XIX asr oxiri – XX asr boshlarida Turkiston o‘lkasida sanoat korxonalari

 MUNDARIJA:
KIRISH …………………………………………………………………………..
I.BOB.TURKISTON O‘LKASIGA KIRIB KELGAN RUS VA CHET EL 
SANOATCHILARINI HAR TOMONLAMA QO‘LLAB-
QUVVATLANISHI………………………………………………………………
1.1.Sanoat korxonalari bilan bir qatorda bosmaxonalar ham paydo bo‘lishi……. 
1.2.Turkiston o‘lkasigi sanoat korxonalari, ustaxonalari va boshqa yuzaga kelishi..
1.3.Turkistonda chorizmning siyosiy va iqtisodiy zulmiga qarshi harakatlar……..
II.BOB. „TURKISTON O'LKASINI BOSHQARISH TO'G'RISIDAGI NIZOM" 
BO'YICHA TURKISTONNING VILOYATLARGA BO'LINISHI…………….
2.1.Turkiston o'lkasida Rossiya hukmronlik qilgan yillarda qonun loyihalari doimo 
to'ldirib, o'zgartirilishi………………………………………………………………
2.2.Rossiya Turkistonni qisqa muddatda o'z sanoati uchun xom ashyo manbaiga 
aylanishi…………………………………………………………………………..
2.3.O`rta Osiyo harbiy sanoat qo`mitasining samarali ish olib borishi……………….
Xulosa……………………………………………………………………………..
Foydalanilgan adabiyotlar………………………………………………………… KIRISH
Rossiya   imperiyasi   bosqinchilik   siyosatining   asosiy   maqsadi   Turkiston   o‘lkasi
boyliklarini   talash,   uni   paxta   monopoliyasiga   aylantirish   va   Rossiyada   ishlab
chiqarilayotgan mahsulotlar uchun yangi bozor tashkil etishdan iborat edi.
Rossiya hukumati Turkiston o‘lkasini bosib olgan yerlarida shu siyosatni zudlik
bilan amalga oshira boshladi. Ayniqsa bu sanoat sohasida yaqqol ko‘zga tashlandi.
Chor hukumati Turkiston o‘lkasiga kirib kelgan rus va chet  el sanoatchilarini xar
tomonlama qo‘llab-quvvatladi 1
.
Turkiston o‘lkasining boy zaxiralari rus tadbirkorlarini esankiratib qo‘ydi. 1866
yilda   Moskva   universiteti   qoshida   Moskva   qishloq   xo‘jalik   jamiyati   va
tabiatshunoslik ishqibozlari jamiyatining majlisi bo‘lib o‘tdi. Unda savdo va sanoat
vakillari   ishtirok   etdi.   Ushbu   jamiyatning   raisi   I.N.Shatilov   savdo   va   sanoat
namoyondalarining   rus   qo‘shinlarining   boshlab   bergan   ishini   oxirigacha
yetkazishlari   kerakligini,   ya’ni   Rossiya   uchun   O‘rta   Osiyo   ahamiyatini
mustahkamlash zarurligini uqtirdi 2
.
Rossiya   imperiyasi   rus   tekstil   sanoati   uchun   Turkiston   paxtasi ni   qo‘lga
kiritishni   azaldan   orzu   qilib   kelgan   edi.   O‘lkada   yetishtiralayotgan   paxta
Amerikadan Rossiyaga keltirilayotgan paxtadan ancha arzonga tushar edi.
Chor   hukumatini   mahalliy   paxta   navlari   qoniqtirmadi.   Ular   paxtadan   yana
ko‘proq daromad olish va uning navlarini ko‘paytirish maqsadida o‘lkada amerika
paxta navini o‘zlashtirishga kirishdi 3
.
Chor   Rossiyasi   dastlabki   yilardanoq   paxtadan   yaxshi   daromad   ola   boshladi.
Shuning   uchun   ham   ular   paxta   masalasiga   juda   katta   e’tibor   bergan.   Hatto   rus
matbuotida 4
: «Turkiston o‘lkasining tugamaydigan boyligi bu paxta va ipak bo‘lib,
ular   hozir   yaxshi   rivojlanmagan   bo‘lsada,   aql-idrok   bilan   ish   tutilsa   Rossiyaning
1
  Mirziyoev Sh.M. Buyuk kelajagimizni mard va olijanob xalqimiz bilan quramiz. – T.:O‘zbekiston, 2017. 
2
  . Н.А. Маева «Туркестанская выставка 1886 года» – Ташкент : Типолитография С. И. Лахтина.
3
  Традиционная пища как выражение этнического самосознания. М ., 2001. 
4
  Ismoilova J. XIX asr II yarmi-XX asr boshlarida Toshkentning yangi shahar qismi tarixi — T., 2004.
II.Илмий адабиётлар fabrikalari paxta va ipak bilan ta’minlanadi» deb bejiz aytilmagan edi. Yana chor
hukumati   chet   eldan   olinadigan   paxtaga   boj   solgan   bo‘lsa,   Turkiston   o‘lkasidan
olinadigan paxtaga boj solmadi. Paxtadan olinadigan daromadni qanday bo‘lishini
hisobini qilgan rus sanoatchilarida katta-katta paxta plantatsiyalari paydo bo‘ldi.
Toshkent   shahrining   «yangi»   qismi   Turkiston   o‘lkasining   iqtisodiy   markaziga
aylandi   va   dastlabki   yevropa   tipidagi   sanoat   korxonalari   aynan   shu   yerda   tashkil
topdi.
Paxtadan   mo‘may   daromad   olishni   mo‘ljallagan   rus   tadbirkorlari   zudlik
bilan   paxta zavod lari barpo etishga harakat qildilar.
Ma’lumki, paxta tub aholi tomonidan oddiy usul – chig‘iriq yordamida tozalanar
edi. Bu og‘ir, ko‘p vaqtni oladigan mehnat edi. Masalan, bir ishchi bir pud g‘o‘zani
ikki   kun   tozalardi,   ya’ni   birinchi   kuni   chanoqdan   paxtani   ajratsa,   ikkinchi   kuni
paxta   tolasini   chigitdan   chig‘iriq   orqali   ajratgan.   Shu   tariqa   ikki   kunda   bir   pud
g‘o‘zadan   8-9   funt   toza   tola   olinardi.   Agar   shu   hisobdan   keladigan   bo‘lsak,
mardikorning   oilasi   hosilning   o‘ndan   bir   qismini   uzluksiz   mehnat   qilib   2-3
oydagina   uddalar   ekan.   Bundan   tashqari   mahsulot   ishlab   chiqarishdan   tashqari
uning ustiga katta ustama xarajat qo‘shilishi ham bor edi.
Qayta   ishlashning   mahalliy   usuli   o‘lkada   paxtachilik   rivojlanishiga   katta
to‘sqinlik   qilardi.   Paxta   tozalash   zavodlarining   paydo   bo‘lishi   ushbu   sohaning
rivojiga   o‘z   ta’sirini   o‘tkazdi.   Zavodlarda   paxta   xom   ashyosini   qayta   ishlash
asosan paxta tolasini chigitdan ajratish va qulay shaklda presslashdan (toylashdan)
iborat edi.
Birinchi   paxta   tozalash   zavodi   Toshkentda   1879   yilda   S.I.   Nazarov   tomonidan
qurildi.   Keyinchalik   S.I.   Laxtin,   M.I.   Nikiforov   va   boshqa   sanoatchilarning
zavodlari   ham   ishga   tushdi.   Ular   orasida   Yu.   Davidov   va   Katta   Yaroslav
Manufaktura   savdo-sanoat   shirkatining   paxta   tozalash   zavodlari   eng   katta   sanoat
korxonalaridan   hisoblangan.   Shuni   ta’kidlash   joizki   paxta   tozalash   zavodlarining
ba’zilari paxta hosili bo‘lmagani sababli muntazam ravishda faoliyat ko‘rsatmagan.
Paxta tozalash zavodidagi ish jarayoni quyidagi tartibda olib borilgan: masalan,
S.I.   Nazarov   zavodida   110   arrali   6   jin   (paxta   tozalaydigan   mashina)   mavjud   edi. Har bir jin mahsuldorligi bir arraga sutkasiga 3 pud paxta hisobidan to‘g‘ri kelardi.
Jin bug‘da, arra esa qo‘lda harakatga keltirilgan. Zavodda hammasi bo‘lib 12 kishi
ishlar, ya’ni har jarayonga 6 tadan odam to‘g‘ri kelgan. Zavod jihozlari asta-sekin
takomillasha   borgan.   Jinlar   miqdori   va   paxtani   pnevmatik   (siqilgan   havo   bilan
ishlaydigan)   usulida   uzatish   bo‘yicha   texnik   jihoz   ortib   bordi.   Qo‘l   va   vintli
(parrakli)   toylash   ishchi   kuchini   ko‘p   talab   qilgani   sababli   mexanik   dvigatellar
yordamida   harakatga   keluvchi   gidravlik   uskunalar   bilan   almashtirildi.   Bular
barchasi paxta tozalash zavodlari ishlab chiqaradigan mahsulot hajmini oshirdi.
1885 yilda 130 ishchi ishlaydigan besh paxta tozalash zavodida 311 928 rublga
mahsulot   ishlab   chiqarilgan   edi.   Keyinchalik   savdo-sanoat   shirkatlari   tomonidan
qurilgan   zavodlar   paydo   bo‘ldi.   Ular   orasida   Katta   Yaroslav   Manufakturalari   va
O‘rta Osiyo savdo-sanoat shirkatlari bor edi.
1893 yil ma’lumotlari bo‘yicha 8 zavodda hammasi bo‘lib 1 663 400 rublli 263
400 pud paxta tozalangan.
Shaharga   1898   yil   A.D.   Ryadov   momiq   (paxta)   fabrikasi   ochildi.   U   eski
uvadalarni   va   paxta   tozalash   zavodi   chiqindilarini   tozalash   bilan   shug‘ullanardi.
Bundan   tashqari   bu   yerda   paxtaning   amerika   navidan   momiq   va   tuya   juni   qayta
ishlangan. Zavod oboroti yiliga 20 ming rublni tashkil etgan.
Paxta zavodlaridan tashqari  shaharda   yog‘  ishlab chiqaruvchi  zavod larga  ham
asos solindi. Birinchi yog‘ zavodi 1872 yil S.I. Krauze tomonidan ochilib, bu yerda
kunjutdan tashqari yong‘oq va o‘rik moylari ham ishlab chiqilgan. O‘zining arzon
narxi   va   sifati   bilan   kunjut   yog‘i   boshqa   pista   va   ko‘knoridan   tayyorlanadigan
yog‘larni sotuvdan siqib chiqardi.
Yog‘   asosan   paxta   chigiti,   kunjut,   zig‘ir   va   boshqa   mahsulotlardan   olinardi.
Bunday zavodlar soni ko‘payib bordi. Shunday zavodlardan birida 1888 yilda 500
pud zig‘ir, 300 pud kunjut, 100 pud kanop, 300 pud paxta yog‘i ishlab chiqarilgan.
Ishlab   chiqarilgan   mahsulot   nafaqat   Toshkent   shahrida   balki   Samarqand   va
Farg‘ona   shaharlariga   xam   jo‘natilgan.   Bu   zavodlar   urug‘   tozalovchi   mashinalar,
linterlar,   presslar,   elevator,   kunjara   kesadigan   mashinalar   va   h.k.lar   bilan
jihozlangan. 1873 yilda shaharning «yangi» qismida Pavel Gurdega tegishli to‘quv fabrikasi
ishga   tushdi.   U   yerda   60   dastgoh   o‘rnatilgan   bo‘lib,   unda   6   rus   va   54   o‘zbek
xizmat   qilardi.   Fabrikada   xomashyo   o‘rnida   Toshkent,   Qo‘qon   va   Buxorodan
keltirilgan kalavalardan (pryaja) foydalanilardi. Undan 250 arshin to‘rvabop mato
tayyorlanib, Turkiston harbiy okrugi indentant boshqarmasiga topshirilgan. I.BOB.TURKISTON O‘LKASIGA KIRIB KELGAN RUS VA CHET EL
SANOATCHILARINI HAR TOMONLAMA QO‘LLAB-QUVVATLANISHI
1.1.Sanoat korxonalari bilan bir qatorda bosmaxonalar ham paydo bo‘lishi 
Sanoat   xalq   xo jaligining   muhim   sohasi   va   xalq   xo jaligining   jamiyat   ishlabʻ ʻ
chiqaruvchi   kuchlari   taraqqiyoti   darajasiga   hal   qiluvchi   ta sir   ko rsatadigan	
ʼ ʻ
yetakchi   tarmog i   hisoblanadi.   Sanoatning   o zi   uchun   hamda   xalq   xo jaligining	
ʻ ʻ ʻ
boshqa   sohalari   uchun   mehnat   qurollari   va   boshqa   mahsulotlar   ishlab   chiqarish,
shuningdek,   xom   ashyo,   yoqilg i   qazib   olish,   energiya   ishlab   chiqarish,   yog och	
ʻ ʻ
tayyorlash,   sanoatda   yoki   qishloq   xo jaligida  olingan   mahsulotlarga   ishlov  berish	
ʻ
va   ularni   qayta   ishlash   bilan   band   korxonalar   (fabrikalar,   zavodlar,
elektrostansiyalar,   shaxtalar,   konlar   va   boshqalar)   majmui.   Sanoat   XVIII   asr
boshidan   manufaktura   ko rinishida   rivojlandi,   XIX   asrning   2-   yarmidan   mashina	
ʻ
industriyasi   taraqqiy   etdi.   O zbekiston   hududida   sanoat   taraqqiyoti   ildizini   uzoq	
ʻ
tarixga ega bo lgan hunarmandchilik tashkil etgan. Samarqand, Buxoro, Urganch,	
ʻ
Toshkent,   Qo qon,   Marg ilon,   Namangan,   Andijon   kabi   shaharlarda   mayda   va
ʻ ʻ
yirik   hunarmandchilik   rivoj   topdi.   O zbekistonda   haqiqiy   ma nodagi   sanoatning	
ʻ ʼ
paydo   bo lishi   XIX   asrning   2-yarmiga   to g ri   keladi.   O rta   Osiyoning   chor	
ʻ ʻ ʻ ʻ
Rossiyasi tomonidan bosib olinishi natijasida o lkaga rus sanoatchilari va Rossiya	
ʻ
kapitali   ham   kirib   keldi   va   xom   ashyoga   birlamchi   ishlov   beradigan   sanoat
tarmoqlari   (paxta   tozalash,   vino,   aroq,   konserva,   paxta   moyi   zavodlari)   paydo
bo ldi va O zbekistonda sanoat Rossiya sanoati va iqtisodiyoti bilan bog liq holda	
ʻ ʻ ʻ
rivojlandi  
Rossiya hukumati Turkiston o‘lkasini bosib olgan yerlarida shu siyosatni zudlik
bilan amalga oshira boshladi. Ayniqsa bu sanoat sohasida yaqqol ko‘zga   tashlandi.
Chor hukumati Turkiston o‘lkasiga kirib kelgan rus va chet  el sanoatchilarini har
tomonlama   qo‘llab-quvvatladi.   Toshkent   shahrining   “yangi”   qismi   Turkiston
o‘lkasining   iqtisodiy   markaziga   aylandi   va   dastlabki   yevropa   tipidagi   sanoat
korxonalari   aynan   shu   yerda   tashkil   topdi.   Turkiston   o‘lkasida   ishlab   chiqarilgan
ipak tolasi qadimdan mashhur bo‘lib kelgan. Unga talab hatto Yevropa bozorlarida
ham kuchli bo‘lgan. Chor hukumati paxta bilan birgalikda ipakchilikka ham katta e’tibor   bergan   va   undan   yaxshigina   daromad   olgan.   Mahalliy   aholi   bu   ish   bilan
azaldan   shug‘ullanib   kelgani   va   tutzorlarning   ko‘pligi   ipakchilikni   rivojlanishini
ta’minlagan. Bu davrda charm ishlab chiqarish ham ancha takomillashdi, tub aholi
esa   bu   ish   bilan   azaldan   qo‘lbola   usulda   shug‘ullanib   kelgan.   Dastlabki   yevropa
tipidagi   ko‘n   zavodi   1868   yilda   Salor   bo‘yida   M.A.Xludov   tomonidan   qurilgan.
1877   yilda   Kunaysev   tomonidan   ham   ko‘n   zavodi   qurildi.   Keyinchalik   yana   bir
nechta   ko‘n   zavodlariga   asos   solindi.   Turkiston   o‘lkasiga   rus   hamda   chet   el
kapitalining   kirib   kelishi   sanoat   ishlab   chiqarishining   turli   sohalarining   paydo
bo‘lishiga   olib   keldi.   Rus   sanoatchilarining   ishtahasi   ochilib   ketdi.   Ular   nafaqat
sanoatning   bir   turi,   balki   bir   necha   turi   bilan   shug‘ullana   boshladilar,   ya’ni   bir
necha   zavod   va   fabrikalarga   egalik   qildilar.   Sanoat   korxonalari   bilan   bir   qatorda
bosmaxonalar   ham   paydo   bo‘la   boshladi.   Birinchi   bosmaxona   harbiy   ma’muriyat
tomonidan   1868   yilda   qurilgan   edi.   XIX   asr   oxirlarida   O.A.Porsev   va   aka-uka
Kamenskiylar   I.I.Kostelov,   V.Ilin,   P.F.Britdenbax   va   boshqa   tipolitografiyalari
ishga   tushdi.   1895   yilda   2   tipografiya   va   3   litografiya   faoliyat   ko‘rsatgan.   Bu
vaqtga   kelib   pishiq   g‘isht   ishlab   chiqarish   sohasi   ham   ancha   rivojlangandi.   1877
yilda V.V.Makarov va S.K.Yanchevskiyning g‘isht zavodi qurilgan bo‘lib, u 1882
yilda 2 100 ming dona g‘isht ishlab chiqargan. Bu zavodlarda 2 usta va 61 ishchi
ishlagan.   O‘lkada   darmana   (santonin)   urug‘idan   darmana   yog‘i   olinadigan   zavod
ochilishi katta ahamiyat kasb etdi. Bunday birinchi zavod 1884 yilda Chimkentda
ochildi.   Gijja   tushirishda   darmana   eng   yaxshi   dori   hisoblanadi.   Bu   o‘simlik
butalari jahon bo‘yicha faqat Chimkent va Avliyootadagina saqlanib qolgan. 1886
yilda   N.Nikitin   Beshyog‘och   va   Salor   ariqlari   yoqasidagi   Qumbegi   degan   aholi
yo‘q   joyda   shunday   zavod   ochgan.   Bu   mahsulot   xorijga,   jumladan   Yaponiya,
Italiya, Germaniya, ayrimlari Janubiy Amerikaga jo‘natilgan. Shuningdek, tamaki
va papiros ishlab chiqaruvchi fabrika faoliyat ko‘rsatgan. Birinchi tamaki fabrikasi
1877 yilda Pervushin tomonidan ochilgan.
1.2.Turkiston o‘lkasigi sanoat korxonalari, ustaxonalari va boshqa yuzaga
kelishi Rossiya   Toshkentni   bosib   olgan   dastlabki   yillarda   shaharning   “yangi”   qismida
oziq-ovqat sanoati korxonalari paydo bo‘lgan. Masalan, 1868 yilda I.I. Pervushin,
I.I.Kuznetsovga   qarashli   spirt   zavodlari   ishlay   boshlagan.   Toshkent,   Samarqand,
Xo‘jand   spirt   zavodlarida   xomashyo   sifatida   uzum,   mayiz   va   bug‘doy   unidan
foydalanganlar.   Turkiston   o‘lkasining   iqlimi   va   u   yerda   yetishtirilayotgan
mevalarning ko‘pligi aroq, vino kabi sanoat korxonalarining paydo bo‘lishida katta
rol o‘ynadi. Ayniqsa bu yerdagi uzum va turli mevalarning serhosilligi va arzonligi
bu sanoat korxonalarining rivojlanishiga katta imkoniyatlar yaratdi. Tub aholi vino
ishlab   chiqarish   bilan   shug‘ullanmagan.   Qo‘qon   xonligi   davrida   vino   ishlab
chiqarish   bilan   asosan   yaxudiylar   shug‘ullanganlar.   Ular   musulmonlar   qonunidan
qo‘rqib,   bu   ishni   yashirincha   bajarganlar.   Vino   ishlab   chiqarish   jarayoni   oddiy
qo‘lbola usulida bajarilgan. Vino zavodlarining paydo bo‘lishi mahalliy vino ishlab
chiqarishni to‘xtashiga olib keldi. Bunday aroq, vino va pivo zavodlarining ishga
tushirilishi sanoat ishbilarmonlariga katta daromad keltirgan bo‘lsa, mahalliy aholi
hayotiga   salbiy   ta’sir   ko‘rsatdi.   Ma’danli   suv   ishlab   chiqarish   ham   korchalonlar
e’tiboridan   chetda   qolmagan.   Bunday   xildagi   birinchi   korxona   1877   yilda
ochilgan.   Ishlab   chiqarish   hajmi   7   040   rublni   tashkil   etgan.   Bundan   tashqari
birinchi qandolat fabrikasi 1887 yilda ochilgan. U Glinka Yanchevskiyga qarashli
bo‘lgan. 1893 yilda uning mahsuloti  10 200 rublga yetgan. 1898 yilda uning 4 ta
qandolat   fabrikasi   ishlab   turgan.   Konfet   tayyorlashga   ketadigan   un,   meva   kabi
mahsulotlardan   tashqari   mahsulotlar   xomashyo   sifatida   Riga,   Moskva   va
Varshavadan   olib   kelingan.   Fabrikada   karamel,   monpasye,   marmelad,   pryanik,
murabbo,   qand,   quritilgan   turshak   va   boshqa   mahsulotlar   tayyorlangan.
Keyinchalik   T.Z.Genel,   D.R.Ustanin,   S.Proxovskiy   va   boshqalarning   qandolat
korxonalari paydo bo‘ldi. Bu davrda non, kulcha ishlab chiqaradigan korxonalarga
ham   asos   solindi.   Fabrika-zavod   sanoati   bilan   bir   qatorda   turli   ustaxonalar:
etikdo‘zlik,   chilangarlik,   duradgorlik,   g‘isht   teruvchilik   va   h.k.   ham   faoliyat
ko‘rsatgan. 1886 yilgi ma’lumotlar bo‘yicha ustaxona va korxonalarning umumiy
mahsuloti   186086   rublni   tashkil   etgan.   Ularda   677   ishchi   band   bo‘lgan.   Miqdor
bo‘yicha   birinchi   o‘rinda   izvoshchilar   turgan   (164).   Ulardan   keyin   chilangarlar (141), novvoylar (43), tikuvchilar (36), bulkachilar (20), aravakashlar (20) turgan.
Eng   ko‘p   ishlaganlar   misgarlar   (1680   rubl)   bo‘lgan,   ikkinchi   o‘rinda   chilangarlar
(33   744   rubl)   turgan,   uchichi   o‘rinni   etikdo‘zlar   (4   000   rubl)   egallagan.
Sanoatchilar   va   ustalar   quyidagi:   paxta   ishlovi,   jun   ishlovi,   ipak   ishlovi,   kanop,
kanoptola   ishlovi,   aralash   mahsulot   tayyorlash,   qog‘oz   va   matbaa   mahsulotlari,
yog‘och, ma’dan ishlovi, hunarmandchilik anjomlari va qurollari ishlab chiqarish,
oziq-ovqat   mahsulotlari,   jonivorlar   mahsulotlari   ishlab   chiqarish   va   h.k.   ishlarni
bajarganlar.   Tub   xalq   hunarmandchiligining   duradgorlik,   chilangarlik,   tikuvchilik
kabi   boshqa   turlarida   ham   jiddiy   siljishlar   kuzatilgan.   N.A.Mayev   guvohlik
berishicha,   “sartlar   (o‘zbeklar)ning   ustachilikni   o‘rganishga   qobiliyatlari
hayrotomuz darajada zo‘r bo‘lgan: 1886 yildagi ko‘rgazmada bir sart Toshkent rus
etikdo‘zlari   mahsulotidan   sira   qolishmaydigan   rus   etigini   namoyish   etdi.   Boshqa
bir sart o‘zi yasagan ko‘zgusini qo‘ydi”. O‘zbek hunarmandlari haqida N.A.Mayev
“o‘zbeklar oliy darajada mehnatkash, miyali va uddaburon xalq” – deb yozgan edi.
Turkiston   o‘lkasigi   sanoat   korxonalari,   ustaxonalari   va   boshqa   yuzaga   kelishi   va
rivojlanishi   asosan   rus   kapitalistlari   nomi   bilan   bog‘liq   edi.   Rus   kapitalistlari   va
mutaxassislari   faoliyati   sanoat   inshootlari   qurish   bilan   cheklanib   qolmagan.   Bir
vaqtning   o‘zida   ular   o‘zlarini   xomashyo   ta’minlash   bilan   shug‘ullanganlar.   Shu
maqsadda ular g‘o‘za, uzum va h.k.larning yangi navlarini tatbiq etish bo‘yicha ish
olib   borganlar.   Shuni   ta’kidlash   joizki,   ushbu   davrda   sanoatning   qator   tarmoqlari
muntazam   ravishda   ishlamagan.   Bu   davrda   ishlab   turgan   ustaxona   va   korxonalar
bilan   bir   qatorda   yangi-sopol   buyumlar   ishlab   chiqaruvchi,   rang   ishlab
chiqaruvchi, utilizatsiya (har xil chiqitlarni qayta ishlash), ohak ishlab chiqaruvchi
korxonalar   paydo   bo‘lgan.   Mazkur   korxonalarda   ishchilar   soni   ancha   ortgan.
Sanoatning yuzaga kelishi  va rivojlanishi  mahalliy ishchi  sinfining shakllanishiga
olib keldi. Ma’lumotlardan ko‘rinib turibdiki, fabrika-zavod sanoati paydo bo‘lgan
dastlabki   yillarda   o‘zbeklar   va   tub   aholining   boshqa   vakillari   korxonalarida
ishlashga   jalb   etilgan.   XX   asr   boshida   temir   yo‘l   qurilishi   va   sanoat   rivojlanishi
munosabati bilan mahalliy ishchilar soni ko‘paydi. Mexanika ustaxonalari va g‘isht
zavodlarida ham ko‘plab ishchilar mehnat qilar edilar. O‘sha   yili   Jemchujnikov   to‘quv   fabrikasi   ham   ishga   tushirildi.   U   yerda   tik,
ro‘mol, mato kabilar to‘qilardi. Bu yerda 54 dastgoh bo‘lib, shundan 50 tasi asosan
qo‘lda boshqarilardi. Mahsulot  hajmi yiliga 4508 arshin bo‘lib, 864 rublga to‘g‘ri
kelgan.
Chor   hukumati   Turkiston   o‘lkasida   to‘qimachilik   sanoatini   rivojlantirishga
to‘sqinlik   qildi.   Chunki   bunday   imkoniyat   Rossiyaning   to‘qimachilik   sanoatini
rivojlanishiga   zarar   yetkazishini   juda   yaxshi   tushunar   edi.   Shu   bilan   birga
mustamlaka   o‘lkani   iqtisodiy-ijtimoiy   va   madaniy   taraqqiyotdan   juda   uzoqda
saqlash   chor   hukumatining   asosiy   vazifalaridan   biri   edi.   Shu   sababli   ham   tayyor
paxta manbaiga ega bo‘lgan Turkiston o‘lkasida  to‘qimachilik sanoati  rivoji  xech
qanday   chora-tadbir   ko‘rilmadi.   Aksincha   Rossiyadan   tayyor   ip-gazlamalar
keltirildi.
Turkiston   o‘lkasida   ishlab   chiqarilgan   ipak   tola si   qadimdan   mashhur   bo‘lib
kelgan. Unga talab hatto Yevropa bozorlarida ham kuchli bo‘lgan. Chor hukumati
paxta bilan birgalikda ipakchilikka ham katta e’tibor  bergan va undan yaxshigina
daromad   olgan.   Mahalliy   aholi   bu   ish   bilan   azaldan   shug‘ullanib   kelgani   va
tutzorlarning ko‘pligi ipakchilikni rivojlanishini ta’minlagan.
1871 va 1872 yillarda Toshkentda bir necha ipak yigiruv fabrikalari ochildi. Ular
orasida   I.I.   Pervushinning   ipak   o‘rash   fabrikasi   boshqalarnikiga   nisbatan
mukammalroq   bo‘lgan.   1895   yilda   shaharning   «yangi»   qismida   7   pud   va   eski
qismida 2060 pud pilla yetishtirilgan.
Bu davrda charm ishlab chiqarish ham ancha takomillashdi, tub aholi esa bu ish
bilan azaldan qo‘lbola usulda shug‘ullanib kelgan.
Dastlabki yevropa tipidagi ko‘n zavodini 1868 yilda Salor bo‘yida M.A. Xludov
tomonidan   qurilgan.   1877   yilda   Kunaysev   tomonidan   ham   ko‘n   zavodi   qurildi.
Keyinchalik yana bir nechta ko‘n zavodlariga asos solindi. 1885 yilda shaharning
“yangi”   qismida   4  ta   shunday   zavodlar   faoliyat   ko‘rsatgan.   Ular   yiliga   157  ming
so‘mlik 21 ming dona oshlangan teri ishlab chiqargan va unda 4 usta va 48 ishchi
ishlagan.   Bunday   korxonalar   Toshkentning   “eski”   qismida   ham   ochilib,   uning asoschilari   mahalliy   aholi   vakillaridan   edi.   Masalan,   1886   yil   Y.   Karimboyev
ma’muriyatdan Salor bo‘yida ko‘n zavodi qurilishiga ruxsatnoma olgan.
1891   yil   ma’lumotlari   bo‘yicha   6   usta,   14   ishchi,   6   shogird   bo‘lgan   4   zavodda
320   ming   rubllik   mahsulot   ishlab   chiqarilgan.   Bu   shahar   bo‘yicha   teri   ishlab
chiqarish ancha rivojlanganidan guvohlik beradi.
Ichak   zavodlarining   asoschilaridan   biri   G.V.   Dyurshmidt   edi.   U   ichaklarni
tozalash   va   konservalash   bilan   shug‘ullangan.   1889   yilda   bu   zavod   mahsuloti   84
ming  rublni   tashkil   etdi.  Orenburglik  savdogar   A.   Husainov   zavodida   1898  yilda
16 200 rubllik ichakni qayta ishlangan.
Turkiston   o‘lkasiga   rus   xamda   chet   el   kapitalining   kirib   kelishi   sanoat   ishlab
chiqarishining turli sohalarining paydo bo‘lishiga olib keldi. Rus sanoatchilarining
ishtahasi  ochilib  ketdi. Ular   nafaqat  sanoatning  bir  turi, balki   bir   necha  turi   bilan
shug‘ullana boshladilar, ya’ni bir necha zavod va fabrikalarga egalik qildilar.
Sanoat   korxonalari   bilan   bir   qatorda   bosmaxonalar   ham   paydo   bo‘la   boshladi.
Birinchi   bosmaxona   harbiy   ma’muriyat   tomonidan   1868   yilda   qurilgan   edi.
Ikkinchi   bosmaxona   1872   yilda   Turkiston   general-gubernatorligi   tomonidan
ochildi. 1872 yilda S.I. Laxtin bosmaxonasiga asos solindi, u yiliga 20 ming rubllik
mahsulot ishlab chiqargan.
XIX asr oxirlarida O.A. Porsev va aka-uka Kamenskiylar I.I. Kostelov, V. Ilin,
P.F. Britdenbax va boshqa tipolitografiyalari ishga tushdi. 1895 yilda 2 tipografiya
va 3 litografiya faoliyat ko‘rsatib, ular 18 740 rubllik mahsulot ishlab chiqardi.
Bu   vaqtga   kelib   pishiq   g‘isht   ishlab   chiqarish   sohasi   ham   ancha   rivojlangandi.
1877 yilda V. V. Makarov va S.K. Yanchevskiyning g‘isht zavodi qurilgan bo‘lib,
u 1882 yilda 2 100 ming dona g‘isht ishlab chiqargan. Bu zavodlarda 2 usta va 61
ishchi ishlagan. Biroq zavodlar har doim ham muntazam ravishda ishlamas, buning
oqibatida   ayrim   yillarda   ular   ishlab   chiqargan   mahsulotlar   ancha   kam   bo‘lardi.
Masalan,   shunday   yillardan   birida   11270   rublga   1030   ming   dona   g‘isht   ishlab
chiqarilgan.
  O'rta   Osiyo   xonliklari   hududlarini   bosib   olishni   maqsad   qilib   olgan   chor
Rossiyasi   harbiy   ma'murlari   1847   yili   Sirdaryoning   Orol   dengiziga   quyilish joylarini   egallab   oldilar.   Rossiya   harbiy   qo'shinlari   1853   yili   Qo'qon   xonligiga
qarashli Oqmachit qal'asini egallab oldilar. Xonlikning qal'ani qaytarib olish uchun
urunishlari behuda ketdi. General Chemyayev boshchiligidagi 2500 dan oshiq rus
qo'shinlari   1862-1864   yillarda   Pishpak,   To'qmoq,   Avliyoota,   Turkiston   va
Chimkent   shahariarini   egalladilar.   Qo'qon   xonligining   Alimqul   boshchiligidagi
qp'shinlari   rus   qo'shinlarini   Chimkentdan   haydab   yuborishga   erishdilar.   Biroq   bu
vaqtda Qo'qonga hujum uyushtirgan Buxoro amiri Nasrullo qo'shinlarini qaytarish
uchun   Alimqul   shoshilinch   ravishda   Qo'qonga   jo'nashga   majbur   bo'ldi.   Bundan
foydalangan   rus   qo'shinlari   Chimkentni   yana   egallab   oldilar.   1865   yil   14   iyunda
ruslar   Toshkentga   hujum   qildilar.   Uch   kunlik   jangdan   so'ng   shahar   taslim   bo'ldi.
1866   yil   rus   qo'shinlari   Xo'jand   va   Jizzax   shahariarini   ham   egalladilar.   1867   yil
O'rta   Osiyoning   Rossiya   imperiyasi   bosib   olgan   yerlari,   Sirdaryo   va   Yettisuv
viloyatlari tarkibida Turkiston general-gubernatorligi tashkil etildi.
1866  yili   imperiya   harbiylari   Buxoro   amirligiga   qarashli   Xo'jand   va  Jizzax
tumanlarini,   1868   yilda   esa   general   Kaufman,   general   Abramov   boshchiligida
Samarqand   va   Kattaqo'rg'on   shaharlaridan   tortib   Zirabuloqqacha   bo'lgan   yerlar
hamda   Zarafshorming   yuqori   oqimlarini   bosib   oldilar.   Zirabuloq   tepaliklaridagi
bo'lgan jangda amir Muzaffar qo'shinlari yengildi va Buxoro amirligi 500000 so'm
tovon   to'lab,   Rossiyaga   qaram   davlatga   aylandi.   Amirlikning   so'nggi   yillarida
uning   qo'l   ostida   Buxoro,   Chorjo'y,   Qaboqli,   Nurota,   Karmana,   Ziyovuddin,
Xatirchi,   Zirabuloq,   Shahrisabz,   Kitob,   Yakkabog',   G'uzor,   Qarshi,   Chiroqchi,
Boysun,   Sherobod,   Karki,   Denov,   Hisor,   Baljuvon,   Qobodiyon,   Qo'rg'ontepa,
Ko'lob, Qorategin, Darvoz bekliklari bor edi.
1873   yili   Xiva   xonligi   ham   taslim   bo'ldi.   Muhammad   Rahirnxon   (Feruz)
2500000 so'm tovon to'ladi. Xiva xonligi ham qaram davlatga aylandi. 1872-1876
yillarda Farg'ona vodiysida ko'tarilgan Po'latxon (Yetimxon) qo'zg'olonini bostirish
baho-nasida   vodiyga   kelgan   Skobelov   boshchiligidagi   rus   qo'shinlari   Qo'qon
xonligini   tugatdilar   va   uning   hududlarini   Turkiston   general-gubernatorligi
ixtiyoriga qo'shib yubordilar. Xudoyorxon Orenburgga surgun qilindi. Bu   vaqtda   general   Golovachev   boshchiligidagi   rus   qo'shinlari   turkman
urug'larini   bo'ysundirish   uchun   urush   ohb   bordilar.   Turkmanlar   qariyb   10   yil
davomida   o'z   mustaqilliklarini   saqlab   qolish   uchun   tengsiz   jang   qildilar.   Biroq
kuchlar   nisbati   teng   bo'lmaganligi,   harbiy   tajribasizligi   tufayli   katta   talofat   ko'rib
yengildilar.   1881   yil   Go'ktepa   (Ashxobod)   ruslar   tomonidan   egallandi.   1884   yili
Marv   vodiysi   Rossiya   harbiylari   ixtiyoriga   o'tdi.   1885-1887   yillarda   Afg'oniston
bilan chegaralar belgilab olindi.
Shunday   qilib,   asrlar   davomida   ilm-fani,   ma'rifati   va   san'ati   bilan   jahon
e'tiboriga tushgan Turkiston o'lkasi Rossiya mustamlakasiga aylandi.
1.3.Turkistonda chorizmning siyosiy va iqtisodiy zulmiga qarshi
harakatlar
Turkistonda chorizmning siyosiy va iqtisodiy zulmiga qarshi harakatlar XIX
asrning   70-yillaridan   boshlandi.   1875-1876   yillarda   Farg'onada   Po'latxon
boshchiligidagi   qo'zg'olon,   1871   yildagi   Yetimxon   boshchiligidagi   Mingtepadagi
g'alayon chorizm ma'murlarini jiddiy tashvishga soldi.
1892 yil yozida Toshkentda ham yirik qo'zg'olon bo'lib o'tdi. Bu qo'zg'olon
tarixga   „vabo   isyoni"   nomi   bilan   kirgan.   Shaharda   vabo   tarqalishi   bilan   12   ta
qabriston   yopib   qo'yildi   va   yangi   4   ta   qabriston   ochilishigina   e'lon   qilindi.   Va'da
qilingan   4   ta   qabriston   o'rniga   faqat   bittasi   ochildi.   Natijada   xalq   ommaviy
qo'zg'olon ko'tardi. Lekin qo'zg'olon qurollangan harbiylar tomonidan bostirildi.
1898 yilda Andijonda Dukchi Eshon boshchiligidagi qo'zg'olon ham Rossiya
imperiyasining   o'lkadagi   jabr-zulmiga   qarshi   ko'tarilgan   ommaviy   harakat   edi.
Qo'zg'olon   rahbari   Muhammadali   eshon   1898   yil   17   may   kuni   xalqqa   murojaat
qilib,   ularni   mustamlakachilarga   qarshi   qo'zg'olon   ko'tarishga   da'vat   etadi.
Qo'zg'olonchilar dastlab Andijon habiy lageriga hujum qiladilar. Marg'ilon va O'sh
uyezdlaridagi harbiy garnizonlariga hujum uyushtirish esa amalga oshmay qoladi.
Chunki   chor   amaldorlari   bundan   xabar   topib,   mudofaa   uchun   zarur   choralarini
ko'rib   ulguradilar.   Qo'zg'olon   haqidagi   xabarlar   Namangan   uyezdi   va   Yettisuv
viloyatiga   ham   etib   bordi   va   bu   yerdagi   aholi   tomonidan   qo'llab-quvvatlandi. Qo'zg'olon garchand Rossiya mustamlakachilari tomonidan bostirilgan bo'lsada, bu
ozodlik kurasliining yorqin namunasi bo'lib qoldi.
Birinchi   Jahon   urushining   boshlanishi   Turkistondagi   shunday   ham   og'ir
hayotni   yanada   og'irlashishiga   olib   keldi.   Shunday   sharoit   hukm   surayotgan   bir
paytda 1916 yil 25 iyunda podsho Nikolay II ning mardikorlikka olish to'g'risidagi
farmoni   e'lon   qilinadi.   Unga   ko'ra   Turkiston   aholisidan   ham   250   ming   kishi
mardikorlikka   olinishi   kerak   edi.   Ammo   bu   harakatga   qarshi   Turkistonda   yirik
qo'zg'olonlar boiib o'tadi. 1916 yil 4 iyulda Xo'jand xalqi qo'zg'olon ko'tardi, ayni
paytda,   Samarqand,   Jizzax,   va   Kattaqo'rg'on   tumanlarida   ham   g'alayonlar
boshlandi.   Farg'ona,   Sirdaryo,   Samarqand,   Yettisuv,   Zakaspiy   viloyatlarida   avj
olgan   g'alayonlar   keskinlashib,   yirik   xalq   qo'zg'oloniga   aylandi.   Bu   qo'zg'olonlar
ham chor ma'murlari tomonidan ayovsiz bostirilgan. Turkiston o'lkasidan
1916   yil   sentyabridan   1917   yil   fevraligacha   123   ming   kishi   mardikorlikka
olingan. Podsho hukumati ag'darilgandan so'ng
1917   yil   bahorida   mardikorlar   orasida   norozilik   harakatlarining   kuchayishi
natijasida   Muvaqqat   hukumat   mardikorlarni   o'z   yurtlariga   qaytarishga   majbur
bo'lgan.
O'rta   Osiyo   Rossiya   imperiyasi   tomonidan   bosib   olin-gandan   keyin   chor
hukumati   bu   yerda   mustamlakachilik   siyosatini   boshlab   yubordi.   1867   yilda
Turkiston   general-gubernatorligi   tuzilib,   o'lkani   boshqarish   Harbiy   vazirlikka
bo'ysundirildi.
Turkiston   general-gubernatorligi   XXasr   boshlariga   kelib   besh   viloyatga
bo'lindi:   Sirdaryo,   Farg'ona,   Samarqand,   Yettisuv,   Kaspiyorti   viloyatlari.   Ularni
rus   armiyasi   generallaridan   shaxsan   podshoning   o'zi   tayinlaydigan   harbiy
gubernatorlar   boshqargan.   Ular   harbiy   fuqaro   hokimiyatini   o'z   qo'lida   tutishgan.
Harbiy   sohada   ular   viloyatlardagi   qo'shinlar   (diviziya   yoki   korpus)   qo'mondoni,
fuqaro ishlarida esa gubernator huquqiga ega bo'lishgan. Barcha ma'muriy polisiya
va sud hokimiyati ham ularning izmida bo'lgan.
Harbiy   gubernatorlar   qoshida   viloyat   boshqarmalari   bo'lib,   ular   guberniya
boshqarmasi   huquqlariga   ega   bo'lishgan.   Viloyat   ijtimoiy   hayotining   barcha masalalari   shu   boshqarmalarda   ko'rilgan.   Viloyatlar   o'z   navbatida   tumanlarga
(uyezdlarga)   bo'linib,   ularni   tumanboshilar   idora   etishgan.   Tumanlar   Turkiston
general-gubernatori   ma'muriy   tuzilmasining   asosini   tashkil   etgan.   Ular   aholining
turmushi,   hududning   xusu-siyatlari,   millatlari   yo   elatlaridan   qat'i   nazar,   rus
amaldorlari   xohishicha   o'zboshimchalik   bilan   tuzilavergan.   Podsho   hukumati
milliy,   elat   va   tarixiy   xususiyatlardan   kelib   chiq-magan   holda   musamlakachilik
nuqtai nazaridan bu masalaga yondashgan.
O'lkaning   tub   viloyatlari   hisoblangan   Sirdaryo,   Farg'ona,   Samarqanddan
tashqari Yettisuv, Kaspiyorti viloyatlari ham shu asosda tumanlarga bo'linib idora
qilingan.
Sirdaryo   viloyati   quyidagi   tumanlarga   bo'lingan:   Toshkent,   Avliyoota,
Qozoli,   Perovsk,   Chimkent,   Amudaryo   tumani   ham   shu   viloyatga   bo'ysungan.
Farg'ona   viloyatiga   Marg'ilon,   Andijon,   Qo'qon,   Namangan,   O'sh   tumanlari
qaragan.   Samarqandga   Jizzax,   Kattaqo'rg'on,   Xo'jand,   Samarqand   tumanlari;
Yettisuvga   Verniy,   Jarkent,   Kopal,   Lepsinek,   Pishpak,   Prjevalsk;   Kaspiyorti
viloyatiga Ashxobod, Krasnovodsk, Mang'ishloq, Marv va Tajan tumanlari kirgan.
1886   yil   12   iyunda   Rossiya   imperatori   tomonidan   „Turkiston   o'lkasini
boshqarish   to'g'risidagi   Nizom"   tasdiqlangandan   keyin   ham   ma'muriy   qurilish
bo'yicha e'tirozlar davom etdi. Ammo imperator Turkiston o'lkasida sobiq general-
gubernatorlik  boshqaruvining asosiy   tamoyillarini   saqlab  qolgan holda  unga  ba'zi
o'zgartirishlar kiritdi, xolos. II.BOB. „TURKISTON O'LKASINI BOSHQARISH TO'G'RISIDAGI
NIZOM" BO'YICHA TURKISTONNING VILOYATLARGA BO'LINISHI
2.1.Turkiston o'lkasida Rossiya hukmronlik qilgan yillarda qonun
loyihalari doimo to'ldirib, o'zgartirilishi
„Turkiston o'lkasini  boshqarish to'g'risidagi  Nizom" bo'yicha Turkistonning
viloyatlarga bo'linishi aholining etnografik, maishiy va iqtisodiy shart-sharoitlarini
o'rganish   asosida   emas,   balki   o'lkani   bosib   olish   jarayoni   bilan   bog'liq   holda
amalga   oshirildi.   Uezdlarga   bo'linish   esa   aholining   rus   bosqinigacha   bo'lgan
markazlarida tashkil etilgan edi.
Shunday qilib, Turkiston o'lkasida Rossiya hukmronlik qilgan yillarda qonun
loyihalari   doimo   to'ldirib,   o'zgartirilib   turildi.   Buning   siri   juda   oddiy   edi.   Chor
Rossiyasining qonun loyihalari Turkistonni Rossiya imperiyasining markazlashgan
boshqaruvi   tizimiga   kiritib,   uni   rus   burjuaziyasi   va   dvoryan-pomeshchiklar
mulkiga aylantirishga qaratilgan edi.
1917   yil   25   oktyabrda   bolsheviklar   Petrogradda   Muvaqqat   hukumatni
ag'darib   tashlab,   hokimiyatni   zo'ravonlik   yo'li   bilan   egallashdi.   Rossiyaning
markazida ro'y bergan bu voqealarning ta'siri oradan ko'p vaqt o'tmay Turkistonga
ham yetib keldi.
28   oktyabrda   Toshkentning   yangi   shahar   qismida   yevropalik   ishchilar   va
harbiylar bolsheviklarning qo'llab-quwatlashi bilan qurolh to'qnashuvlarni boshlab
yuborishdi.   1   noyabrda   esa   ular   Muvaqqat   hukumatning   Turkiston   Qo'mitasini
qamoqqa ohb, Toshkentda sho'rolar hokimiyatini o'rnatishdi.
1917   yil   26   noyabrda   Qo'qon   shahrida   o'lka   musulmonlarining   IV
favqulodda   s'ezdi   ish   boshladi.   Unda   o'lkaning   barcha   mintaqalari   va   ko'pgina
jamoat tashkilotlaridan 200 nafardan ortiq vakil hozir bo'ldi. Kun tartibiga o'lkani boshqarish   shakli,   Turkiston   Markaziy   musulmonlar   sovetini   qayta   saylash,
Turkiston ta'sis majlisi, milisiya, moliya va boshqa masalalar qo'yildi. 28 noyabrda
tashkil   topayotgan   mazkur   davlatning   nomi   „Turkiston   Muxtoriyati"   deb
ataladigan   bo'ldi.   Hokimiyatni   esa   Ta'sis   s'ezdi   chaqirilgunga   qadar   Turkiston
Muvaqqat Kengashi va Turkiston xalq (Milliy) Majlisi  qo'lida bo'lishi ta'kidlandi.
Toshkentdagi  sovet  hukumati  Turkiston  Muxtoriyatini  o'zi  uchun xavfli  deb bildi
va   qanday   bo'lmasin   uni   yo'qotishga   tayyorgarlik   boshladi.   Ular   Qo'qondagi
voqealarni diqqat bilan kuzatib, uning rivojiga o'z ta'sirini o'tkazishga urindilar.
Lekin 1918 yil 18 fevralda "Ulamo" jamiyati tashabbusi bilan Muxtoriyatda
to'ntarish   yuz   berdi.   Mustafo   Cho'qay   o'g'li   boshchiligidagi   hukumat   mahkamasi
ag'dariladi va hukumat  Qo'qon shahar  milisiyasi  boshlig'i  Kichik Ergashga o'tadi.
18   fevraldan   19   fevralga   o'tar   kechasi   Toshkentdan   o'lka   harbiy   komissari
Ye.Perfflev   boshchiligidagi   zambaraklar   bilan   qurollangan   qo'shin   yetib   keldi.
Ye.Perfilev   shaharni   uch   tarafdan   o'rab   olib,   19   fevral   kuni   ertalab   Kichik
Ergashga   talabnoma   yo'llaydi.   Kichik   Ergash   uning   talablarini   bajarishdan   bosh
tortgach,   Ye.Perfilev   Qo'qon   shahrini   12   zambarakdan   o'qqa   tutdi.   Kunduz   soat
birda   boshlangan   o'q   yomg'iri   shomgacha   shaharni   vayronaga   aylantirdi.   Ammo
shunga   qaramay,   muxtoriyatchilartaslimbo'lmadilar.   Harbirbinoni,   har   bir
do'konni,   har   bir   karvonsaroyni   mardlarcha   himoya   qildilar.   Muxtoriyatchilar
shaharni qizil gvardiyachilar, avstro-venger harbiy asirlari va arman birlashmalari
(dashnoqlar)dan   tashkil   topgan   sovet   qo'shinlari   hujumidan   uch   kun   himoya
qildilar.   Ammo   tinch   yo'l   bilan   hokimiyatni   olishga   ishongan   Turkiston
Muxtonyati   o'zini   himoya   qilishga   qodir   emas   edi.   Chunki   ular   yaxshi
qurollanmagan   bo'lib,   ularning   quroli   asosan   tayoq,   bolta,   ketmon   oshpichoqdan
iborat edi. Shu tariqa Turkiston Muxtoriyati tugatildi.
1918   yil   20   aprelda   Toshkentda   sovetlarning   V   o'lka   s'ezdi   ish   boshladi.
1918   yil   30   aprelda   s'ezd   „Turkiston   Sovet   Federativ   Respublikasi   to'g'risida
Nizom"   ni   qabul   qildi.   Bu   nizomga   ko'ra   Turkiston   o'lkasining   hududi   „Rossiya
Sovet   Federasiyasining   Turkiston   Sovet   Respublikasi"   deb   e'lon   qilindi.   Uning
tarkibiga Turkistonning barcha hududi o'zining geografik chegarasi  bilan kiritildi. Xiva   bilan   Buxoro   esa   bundan   mustasno   edi.   Turkiston   respublikasi   muxtoriyat
tarzida   boshqarilib   o'zining   barcha   faoliyatini   RSFSR   hukumati   bilan
muvofiqlashtirar   va   uni   e'tirof   qilar   edi.   Rossiya   bilan   o'zaro   munosabatlarini
belgilash uchun s'ezd 5 kishidan iborat komissiyani sayladi.
S'ezd birinchi marta oliy qonun chiqaruvchi organ - Turkiston Respublikasi
Markaziy   Ijroiya   Qo'mitasini   (TurkMIQ)   36   kishidan   iborat   qilib   sayladi.   MIQ
a'zolaridan   18   kishibolsheviklardan,   18   kishi   eserlardan   edi.   A'zolar   orasida
mazkur   partiyalarga   mansub   bo'lgan   mahalliy   millat   vakillaridan   -   H.Ibrohimov,
D.Mirzaboyev,   A.Sh.Sharafutdinov,   O.Yusupov,   Q.Otaboyevvaboshqalarboredi.
Biroq   ular   ozchilikni   tashkil   etardi.   MIQ   raisi   qilib   P.A.Kobozev,   ikkinchi   rais
qilib   bolshevik   A.F.Solkin   saylandi.   Tub   aholi   vakillari   bo'lmagan   kishilar   MIQ
rahbarlari qihb saylangan edi.
S'ezdda   F.I.Kolesov   boshchiligidagi   14   kishidan   iborat   xalq   komissarlari
kengashi ham (7 kishi bolshevikdan va 7 kishi sol eserlardan) saylandi. Turkiston
hukumati   tarkibiga   birinchi   marta   mahalliy   millat   vakillari   O.Tursunxo'jayev,
X.Ibrohimov   va   Ashurxo'jayev   ham   saylandi.   S'ezdda   saylangan   14   xalq
komissarlaridan   tashqari   yana   2   xalq   komissari   -   temir   yo'llar   hamda   pochta   va
telegraf   komissarlari   saylandi.   Shunday   qihb,   Turkiston   Respublikasi
hukumatining   a'zolari   qilib   hammasi   bo'lib   16   kishi   saylandi,   ulardan   faqat   uch
kishi   mahalliy   aholi   vakillari   edi.   Holbuki,   mahalliy   aholi   o'lka   aholisining   95
foizini tashkil etardi.
Shu   tariqa,   Moskvaning   ko'rsatmasi   bilan   Turkistonni   sovet   muxtor
respublikasi deb e'lon qilgan sovetlarning V o'lka s'ezdiga qadar bo'lganidek, ko'p
millionli   mahalliy   aholi   vakillaridan   o'lkani   boshqarishda   ishtirok   etishi   arzimas
darajada   qolaverdi.   Avvalgidek   Turkistonni   mahalliy   aholi   vakillari   bo'lmagan,
bolsheviklar   va   so'l   eserlar   partiyalariga   mansub   ishchilar,   soldatlar,   ziyolilardan
chiqqan tor doira vakillari boshqarishni davom ettirdi. Ular o'zlari xohlagan tarzda,
Markaz   manfaatlarini   hisobga   olgan   holda   o'lka   xalqlari   taqdirini   hal   qila
boshladilar. 1917-1920   yillar   faqat   Turkiston   xalqlari   uchungina   emas,   balki   Xiva   va
Buxoro xalqlari uchun ham jiddiy larzalar keltirgan davr bo'ldi.
1917   yilning   boshlarida   O'rta   Osiyo   xonliklari   Rossiya   protektorati   ostida
edi.   O'sha   yili   sodir   bo'lgan   fevral   inqilobi   natijasida   chor   samoderjaviyesi
ag'darilib,   Buxoro   va   Xivada   esa   amirlik   va   xonlik   tuzumi   saqlanib   qoldi.
Chorizmga vassal  bo'lgan Buxoro amirligi va Xiva xonligi ko'rinishidan mustaqil
davlatlar bo'lsa-da, ular aslida o'z mustaqilligini yo'qotgan va amalda chorrzmning
mustamlakasiga aylangan edilar.
Xiva   xonligida   ham   ahvol   murakkab   bo'ldi.   Asfandiyorxon   o'z
hokimiyatining mamlakatda keskin tus olgan siyosiy vaziyatga qarshi  kurash olib
borish   uchun   zaifligini   his   qihb,   1918   yil   22   yanvarda   Junaidxonga   xonlikni
birgalikada   boshqarish   va   bolsheviklarga   qarshi   kurash   olib   borishni   taklif   etdi.
Junaidxon   1917   yil   sentyabrda   Erondan   Xivaga   qaytib   keldi.   Asfandiyorxon
poytaxtga   yetib   kelgan   Junaidxonni   qo'shinlar   qo'mondoni   (sardori   karim)   qilib
tayinladi va mamlakatdagi butun hokimiyatni to'laligicha unga topshirdi.
Biroq   Asfandiyorxon   taxt   tepasida   ko'p   o'tirmadi.   Oradan   ko'p   o'tmay   u
o'zining bir necha yaqin kishilari bilan birga Junaidxonning ko'rsatmasiga muvofiq
o'ldirildi.   Junaidxon   taxtni   egallamadi,   aksincha,   an'anaga   sodiq   qolgan   holda,
taxtga   (marhum   xonning   akasi)   Said   Abdulloxonni   o'tqazdi,   o'zi   esa   haqiqatda
mamlakatning hukmdori bo'lib qolaverdi.
Turkiston   Avtonom   Respublikasi,   xususan,   uning   Amudaryo   bo'limi   bilan
Junaidxon o'rtasida qurolli to'qnashuv muttasil kuchayib bordi. Turkiston Avtonom
Respublikasi  va uning Amudaryo bo'limi  Xiva xonligining ichki  ishlariga doimiy
aralashib,   u   yerga   Naumov,   Leyggold,   Kanoplyov   vaboshqalar   boshchiligidagi
jazo   otryadlarini   yuborib   turdilar.   Mamlakatning   tinch   aholisini   esa   muttasil
taladilar. Sovet Turkistoni ayrim rahbarlari bu bilan cheklanmasdan mustaqil Xiva
xonligiga   bevosita   qurolli   hujum   qilish   va   uni   TASSRga   qo'shib   olish   rejalarini
o'ylab yurardilar.
1919  yil   22  dekabrda   Turk  komissiya   direktivasiga   binoan   Turk   komissiya
va   Turk   front   vakili   Skalov   va   Amudaryo   qo'shinlari   guruhi   qo'shininning qo'mondoni   Shcherbakov   Xiva   xonligi   hududiga   „uning   qo'zg'olon   ko'targan
xalqiga   yordam   ko'rsatish   uchun"   bostirib   kirish   to'g'risida   buyruqberdilar.
Amudaryo   (Xiva)   qo'shinlari   guruhining   qismlari   ikki   otryadga:   N.A.Shaydakov
qo'mondonligidagi   shimoliy   va   N.M.Shcherbakov   qo'mon-donligidagi   janubiy
otryadlarga   bo'lindi.   23   dekabrda   sovet   qo'shmlarining   xonlik   hududiga   bostirib
kirishi   boshlandi.   Janubiy   otryad   tarkibida   xivalik   qochoqlardan   (yosh   xivaliklar,
kommu-nistlar   va   hokazolar)   tashkil   topgan   ko'ngilli   otryad   ham   kurashdi.   Sovet
qo'shinlari ilgarilab borgan sari ularga turkman va o'zbek aholisidan tashkil topgan
qo'zg'olonchilar   otryadlari   qo'shilaver-dilar.   28   dekabrda   ularga   Guchmamadxon
Yaxshigeldi,   Murod-baxshi,   G'ulomali   otryadlari   qo'shildi.   Tez   orada   xivalik
qo'zg'o-lonchilarning   umumiy   soni   3   ming   kishiga   yetdi.   Sovet   qo'shinlari
Junaidxon   qo'shilmalari   qarshiligini   yengib,   qo'zg'olonchilar   otryadlari   bilan
birgalikda   Ko'hna   Urganch,   Eminqal'a,   Porsu,   Ilyali,   Toshhovuzni   qo'lga   kiritdi.
Qizil armiya qismlari va qo'z-g'olonchilar otryadlari 1920 yil yanvarning ikkinchi
yarmida  Junaidxon qo'shinlariga  G'ozovot  tumanida jiddiy zarba berib, poytaxtga
yaqinlashib keldilar va 1 fevralda shaharga jangsiz kirdilar.
1920 yil 27-30 aprelda Xivada bo'lib o'tgan xalq vakillarinig I Butunxorazm
qurultoyi Xiva xonliginibekor etilgan deb e'lon qildi va mamlakatni Xorazm Xalq
Sovet Respublikasi deb e'lon qildi. Qurultoy Xorazm Xalq Sovet Respublikasining
Muvaqqat Konstitusiyasini qabul etdi. Qurultoy ro'y bergan to'ntarilishni va uning
natijasida   o'rnatilgan   tuzumni   antimonarxistik,   antifeodal,   xalq-demokratik
xususiyatiga   ega   bo'lgan   tuzum   sifatida   aks   ettirdi.   Ayni   vaqtda   Konstitusiyada
RSFSRning   hokimiyat   shakli   bo'lgan   sovet   andozasi   qabul   qilindi,   lekin
Xorazmdagi   sovetlar   o'z   mazmuniga   ko'ra   proletar   diktaturasini   ifoda   etmasdi,   u
demokratik   xususiyatga   ega   edi.   Qurultoy   sobiq   yosh   xivaliklar   a'zosi   bo'lgan
Polvonniyoz   Hoji   Yusupov   boshchiligidagi   Xalq   Nozirlar   Kengashini   sayladi.
Hukumat   sobiq   yosh   xivaliklar,   turkman   urug'lari   rahbarlari   va   kommunistlardan
tashkil  topdi. Qizil  askar nayzalari  yordamida o'rnatilgan bu tuzumni  o'z kuchlari
bilan saqlab va mustahkamlab bo'lmasligini yaxshi tushungan Xorazm Xalq Sovet
Respublikasi rahbarlari RSFSRning ko'magiga umid qilishga intildi. 1920   yil   13   sentyabrda   RSFSR   bilan   XXSR   o'rtasida   Ittifoq   shartnomasi,
shuningdek, harbiy-siyosiy va iqtisodiybitimlar tuzildi. Bu hujjatlar, bir tomondan
mamlakatdagi to'ntarilish natijasida o'rnatilgan tuzumni mustahkamlashga yordam
bergan   bo'lsa,   ikkinchi   tomondan,   uning   RSFSRga   to'liq   qaramligini
qonunlashtirdi.
Buxoro   amirligidagi   voqealar   ham   aynan   shunga   o'xshash   asosda   xotima
topdi.   Moskva   va   Toshkentda   ishlab   chiqarilgan   rejaga   asosan   1920   yil   23
avgustda   kommunist   Beshim   Sardor   qo'mondonligidagi   turkmanlar   polki   Sakarni
egalladi,   keyin   qizil   armiya   qismlarining   qo'llab-quwatlashi   bilan   29   avgust   erta
tongda   Eski   Chorjo'yni   bosib   oldi.   Shundan   so'ng   Beshim   Sardor   boshchiligida
inqilobiy   qo'mita   tashkil   qilindi.   Chorjo'y   inqilobiy   qo'mitasi   oldindan
kelishilgandek,   o'sha   kuniyoq   sovet   hukumatiga   yordam   so'rab   murojaat   qildi.
O'sha   kuniyoq   Ugandan   tayyorlab   qo'yilgan   sovet   qo'shinlariga   tegishli
ko'isatmalar yuborildi. „Qo'zg'olon ko'targan Buxoro xalqi" ga yordam ko'rsatishga
kirishish to'g'risida Turkfront bo'yicha buyruq berildi.
Bolsheviklar  rejimining harbiy jihatdan ancha ustun qo'shinlari  1920 yil  28
avgustdan   29   avgustga   o'tar   kechasibuxorolik   "inqilobiy   tuzilmalar"   ishtirokida
amirlik   hududiga   shiddat   bilan   bostirib   kirdilar.   Ular   Qarshi,   Kitob,   Shahrisabzni
bosib   olib,   amirlik   poytaxtiga   yaqinlashib   qoldilar.   Lekin   bu   yerda   bosqinchilar
amir   qo'shinlarining   qat'iy   qarshiligiga   duch   keldilar.   Turkfront   qo'mondonligi
buyrug'i   bilan   Eski   Buxoro   samolyotlardan   bombardimon   qilindi,   to'plar   va
bronepoyezdiardan   turib   qattiq   o'qqa   tutildi.   Amirlik   poytaxti   ostidagi   janglar   4
kecha-kunduz davom etib, 1920 yilning 2 sentyabrida amirlikning so'nggi tayanchi
— Ark mag'lub bo'ldi.
Amirlik poytaxti bosib olingandan keyin hokimiyat muvaqqat Butun   buxoro
Inqilobiy   qo'mitasi   ixtiyoriga   o'tdi.   Muvaqqat   Inqilobiy   qo'mita   darhol   Turk
komissiya   rahbariga   ilgaridan   tayyorlab   qo'yilgan   Manifestni   e'lon   qildi.   Unda
Buxoro   davlati   "Mustaqil   Buxoro   Sovet   Respublikasi"   deb   ko'rsatilgan   edi.   1920
yil   11   sentyabrda   inqilobiy   yosh   buxoroliklar   partiyasi   tarqatib   yuborildi,   uning
ko'pchilik   a'zolari   F.Xo'jayev   boshchiligidagi   Buxoro   kommunistik   partiyasi tarkibiga kirishdi. 1920 yil 14 sentyabrda Buxoro kommunistik partiyasi Markaziy
Qo'mitasi   Muvaqqat   Umumbuxoro   inqilobiy   qo'mitasi   va   Xalq   Nozirlar
Kengasliining   birlashgan   majlisida   Abdulqodir   Muhitdinov   boshchiligidagi
Umumbuxoro   inqilobiy   qo'mitasi   -   oliy   qonun   chiqaruvchi   organ   va   Fayzulla
Xo'jayev raisligidagi respublika hukumati - Xalq Nozirlar Kengashi tashkil qilindi.
1920   yil   6   oktyabrda   arnirning   yozgi   saroyi   —   Sitorai   Mohi   Xosada   xalq
vakillarirung   I   Umumbuxoro   qurultoyi   ish   boshladi.   Qurultoy   Buxoroni   Xalq
Sovet   Respublikasi   deb   e'lon   qilish   haqida   qaror   qabul   qildi.   1921   yil   4   martda
Moskvada   Buxoro   Xalq   Sovet   Respublikasi   bilan   RSFSR   o'rtasida   Ittifoq
shartnomasi   va   iqtisodiy   bitim   tuzildi.   Bu   hujjatlar   Xorazm   Xalq   Sovet
Respublikasi   kabi   Buxoro   Xalq   Sovet   Respublikasining   ham   RSFSRga   harbiy-
siyosiy va iqtisodiy jihatdan qaram bo'lganligini qonun yo'li bilan mustahkamladi.
O'rta Osiyoni chor Rossiyasi  istilo etgach, o'lkani arzon xom ashyo manbai
va   rus   sanoat   mollari   sotiladigan   qulay   bozorga   aylantirishga   harakat   qildi.
O'lkaning   soliqlar   miqdori   ham   yil   sayin   oshirib   borilgan.   Agar   XIX   asrning
oxirida   yer   solig'i   4   million   so'mni   tashkil   qilgan   bo'lsa,   1914   yilga   kelib   u   75
foizga ko'paydi. Rossiyaning Turkistondan oladigan daromadi 300 foizga oshdi va
1916 yilga kelib 38329 ming so'mni tashkil qildi.
Rossiya Turkistonni qisqa muddatda o'z sanoati uchun xom ashyo manbaiga
aylantirdi. Agar 1885 yilda paxta maydoni 41,4 ming tanobni tashkil qilgan bo'lsa,
1915 yilga kelib u 541,9 ming tanobga yetdi, ya'ni 13 barobarga o'sdi.
Rus   mustamlakachilari   Turkistondan   1914-1916   yillar   mobay-nida   59
milhon pud paxta, 8,5 million paxta yog'i, 950 ming pud pilla, 2925 ming pud ten,
300 ming pud go'sht, 229 ming pud sovun, 447 ming pud baliq olib ketdilar.XIX
asrning   oxirlarida   o'lkada   sanoat   ishlab   chiqarishi   asosan   aholining   maishiy
ehtiyojlariga   xizmat   ko'rsatuvchi   mayda   hunarmandchilikdan   iborat   edi.   Sanoat
ibtidoiy bosqichda edi.
XIX   asrning   ikkinchi   yarmida   Rossiyadan   sanoat   mahsulotlarining
keltirilishi  ortib borgan  sari  mahalliy hunarmandchilik  ishlab chiqarishi  inqirozga
uchray boshladi. O'lka   zabt   etilgandan   so'ng   mahalhy   sanoatning   rivojlanishi   paxtani   qayta
ishlash  bilan  bevosita  bog'liq  bo'lib qoldi. 1880-1914  yillar   orasida  qariyb  220 ta
paxta tozalash zavodi qurildi. Bunday zavodlar Buxoro amirligi va Xiva xonligida
ham barpo etilgan. Masalan, Buxoro amirligida 1905 yilda 9 ta, 1913 yilda esa 26
ta paxta zavodi  ishlab  turgan.  Xiva xonligida  esa 1917 yil  boshlarida  36 ta paxta
tozalash zavodi, 4 ta yog 4 va sovun ishlab chiqarish zavodlari bo'lgan.
Rossiyani o'lka bilan bog'lagan temir yo'llar ishga tushirilgach, rus va chet el
kapitalining   Turkistonga   kirishi   uchun   katta   imkoniyatlar   ochildi.   O'rta   Osiyo
(1880-1898   yillar),   Toshkent-Orenburg   (1901-1906   yillar)   temir   yo'llari   davlat
xazinasi   mablag'i   hisobiga,   Farg'ona   (1911-1916   yillar),   Buxoro   (1914-1916
yillar),   Yettisuv   (1912-1917   yillar)   temir   yo'llari   esa   hissadorlik   jamiyatlari
hisobiga qurildi.
XX   asr   boshlarida   o'lkaning   sanoat   jihatidan   rivojlanishi   Rossiyaga
qaraganda   ancha   pastroq   darajada   edi.   1908   yilgi   sanoat   korxonalari   ro'yxati
ma'lumotlariga qaraganda, bu yerda 378 ta sanoat korxonasi mayjud bo'lib, u butun
Rossiya imperiyasidagi barcha sanoat korxonalarining atigi 2 foizini tashkil etgan.
Sanoat korxonalarining 60 foizi o'lkaning yirik shaharlarida joylashgan. Shu tariqa
XIX   asrning   oxiri   —   XX   asrning   boshlarida   Turkiston   rayonlari   o'zaro   savdo
aloqalariga   kengroq   jalb   etila   bordi.   Xuddi   shu   davrda   Turkistonda   yagona   ichki
bozorning shakllanishi boshlandi. Bu jarayon Rossiya bilan iqtisodiy aloqalarning
kengayishi, O'rta Osiyo temir yo'lining qurilishi va Amudaryoda kema qatnovining
rivojlanishini ancha tezlashtirdi. Shu bilan birga, chorizmning Turkistondagi savdo
siyosati   shuni   ko'rsatdiki,   Turkiston   o'lkasining   savdo-sotiq   ishlarida   paxtachilik,
ipakchilik   va   gazlama   mahsulotlari   asosiy   o'rinni   tutsada,   ammo   keragicha
rivojlanmadi. Chorizm siyosati mahalliy to'qimachilik sanoatining paydo bo'lishiga
to'sqinlik   qildi.   Shunga   qaramay,   mustamlakachilik   sharoitida   Turkiston   bozori
umumimperiya   bozorining   salmoqli   qismini   tashkil   qilar   va   imperiya   iqtisodiyoti
manfaatlariga   xizmat   qilardi.   Turkiston   o'lkasining   Rossiya   sanoati   uchun   xom
ashyo   manbai   bo'lishi   bu   yerda   mehnatning   kapitalistik   taqsimoti   tadrijida,
shuningdek, tuzumning umumiy taraqqiyotiga to'sqinlik qildi. Bu holda Turkiston o'lkasida   yagona   milliy   ichki   bozorning   qaror   topishiga   va   aholi   iqtisodiy
hayotining yaxshilanishiga mone'lik qildi.
1917   yil   kuzidan   o'lkadagi   mayjud   ishlab   chiqarish   ustidan   qat'iy   ishchi
nazorati   o'matila   boshladi.   Ayni   chog'da   Turkiston   sanoatining   butun-butun
tarmoqlarini milliylashtirish boshlandi. 1918 yilning dastlabki oylarida bu yerdagi
sanoatning   yetakchi   tarmoqlari—paxta   tozalash,   yog'-moy   zavodlari,
bosmaxonalar,   banklar,   temiryo'llar,   ко   inir,   neft   konlari   va   shu   singarilar
milliylashtirilib, davlat tasarrufiga olindi. Ularning soni 330 ga yetardi.
Shuningdek,   yer   to'g'risidagi   dekret   asosida   yer-mulklarini   musodara   qilish
va   so'ngra   milliylashtirish   jarayoriining   o'tkazilishi   ham   joylarda   keskin
noroziliklarning   kelib   chiqishiga   sabab   bo'ldi.   Asrlar   davomida   xususiy   tarzda
xo'jalik yuritib kelgan mahalliy aholi sho'rolarning bu tadbirlarini xayrixohlik bilan
qabul   qila   olmadi.   Ayniqsa,   sho'ro   hokimiyatiga   qarshi   Turkistonda   boshlanib
ketgan   qurolli   harakatning   kuchayishi   o'lka   bolsheviklari   hokimiyatini   tang
ahvolga solib qo'ydi.
2.2.Rossiya Turkistonni qisqa muddatda o'z sanoati uchun xom ashyo
manbaiga aylanishi
1920   yil   oxiriga   kelib',   Turkistonda   1075   ta   sanoat   korxonasi   (ularning
ko'plari   mayda   korxonalar   edi)   zo'rlik   yo'li   bilan   milliylashtirildi.   Natijada   davlat
korxonalari   barcha   ishcliilarning   90   foizini   va   o'lka   sanoatida   band   bo'lgan
mexanik   dvigatellarning   80   foizini   qamrab   oldi.   Yalpi   sanoat   mahsulotining
deyarli 3/4 qismi davlat sektori ulushiga to'g'ri kelardi. O'lka ishlab chiqarisliining
o'ziga xos muhim an'anaviy tarmog'i bo'lgan hunar-mandchilik va ularning turlari
ham   ma'muriy  usullar   bilan  birlashtirilib,  hunarmandchilik  artellariga  aylantirildi.
1920 yil oxirlariga kelganda Turkistonda 800 taga yaqin shunday hunarmandchilik
artellari   faoliyat   yuritdi.   Ular   asosan,   davlat   va   harbiy   tashkilotlarning
buyurtmalarini bajarganlar.
Sovetlarning Turkistonda yuritgan qattiqqo'l iqtisodiy siyosati o'lka hayotini
izdan   chiqarib,   millionlab   shahar   va   qishloq   ahlining   an'anaviy   turmush   tarzi
negizlarini vayron qildi. Uni mislsiz moddiy qiyinchiliklarga mahkum etdi. 1915-yilning bahor va yoz oylari qo`shinni qurol-yarog` bilan taminlashdagi
eng og`ir davr bo`ldi. Harbiy zaxiralar tugab yangilarini ishlab chiqarishni tashkil
etish   xanuz   yo`lga   qo`yilmagan   edi.   Urush   harakatlari   ishtirokchilari   armiyadagi
holatini   shunday   izoxlashdi.   Qo`shinga   artil е riya   snaryadlari   va   o`qdorilari
borasida   kugli   е tishmoqda   ovchiliklar   mavjud.   Biz   insonlar   tanasi   bilan
kurashmoqdamiz,   ular   buni   tushunib   е tishmoqda   va   bu   achinarli   oqibatlarga   ega
bo`lishi  mumkin. Mana   shunday  murakkb  va  og`ir  vaziyatga  rus  burjuaziya  bosh
ko`tarib,   malakat   ichkarisidagi   kuchlarni   harbiy   -   iqtisodiy   safarbarlik   borasidagi
ishlarni amalga oshirish tashabusni o`z qo`liga oldi. Harakatdagi armiyani qurol –
yarog`,   artil е riya,   snaryadlar   bilan   ta'minlash   maqsadida   1915-yil   21-mayda
Maxsus   K е ngash   tashkil   qilindi.   Shu   ishning   7-iyunida   podsho   Nikolay   II
tomonidan imzolangan  xujatga  asosan  maxsus  k е ngashga  k е ng vakolatlar   b е rildi.
Iqtisodiy   r е jada   Maxsus   K е ngashning   tashkil   etilishi   hukumatning   front   va   front
orti   talablarini   bajarishida   harbiy   davlat   tartiblaridan   k е lib   chiqishi   yo`liga
o`tganligini bildirar edi. Siyosiy jixatdan esa, Maxsus K е nashning tuzulishi podsho
hukumatning burjuaziya bilan munosabatdlarda hamkorlikning yangi shakli bo`lib
qoldi. Maxsus K е ngash faoliyat harbiy buyurtmalar ustida ishlayotgan xususiy va
davlat   tasarufidagi   zavodlar   ustidan   oliy   darajadagi   nazorat   olib   borish,   yangi
zavodlar   qurishga   boshchilik   qilish,   Davlat   mudofaa   kudrati   uchun   ishlayotgan
zavodlar   faoliyatini   yanada   takomilashtirish   va   k е ngaytirish   bilan   shug`ilanishi
lozim   edi.   Shuningd е k,   k е ngash   zimmasiga   armiya   kuch   -   qudratini
mustahkamlash uchun zarur bo`lgan harbiy buyurtmalarni rus va xorijiy zavodlar
o`rtasida taqsimot qilish, uning bajarilishini nazorat qilish yuklatilgan edi . Davlat
organlarining   mudofaani   tashkil   qilish,   sanoatni   urush   ehtiyojlarini   qondirish
uchun muvofiqlashtirish va safarbar etishdagi roli haqida gapirganda, harbiy sanoat
qo`mitalari   o`rnini   ta'kidlab   o`tish   zarur.   1915-yil   25-iyulda   harbiy   sanoat
qo`mitasining I - s' е zda o`z ishini boshladi. S' е zd raisi yetib va k е yinrok markaziy
xarbiy   sanoat   qo`mitasining   raisi   etib   yirik   sanoatchi   va   bankir   A.   I.   Guchkov,
uning   o`rinbosari   etib   A.   I.   Konovalov   saylandilar.   Qisqa   vaqt   davomida   barcha
yirik   shaharlar   va   sanoat   markazlaridi   harbiy   sanoat   qo`mitalari   tashkil   qilindi. 1915-yil oxiriga k е lib butun Rossiya bo`yicha 32 viloyat va 221 ta mahalliy harbiy
sanoat   qo`mitalari   faoliyat   olib   borar   edi.   Shunday   qilib   tashkil   qilingan   harbiy   -
sanoat   qo`mitalari   o`z   amaliy   faoliyatlari   davomida   hukumat   tomonidan
tasdiqlangan nizom doirasidan chiqmagan holda ish olib bordi. Armiya va d е ngiz
flotini   qurol–yarog`,   o`q-dori   va   zaruriy   buyumlar   bilan   ta'minlashda   davlatga
ko`maklashish   b е lgilandi.   O`z   navbatida   harbiy   sanoat   qo`mintalari   faoliyatining
moliyaviy   bazasi   davlat   avansi   va   qo`mita   orqali   taqsimlangan   buyurtmalar
bo`yicha   1   %   gacha   olingan   mablag`ga   asoslangan.   Qo`mita   bu   mablag`ga   o`z
boshqaruv   apparatini   moddiy   ta'minotini   va   boshqa   sarf   -   xarajatlarini   yuritishi
lozim edi. Ilk harbiy sanoat qo`mitalari 
2.3.O`rta Osiyo harbiy sanoat qo`mitasining samarali ish olib borishi
Turkiston   o`lkasning   Qo`qon   va   Toshk е nt   shaharlarida   1915-yilning   iyul
oyida tashikl qilindi. Shundan so`ng harbiy sanoat qo`mitalari avgust-noyabr oylari
davomida   g е n е ral   -gub е rnatorlikning   Namangan,   Yangi   Buxoro,   Samarqand,
Skob е l е v,   Ashxabod   kabi   shaharlarda   ham   tashkil   topdi.   Turkiston   o`lkasi   yirik
shaharlarining   d е yarli   barchasida   tashkil   topgan   harbiy   sanoat   qo`mitalari
faoliyatini  muvofiqlashtirish, tartibga solish  va markazlashtirish maqsadida  1915-
yil   4-oktyabrda   Toshk е ntda   qo`mita   vakillarining   I   s' е zdi   bo`lib   o`tdi.   Unda
markazi Toshk е nt shahri bo`lgan O`rta Osiyo harbiy sanoat qo`mitasi tashkil etildi.
Uning tarkibiga rus burjuaziyasi mustamlaka ma'muriy boshqaruv apparati va ilm
fan vakillaridan iborat 83 ta a'zo kirdi. Mahalliy millat vakillaridan bor yo`g`i ikki
kishi - Orifjon Mullabo е v va Orifxo`ja Aziz Xojinovlar kiritildi. Turkistonda ham
paydo   bo`lgan   harbiy   sanoat   qo`mitalari   faqatgina   front   ehtiyojlarini   qondirish
talablari   bilan   ch е garalanib   qolinmadi.   Shu   bilan   birga   o`z   faoliyatini   davomida
O`rta   Osiyo   XSK   o`lka   tabiiy   boyliklarini   o`rganish   va   o`zlashtirishni,   ishlab
chiqish   sanoatini   yo`lga   qo`yish   kabi   vazifalari   bilan   shug`ullandi.   B е lgilangan
vazifalarni amalga oshirish maqsadida qo`mita tarkibida uchta,
 1. M е xanika, 
2. Oziq-ovqat va buyum,  3. Tog`-kon va ximiya s е ksiyalari tashkil qilindi.
  O`rta   Osiyo   harbiy   sanoat   qo`mitasi   ma'muriy   jixatdan,   Turkistonda
korxonalarni   rivojlantirish,   mamlakat   iqtisodiy   o`sishda   muhim   ahamiyatga   ega
bo`lgan muommolar, misol uchun sodda usullarda yuvilib Afg`oniston va Eronga
sotilayotgan oltinga boy bo`lgan shlixli* qumni to`xtatish kabi masalalar hukumat
oldida   ko`tarildi.   M е xanika   s е ksiya   faoliyati,   1916-yilning   1-iyuniga   qadar   150
piyoda   artill е riya   namunasidagi   ko`chma   oshxona   va   70000   dona   qo`l   granatasi
korpusini tayyorlab b е rish buyurtmasini o`z zimmasiga oldi. Har birining narxi 780
so`m   bo`lgan   150   ko`chma   oshxonani   tayyorlashda,   Shprang е r   ustaxonasi   -   100
dona,   hunarmandchilik   bilim   yurti   10   dona,   Amudaryo   flotilasi   40   dona   qilib
taqsimlandi.   50   ming   qo`l   garanatasi   korpusini   tayyorlash   esa   qo`yidagicha
taqsimlandi:
    O`rta Osiyo t е mir yo`l bosh ustaxonasi 70000 dona;
    Andijon qo`mitasi 5000 dona; 
  Samarqand qo`mitasi 5000 dona;
    O`rta Osiyo t е mir yo`l qizil Arvot ustaxonasi 2000 dona
     qolgan   25000   dona   qo`l   granatasi   korpuslari   Zarya,   Rozman   t е mirchilik
ustaxonalarida,   Hunarmandchilik   bilim   yurti   va   Art е ll е riya   muassasida
tayyorlanishi   r е jalashtirildi.   Oziq   -   ovqat   va   buyum   sk е tsiyasi   armiyani   o`lkada
y е tishtiriladigan   ist е 'mol   mollari   bilan   ta'minlashi   b е lgilandi.   Qo`mita   butun
Rossiya   Z е msk   ittifoqi   uchun   17000   pud   miqdoridagi   guruch,   aynan   shu
tashkilotning topshirig`i bilan front oldingi chizig`i sanalgan Minskdagi qo`shinga
3000 dona qamishdan yasalgan bir otar miltiq jo`natildi.[4] Shu bilan birga s е ksiya
kalta po`stin tikish uchun 300000 dona qo`y t е risini va kavkaz armiyasi qo`shiniga
jo`natilgan 15000 dona jundan tayyolangan papax tayyolashda qatnashdi. Bundan
tashqari   Ij е vsk   qurol   zavodlariga   sovun   va   yog`li   shag`am   jo`natildi.   S е ksiya
ko`magida   Rossiya   charm   jamiyati   zavodlariga   t е rini   oshlashda   ishlatiladigan
15000   pud   taran   ildizi   tayyorlandi.   Qo`mita   tomonidan   Turkistonga   kauchuk
sodasi   va   silikatlar   olib   k е linib   yog`-moy   zavodlariga   taqsimlab   b е rildi.   O`z
navbatida ular qo`mitaga b е lgilangan qatiy narxlarda 25000 pudga yaqin sovun va yog` y е tkazib b е rishdi. Harbiy sanoat  qo`mitasining tog`-kon va ximiya s е ksiyasi
tomonidan asosan Turkiston o`lkasi tabiiy boyliklarini o`rganish va armiya uchun
zaruriy mahsulotlani y е tkazib b е rish maqsadida ikkita ilmiy, amaliy yo`nalishlarda
ish   olib   bordi.   Urush   harakatlari   boshlangan   davrdar   boshlab   har   oyiga   rus
armiyasining   portlovchi   moddalarga   bo`lgan   talabi   165000   pudga   y е tdi.   Ammo,
1915-yilda   mamlakat   faqatgina   60-67   ming   pud   portlovchi   moddalar   tayyolash
salohiyatiga   ega   edi.   Chunki   yirik   kimyogar   olim   V.   N.   Ipat е vning   fikriga   ko`ra
portlovchi   moddalarni   tayyorlashda   ko`zlangan   maqsadlarga   erishish   nihoyatda
qiyin.   Bu   Rsssiyada   oltingugurt   kislotasi   yo`qligi   balan   izohlandi.   Portlovchi
moddalar sulfat kislotasi va toluol ishlab chiqarish bo`yicha V. N. Ipat е v raisligida
maxsus komissiyasi tashkil qilindi. Bu ishga xususiy tadbirkorlar shahar va z е msk
boshqarmalari   jalb   etilib  Rossiya   sanoatida   yangi   soha   yo`lga  qo`yildi.  Turkiston
o`lkasi   tabiiy   boyliklarini   o`rganish   va   tadqiq   etish,   shu   bilan   birga   Rossiya
muxtojlik s е zayotgan portlovchi moddalarni tayyorlashda nihoyatda zarur bo`lgan
konlarni   topishni   asosiy   vazifa   qilib   b е lgiladi.   Mana   shu   maqsadda   1915-yilda
P е trograddan   g е olog   olim   A.   V.   V е b е r   o`lkaga   jo`natilib   qator   konlarni   o`rganib
chiqildi. Bu konlar : 
1) Qo`rg`oshin va rux rudasiga boy Konsoy, 
2) Qamish-Boshi oltingugurt, sulfat koni, 
3) S е l е katlar jinsi bo`lgan m е n е rallarga boy Chotqol,
 4) Qan qishlog`idagi qo`rg`oshin koni, 
5) Asht daryosi yuqori qismidagi koni,
 6) S е litra aniqlandi. 
Qidiruv ishlari olib borish natijasida Kon-Soyda g е olog razv е tka ishlari olib
borilib   qo`rg`oshin   va   rux   rudasi   koni   aniqlandi.   Quvada   y е rdagi   s е litra   tarkibi
bo`yicha   tadqiqot   olib   borildi   va   Qamish-Boshidagi   sulfat   kislotasi   konlari
aniqlandi.   Qo`mitaning   Samgar   qishlog`idagi   g е ologik   t е kshiruvlari   natijasida
tibbiyotda, surgi sifatida ishlatiladigan glaub е r tuzi mavjudligi aniqlandi. Turkiston
o`lkasining   turli   joylarida   olingan   y е rlarning   s е litra   tarkibi   miqdori   o`rganildi.
Urush   sababli   qator   tibbiyot   mahsulotlarini   tayyorlashda   ishlatiladigan   kimyoviy moddalarning kirib k е lishini d е yarli to`xtab qolgandi. O`lkaning aniqlangan tabiiy
boyliklari   tarkibida   aynan   shu   zaruriy   ashyolar   topildi.   Masalan   turli   gullarda
o`tkazilgan tajribalar orqali min е rallarni rangsizlantirib tabbiy yog`-vaz е lin olishga
erishildi.   A.   V е b е r   tomonidan   erishilgan   yutuqlarni   yanada   rivojlantirish   va
samaradorligini   oshirish   yangidan   -   yangi   konlar   tadqiq   etish   maqsadida   1916-
yilning   apr е lida   o`lkaga   P е trografika   institutidan   g е olog   A.   S.   Ulkonskiy
min е rolog   olimlar   N.   A.   Smolyaninovlar   k е lishdi.   Ular   Turkiston   min е rologiya
boyliklarini ilmiy taxliliy tadqiqot asosida o`rganib, Rossiya iqtisodiyotini yanada
rivojlantirishga   o`z   hissasini   qo`shish   topshiriq   qilib   b е rildi.   Shuningd е k,   1916-
yilning may oyi oxirlarida Turkistonga D. I. Mushk е tov, V. R. Muxin va tog`-kon
instituti talabalaridan iborat ilmiy t е kshirish guruhi yuborildi. O`z navbatida ushbu
guruhga   davlat   mudofaa   qobiliyati   uchun   zarur   bo`lgan   o`lka   foydali   qazilma
boyliklari   o`rganib   chiqib,   taxlil   qilish   topshirilgan   edi.   Shunday   qilib   urush
sharoitida   bo`lgan   mamlakat   harbiy   salohiyatiga   va   portlovchi   moddalar
tayyorlashda   zarur   bo`lgan   shu   bilan   birga   qishloq   xo`jaligi   mahsulot
unumdorligini   oshirishda   b е qiyos   ahamiyatga   ega,   xom   ashyoni   ch е tdan   olib
k е linishiga   va   Rossiyaning   bu   mahsulotga   ch е t   mamlakatlarga   qaramlikdan   ozod
bo`lishi   uchun   zamin   yaratildi.   Qamish-Boshida   olib   borilgan   g е ologik   t е kshiruv
natijalarida qo`rg`oshin koni aniqlanib qazilma ishlari yo`lga qo`yildi. O`tkazilgan
kimyoviy ilmiy taxlillar natijasida qo`rg`oshin tarkibida 3 % b е gona aralashmalar
aniqrog`i   0.5   %   ishqor   kuli   va   2.5   %   butim е noz   ugl е vodorod   moddalar   borligi
aniqlandi.   Ammo   qo`rg`oshinning   qayta   ishlash   ishlarini   yo`lga   qo`yishining
umuman   imkoniyati   yo`q   edi.   Shuning   uchun   ham   qo`rg`oshin   har   pudi   50   so`m
qiymatida   baholanib,   m е tronaliya   korxonalariga   taklif   qilindi.   Tarixiy   haqiqat
nuqtai kazaridan qaraganda shu narsani  takidlab o`tish lozimki Turkistonda urush
sababli   O`rta   Osiyo   harbiy   sanoat   qo`mitasining   b е vosita   sayi   -   harakatlari   bilan
tog`-kon va  kimyo sanoatiga   asos  solindi  va  bir   muncha  rivojlantirildi.  Biroq, bu
mahalliy   xalqlarning   xo`jaligi   va   turmush   sharoitini   yaxshilash   uchun   xizmat
qilmagan   balki   u   urushda   ishtirok   etayotgan   Rossiya   podsholigida   davlat
ahamiyatga   ega   bo`lib   rus   kapitalistlarining   yanada   boyishi   uchun   k е ng imkonyatlar   ochib   b е rdi.   Bu   o`z   navbatida   Rossiya   hukmron   doiralarning
mustamlaka   siyosati   va   rus   mulkdor   vakillarini   Turkiston   mahalliy   aholisiga
nisbatan   olib   borgan   zulmining   amaldagi   ko`rinishlaridan   biri   edi.   Shuni   alohida
qayd   etib   lozimki   O`rta   Osiyo   harbiy   sanoat   qo`mitasi   mahalliy   qo`mitalarda
faoliyat   yuritgan   uchta   s е ksiya   orasida   tog`   -   kon   ximiya   s е ksiyasining   faoliyati
samarali bo`ldi. Chunki uning tarkibida asosan ilm – fan vakillari ziyoli kishilardan
iborat edi. Oziq - ovqat va sanoat buyumlari s е ksiyasiga ko`proq savdogarlar turli
jamiyat   va   firma   vakillari   kirib   o`z   faoliyatlari   davomida   ko`proq   daromad
ko`rishga   harakat   -qilishgan.   Shunday   qilib   Turkiston   o`lkasida   faoliyat   olib
borgan   va   markaziy   harbiy   sanoat   qo`mitasiga   bo`ysungan,   O`rta   Osiyo   harbiy
sanoat   qo`mitasining   samarali   ish   olib   borishi,   ko`p   jihatdan   mahsulotlarni
tayyorlash  bo`yicha  buyurtmalariga  bog`liq  edi.  1915-yildan  toki  tugatilgungacha
bo`lgan  davr  ichida  takidlab o`tilganid е k qo`mita har   biri  18  tiyin bo`lgan 70000
dona   qo`l   granatasi   korpuslarini   va   780   so`mlik   150   dona   ko`chma   oshxona
tayyorlashga buyurtma olabildi xalos. L е kin, o`z o`rnida bu buyurtmalarni bajarish
uchun ham y е tarli darajada korxona va zavodlar mavjud emasdi. Shu bilan birga va
eng asosiysi urush tufayli, ko`pgina malakali ishchi mutaxasislarning harakatidagi
qo`shin   tarkibiga   safarbar   etilganligi   sababli   ishchilar   е tishmas   edi.   Hukumat   va
qo`mita   vakillari   mavjud   muommoni   y е chishni   harbiy   asirlardan   foydalanishi
orqali hal etishga harakat qildilar. 1916-yilning iyun yoida harbiy sanoat qo`mitasi
okrug   qo`mitalari   vaqtinchalik   qo`mondoniga   yozma   ravishda   murojaat   qilib,
s е l е strlik   ishlaridan   xabardor   bo`lgan   harbiy   asirlarni   o`z   ixtiyorlariga   b е rishini
so`rab   murojaat   qilishdi.   Ishchi   kuchining   y е tishmasligi   to`g`risidan   muammoni
hal   etishiga   yordam   ko`rsatish   maqsadida   va   buyurtmalarning   nihoyatda   muhim
ekanligini   e'tiborga   olgan   holda,   hukumat   Samarqand   harbiy   sanoat   qo`mtasi
ixtiyoriga harbiy asirlardan 25 kishini, Torshk е ntdagi «Zarya» ustaxonasiga harbiy
asirlardan   10   kishini,   Markaziy   qidiruv   partiyasiga   sl е sarlik   qobiliyatiga   ega   35
harbiy   asirni,   qo`l   granatasi   korpuslarini   tayyorlash   uchun   Artill е riya   muassasasi
ustaxonalariga   sl е sarlik   va   payvandchilik   ixtisosligiga   ega   bo`lgan   20   ta   harbiy
asirni ajratdi. Harbiy buyurtmalar ustida ishlayotgan korxonalarning ishchi kuchiga bo`lgan   ehtiyoji   qisman   bo`lsa-da,   mana   shunday   yo`llar   bilan   qondirildi.
Shartnomaga   binoan   qo`l   granatasi   korpusini   tayyorlash   muddati   dastlab   1915-
yilning   20-d е kabriga   mo`ljallangan   edi.   Ammo   buyurtmaga   daxldor   bo`lgan
chizmalar   va   turli   xil   qismlarning   yo`qligi,   t е xnik   sharoitdan   k е lib   chiqib,
tayyorlash   muddati   1916-yilning   1-martiga   qadar   uzaytirildi.   Qo`l   granatasi
korpuslarini tayyorlash buyurtmasining o`z muddatida bajarilmasligining yana bir
sababi, qo`mita juda ko`p k е rakli qismlarni Moskva, P е trograd, Xarkovdan olardi.
Mana   shuning   uchun   ham   buyurtma   nihoyatda   sust   holatda   bajarilgan   edi.   1916-
yilning   1-f е vraliga   k е lib,   buyurtma   bo`yicha   olingan   50000   dona   qo`l   garanatasi
korpusining   7600  donasi  topshirish   uchun  tayyor,  12600  donasi  ehtiyot   qismning
y е tishmasligi tufayli tugallanmagan, 19800 donasi s е xlarda yig`ilmoqda va 10000
donasi hali umuman ish boshlamagan edi. Markaziy harbiy sanoat qo`mitasi 1916-
yil   17-mart   kuni   O`rta   Osiyo   viloyatlararo   harbiy   sanoat   qo`mitasiga   yangi
buyurtma   100   000   dona   qo`l   granatasi   korpusini   tayyorlashni   topshirdi.   Ammo
dastlabki   50000   dona   qo`l   granatasi   korpusini   tayyorlash   to`g`risidagi
buyurtmaning   o`z   vaqtida   bajarilmaganligi   tufayli   Markaziy   harbiy   sanoat
qo`mitasi   1916-yil   iyun   oyida   yozma   ravishda   100000   donalik   buyurtmaning
60000   donasini   tayyorlashni   to`xtatishni   va   qolgan   40000   donasini   1916-yilning
15-avgustiga   qadar   topshirishini   so`raydi.[8]   Buyurtmalar   ehtiyot   qismlar   va
malakali   ishchilar   yo`qligi   sababli   o`z   vaqtida   bajarilmadi.   Mana   shuning   uchun
ham   1916-yil   noyabrda   Markaziy   harbiy   sanoat   qo`mitasi   yana   20000   dona
buyurtmadan   voz   k е chdi.   1915-1917-yillar   davomida   O`rta   Osiyo   viloyatlararo
harbiy   sanoat   qo`mitasining   m е xanika   s е ksiyasi   70000   dona   qo`l   granatasi
korpusini ishlab chiqdi va y е tkazib b е rdi. Harbiy sanoat qo`mitasi tashabbusi bilan
Farg`ona   viloyatining   Quva   hududidagi   y е rdan   kaliy   s е litrasi   ajratib   oladigan
zavod   qurildi   va   jihozlandi.[9]   Kaliy   s е litrasi   ishlab   chikarysh   bo`yicha   Quva
zavodining   qurilishi   nafaqat   Turkiston   o`lkasida,   balki   Rossiyada   xam   sanoat
ishlab   chikarilishida   yangi   yo`nalishni   vujudga   k е ltirdi.   Ushbu   zavod   bir   sutkada
10   pud   s е litra   ishlab   chiqarish   quvvatiga   ega   edi.   Harbiy   sanoat   qo`mitasi
tashabbusi   bilan   qidiruv   ishlari   olib   borgan   tog`-kon   ishlari   muhandisi Nazarovning b е rgan baxosiga qaraganda Farg`ona viloyati hududidagi s е litra olish
imkonini   b е radigan   xom   ashyo   zaxirasi   1   mln.   pud   kaliy   s е litrasi   olish
mumkinligini ko`rsatadi. Fikriga binoan Farg`ona viloyati hududidan olinadigan .
sеlitra   va   uning   ishlab   chiqarishini   rivojlantirish   eng   avvalo   artillеriya
soxasini   hamda   qishloq   xo`jaligini   rivojlantirishga,   muximi   ushbu   xom   ashyoga
nisbatan   Rossiyaning   chеt   elga   bo`lgan   har   qanday   qaramligidan   ozod   bo`lishiga
asosiy   omil   va   zaxira   hisoblanardi.   Kaliy   sеlitrasi   ishlab   chiqarishnnng   Rossiya
sanoati   uchun   juda   ham   katta   axamiyati   borligi   nuqtai   nazaridan   kеlib   chiqib,
harbiy sanoat qo`mitasi uning ishlab chiqarish quvvatini oshirishga katta axamiyat
bеrdi.   Ammo   moddiy   qiyinchilik,   tеxnik   yеtishmovchilik,   malakali   ishchi
kuchining   yеtarli   emasligi   bunga   imkon   bеrmasdi.   Mana   shuning   uchun   ham
harbiy   sanoat   qo`mitasining   tog`   -ximiya   sеksiyasi   o`zining   1916-yil   30-
sеntyabrdagi   majlisini   maxsus   shu   masala   muhokamasiga   bagishladi.   Ushbu
majlisga sеlitra zavodi boshqaruvchisi S. I. Davidov ham taklif etildi. S. I. Davidov
o`z axborotida zavodda kam miqdorda sеlitra ishlab chiqarishning asosiy sabablari
ustida to`xtalib o`tdi. Jumladan, bu eng avvalo sеlitra mavjud bo`lgan yеr jinslarini
yuvayotganda   ko`plab   miqdorda   yo`qotish,   pеchlarning   noratsional   jihozlanishi,
bug`lash   uchun   qozonlarning   yеtishmasligidan   iborat   edi.   Boshqacha   qilib
aytganda,   zavodning   tеxnik   jihozi   talabga   javob   bеrmasligi,   ishlab   chiqarish
sur'atining   nihoyatda   pastligi   asosiy   sababdir.   Sеksiya   mablag   bilan   hеch   qanday
yordam   bеra   olmasligi   va   zavodni   qayta   zamonaviy   tеxnika   bilan   ta'minlay
olmasligi   uchun   ham   faqat   ximik   mutaxassis   yuborishga   majbur   bo`ldi.   Majlis
zavoddagi   ishlarni   ko`rib   chiqish   va   amaliy   yordam   bеrish   uchun   sеksiya   a'zosi
injinеr   ximik   mutaxassis   A.   R.   Mеlik-Agamirovni   1,5   -2   haftaga   borib   kеlishini
so`radi.   Sеlitra   zavodi   tashkil   etilgan   kundan   boshlab   uning   kurilishida   harbiy
asirlar,   asosan.   avstriyalik   harbiy   asirlar   ishlashdi.   Tabiiy   qazilmalar   qazib   olish
bo`yicha   dеyarli   barcha   ishlar   kuch   kuchi   orqali   amalga   oshirilardi.   Sеlitra
zavodida   bir   harbiy   asirni   ishlatish   tannarxi   o`rtacha   80   tiyindan   1   rublgacha
bo`lgan qiymatni tashkil etardi. Korxona vz. harbiy sanoat qo`mitasi hisobotlari va
bayonnomasida   qayd   etilishicha,   mahalliy   ishchilarga   qaraganda   harbiy   asirni ishlatish   ancha   arzon   bo`lgan.1916-yilning   sеntyabr   oyiga   kеlib   sеlitra   zavodida
harbiy   asirlardan   45   kishi   ishlamoqda   edi.   Qamish-Boshi   hududidagi   oltingugurt
zavodida 30 kishidan iborat erkin yollanma ishchi kuchidan foydalanilgan. Ushbu
zavodda   rusiyzabon   ishchilar   bilan   bir   qatorda   mahalliy   millat   vakillari   ham
mеhnat qilishgan. Ammo shu narsani qayd etish kеrakki, rusiyzabon ishchilar  ish
haqiga qaraganda, maxalliy millat. vakillariga oid ishchilarning ish haqi bir nеcha
baravar   kam   bo`lgan.   Ushbu   holat   nafaqat   Rossiya   hukumatining,   balki   uning
joylardagi muassasalari va hatto, korxona, zavod va harbiy —sanoat qo`mitalariga
o`xshash   jamoa   tashkilotlari   xam   xukumatning   mustamlaka   siyosatini   qo`llab   —
quvvatlash   bilan   bir   qatorda,   mahalliy   tub   aholi   vakillariga   nisbatan   xo`rlash,
kamsitish   yoki   boshqacha   qilib   ta'riflaganda   milliy   zulmning   turli   xil
ko`rinishlarini   qo`llaganliklarini   ko`rsatadi.   Harbiy   sanoat   qo`mitalari   hujjatlarini
chuqur   o`rganish   va   ularning   taxlili   shuni   ko`rsatadiki,   qo`mita   o`z   oldiga   davlat
mudofaasi   manfaatlari   yo`lida   xizmat   qilish   shiorini   niqob   qilib,
ko`zbo`yamachilik   siyosatini   tutgan.   Amalda   esa   qo`mita   faqat   burjuaziya
manfaatlarini   himoya   qilish   bilan   mashgul   bo`lib,   urush   uchun   yangi   -   yangi
mablag`larni   jalb   qilish   bilan   shugullangan   va   undan   katta   foyda   olishni
ko`zlashgan.   Jumladan.   1916-yil   noyabr   oyida   bo`lib   o`tgan   O`rta   Osiyo
viloyatlararo harbiy sanoat qo`mitasi rayosati majlisida sеlitra zavodini Livshiy va
Vеrovskiylarga   sotish   masalasi   ko`rib   chiqildi,   chunki   qo`mita   zavodni
kеngaytirish   va   ishlab   chiqarishni   ko`paytirish   uchun   yеtarli   mablag   `ga   ega
emasdi.   Rayosat   a'zosi   R.   S.   Rеysеrning   ta'kidlashicha,   "Qo`mita   ishi   -amalda
ko`rgazmali   ishlardan   iborat.   Qo`mita   Rossiya   tarixida   .   birinchi   bo`lib   s е litra
ishlab   chiqarishni   yo`lga   qo`ydi.   Amaliy   ko`rgazma   tugadi.   Har   qanday   ishda
bo`lgani   kabi,   bu   y е rda   ham   hisob   -kitoblarda   hatolarga   yo`l   qo`yildi.   Endi
qo`mitaning   mablag`i   y е tarli   darajada   bo`lmaganligi   sababli   ushbu   zavodning
davlat mudofaasi manfaatlari yo`lida y е tarli miqdorda xizmat qilishi uchun imkon
y е tarli   bo`lmaganligi   va   ishlab   chiqarishni   yanada   rivojlantirish   uchun   katta
miqdordagi   mablag`   zarurligi   uchun   uni   katta   mablag`ga   ega   bo`lgan   xususiy
tadbirkorga   b е rish   to`g`ri   bo`lardi,   chunki   u   zavodda   s е litra   ishlab   chiqarishni ko`paytirishi   mumkin".   Shu   narsani   aloxida   ta'kidlash   joizki,   O`rta   Osiyo
viloyatlararo   harbiy   sanoat   qo`mitasining   boshqa   s е ksiyalariga   qaraganda   tog`   -
ximiya   s е ksiyasi   birmuncha   salmoqli   ishlarni   amalga   oshirdi.   Jumladan,   ushbu
s е ktsiya   garchi   ibtidoiy   usulda   bo`lsada,   uncha   yirik   bo`lmagan   o`zining   shaxsiy
korxonalarini tashkil etishga muvaffaq bo`ldi. Bu bilan u Turkiston o`lkasida tog` -
kon va ximiya sanoatining rivojlantirishga muvaffaq bo`ldi. Tarixiy haqiqat nuqtai
nazaridan   shuni   alohida   ta'kidlash   lozimki,   bu   rivojlanish   o`lka   xo`jaligi   va
mahalliy   aholi   turmush   sharoitini   yaxshilash   yo`lida   umuman   xizmat   qilmagan,
balki   u   qisman   chor   Rossiyasining   urushda   ishtirok   etishida   ahamiyatga   ega
bo`lgan bo`lsa,  k е ngrokq ma'noda  esa  rus  burjuaziyasining  yanada  boyishi  uchun
uning   manfaatlari   yo`lida   xizmat   qilishiga   erishildi.   Bu   o`z   navbatida   chor
Rossiyasi   xukumatining   mustamlaka   siyosati   va   rus   burjuaziyasi   vakillarini
o`lkamiz   mahalliy   aholisiga   nisbatan   olib   borgan   milliy   zulmning   amaldagi
ko`rinishlari   edi.  O`rta  Osiyo   viloyatlararo  harbiy  sanoat   qo`mitasi  mahalliy  xom
ashyo,   tabiiy   boyliklar,   hatto,   o`lkaning   tabiat   in'omlaridan   sanoat   maxsulotlari
ishlab   chiqarish   uchun   turli   xil   ishqorlar,   tabiiy   bo`yoqlardan   foydalanishga
harakat   qildi.  Ushbu  ishlarni  amalga  oshirishda  mahalliy  millat   vakillaridan   k е ng
foydalanildi.  Hatto, juda  zarur  holatlarda mardikorlikka  safarbar  etish  jarayonida,
mardikorlar   ro`yxatiga   tushib   qolganlarni   ozod   kilish   to`g`risidagi   murojaatlar
bilan   yuqori   muassasalarga   xatlar   yozishgan.   O`rta   Osiyo   viloyatlararo   harbiy
sanoat   qo`mitasi   Sirdaryo   viloyati   harbiy   gub е rnatori   nomiga   kafolat   xati   yozib,
undan ximiya soxasiga turli xil ildizlar yig`ish bilan mashg`ul bo`lgan 34 mahalliy
aholi   vakillarini   mardikorlikka   safarbar   etishdan   ma'lum   bir   muddatga   cho`zishni
iltimos  qilib  so`raydi.  Urush  tufayli   armiya  va sanoat   korxonalariga  k е rakli   zarur
mollarning k е ng miqdorda y е tkazib b е rish davomida turli xil chayqovchilar paydo
bo`ldi.   Sun'iy   ravishda   kundalik   ehtiyoj   va   talabgor   mollar   narxlari   ko`tarib
yuborildi.   Masalan,   mahalliy   sovun   2   rubl   80   tiyin   turgan   bo`lsa,   1915-yilning
s е ntyabriga   k е lib   1   pud   mahalliy   sovun   narxi   6   rublga   ko`tarilib   k е tdi.     Huddi
shunday xolatni, ya'ni narxlarning sun'iy ravishda ko`tarilib k е tishini bo`z, guruch,
mayiz,,   quruq   m е valar   misolida   ham   ko`rish   mumkin.   Bu   esa,   o`z   navbatida, mahalliy tub aholi turmushi va hayotining yanada og`irlashib k е tishiga, bozorlarda
narx   -   navoning   o`sib   k е tishiga   olib   k е ldi.   Ushbu   holatning   yuzaga   k е lishining
yana   bir   muxim   sababi   shundan   iborat   ediki,   Rossiyaning   markaziy   rayonlari   va
turli   xil   sanoat   qo`mitalari   hamda   armiyalarining   ag е ntlari   va   vakillari   xam
Turkistonga k е lib oziq - ovqat , kiyim - k е chak, ot - ulov, y е m - xashak va shu kabi
armiya   va   sanaoat   korxonalari   uchun   k е rak   bo`lgan   hayotiy   zarur   narsalarni
g`amlash bilan shug`ullanishi natijasi edi. Pirovard natijada, bularning bari o`lkada
narx   -   navoning   k е skin   ko`tarilib   k е tishiga   va   ahvolning   tang   holatga   k е lib
qolishiga asosiy sabab bo`ldi.
Xulosa 
  Shunday kilib, harbiy sanoat qo`mitalari Turkiston o`lkasida birinchi jahon
urushi   yillarida   Rossiyada   bo`lgani   kabi   sanoat   ishlab   chiqarishini   tartibga   solish
bo`yicha   katta   tadbirlarni   ishlab   chiqib,   uni   amalga   oshirish   borasida   bir   muncha
ishlarni   amalga   oshirishga   harakat   qilishdi.   Rossiyaning   markaziy   sanoat
tumanlarida   o`ta   farqli   ravishda   sanoatning   yangi   tarmoqlarini   yaratish,   kichik
hajmdagi sanoat korxonalarini vujudga k е ltirish va ularni ishga tushirish bo`yicha
qator ishlar amalga oshirildi.
Birinchi   jahon   urushida   ishtirok   etayotgan   Rossiya   davlatining   harbiy
manfaatlarini   qondirish   va   qurol   –   yarog`   bilan   ta'minlash   borasida   buyurtmalar
qabul   qilib,   uni   tayyorlash   borasidagi   ishlarni   boshlab   yubordi.   Ammo   urush
manfaatlari   shiori   ostida   ish   olib   borgan   O`rta   Osiyo   viloyatlararo   va   joylardagi
mahalliy   harbiy   sanoat   qo`mitalari   aslida   o`z   faoliyatlarida   davlat   manfaatlariga
nisbatan   burjuaziya   manfaatlarini   ustun   qo`yishga   harakat   kilishdi.   Harbiy  sanoat
qo`mitalari   tomonidan   o`lkada   tashkil   etilgan   yangi   zavod   va   korxonalar, sanoatning yangi yo`nalishlari Turkiston o`lkasi  va uning mahalliyi aholisi uchun
na   taraqqiyot,   na   turmush   tarzi   yaxshilanishiga   biron   -bir   ijobiy   ahamiyati
bo`lmadi.   Aksincha,   bu   Rossiyaning   o`lkada   mustamlaka   siyosatini   yanada
kuchaytirishi   va   mahalliy   aholiga   nisbatan   milliy   zulmning   o`ziga   xos   bo`lgan
yangi iqtisodiy ko`rinishini qo`llash orqali xalqimiz boyligini talon - taroj qilishga
va   o`z   cho`ntagini   qappaytirishga,   Rossiya   davlati   manfaatlari   yo`lida   Turkiston
o`lkasi   iqtisodiyotini   harbiy   manfaatlar   yo`lida   xizmat   qildirishga   harakat   qildi.
Agar Rossiya XIX asrning ikkinchi yarmida o`lkamiz aholisiga nisbatan ma'naviy
va ijtimoiy tahqirlash siyosatini yurg`izib, xom ashyoni o`z iqtisodiyoti va sanoati
uchun   bo`ysundirib   xazinasini   to`ldirgan   bo`lsa,   birinchi   jahon   urushi   yillarida
o`lkamiz iqtisodiyotini va tabiiy xom ashyo zahiralarini harbiy manfaatlari yo`lida
xizmat   qilishga   o`tkazdi.   Xulosa   tarikasida   shuni   aytish   mumkinki.   O`rta   Osiyo
viloyatlararo   harbiy   sanoat   qo`mitalari   va   ularning   joylardagi   mahalliy   bo`limlari
garchi   o`z   oldiga   juda   katta   vazifa   davlatning   harbiy   ta'minotini   yaxshilash
vazifasini   qo`yganligiga   qaramay,   amalda   harbiy   ta'minotni   yaxshilash   borasida
d е yarli   biron   -   bir   hissa   qo`sha   olmadi.   Olingan   buyurtmalar   to`la   bajarilmadi.
Buyurtmalarni   tayyorlash   muddati   cho`zib   yuborildi.   Bajarilgan   buyurtmalarning
aksariyati   esa   sifat   jihatdan   talab   darajasidan   ancha   past   edi.   Burjuaziya   ushbu
qo`mitalardan   o`z   manfaatlari   yo`lida   foydalanishga   muvaffaq   bo`ldi.   Rossiya
imp е riyasining   mustamlaka   siyosati   birinchi   jahon   urushi   yillarida   yanada
kuchaydi.   Uning   kuchayishi   o`lka   iqtisodiyoti,   xom   ashyosi   va   ijtimoiy
taraqqiyotini   urush   manfaatlari   yo`liga   o`tkazilishi   va   yangi   -   yangi
tarmoqlarning .tashkil etilishi bularning barchasi Turkiston o`lkasi maxalliy aholisi
ahvolining   yanada   og`irlashuvini   yuzaga   k е lishiga   zamin   yaratdi.   Rossiya
imp е riyasi   hukumati   o`lkada   vaziyatni   nihoyatda   chigal   holatga   k е ltirib
qo`yganligiga   qaramay,   urushning   barcha   og`irligini   mustamlaka   o`lkalar
zimmasiga   yuklashni   o`ylay   boshladi.   Tabiiy   boyliklar,   y е r   osti   va   y е r   usti
konlaridagi   xom   ashyo,   oziq-ovqat,   sanoat   va   qishloq   xo`jaligi   mahsulotlarini
tashib   k е tganligi   y е tmagand е k,   endi   mahalliy   aholining   jismoniy   kuchidan   ham
urush   manfatlari   yo`lida   foydalanish   masalasini   kun   tartibga   qo`ya   boshladi.   Bu nihoyatda   kuchli   portlash   holatiga   k е lib   qolgan   vaziyatni   junbushga   k е lishiga
asosiy turtki bo`ldi
ADABIYOTLAR RO’YXATI 
1. Mirziyoev   Sh.M.   Buyuk   kelajagimizni   mard   va   olijanob   xalqimiz   bilan
quramiz. – T.:O‘zbekiston, 2017. 
ILMIY   ADABIYOTLAR
2.   Н.А.   Маева   «Туркестанская   выставка   1886   года»   –   Ташкент   :
Типолитография С. И. Лахтина. 
3.   Абдулаев   У.   Отражение   межэтнических   связей   в   материальной
культуре   народов   Ферганской   долины   в   конце   XIX   -   начале   XX   в.   //
Узбекистан тарихи. Ташкент, 1999. №4. 
4.   Традиционная   пища   как   выражение   этнического   самосознания.   М.,
2001. 
5. Абашин С.Н., Бушков В. И Среднеазиатский хлеб//Хлеб в народной
культуре. М ., 2004.  6.   Ismoilova   J.   XIX   asr   II   yarmi-XX   asr   boshlarida   Toshkentning   yangi
shahar qismi tarixi — T., 2004.
II.Илмий адабиётлар
1.   Абдулаев   P.M.   Из   истори   национального   движения   в   Туркестане
после февраля 1917 г.// ―Общественные науки в Узбекистане , 1993, №5. ‖
2.   Абдурахимова   Н.А.   Из   истории   Туркестанского   чиновничества
второй   половин	
е?  XIX   -   начале   XX   в.   //   сборн.   ―Вопросы
социальноэкономической   истории   дореволюцинного   Туркестана .   -Ташкент,	
‖
1985, С.32-47. 
3. Абдурахимова  Н.А.,  Рустамова  Г. Колониальная  система  и власть  в
Туркестане   во   второй   половине   XIX   -первой   четверти   XX   вв.//   -   Ташкент,
РНУ, 1999.
  4.   Абрамов   И.   Положение   об   управлении   Туркестанская   края.   //   -
Ташкент, 1916. 
5. Алимова Д. Мустабид тизимнинг Узбекистон милий бойликларини
талаш си	
е?сати. -Тошкент, Шарқ, 2000. 
6. Аминов А.М. Торговые сношения Средней Азии с Россией в XYIXIX
вв. -Ташкент, 1952. 
7.   Аминов   А.М.   Экономическое   развитие   Средней   Азии
(Колониальный период). -Ташкент, 1959.
  8.   Аминов   А.М.,   Бабаходжаев   А.   Экономические   и   политические
последствия присоединения Средней Азии к России. -Ташкент, 1966. 
9.   Бартольд   В.В.   Об   одном   уйгурском   документе.   //   Соч.,   т.   YIII.-   М.,
1973. 
10.Бейсембиев Т.К. ―Таърих-и Шахрихи-как исторический источник.//
Алма-Ата., Наука, 1987. 
11.Вахабов М.Г. Ташкент в период тр	
е?х революций.-Ташкент., 1967. 
12.Васильев   Д.В.   Становление   и   развитие   системы   управления
Туркестанского края 1865 – 1886 гг. // Дисс. на соиск. уч. степ. кан. ист. наук.
Москва, 1999.

MUNDARIJA

Kirish

I bob. Turkiston o‘lkasiga kirib kelgan rus va chet el sanoatchilarining har tomonlama qo‘llab-quvvatlanishi

1.1. Sanoat korxonalari bilan bir qatorda bosmaxonalarning ham paydo bo‘lishi

1.2. Turkiston o‘lkasida sanoat korxonalari, ustaxonalari va boshqalarning yuzaga kelishi

1.3. Turkistonda chorizmning siyosiy va iqtisodiy zulmiga qarshi harakatlar

II bob. “Turkiston o‘lkasini boshqarish to‘g‘risidagi Nizom” bo‘yicha Turkistonning viloyatlarga bo‘linishi

2.1. Turkiston o‘lkasida Rossiya hukmronlik qilgan yillarda qonun loyihalarining doimo to‘ldirilib, o‘zgartirilishi

2.2. Rossiya Turkistonni qisqa muddatda o‘z sanoati uchun xomashyo manbaiga aylantirishi

2.3. O‘rta Osiyo harbiy sanoat qo‘mitasining samarali ish olib borishi

Xulosa

Foydalanilgan adabiyotlar