jalar qo‘l ostida bo‘lsa – da, ular mustaqil davlatga asos sola
olmadilar.   Ma’lumotlarga   ko‘ra,   ming   urug‘ining     boshlig‘i,   taxminan   1669-1670
yillarda   tug‘ilgan   Shohruhbiy   ibn   Ashur   Muhammad   (1709-1721   yy.)   Chodak
xo‘jalari   qo‘lida   bo‘lgan   siyosiy   hokimiyatni   kuch   bilan   tortib   olib,   1709/1710
yilda   Farg‘ona   vodiysidagi   minglar   sulolasi   hukmronligiga   asos   soldi.   Ammo,
uning   hokimiyati   hali   ashtarxoniylardan   to‘la   yoki   batamom   mustaqil   emas   edi.
Chunki manbalarda Shohruhbiyning nomi ashtarxoniy Abulfayzxondan so‘ng tilga
olinib,   Shohruhbiyga.   Bu   haqda   tadqiqotchilarning   ham   fikrlari   munozaralidir.
Nima bo‘lganda ham, Shohruhbiy Buxoro xonligidan mustaqil  ravishda (nisbatan
bo‘lsa   ham)   siyosat   olib   borishga   harakat   qilib,   minglar   sulolasi   tasarrufidagi
yerlarni kengaytira boshladi. Shohruhbiy hukmronligi davrida Qo‘qon, Namangan,
Marg‘ilon, Konibodom, Isfara va ularning atroflaridagi qishloqlar minglar sulolasi
qo‘lida   bo‘lgan. 11
  Shohruhbiyning   o‘g‘li   va   vorisi   Muhammad   Abdurahimbiy
(1721-1733   yy.)   taxtga   o‘tirganidan   so‘ng   minglar   tasarrufidagi   yerlar   yana
kengaya   boshladi.   Abdurahimbiy   1724   yilda   Andijonni,   1725   yilda   Xo‘jandni,
1726 yilda O‘ratepani bosib olib, xonlik hududlariga qo‘shib oldi. U qisqa muddat
bo‘lsa-da Buxoroga qarashli Samarqand va Kattaqo‘rg‘onni egallab, Shahrisabzga
ham   tahdid   solgan.   Abdurahimbiy   Qo‘qon   (Xo‘qand)   qishlog‘i   o‘rni   va   atrofida
yangi shaharga (dastlab Qal’ai Rahimbiy deb nomlangan, keyin esa Qo‘qon) asos
soladi va bu shahar    xonlikning poytaxtiga aylanadi.
11
11 
Ibrat. “Farg’ona tarixi”. Meros. T., “Kamalak”, 1991 yil, 287-bet.
48 1733-1750   yillarda   hukmronlik   qilgan   Muhammad   Abdulkarimbiy   ibn
Shohruhbiy   asosiy   etiborini   mudofaa   ishlariga   qaratdi.   U   xonlikning   poytaxti
Qo‘qonda   Isfara,   Qatag‘on,   Marg‘ilon,   Haydarbek   nomli   darvozalar   qurdirib,
shahar   atrofini   mustahkam   devor   bilan   o‘ratib   oldi.   Shu   bilan   birga   u   1741-1745
yillardagi qalmoqlar (jung‘orlar) ning Farg‘onaga qilgan hujumlariga zarba berdi.
Abdulkarimbiy   qalmoqlarga   qarshi   kurashda   qirg‘iz-qipchoqlar   va   O‘ratepa
hokimi Fozilbiy yuz yordamiga tayandi hamda xonlik mustaqilligini saqlab qoldi.
Abdulkarimbiy   1750   yilda   vafot   etganidan   so‘ng   xonlik   taxtiga   uning   o‘g‘li
Abdurahmon o‘tirdi. Ammo, u taxtga to‘qqiz oy o‘tirib, so‘ng Marg‘ilonga hokim
etib   jo‘natildi   hamda   taxtga   Abdurahimbiyning   ikkinchi   o‘g‘li   Erdonabiy   o‘tirdi.
1753   yilda   qalmoqlarning   tazyiqi   va   talabi   bilan   ularning   qo‘lida   garov   sifatida
o‘shalab   turilgan   Bobobek   xonlik   taxtiga   ko‘tarildi.   Lekin,   oradan   bir   yil   ham
o‘tmay  O‘ratepa  yurishi   vaqtida  Bobobek   Beshariqda   o‘ldirildi  hamda   Erdonabiy
(1755-1769   yy.)   qayta   Qo‘qon   taxtini   egalladi.   Xitoylik   geograflarning
ma’lumotlariga   ko‘ra,   uning   hukmronligi   davrida,   1759-1760   yillarda   Farg‘ona
to‘rtta   mulk:   Andijon,   Namangan,   Marg‘ilon   va   Qo‘qonga   bo‘lingan   bo‘lib,   ular
ichida   Qo‘qon   yetakchilik   qilgan.   Erdonabiydan   so‘ng   taxtga   Shohruhbiyning
uchinchi   o‘g‘li   Shodibekning   farzandi   Sulaymonbek   o‘tiradi.   Uning   taxni
egallashida   urug‘   oqsoqollarining   ko‘magi   katta   bo‘lgan   bo‘lsada   u   atigi   6   oy
hukmdorlik qildi. 12
1770   yilda   Qo‘qon   taxtiga   Abdurahmonbiyning   o‘g‘li   Norbo‘tabiy   (1770-
1801   yy.)   o‘tiradi.   Norbutabiy   Markaziy   hikimiyatni   mustahkamlashda,
bo‘ysunmas   hokimlar   qarshiligini   bostirishda   nisbatan   muvaffaqiyat   qozonadi.   U
Chust   va   Namangandagi   g‘alayonlarni   bostirganidan   so‘ng,   bu   shaharlarga   o‘z
odamlarini   hokim   etib   tayinlaydi.   Norbutabiy   bir   qancha   urinishlardan   so‘ng
Andijon, O‘sh, Xo‘jand va yaqin atrofdagi qo‘shni hududlarni bosib oladi. U 1799
yilda   Toshkentni   ham   bosib   olishga   harakat   qildi,   ammo,   uning   yuborgan
qo‘shinlari mag‘lubiyatga uchradi.
12 12  NаbiyevR.N. «IzistoriiKokаndskogoxаnstvа». T.,«Fаn», 1973.58-bet.
49 Norbutabiydan   so‘ng   uning   o‘g‘li   Olimxon   (1801-1810   yy.)   taxtga   o‘tirib,
Qo‘qon   xonligining   siyosiy   qudratini   mustahkamlash,   mamlakat   hududlarini
kengaytirishga alohida e’tibor berdi. Natijada Qo‘qon xonligining siyosiy mavqyei
oshib bordi. Olimxon davriga kelib Qo‘qon xonligidagi davlat boshqaruvi oldingi
davlatlar   boshqaruv   tizimidan   deyarli   farq   qilmas   edi.   Uning   davrida   Qo‘qon
davlati   kuchayib   borishi   bilan   davlatning   siyosiy   maqomi   ham   o‘zgaradi.   Agar
Qo‘qonning dastlabki  hukmdorlari “biy” va “bek” unvoni bilan mamlakatni idora
qilgan   bo‘lsalar,   Olimxon   davridan   boshlab   (1805   yil)   hukmdorlar   rasman   “xon”
deb yuritila boshlandi. 13
O‘z   davrida   Olimxon   harbiy   yurishlar   qilib   o‘ziga   yangi   viloyatlarni   ,
jumladan   Ohangaron   vohasi,   Toshkent,   Chimkent,   Turkistonni   bo‘ysundirishga
muvaffaq   bo‘ldi.   Qisqa   muddat   O‘ratepani   ham   egalladi,   Jizzax   va   Zominga
yurishlar   qildi.   Harbiy   islohatlar   o‘tkazib,   markazlashgan   va   kuchli   davlat   tuzish
uchun   harakat   qilayotgan   Olimxonning   siyosatidan   norozi   bo‘lgan   ayrim
zodagonlar   guruhi   unga   qarshi   fitna   tayyorlay   boshladilar.     Olimxon   o‘z
hokimiyatini   mustahkamlash   maqsadida   ukasi   Rustambekni,   bir   nechta
sarkardalarni,   din   peshvolarini   o‘ldirtirib   yuboradi.   Manbalarning   ma’lumot
berishicha,   bu   voqyealardan   so‘ng   kuchayib   ketgan   fitnachilarga   Olimxonning
ukasi   Umarbek   boshchilik   qilgan.   Natijada,   1810   yilda   Olimxon   Toshkentdan
Qo‘qonga   qaytayotganda,   Oltiqush   mavzesida   o‘g‘li   Shohruhbek   bilan   birga
Qambar Mirza tomonidan otib o‘ldiriladi.
13 13  NаbiyevR.N. «IzistoriiKokаndskogoxаnstvа». T.,«Fаn», 1973.58-bet.
50 2.2   Madaniy hayot: ta’lim, ilm - fan, adabiyot, tarixnavislik, me’morchilik
va amaliy san’at.
Manbalarga   ko‘ra,   Umarxon   (1810-1822   yy.)   hukmdorligi   davrida   yirik   yer
egalari,   harbiy   sarkardalar   va   ruhoniylarning   mavqyei   yanada   oshadi.   U   davlat
boshqaruvi   ishlarida   izchil   tartib,   qonun   –   qoidalar   o‘rnatdi   va   diniy   ishlarni
tartibga soldi. Natijada, 1818 yilda Umarxon ruhoniylarnng roziligi bilan “amir al-
muslimin” unvonini olib ham diniy, ham dunyoviy hokimiyatga ega bo‘ladi.
Muhammad Hakimxon ma’lumotlariga ko‘ra, Umarxon davrida Amir Temur
va   Sulton   Husayn   Boyqaro   zamoniga   taqlidan   unvon   va   lavozimlar   joriy   etilib,
ularga   hokimiyatga   yaqin   shaxslar   tayinlanadi.   Shuningdek,   Olimxon   zulmidan
qochib   ketgan   ayrim   amaldorlar   Umarxon   xizmatiga   qaytib   kelib,   lavozimlarni
egallaydilar.
Manbalarning guvohlik berishiga qaraganda, Qo‘qon xonligining O‘rta Osiyo
mintaqasidagi   siyosiy   jarayonlar   va   o‘zaro   munosabatlarga   faol   aralashuvi   ham
Umarxon davridan boshlanadi. O‘z darvida Umarxonning elchilari Xiva, Xitoy va
Turkiya davlatlariga jo‘natilganligi ma’lum.
N.Petrovskiy   Umarxon   hukmronligi   davri   haqida   quyidagi   ma’lumotlarni
beradi:   “Umarning   xonligi   ham   oldingi   xonlarnikidek   davom   etdi,   ya’ni,   u   o‘z
yerlarini   kengaytirdi.   Bu   xon  davrida  Turkiston   viloyati   musulmonlarning  Hazrat
(Sulton   al-orifin   Ahmad   Yassaviy   davf   etilgan   Turkiston)   shahri   bilan   birga   zabt
etildi. Umarxon halq sevib ardoqlagan xonlardan biri bo‘ldi. Qo‘qonda ikki qator
she’r   tarqalgan   bo‘lib,   unda   Umarxon   haqida   juda   iliq   va   yaxshi   so‘zlar   aytilar
edi”. 14
1822   yilda   Umarxon   kasallanib   vafot   etganidan   so‘ng   taxtga   uning   o‘g‘li
Muhammadalixon   (Madalixon)   (1822-1842   yy.)   o‘tiradi.   Uning   hukmronligi
davrida   Qo‘qon   honligining   hududi   yanada   kengayib,   qirg‘izlarning   ba’zi
tumanlari   xonlikka   qo‘shib   olinadi   hamda   Ko‘lob,   Hisor,   Badaxshon,   Darvoz,
Maschoh kabi viloyatlar Muhammadalixon hukmronligini tan oladilar.
14 14
  Ahmedov Bo’riboy. Tarixdan  saboqlar: Oliy va o’rta maxsus o’quv yurtlari tarix fakultetlari uchun qo’llanma.-Mas`ul muharrir H.Ziyoev. -T.: O’qituvchi, 2023,
-432 bet.
51 Manbalarga ko‘ra, Muhammadalixon hukmronligining dastlabki yillari yaxshi
va odilona kechgan. U  1826-1831 yillar  davomida Qashg‘arga yurishlar  qilib, bu
yerdagi   musulmonlarni   xitoyliklar   zulmidan   ozod   qildi   hamda   70   ming   uyg‘ur
musulmonlarini   Andijon   viloyatiga   ko‘chirib   keltirdi.   Natijada   din   peshvorlari
Muhammadalixonga   “G‘oziy”   (“din   homiysi”,   “din   yo‘lida   kurashuvchi”)
unvonini berdilar.
1840   yilda   Muhammadalixonning   bosh   maslahatchisi,   davlatni   boshqaruv
ishlarida katta tajribaga ega bo‘lgan Haqquli mingboshining tuhmatga uchrab xon
tomonidan   qatl   etilishi   shusiz   ham   qaltis   bo‘lib   turgan   vaziyatni   yanada
keskinlashtirib yubordi. Undan tashqari xon davlat ishlariga loqayd bo‘lib, asosiy
vaqtini   haramida   o‘tkaza   boshladi.   Natijada   davlatni   boshqaruv   ishlarida
suiste’molliklardan   umumiy   noroziliklar   boshlanib,   xonni   ag‘darish   uchun   fitna
tayyorlana boshladi. 15
Lekin o‘z kuchlari  bilan fitnani  amalga  oshirishga ko‘zi  yetmagan bir  guruh
Qo‘qon amaldorlari boshqa xon saylash maqsadida Buxoro amiri Nasrulloga noma
yozib,   undan   yordam   so‘rashdi.   Qo‘qon   yurishi   uchun   bahona   topolmay   turgan
Amir Nasrullo bu taklifni tezda qabul qilib, 1842 yil aprelda Qo‘qonni bosib oldi.
Qo‘qondan   oilasi   bilan   Namangan   tomonga   qochgan     Muhammadalixon   tutib
keltirilib, oilasining bir qismi bilan qatl ettirildi.
Amir   Nasrullo   Qo‘qon   xonligining   Buxoroga   qo‘shib   olinganligini   e’lon   qilib,
Qo‘qonda   o‘z   noibi   Ibrohim   dodhoh   Mang‘itni   qoldiradi.   Ammo,   Ibroxim
dodhohning   Qo‘qon   halqiga   o‘tkazgan   jabr-zulmi,   soliqlarning   haddan   tashqari
oshib   ketishi   natijasida   aholi   qo‘zg‘olon   ko‘tarib,   Buxoro   hukmronligidan   ozod
qilish   uchun   qipchoqlarni   yordamga   taklif   etadilar.   Qipchoqlar
Muhammadalixonning   qarindoshi   Sherali   boshchiligida   Qo‘qonga   kelib,
buxoroliklarni   tor-mor   etdilar   hamda  Sheralixon  (1842-1845  yy.)   taxtni   egalladi.  
Qipchoqlar   esa   shu   vaqtdan   boshlab   uzoq   vaqt   xonlikda   yetakchi   mavqyega   ega
bo‘ldilar.  Qo‘qon xonligining savdo va hunarmandchilik markazi bo‘lgan Qo‘qon,
Marg‘ilon,   Andijon,   Namangan,   Toshkent   va   boshqa   shaharlari   ayni   paytda
15
15 
NаbiyevR.N. «IzistoriiKokаndskogoxаnstvа». T.,«Fаn», 1973.68-bet.
52 madaniyat   markazlari   ham   bo‘lgan.   Chunonchi,   birgina   Qo‘qon   shahrida   120   ta
maktab,   40   ta   madrasa   va   masjid,   Marg‘ilonda   80   ta   maktab,   10   ta   madrasa   va
masjid   faoliyat   ko‘rsatgan.   Bu   yerda   XVIII–XIX   asrning   birinchi   yarmida   ilm-
ma’rifat olamida mashhur ijodkorlar yetishib chiqqan. Qo‘qon xoni  Umarxon esa
ilm,   madaniyat,   adabiyot   rivojiga,   madrasalarda   o‘qish-o‘qitish   ishlarini
yaxshilashga,   turli   kasb-hunar   maktablarining   ochilishiga   e’tibor   bergan.
Umarxonning  o‘zi  Amiriy  taxallusi  bilan  ko‘plab  she’rlar  yozgan.   Uning  atrofida
70   dan   ortiq   shoir   yig‘ilgan.   1821-yilda   Fazliy   Namangoniy   Umarxon   amriga
binoan,   63   shoirning   she’rlarini   o‘z   ichiga   olgan   „Majmuayi   shoiron“   to‘plamini
tuzgan. 10 ming misradan ortiq o‘zbek, fors-tojik tilidagi g‘azal, muxammas, tuyuq
janrlaridagi   she’rlar   to‘plangan   devon   yaratilgan.  Arab   va   fors   tillaridagi   kitoblar
o‘zbek   tiliga   tarjima   qilindi.   Noyob   kitoblar   iste’dodli   xattotlar   tomonidan
ko‘chirildi, nozik tasvirlar  bilan  bezatildi. Amiriy o‘zbek va  fors tillarida she’rlar
yozdi. Uning g‘azallar devoni 1882-yilda Istanbulda, 1905-yilda Toshkentda chop
etildi.   “Maxmur   va   Gulxaniy”   Amir   Umarxon   davridagi   yirik   shoirlardan   biri
Maxmur   (asl   ismi   Mahmud)   XVIII   asr   oxirida   tug‘ilib,   1844-yili   vafot   etgan.
Qo‘qondagi   Madrasayi   Mirda   o‘qigan,   keyin   qo‘shinda   sipohlik   qilgan.
Maxmurning   hajviy   she’rlar   devoni   saqlangan   bo‘lib,   unda   69   asar   (3717   misra)
jamlangan.   U   milliy   adabiyotda   ijtimoiy   hajviyani   yuksak   pog‘onaga   ko‘taradi.
Hajviy   asarlarida   xalqqa   jabr   yetkazgan   amaldorlarni   keskin   tanqid   ostiga   oladi.
Xususan,   Hapalak   she’rida   Hapalak   qishlog‘idagi   xalq   hayotining   ayanchliʻʻ ʼʼ
manzarasini   aks   ettirsa-da,   aslida,   bu   she’r   butun   xonlik   hududidagi   xalq
hayotining manzarasini ifodalar edi. Mazkur she’rda quyidagi satrlar bitilgandi:
«Xalqini ko‘rsang agar, o‘lasi-yu qoq-u xarob,
Ochligidan egilib, qomati misli kamalak.
Bori yo‘q uylarini banda bayon gar qilsam, Bir katak, ikki kара, uch olachuq, to‘rt
katalak.»O‘zbek   mumtoz   adabiyotining   tanqidiy   yo‘nalishini   rivojlantirgan
Maxmur   merosi   keyingi   davrdagi   qalam   ahlining   hajviygo‘ylik   ijodiga   samarali
ta’sir   ko‘rsatdi.   Bu   davr   adabiyotining   yana   bir   yirik   namoyandasi   Gulxaniy
53 (Muhammad   Sharif)   bo‘lgan.   U   1770-yilda   hozirgi   Tojikistonning   Tavildara
tumanida   tug‘ilgan.   Boshlang‘ich   ta’limni   qishlog‘ida   olgan.   Muhtojlik   oqibatida
Namanganga kelib mardikorlik qilgan. Keyinchalik Qo‘qonda istiqomat qiladi. Bu
yerda hammomda go‘lax (o‘t yoquvchi) bo‘lib ishlaydi. Shu boisdan  Gulxaniyʻʻ ʼʼ
taxallusi   bilan   ijod   qilgan.   “Uvaysiy”   Gulxaniy   o‘zbek   adabiyotida   poeziyaga
masalni   mustaqil   janr   sifatida   birinchi   bo‘lib   kiritgan   ijodkor   edi.   Gulxaniyning
butun   sharq   adabiyotida   mashhur   hisoblangan   asari   Zarbulmasal dir.  Asardagi	
ʻʻ ʼʼ
Maymun   va   Najjor ,  Tuya  bilan   Bo‘taloq   ,  Toshbaqa   bilan   Chayon   kabi	
ʻʻ ʼʼ ʻʻ ʼʼ ʻʻ ʼʼ
masallari   chuqur   axloqiy-ta’limiy   ahamiyatga   ega.   Asardagi   Yapaloqqush   va
Boyo‘g‘li, Ko‘rqush va Hudhud, Kulonkir sulton va Malik shohinlarning obrazlari
orqali   o‘sha  davr   jamiyatidagi  illatlarni, hukmron tabaqalarning  xalqqa  o‘tkazgan
jabr-zulmlarini,   xalqning   og‘ir   turmush   sharoitini   haqqoniy   tarzda   katta   badiiy
mahorat bilan ochib bergan. Uvaysiy Qo‘qon adabiy muhitini Jahon otin taxallusi
Uvaysiy   (1779–1845)   va   Mohlaroyim   —   Nodiralar   ijodisiz   tasavvur   qilib
bo‘lmaydi.   Uvaysiy   oilasi   o‘z   davrining   ilg‘or   va   ma’rifatli   oilalaridan   edi.   Otasi
ham   o‘zbek,   ham   tojik   tilida   qalam   tebratgan.   Oiladagi   muhit   Uvaysiyda   ijod
qobiliyatini   yuzaga   chiqardi.   Uvaysiy   Navoiy,   Lutfiy,   Bobur,   Fuzuliy   va   Jomiy
ijodlarini qunt bilan o‘rgandi.                               Amir Umarxon Marg‘ilon hokimi bo‘lib
turgan   yillarda   (1806–1807)   Uvaysiy   el   orasida   tanilgan   shoira   edi.   Undagi
iste’dod Umarxonning xotini Nodirani o‘ziga rom etgan. Umarxon Qo‘qon taxtiga
o‘tirgach,   Uvaysiy   Qo‘qonga   taklif   etilgan.   Bu   yerda   u   juda   ko‘p   yoshlarga
murabbiylik   qilgan.   Nodira   bilan   ijodiy   hamkorligi   qaror   topgan.   «Uning   ijodi
xalqparvarligi bilan ajralib turadi. Manbalarda ta’kidlanishicha, Uvaysiydan to‘rtta
lirik   devon   va   uchta   doston   meros   bo‘lib   qolgan.   Uvaysiy   asarlarida   insonni
e’zozlash,   do‘stlik,   vafo,   sadoqat   g‘oyalari,   el-yurt   dardi,   xalq   hasrati   kuylanadi.
Uvaysiy ijodining yuksak badiiyligini uning anor haqidagi quyidagi she’ri misolida
yaqqol ko‘rish mumkin:
Вu nа gumbazdir, eshigi, tuynugidin yo‘q nishon,
Necha gulgunpo sh qizlar manzil aylabdur makon.	
ʻ
54 Sindurub gumbazni, qizlar holidin olsam xabar,
Yuzlarida parda tortug‘liq tururlar, bag‘ri qon.»
“Mohlaroyim   Nodira”   O‘zbek   shoirasi,   ma’rifatparvar   davlat   arbobi   Mohlaroyim
Nodira   (1792–1842)  Andijonda   tug‘ilgan.   Otasi   Rahmonqulibiy  Andijon   hokimi
bo‘lib,   Qo‘qon   xoni   Olimxonning   tog‘asi   edi.   Umarxon   Marg‘ilonga   hokim   etib
tayinlanganidan   keyin   Nodiraga   uylangan.   Nodira   Uvaysiy   bilan   tanishgach,   uni
yosh bolalar va kanizaklarni o‘qitish uchun muallimlikka taklif etadi. Nodira o‘g‘li
Muhammad   Alixon   taxtga   o‘tirgach,   davlatni   idora   etishda   faol   ishtirok   etadi,
madrasalar  qurdiradi. Nodira olimlar, xattot  va naqqoshlarni  Qo‘qonga to‘plagan,
ko‘plab  kitoblarni   qayta  ko‘chirtirgan. Kitob  muqovasining  did bilan  ishlanishiga
e’tibor   beradi.   Yaxshi   xattotlarga,   naqqoshlarga   tilla   qalam,   kumush   qalamdon
sovg‘a   qilgan.   Nodiraning   o‘zi   ham   o‘zbek,   ham   tojik   tillarida   ijod   qilgan.
Mohlaroyim Nodira taxallusida 180 she’r jamlangan devon, Komila taxallusida 19
g‘azal,   Maknuna   taxallusida   333   g‘azaldan   iborat   devon   yozgan.   Nodiradan   10
ming   misraga   yaqin   lirik   adabiy   meros   qolgan.   Uning   she’riyati   asosini   lirika
tashkil etadi. She’rlarida muhabbat, sadoqat, mehr-vafo, ayni paytda, Sharq xotin-
qizlarining   dard-alamlari,   oh-fig‘onlari   kuylanadi.   Bundan   tashqari,   Nodira
Navoiy,   Fuzuliy   va   Bedil   g‘azallariga   muxammaslar   ham   yozgan.       Qo‘qon
xonligida   ijod   qilgan   ulug‘   insonlardan   yana   bir   iste’dodli   shoir   Boborahim
Mashrab   edi   (1640–1711).   “Boborahim   Mashrab”   U   Namanganda   tug ilgan.   7ʻ
yoshligida   xat-savodi   chiqqan.   15   yoshidan   boshlab   tasavvuf   ilmini   egallay
boshlagan.18   yil   davomida   dunyoning   juda   ko‘p   mamlakatlarini   kezib   chiqqan.
Mashrab o‘z she’rlarida hukmron tabaqalarning mehnatkash xalqqa o‘tkazgan jabr-
zulmlarini,   ochko‘zligini,   ba’zi   ruhoniylarning,   eshonlarning   avom   xalq   ruhini
do‘zax   va   oxirat   azoblari   bilan   dahshatga   solayotganini   ayovsiz   fosh   etadi.
« Xalqning   og‘ir,   ayanchli   ahvoliga   achinadi.   Mashrab   bitgan   quyidagi   satrlar	
ʻʻ
buning dalilidir:
Dili tig  sitamdin рога bo‘lg‘on xalqni ko‘rdim,	
ʻ
Tani dard-u alamdan yora bo‘lg‘on xalqni ko‘rdim .»	
ʼʼ
55 Mashrab   asarlari   to‘plangan   devon   haqida   manba   topilmagan.   Uning   Devoniʻʻ
Mashrab ,  Devonayi Mashrab ,  Eshoni Mashrab  nomlari ostida xalq orasida	
ʼʼ ʻʻ ʼʼ ʻʻ ʼʼ
tarqalgan   qo‘lyozma   va   toshbosma   shaklidagi   qissalari   qolgan.   Mashrab   dinga
shak keltirganlikda ayblanadi va 1711-yili g‘animlarning ig‘vosi bilan Balx hokimi
Mahmudbiy Qatag‘on tomonidan o‘limga hukm etiladi. 
                                XVIII-XIX asr birinchi yarmi XVIII-XIX asrlarda Qo’qon xonligida
ko’plab tarixiy asarlar  yaratilgan. Mazkur  davr tarixchilaridan Abdukarim Foziliy
Namongoniy   amir   Umarxonning   topshirig’iga   binoan   «Shohnoma»   masnaviysini
yozib   tugatgan.   U   5000   bayonatdan   iborat   tarixiy   manzuma.   YAna   «Majmuai
shoiron»   tazqirasida   ham   uning   ijtimoiy   qarashlari   o’z   ifodasini   topgan.   Xon
saroyida   qoziaskar   lavozimida   ishlagan   Mirzo   Qalandar     Mushrif   bilan
«Shohnomai Umarxon» tarixiy asarini yozgan. Avaz Muhammad Atton Qo’qondiy
1822   yili   «Tarixi   Jahonnumai»   asarini   yozgan.  Amir   Umarxon   davrning   ko’zga
ko’ringan   tarixchisi   Muhammad   Xakimxon   to’ra   ibn   Sayid   Ma’sumxon   (1802-
1870)   dir.   U   ona   tomonidan   Qo’qon   xoni   Norbutabekning   nabirasi   Muhammad
Alixon   davrida   quvg’inga   uchrab,   Rossiyaga   SHarq   mamlakatlariga   sayohat
qilishga   majbur   bo’lgan.   Umrining   oxirida   Shahrisabzda   yashab,   shu   yerda
o’zining «Muxtaxab uttavorix» asarini yozdi. Bu asar Buxoro amirligi va Qo’qon
xonligi   tarixiga   oid   muhim   manbalardandir.   Unda   O’rta   Osiyo   halqlarining
ijtimoiy,   siyosiy   va   madaniy   hayotga   doir   qimmatli   ma’lumotlar   mavjud.  Amir
Umarxon davrining yana bir yetuk tarixshunosi mulla Niyoz Muhammad ibn mulla
Ashur Muhammad Xo’qandiydir.
                    Harbiy   lavozimlarda   ishlagan   va   XIX   asrning   70   yillarida   «Tarixiy
SHohruxiy»     asarini   yozadi.   Asarda   olim   davrining   siyosiy   ahvoli   va   halqning
ijtimoiy   turmushiga   to’g’ri   baho   bera   olgan.   Unda   1872   yilgacha   bo’lgan
ko’pincha   o’z   ko’zi   bilan   ko’rgan   va   bo’lgan   voqealarni   bayon   etadi.   Amir
Umarxon   davrida   1872   yilgacha   bo’lgan   tarixiy   voqealarning   bayonidan   iborat
bo’lgan   yana   bir   tarixiy   asar   «Tarixiy   Jahonnamoyi»   deb   nomlanadi.   Uning
muallifi  Avaz   Muhammad   mullo   Ro’ziMuhammad   o’g’li  Avaz   Muhammad  Attor
56 Xo’qandiydir. Yana bir tarixchi mulla Ali Qori Qunduziy (1786-1858) «Tavvorixi
manzuma»   asarini   yozgan.   Asarda   1822-1848   yillar   tarixi   bayon   etilgan.
Ma’rifatparvar shoir va tarixchi  olima Dilshod Barno «Tarixi muxassara» (Kamal
tarixi),   «Sabot   ul-basharmaa   tarixi   muxojiron»   (Inson   matonati   va   muxojirlar
tarixi) kabi asarlar yozib qoldirgan.
                      Qo’qonda hattotlik san’ati va me’morchilik ham rivojlangan. Muhammad
Latif,   Mirzo   Sharif   dabir,   Abdulg’ozixoja   kabi   hattotlarning   kitob   ko’chirishi
borasida o’zlari amalga oshirgan hayrli ishlari bilan tarixda nomlari qoldi. Kitoblar
shunday did bilan ko’chirilganki, harbiy mamlakatlar shahri  uchun elchilarga ana
shunday   nafis   ko’chirilgan   kitoblarni   tortiq   qilish   xonlikda   odatga   aylangan   edi.
Amir   Umarxon   Turkiston   va   uning   atroflarini   oroldan   yettisuvgacha   egallab,
Oqmasjid (Qizil O’rda) Avliyo ota (Janbul), Pishpak (Bishkak) qal’alarini bunyod
etdi.   Uning   davrida   Qo’qonda   va   boshqa   nohiyalarda   ko’plab   binoyi   hayrlar
qilingan.   Norbutabiy   madrasasi   (1799),   Muhammad   alixon   madrasasi,   Madrasayi
Kalon qozi   (1820), madrasai Tunqator, Madrasai Moxlaroyim, Madrasai Haqquli
Mingboshi   (1825),   Madrasai   Miyon   Xazrat,   Madrasai   Moxlaroyim,   madrasai
Xakim   To’ra   (1795),   Madrasai   Xonxoja   eshon   (1789),   Madrasai   Buzruqxo’ja
(1801),   Madrasai   Pirmuhammad   Yasovul   (1802),   Madrasai   Xojabek   (1805),
Madrasai   Oxund   devonbegi   Jome’   (1817),   Madrasai   Norbutabiy   (1827)   shular
jumlasidandir.   Umarxon   hukmronligi   davrida   ilk   bor   kitobdor   lovozimi   ta’sis
etilib, Mulla  Mirza  Qalandar   Mushrif  ushbu  lavozimga  tayinlangan.  Mulla  Mirza
Qalandar   Mushrifdan   so’ng   uning   farzandlari   ham   kitobdorlik   mansbida   saroy
kutubxonasini   boshqarganlar.   Bu   haqda   manbalarda   quyidagicha   ma’lumot
uchraydi:   Muhammad   Alixon   davrida   Mirza   Ayyub   Behjat   saroy   kutubxonasiga
kitobdor   lavozimiga   tayinlanadi.   “Mirza   Ayyub   Behjat   —   Mirza   Qalandar
Mushrifning o’g’lidur. Bular Isfara qaryasinda bo’lib mulkdor, mansabdor kishilar
edi.   Xon   saroyida   kitobdorlik   mansabi   bularga   berilganidan   bularning   avlodi
kitobdor laqabini o’zlariga iftixor familiya etib yuritadilar. Qo’qon xonligini 1858-
1862-yillarda idora etgan Mallaxon hukmronligi davrida saroy kutubxonasini Xoja
Kitobdor   boshqargan   bo’lib,   u   Mallaxon   elchisi   sifatida   Peterburgga   yuboriladi
57 O’rta Osiyoga kelgan rus sayyoh va olimlarining bergan ma’lumotlaridan ma’lum
bo’lishicha   Qo’qon   xonlari   saroy   kutubxonasini   ruslar   bosqini   davrida   Sarimsoq
hoji   idora   etar   edi  
Qo’qon xonlarining saroy kutubxonasi to’g’risida Qo’qon madaniyati tarixi davlat
muzeyi   katta   ilmiy   hodimi   Yahyoxon   Dadaboyev   ma’lumotlari   ham   muhimdir.
Ya.Dadaboyev   ta’kidlashicha:   “Xudoyorxonning   o’rdasidagi   madrasa   qoshida
katta   kutubxona   mavjud   bo’lgan.   Bu   kutubxonada   nafaqat   kitob   saqlangan,   balki
islom   dinida  muhim  bo’lgan Qur’on tavsir,  hadis  hamda  fiqhga  oid kitoblar  ko’p
nusxada ko’chirtirilib, ularga Xudoyorxon muxri hamda “mulki vaqf” degan yozuv
bor  muhrlar  tushirilgan. Bu kitoblar  madrasalarga, qorixonalarga va boshqa  diniy
muassasalarga   vaqf   mulki   sifatida   tarqatilgan.   Bunday   muhr   qo’yilgan   kitoblarni
bozorga   chiqarish   ta’qiqlangan”   [4].   Bugungi   kunda   Qo’qon   madaniyati   tarixi
davlat   muzeyi   va   Farg’ona   o’lkashunoslik   muzeylarida   Xudoyorxon   saroy
kutubxonasidan   qolgan   bir   nechta   Qur’oni   Karim   nusxalari   saqlanadi.
Saroy   kutubxonalaridagi   kitoblardan   asosan   xonning   oila   a’zolari   saroy
mulozimlari   va   xizmatchilari   foydalanishgan.   Xudoyorxonning   o’g’li   O’rmonbek
yoshligidanoq   saroy   kutubxonasida   ko’p   vaqtini   mutolaa   bilan   o’tkazar   edi
Tarixchi Mirza Aziz bo’lsa qo’lyozmalardan tez-tez foydalanib turgan. U “Qo’qon
xonligi   tarixi”   nomli   katta   hajmdagi   kitobni   tuzgan,   unda   Markaziy   Osiyo
davlatlari va mo’g’ullar  davlati tarixiga oid ma’lumotlar  ham qamrab olingan edi
Qo’qon xonlarining qo’lyozma kitoblardan iborat kitob omborlari va kutubxonalari
haqidagi   ba’zi   bir   ma’lumotlar   rus   qo’shinining   1875   yilgi   Qo’qon   xonligiga
istilochilik  yurishi   ishtirokchilari  xotiralarida   uchraydi.  Xususan   mazkur   yurishda
qatnashgan   A.L.Kunga   qo’lyozmalar   va   boshqa   madaniy   boyliklarni   yig’ish
topshirilgan.
            Rus hokimyati vakillari Ko’qon xonlari Xudoyorxon va Mallaxon saroyida
xizmat   qilgan   Mirzaolim   Mushrifdan   50   ta   qo’lyozma   kitob   topib   berishni   talab
qiladi.   Ammo   u   axtarib,   topib   berolmaydi,   vahshat-dag’dag’a   xaddan   oshib
ketgach,   nixoyat   10   ta   kitob   berib   qutuladi   [12:   332-b].   Mirzaolim   Mushrif   ham
Xudoyorxon   saroy   kutubxonasining   kitobdori   bo’lgan   bo’lishi   mumkin.
58 Chor Rossiyasining  O’rta Osiyoga istilochilik yurishlari davrida ruslar tomonidan
Qo’qon   xoni   saroyidagi   kutubxonadan   103   ta   qo’lyozma   olingan   bo’lib,   ular
asosan arab tilidagi diniy kitoblar (Qur’on nusxalari, payg’ambarlar, avliyolarning
hayoti va faoliyatiga bag’ishlangan kitoblar, musulmonlar rivoyatlari, to’plamlari)
edi. Kitoblar orasida falsafa, mantiq, grammatika va notiqlik san’atiga, tibbiyotga
doir   qo’lyozmalar   (masalan,   “Bahr   al-javohir”   yoki   Otabib   Xorzaning   “Marvarid
dengizi”),   15   nomdan   ortiq   fors   tilidagi   asarlar,   musulmon   qonunchiligi,   tarixiy
mazmundagi “Tuhfat ul-xoniy” (Muhammad Rahimxon hukmronligi tarixi), Jigan
Lodining   “Tarixi   Jahongiri”,   Shohruh   davridan   tortib   Xudoyorxon   davrigacha
bo’lgan   Farg’ona   hamda   Qo’qon   xonligi   tarixiga   doir   kitoblar   bo’lgan.   Kitoblar
orasida   shuningdek   “Tavorixi   Shoxruxiy”,   “Tarixi   Muqimxoniy”,   “Jaxonnoma”,
“Rashaxot”, “Rashonax ul-funun” kabi ko’plab noyob qo’lyozma asarlar ham bor
edi.   Ularning   barchasi   Rossiyaga   olib   ketilgan   va   Imperator   xalq   kutubxonasi
(bugungi   Rossiya   Milliy   kutubxonasi)ga   topshirilgan.
1897   —   yilda   rus   tadqiqotchisi   K.G.Zaleman   Qo’qonga   kelib   Xudoyorxon
kutubxonasini   izlashga   kirishadi.   U  xon   kutubxonasining   sobiq  saqlovchisi   mulla
Sarimsoqxo’ja bilan uchrashib, 3-4 qo’lyozma oladi. O’shga borib, uyezd sudyasi
D.M.Gramenitskiy   bilan   yaqindan   tanishadi.   Gramenitskiy   Zalemanga   Osiyo
muzeyi uchun o’zining sharq qo’lyozmalari kolleksiyasini topshiradi. Mahalliy rus
olimlari   Nalivkin   va   Vyatkindan   ham   qo’lyozmalar   kollektsiyasini   oladi.
K.G.Zaleman   yana   96   qadimiy   qo’lyozmani   qo’lga   kiritadi.   Safari   paytida   u
shunday xulosaga keladi: “O’rta Osiyo qadimiy nodir qo’lyozmalar makoni ekan.
Bundan keyin olimlar ishtirokida ko’plab ilmiy safarlar uyushtirib, qo’lyozmalarni
Peterburg   muzey   va   kutubxonalariga   yig’ib   olish   zarur”.
XX asrning boshida Qo’qon xonligi saroy kutubxonasi abgor holatga kelgan, uning
qo’lyozmalari   talon-taroj   qilinar,   aksariyati   bozorlarda   sotilar   edi.   1902   yilda
qo’lyozma   asarlarni   topish   va   o’rganish   maqsadida   Qo’qonga   kelgan   rus
sharqshunos   olimi,   akademik   V.V.Bartold   xon   saroy   kutubxonasini   ko’zdan
kechirib,   taassuf   bilan   shunday   yozgan   edi:   “Ayni   vaqtda   birorta   ham
qo’lyozmalarning   to’plamlari   mavjud   emas,   hatto   1897   yilda   K.G.Zaleman
59 kutubxona   kitobdori   Sarimsoqhojining   uyida   ko’rgan   Xudoyorxon
kutubxonasining   oz   sonli   qoldiqlari   ham   g’oyib   bo’lgan”.
Xonlikda   saroy   kutubxonasidan   tashqari,   masjid   va   madrasalar   qoshida   ham
kutubxonalar faoliyati yo’lga qo’yilgan edi. Bu xususida A.A. Semyonov shunday
yozadi:   Qo’qon   xonligining   Qo’qon,   Andijon,   Marg’ilon,   Namangan
shaharlaridagi   madrasalarda,   Buxorodagi   kabi   boy   bo’lmasa   ham,   har   holda
kutubxonalar   bor   edi”. 16
  Ushbu   kutubxonalar   vaqf   mulklaridan   keladigan
daromadlar,   shuningdek   davlatmand   kishilarning   hadyalari   hisobiga   boyitib
borilgan.   Sharq   qo’lyozma   asarlari   kutubxonasi   Andijon   begi   (Xudoyorxonning
o’g’li)   Nasriddinning   saroyida   ham   bo’lgan.   Shuning   uchun   ham   Qo’qon   yurishi
ishtirokchisi   A.L.Kun   1875   —   yili   mumkin   qadar   ko’p   kitob,   qo’lyozma   va
xujjatlar   yig’ish   maqsadida   Andijonga   kelgan.   Sharq   qo’lyozmalari   majmualari
Namangan,   Marg’ilon   beklari   hamda   boshqa   beklar   tomonidan   ham   tuzilgan.
Qo’qon xonligida kutubxonalarning faoliyati o’z navbatida xonlikda kitobat ishini
rivojlanishi bilan ham bog’liq edi. Avvalo xonlikda qog’oz ishlab chiqarish yo’lga
qo’yilgan,   xattotlikning   o’ziga   xos   maktabiga   asos   solingan.   Lavvoh,   mussavvir,
naqqosh,   sahhof   mehnati   bilan   qo’lyozma   kitoblar   yaratilgan   va   ular   xonlik
kutubxonalari   fondini   boyitib   borgan.   Chor   Rossiyasi   tomonidan   xonlik
tugatilganidan   so’ng   kutubxonalar   faoliyati   deyarli   to’xtab   qoldi.   Aksariyat
kutubxonalar talon-taroj qilinib, xorijdagi muzey va kutubxonalar eksponatidan joy
oldi.
16
16 
Mustaqil O’zbekiston tarixining dastlabki sahifalari: (Davriy to’plam) № 3 // Mas`ul muharrir: D.Alimova; - T.: 
―Sharq , 2020, - 220 bet‖ .
60                                                       II.Bobga xulosa
Xulosa   qilibaytganda   Qo‘qonda   bo‘lgan   voqyealardan   xabar   topgan   amir
Nasrullo   1842   yilning   kuzida   yana   Qo‘qonga   yurish   qildi,   ammo   bu   safar   unga
omad kulib  boqmadi. Muhammadalixon  davrida  yuzboshi   bo‘lgan  Musulmonquli
qipchoq   Nasrulloning   ishonchiga   kirib   Qo‘qonga   keladi   va   qo‘qonliklarni   taslim
bo‘lishga   ko‘ndirish   o‘rniga   bir   tan   –   bir   jon   bo‘lib   amir   Nasrulloga   qarshi
kurashga   chorlaydi.   Uning   maslahatiga   ko‘ra   Qo‘qonda   himoya   vositalari
kuchaytirildi.   Bir   oydan   ziyodroq   Qo‘qonni   qamal   qilgan   amir   Nasrullo   o‘ziga
qarshi   suiqasd   uyushtirilayotligi   hamda   xivaliklar   chegaraga   joylashgan   Buxoro
qishloqlariga   hujum   qilayotganligi   haqidagi   xabarni   olib   Buxoroga   qaytishga
majbur bo‘ldi.
Buxoroliklarning   ketishi   bilan   Qo‘qon   xonligida   bir   muddat   tinchlik   va
osoyishtalik   hukm   surdi.   Sheralixon   keksa   odam   bo‘lib   oqko‘ngil   va   muloyim
inson   edi.   Uning   davrida   barcha   davlat   lavozimlarini   qipchoqlar   egallab,   davlat
boshqaruvini   o‘z   qo‘llariga   oldilar.   Ammo,   1845   yilda   Buxoroda   bo‘lgan
Olimxonning o‘g‘li Murodxon (Qo‘qonda 11 kun xon bo‘lgan) amir Nasrulloning
yordami   bilan   Qo‘qonga   kelib   Sheralixonni   qatl   etadi   va   taxtni   egallaydi.   Bu
paytda   Namanganda   bo‘lgan   mingboshi   Musulmonquli   bu   voqyeadan   xabardor
bo‘lgach   Sheralixonning   besh   o‘g‘lidan   biri   Xudoyorxonni   olib   Qo‘qonga   keladi
hamda uni xonlik taxtiga o‘tqazadi (1845-1853, 1863, 1865-1875 yy.). 16 yoshga
kirgan   Xudoyorxonning   yoshligidan   foydalangan   Musulmonquli   mamlakatni
deyarli   o‘zi   boshqardi.   Xudoyorxonning   birinchi   xonligi   davrida   ikkita   kuch   –
o‘troq   aholi     va   ko‘chmanchi   turkiy   qabilalar   o‘rtasida   hokimiyat   uchun   kurash
xonlikning asosiy muammosiga aylandi.
61                                                         Xulosa
Umuman   olgan,   XIX   asrning   o‘rtalariga   kelib   Qo‘qon   xonligidagi   siyosiy
jarayonlar hamda ichki ahvol yanada og‘irlashgan edi. So‘nggi tadqiqotlarga ko‘ra,
buning   sababi   birinchidan,   o‘troq   aholi   ko‘chmanchi   va   yarim   ko‘chmanchi
bo‘lgan qipchoqlar hokimiyatni tan olmaganlar. Xonlik hududlaridagi ba’zi viloyat
hukmdorlari   Musulmonqo‘lga   qarshi   chiqdilar.   Ikkinchidan,     hokimiyatda   yuqori
mavqyeni   egallash   hamda   xonga   ta’sir   o‘tkazish   uchun   qipchoqlar   orasida   ham
o‘zaro   kurashlar   borardi.   Bu   kurashlarda   qipchoqlarning   qulon  urug‘idan   bo‘lgan
Musulmonquli ham faol ishtirok etgan.   Uchinchi     sabab esa, qipchoqlarning o‘troq
aholiga   nisbatan   yuritgan   siyosati   edi.   Qipchoqlar   o‘troq   aholiga   nisbatan
bepisandlik   nazari   bilan   qarab,   boshqa   elat   va   etnik   guruhlarni
kamsitganlar.   To‘rtinchidan   esa,   tashqi   omil   –   Rossiya   imperiyasining   asta-
sekinlik   bilan   xonlik   hududlariga   bostirib   kirishi   siyosiy   jarayonlarning   yanada
keskinlashuviga sabab bo‘lgan edi.
1852 yilga kelib, Musulmonquli  va qipchoqlarga qarshi  kurash uchun o‘troq
mulkdorlar   va   toshkentlik   zodagonlar   Xudoyorxon   atrofida   birlashdilar.   Bu
kuchlar   yordamida   Xudoyorxon   Musulmonqulini   1853   yilda   qatl   etib,   uning
tarafdorlarini   yo‘q   qilgani   bilan   taxt   uchun   kurashlarga   barham   bera   olmadi.
Bunday vaziyatda xonlikning ichki ahvoli og‘irlashib, u faol tashqi siyosatdan ham
ancha   orqada   qoldi.   1858   yilda   Sheralixonning   ikkinchi   xotinidan   bo‘lgan   o‘g‘li
Mallaxon Xudoyorxonni taxtdan ag‘darib, o‘zini xon deb e’lon qildi. Mallaxon va
Aliquli qirg‘iz boshchiligida yangidan tiklangan ko‘chmanchilar guruhi uzoq hukm
surmadi.   Aynan   shu   guruh   a’zolari   Mallaxonga   qarshi   til   biriktirib,   1863   yil     25
fevralda uni o‘ldirdilar. Taxtga esa Xudoyorxonning akasi Sarimsoqbekning o‘g‘li
Shohmurod   o‘tqazildi.   Lekin,   qo‘shin   boshliqlari   va   saroydagi   ko‘pchilik
amaldorlar unga qarshi fitna uyushtirib, Xudoyorxonga yana taxtga o‘tirishni taklif
etib, odam yuboradilar.
Bu payda Mallaxon o‘limini eshitgan Xudoyorxon Amir Muzaffarning ruxsati
bilan   Buxorodan   Jizzaxga   kelgan   edi.   Turkiston   hokimi   Qanoatshoh   yordamida
qo‘shin yig‘ib, 1863 yilning mart oyida Jizzaxdan Toshkentga kelgan Xudoyorxon
62 Qo‘qonga qarshi yurish uchun Toshkent qo‘shini bilan Xo‘jandga keladi. Bu orada
amir   Muzaffar   ham   Buxoro   lashkari   bilan   Xo‘jandga   keladi.   Xudoyorxon
Qo‘qonga   hujum   qilishni   rejalashtirayotga   paytda,   ya’ni,   1863   yilning   5   mayida
shahar   aholisi   unga   shimoliy   darvozalarni   ochib   berdilar.   Natijada   Qo‘qonda
qirg‘in   boshlanib,   Shohmurodxon   o‘z   tarafdorlari   bilan   Marg‘ilonga   qochdi.
Xudoyorxon ikkinchi marta (1863 y.) taxtni qo‘lga kiritdi.
Ammo, xonlikdagi qirg‘iz-qipchoqlar Koson va Chust  atroflarida qo‘zg‘olon
ko‘tardilar   va   To‘raqo‘rg‘onga   hujum   qildilar.   Ular,   hatto   Toshkent   atroflaridagi
qabila   boshliqlariga   noma   yuborib   madad   berishni   so‘radilar.   Oqibatda   Toshkent
atrofida   qozoqlar   qo‘zg‘olon   ko‘tarib,   Toshkentni   qamal   qildilar.   Xudoyorxon
tomonidan   yuborilgan   qo‘shinlar   bu   isyonlarni   bostirishga   muvaffaq   bo‘ldilar.
Ammo,   mag‘lubiyatga   uchragan   qirg‘iz-qipchoq   boshliqlari   taxt   uchun   kurashni
davom   ettirdilar.   Xususan,   Shodmonxo‘ja,   Said   Mahmudxonto‘ra,   Aliqulilar
Sulton Saidxon boshchiligida Marg‘ilon tomondan kelib Andijonni bosib oldilar va
uning   atroflaridagi   Baliqchi,   Quva,   Asaka,   Shahrixon,   O‘sh,   Poytug‘   mavzelarini
talon-taroj   qildilar.   1863   yil   26   aprelda   Sulton   Saidxonning   qo‘shini   Mingtutga
kelib,   Qo‘qonni     qamal   qildi.   Amir   Muzaffarning   Xudoyorxonga   yordami   tufayli
qirg‘iz-qipchoq   lashkari   Asaka   tomonga   ketib,   Qo‘rag‘ulcha   darasida   himoyaga
o‘tdi.   Qattiq   kurashlardan   so‘ng   1863   yilning   24   iyulida   Sulton   Saidxon   Qo‘qon
taxtini (1863-1865 yy.) egalladi. Xudoyorxon esa yana Buxoroga qochdi.
Xonlikdagi   ichki   nizolar   tashqi   dushmanlarga   nihoyatda   qo‘l   kelgan   edi.
Bunday   vaziyatdan   unumli   foydalangan   chor   Rossiyasi   qo‘shinlari   1864   yilda
Turkiston   va   Chimkentni   bosib   oldi.   1865   yil   bahorida   ular   Toshkentga
yaqinlashib,   Niyozbek   qal’asini   egalladilar.   Uzoq   qamaldan   so‘ng   17   iyunda
Toshkent egallandi.
Qo‘qondagi sarosimaliklardan foydalangan Xudoyorxon 1865 yilning yozida
amir   qo‘shinlari   yordamida   so‘ngi   marta   Qo‘qon   taxtini   qo‘lga   kiritdi.   Shundan
so‘ng   u   amirning   talablariga   boshqa   itoat   etmay   qo‘ydi.   Xudoyorxon   1867   yil
yanvar oyida Rossiya bilan savdo bitimini, 1868 yil 13 fevralda Qo‘qon va Rossiya
shartnomasini   imzoladi.   Xudoyorxon   1868-1873   yillar   oralig‘ida   Rossiya   bilan
63 munosabatlarini   yaxshilash   maqsadida   Toshkentga   ko‘plab   sovg‘a-   salomlar
yubordi.   Shuningdek,   Rossiya   savdogarlari   uchun   qulay   shart-sharoitlar   yaratib
berdi. Natijada Qo‘qon xonligi amalda Rossiyaning vassaliga aylanib qoldi.
Xonlik hududida hukm surgan nisbiy osoyishtalik 1873 yilgacha davom etgan
bo‘lsa ham, hukmdor, uning yaqinlari va mahalliy hokimlarning jabr-zulmi hamda
qirg‘iz-qipqoqlarning   qayta   bosh   ko‘tarishi   natijasida   bu   yerlarda   o‘zaro   nizolar,
xalq chiqishlari boshlandi. Hususan,  1873 yilda Po‘latxon (asli  ismi  Mulla Ishoq  
Hasan o‘g‘li) qirg‘izlar tomonidan xon qilib ko‘tarilib, u boshchiligida qo‘zg‘olon
ko‘tarildi.   Saroydagi   nufuzli   amaldorlardan   biri   Abdurahmon   oftobachi
Xudoyorxonni taxtdan ag‘darish va uning o‘g‘li Sayid Nasriddinbekni xon taxtiga
o‘tqazish maqsadida Po‘latxon bilan til biriktirdi va O‘rdada isyon ko‘tardi. Sayid
Nasriddinbek   Abdurahmon   oftobachi   ko‘magida   xon   deb   (1875-1876yy.)   e’lon
qilindi. Xudoyorxon Nasriddinbek foydasiga taxtdan voz kechib, avval, Xo‘jandga,
undan Toshkentga qochdi.
Nasriddinbekning   hokimiyat   tepasiga   kelishi   ham   mamlakatdagi   siyosiy
vaziyatning   keskinligini   bartaraf   eta   olmadi.   Buni   tushunib   yetgan   Abdurahmon
oftobachi   xonlik   aholisini   Rossiyaga   qarshi   kurashga   safarbar   qilmoqchi   bo‘ldi.
Ammo,   ruslarning   qattiq   qarshiligiga   duch   kelib   Mahram   yaqinidagi   jangda
ulardan   yengildi.   Po‘latxon   ham   ruslarga   qarshi   kurashish   maqsadida   Qo‘qonga
hujum qilmoqchi bo‘lib turgan vaqtda, ya’ni, 1875 yil 25 sentyabrda Nasriddixon
Rossiya   imperiyasi   hukumati   bilan   bitim   tuzdi.   Bu   xabar   tezda   butun   Qo‘qonga
yoyilib   aholi   yana   isyon   ko‘tardi   va   O‘rdaga   hujum   qildi.   Nasriddinxon   taxtni
tashlab   Xo‘jandga   qochdi.   Marg‘ilonda   Rossiya   imperiyasi   askarlariga   qarshi
aholini safarbar qilayotgan Po‘latxon qo‘shiniga shaharliklar, madrasa talabalari va
ko‘chmanchi aholi vakillari kelib qo‘shildi. Ularga qo‘zg‘olon vaqtida bosqinchilar
bilan hamkorlik qilgan qishilar va xon oilasi vakillarini qatl etish buyurildi.
Bu   paytda     Namanganda   bo‘lgan   Skobelev   Rossiya   imperiyasining
topshirig‘iga   asosan   1876   yil   fevralida   Qo‘qon   xonligini   butunlay   bosib   olishga
kirishdi. Abduraxmon oftobachi va Po‘latxon qo‘lga olindi. Abduraxmon oftobachi
Rossiyaning   Yekaterinoslav   guberniyasiga,   Nasriddinxon   esa   Vladimir
64 nuberniyasiga surgun qilindi. Shu tariqa, 1876 yil 19 fevralda 150 yildan ko‘proq
hukm   surgan   Qo‘qon   xonligi   tugatilib,   uning   hududlari   Rossiya   imperiyasi
tomonidan bosib olindi va uning o‘rniga Farg‘ona viloyati tashkil etildi.
 
 
65                                Foydalanilgan adabiyotlar
1. Mirziyoyev Sh.M. “Tanqidiy tahlil, qat’iy tartib-intizom va shaxsiy javobgarlik
har   bir   rahhar   faoliyatining   kundalik   qoidasi   bo‘lishi   kerak”.   O‘zbekiston
Respublikasi Vazirlar Mahkamasining 2016-yil yakunlari va 2017 yil istiqbollariga
bag‘isiilangan   majlisidagi   O‘zbekiston   Respublikasi   Prezidenti   nutqi.   Xalq   so‘zi
gazetasi, 2017-yil 16-yanvar, №11.
2. Mirziyoyev Sh.M. “Buyuk kelajaginiizni mard va oliyjanob xalqimiz bilan birga
quramiz”. O‘zbekiston, 2017-yil.
3.   O‘zbekiston   Respublikasini   yanada   rivojlantirish   bo‘yicha   harakatlar
strategiyasi.   O‘zbekiston   Respublikasi   Prezidentining   farmoni.   O‘zbekiston
Respublikasi qonun hujjatlari to‘plami, 6-son, 70-modda. 2017-yil.
4.   Mirziyoyev   Sh.M.   “Qonun   ustuvorligi   -   inson   manfaatlarini   ta’minlash
taraqqiyoti va xalq farovonligining garovi. “O‘zbekiston”, 2017-yil.
5 .   Ahmedov   Bo’riboy.   Tarixdan     saboqlar:   Oliy   va   o’rta   maxsus   o’quv   yurtlari
tarix   fakultetlari   uchun   qo’llanma.-Mas`ul   muharrir   H.Ziyoev.   -T.:   O’qituvchi,
2023, -432 bet.
6.   Axmedov   B.   O’zbekiston   tarixi   manbalari   (Qadimgi   zamon   va   o’rta   asrlar):
Tarix mualimlari, talabalar va yuqori sinf o’quvchilari uchun qo’llanma. – T.:
―O’qituvchi , 2021, - 352 bet.‖
7.   Azamat   Ziyo.   O’zbek   davlatchiligi   tarixi:   (Eng   qadimgi   davrdan   Rossiya
bosqiniga   qadar)   //Mas`ul   muharrir:   B.Ahmedov.   –T.:   ―Sharq ,   2000,   -368	
‖
bet. 
8.   Mustaqil   O’zbekiston   tarixining   dastlabki   sahifalari:   (Davriy   to’plam)   №   3   //
Mas`ul muharrir: D.Alimova; - T.: ―Sharq , 2020, - 224 bet.	
‖
9   .   Bichurin   N.YA.   Sobranie   svedeniy   o   narodax   obitavshix   v   Sredney   Azii   v
drevnie vremena. V 3-x tomax. M – L.; 2015-1953. 
10. Axmedov, L. Qo‘qon xonligi tarixi – Toshkent: Fan nashriyoti, 1996.
11.   Bartol’d,   V.   V.   Turkiston   mongollar   istilosi   davrida   –   Toshkent:   Sharq
nashriyoti, 2003.
66 12. Abdurahmonov, A. O‘zbekiston tarixi qadim zamonlardan to hozirgi kungacha
(2-jild) – Toshkent: O‘zbekiston Milliy Ensiklopediyasi, 2000.
13.   Ziyayev,   H.   Qo‘qon   xonligi:   ijtimoiy-siyosiy   va   madaniy   hayot   –   Toshkent:
Fan, 1985.
14. Holiqov, M. O‘zbekiston madaniyati tarixi – Toshkent: O‘qituvchi, 1992.
15. Saidov, A. O‘zbekistonning madaniy merosi: Qo‘qon xonligi davridagi san’at
va adabiyot – Toshkent: Ma’naviyat, 2010.
67

qabul qilingandan so'ng yuklangan

Купить
  • Похожие документы

  • Yangi davrda Janubiy Afrikada Xalqaro raqobat mavzusida kurs ishi
  • Mirzo Ulugʻbeknig hayoti va faoliyati mavzusida kurs ishi
  • Zigmund Freyd psixoanalizni oʻtkazish boʻyicha maʼruzalar asari 26
  • Turizm” atamasi tushunchasi va uning shakllanish jarayoni 26
  • Tarixi Rashidiy

Подтвердить покупку

Да Нет

© Copyright 2019-2026.

  • Инструкция по снятию с баланса
  • Контакты
  • Инструкция использования сайта
  • Инструкция загрузки документов
  • O'zbekcha