Fonetika va fonologiya

MUNDARIJA:
I. KIRISH ……………………………………………………………………….… 2
II. BOB. FONETIKA
2.1Fonetika haqida umumiy ma’lumot…………………………………………….5
2.2.   Fonetikaning   asosiy   sohalari,   terminlari   va   o‘zbek   tilidagi   fonetik
hususiyatlari………………………………………………………………………... 8
III. BOB. FONOLOGIYA 
3.1.Fonologik jarayonlar.O‘zbek tilining fonologik tizimi…………………...….. 14
3.2.Fonetika va fonologiyaning o‘zaro bog liqligi………………………………..ʻ 18
IV. XULOSA …………………………………………………………………….. 23
Foydalanilgan adabiyotlar …………………………………………………...…. 25
1 KIRISH
Fonetika   va   fonologiya   —   bu   tilshunoslikning   asosiy   va   muhim   sohalaridan
biri   bo‘lib,   ular   tilning   tovush   tizimining   har   tomonlama   o‘rganilishi   va
tushunilishi  uchun zarurdir. Har  bir soha o‘ziga xos yondashuvni  taqdim  etadi  va
bir-biri   bilan   chambarchas   bog‘liq   bo‘lsa-da,   ular   o‘zaro   farq   qiladi.   Fonetika   va
fonologiyaning tilshunoslikda tutgan o‘rni va ahamiyati shu darajada katta ki, ular
tilni   tushunish,   uni   o‘rganish   va   o‘rgatishda,   shuningdek,   amaliy   sohalarda,
masalan,   tilni   avtomatik   qayta   ishlash,   nutqni   tahlil   qilish   va   tarjima   qilishda
muhim ro‘l o‘ynaydi. Fonetika — bu tovushlarning ishlab chiqilishi, ular orasidagi
farqlar,   tovushlarning   fizik   jihatlari,   ularning   o‘zaro   aloqalari   va   nutq
jarayonlaridagi   o‘rni   haqida   ilmiy   tadqiqotlar   olib   boradigan   fan   sohasidir.
Fonetika   inson   nutqini   qanday   qilib   fizik   jihatdan   amalga   oshirishini,   ya’ni
tovushlarning havo oqimlari, tovushsiz va tovushli  tovushlar, tilning shakllanishi,
tovushlarning   yutilishi   va   bo‘g‘lanishi   kabi   jarayonlarni   o‘rganadi.   Fonetika,
shuningdek,   tovushlarning   tovush   birikmalaridagi   o‘zaro   ta'siri   va   bu
o‘zgarishlarning   nutq   jarayoniga   qanday   ta'sir   qilishini   ham   tahlil   qiladi.
Fonologiya   esa   til   tizimida   tovushlarning   semantik   funksiyasini,   ularning   ma’no
yaratishda   o‘rnini,   shuningdek,   tovushlarning   til   tizimidagi   ro‘lini   o‘rganadi.
Fonologiya   tovushlarni   biror   bir   tilning   ichki   tizimi   sifatida   ko‘radi   va   ularning
ma’no farqlantiruvchi funksiyasini belgilaydi. Fonologik tizim, masalan, tovushlar
orasidagi   farqlar,   ular   orasidagi   aloqalar,   leksik   va   morfologik   strukturalar   bilan
qanday   bog‘lanishi   haqida   ilmiy   qarashlarni   taqdim   etadi.   Fonologiyada
tovushlarning o‘zaro ta'siri, ularning qanday qilib yangi so‘zlarni yoki grammatik
birliklarni  shakllantirishda  ishtirok  etishi   haqida ham   ko‘plab  tadqiqotlar  mavjud.
Fonetika   va   fonologiyaning   o‘zaro   bog‘liqligi,   ular   bir-birini   to‘ldirishi   bilan
ajralib   turadi.   Fonetika   tilning   tovush   jihatini   o‘rganish   jarayonida,   ya’ni
tovushlarning   fizik   xususiyatlari   va   ularni   qanday   hosil   bo‘lishini   o‘rganadi,
fonologiya   esa   shu   tovushlarning   til   tizimidagi   funksiyasini,   ularning   ma’no
yaratishda   qanday   ro‘l   o‘ynashini   o‘rganadi.   Fonetika   tovushlarning   haqiqiy
ifodalari   va   ularning   audial,   fiziologik   xususiyatlarini   o‘rganayotgan   bo‘lsa,
fonologiya bu tovushlarni  til  tizimi sifatida ko‘rib, ularning semantik va sintaktik
funktsiyalarini tushunishga harakat qiladi. Fonetika va fonologiyaning o‘rganilishi
til   o‘rgatish,   tarjima,   tilni   avtomatik   qayta   ishlash   (masalan,   nutqni   tanib   olish
tizimlari)   kabi   amaliy  sohalarda   katta   ahamiyatga   ega.   Masalan,   tilni   o‘rganishda
2 tovushlarning   to‘g‘ri   talaffuzini   o‘rganish   fonetikani   o‘z   ichiga   oladi,   lekin   shu
bilan   birga   tovushlarning   qanday   qilib   ma’no   yaratishda   ishlatilishini   o‘rganish
fonologiyaning   muhim   qismi   hisoblanadi.   Tilni   o‘rganish   jarayonida   fonetikadan
olingan bilimlar, tilni aniq va to‘g‘ri talaffuz qilish uchun zarur bo‘lsa, fonologiya
esa   tilni   to‘g‘ri   tushunish   va   gapirishda   yordam   beradi,   chunki   u   tilning   ma’no
tizimiga   asoslanadi.Shu   bilan   birga,   zamonaviy   tadqiqotlar   fonetika   va
fonologiyaning   rivojlanishiga   katta   hissa   qo‘shmoqda.   Kompyuter   lingvistikasi,
sun'iy   intellekt,   nutqni   tanib   olish   texnologiyalari   kabi   sohalarda   fonetika   va
fonologiyaning   ilmiy   yondashuvlari   muhim   ahamiyatga   ega.   Masalan,   nutqni
avtomatik tahlil qilishda fonetik va fonologik bilimlar tizimli ravishda qo‘llanadi.
Bunday   texnologiyalar   inson   nutqini   mashinalar   yordamida   tushunish   va   qayta
ishlashda   samarali   bo‘lishi   uchun,   fonetik   va   fonologik   tadqiqotlar   juda   muhim.
Ushbu kurs ishida biz fonetika va fonologiyaning asosiy tushunchalarini, ularning
o‘zaro   farqlarini,   o‘xshashliklarini   va   zamonaviy   tadqiqotlarni   tahlil   qilamiz.
Maqsadimiz   bu   sohalarning   tilshunoslikdagi   o‘rni   va   ahamiyatini   yanada
chuqurroq   tushunib,   fonetika   va   fonologiyaning   nutq   va   tilni   o‘rganishda   qanday
muhim   ro‘l   o‘ynashini   yoritishdir.   Fonetika   va   fonologiyaning   o‘zaro   bog‘liqligi,
ularning   amaliy   ahamiyati   va   zamonaviy   texnologiyalar   bilan   integratsiyasi
tilshunoslikni yanada rivojlantirishga yordam beradi.
Kurs   ishining   dolzarbligi :   Fonetika   va   fonologiya   —   tilshunoslik   fanining
eng   muhim   va   asosiy   bo‘limlaridan   biri   bo‘lib,   har   bir   tilning   tovush   tizimi   va
uning   tuzilishi,   qo‘llanilishi   hamda   o‘zgarishi   bilan   bog‘liq   muhim   jihatlarni
o‘rganadi. Fonetika tilning tovush xususiyatlarini, uning shakllanishini  va akustik
jihatlarini   tahlil   etsa,   fonologiya   esa   tovushlarning   ma’no   yaratishda   qanday   ro‘l
o‘ynashini   va   til   tizimida   qanday   funksiyalar   bajarishini   o‘rganadi.   Bu   ikki
bo‘limning   o‘zaro   bog‘liqligi   tilning   struktura   va   funksiyalarini   chuqurroq
tushunishga imkon   beradi. O‘zbek tili, o‘zining fonetik va fonologik xususiyatlari
bilan   boshqa   tillardan   ajralib   turadi.   Bu   tilning   tovush   tizimi,   undosh   va   unli
tovushlarning   alohida   xususiyatlari,   aksent,   intonatsiya   va   fonetik   jarayonlar
haqida   chuqur   bilimga   ega   bo‘lish   tilshunoslik   fanida   muhim   o‘rin   tutadi.
Shuningdek, fonetik va fonologik qonuniyatlar til o‘qitishda, tarjima faoliyatida va
lingvistik   tadqiqotlarda   keng   qo‘llaniladi.   Shu   sababli,   fonetika   va   fonologiya
masalalarini   o‘rganish   nafaqat   tilshunoslik   fanining   rivojlanishiga   hissa   qo‘shadi,
balki   tilni   yanada   mukammal   o‘rganish   va   tushunish   imkoniyatlarini   yaratadi.
Ayniqsa,   O‘zbek   tili   fonetik   va   fonologik   jihatdan   o‘ziga   xos   bo‘lgani   uchun   bu
3 mavzu   mamlakatimizda   lingvistika   va   til   o‘qitish   tizimida   dolzarb
hisoblanadi.Kurs   ishida   fonetika   va   fonologiya   masalalari,   ularning   nazariy
asoslari,   amaliy   qo‘llanilishi   va   O‘zbek   tiliga   xos   xususiyatlar   yoritiladi.   Bu   esa
talabalarga   til   tizimining   tovush   asosidagi   strukturasini   chuqurroq   o‘rganish
imkonini beradi, shu bilan birga, fonetik va fonologik jarayonlarning tilda qanday
shakllanishi va ishlashini tushunishga yordam beradi.
Kurs   ishining   maqsadi :   Kurs   ishining   maqsadi   fonetika   va   fonologiya
masalalarini   o‘rganish,   ularning   nazariy   asoslarini   va   amaliy   ahamiyatini
tushunishdan   iborat.   Fonetika   va   fonologiyaning   tilshunoslikdagi   o‘rni,   ularning
bir-biri bilan o‘zaro aloqalari va o‘zbek tilidagi fonetik va fonologik xususiyatlarni
tahlil   qilish   orqali,   bu   sohalarning   tilshunoslik   va   til   o‘rganishdagi   ahamiyatini
ko‘rsatishdir.Kurs ishida quyidagi asosiy maqsadlar ko‘zda tutiladi:
1.   Fonetika   va   fonologiyaning   nazariy   asoslarini   o‘rganish   —   bu   ikki   soha
orasidagi farq va o‘zaro bog‘liqlikni tushunish.
2. O‘zbek tilining fonetik va fonologik tizimini tahlil qilish — o‘zbek tilidagi
fonemalar, undosh va unli tovushlar, intonatsiya va fonetik jarayonlarni o‘rganish.
3.   Fonetika   va   fonologiyaning   tildagi   ro‘lini   tushunish   —   tovushlarning
ma’no   shakllanishidagi   ahamiyatini,   fonetik   va   fonologik   jarayonlarning   tilning
tuzilishiga qanday ta’sir qilishini aniqlash.
4.   Fonetika   va   fonologiyaning   amaliy   qo‘llanilishini   ko‘rsatish   —   til
o‘rganish, tarjima va lingvistik tadqiqotlarda bu sohalarning ahamiyatini o‘rganish.
Shu   orqali,   kurs   ishi   fonetika   va   fonologiyaning   tilshunoslikdagi   o‘rni   va
ahamiyatini yanada chuqurroq tushunishga yordam beradi.
4 II. Bob. FONETIKA
2.1. Fonetika haqida umumiy ma'lumot.
                    Fonetika   —   bu   tilshunoslikning   tovushlar   haqida   ilmiy   tadqiqot   olib
boruvchi   sohasi   bo‘lib,   u   inson   nutqining   tovushlarini,   ularning   ishlab   chiqilish
jarayonlarini,   fizik   xususiyatlarini   va   nutq   jarayonlaridagi   o‘rnini   o‘rganadi.
Fonetika   bu   soha   tilning   tovushli   tomonini   ko‘rib   chiqadi   va   nutq   tovushlari
qanday ishlab chiqarilishi, qanday eshitilishi va qanday yozuvga aylanishini tahlil
qiladi.
                 Fonetikaning paydo bo‘lishi va rivojlanishi. Fonetikaning rivojlanish tarixi
qadimgi   davrlarga   borib   taqaladi,   ammo   uning   ilmiy   asoslari   faqat   XVIII-XIX
asrlarda   shakllana   boshlagan.   Fonetika   inson   nutqini   o‘rganishda   ilmiy   usullarni
qo‘llashga   qaratilgan   bo‘lib,   uning   taraqqiyoti   tilshunoslikning   boshqa   sohalari
bilan chambarchas bog‘liqdir.  
1.   Qadimiy   davrlar:   Fonetikaning   dastlabki   yondashuvlari   qadimgi   hind   va
yunon   olimlarida   uchraydi.   Masalan,   qadimgi   hind   tilshunoslar   sanskrit   tilining
tovush   tizimini   batafsil   o‘rganishgan.   Hind   grammatikasi,   xususan,   Panini
tomonidan   ishlab   chiqilgan   asarlar,   fonetikani   ilmiy   ravishda   tizimlashtirishga
yordam bergan. 
2.   O‘rta   asrlar:   O‘rta   asrlarda   fonetika   ilmiy   o‘rganish   obyekti   bo‘lmagan.
Biroq, arab tilshunoslari grammatikani o‘rganishda tovushlarning ro‘lini yoritishga
harakat qilgan. Ayniqsa, arab alifbosining talaffuziga alohida e’tibor qaratilgan. 
3.   Renessans   va   yangi   davrlar:   Fonetikaning   ilmiy   rivojlanishi   Renessans
davridan   boshlanadi.   Yangi   davrda   fonetikani   tushunishga   qiziqish   ortdi   va   bu
sohada   ilk   ilmiy   tadqiqotlar   olib   borila   boshlandi.   XVI   asrda   lingvistika   va
fonetikani o‘rganish bo‘yicha ilk ishlar yuzaga keldi. 
4. XIX asr: Fonetikaning zamonaviy ilmiy asoslari XIX asrda shakllandi. Bu
davrda   o‘rta   asrlarda   fonetikaga   qaratilgan   e’tibor   kuchayib,   1830-yillarda   nemis
tilshunosi   Rasmus   Rask   va   Fransuz   tilshunosi   August   Schleicher   kabi   olimlar
fonetikani ilmiy jihatdan rivojlantirishga katta hissa qo‘shdilar. XIX asrda fonetika
tovushlarning   fiziologik   va   fizik   jihatlarini   o‘rganadigan   mustaqil   ilmiy   soha
sifatida   shakllana   boshladi.   Bu   davrda   ingliz   tilshunosi   Alexander   Melville
Bellning   ilmiy   ishlari   ham   muhim   ahamiyatga   ega   bo‘ldi.   Uning     “fonografiya”
usuli tovushlarning talaffuzini aniq yozishning asosini yaratdi. 
5 5.   XX   asr:   Fonetika   va   uning   metodologiyasi   XX   asrda   tobora   kengayib,
ilmiy rivojlanishga erishdi. XX asrda “strukturalistik” yondashuvlar rivojlandi, va
ular fonetikani til tizimining umumiy strukturasiga kiritishga harakat qildilar. Shu
davrda   “akustik   fonetika”,   “artikulyatsion   fonetika”,   “auditoriya   fonetika”   kabi
tarmoqlar rivojlandi. 
                  Fonetikaning   asosiy   tarmoqlari:   Fonetika   asosan   uchta   asosiy   bo‘limga
ajratiladi: 
1.   Artikulyatsion   fonetika:   Bu   tarmoq   tovushlarning   qanday   ishlab
chiqarilishini   o‘rganadi.   Inson   nutqi   qanday   paydo   bo‘lishini,   qaysi   tana   a’zolari
(lab,   til,   til   osti,   tish,   burun   va   boshqalar)   bu   jarayonda   qanday   ishtirok   etishini,
tovushlarning   qanday   qilib   fizikal   shakllarini   olishini   tadqiq   etadi.   Artikulyatsion
fonetikaning asosiy vazifasi tovushlarning organik asosini (ya’ni tilning shaklini va
harakatini) aniqlashdan iborat. 
2.   Akustik   fonetika:   Akustik   fonetika   tovushlarning   fizik   xususiyatlarini,
ya’ni   tovushlarning   chastotasi,   amplitudasi,   davri   va   boshqalarni   o‘rganadi.   Bu
tarmoq tovushning qanday tebranishlar va signal sifatida uzatilishini, bu signalning
qanday shakllanishi va uzatish jarayonini tahlil qiladi.  
3.Auditoriya   fonetika:   Auditoriya   fonetika   esa   tovushlarni   qanday   eshitilishi
va   inson   miyasi   tomonidan   qanday   qabul   qilinishini   o‘rganadi.   Bu   tarmoq
tovushlarni   eshitish   jarayonidagi   fiziologik   va   psixologik   jihatlarni   o‘rganadi.
Tovushlarni   eshitishda   ularning   sezgirligi,   qabul   qilish   tezligi   va   aks-sado
xususiyatlari   ham   tadqiq   etiladi.   Fonetikaning   zamonaviy   holati.   Bugungi   kunda
fonetika nafaqat tilshunoslikda, balki boshqa sohalarda ham katta ahamiyatga ega.
Fonetika   sohasining   zamonaviy   rivojlanishida   bir   qator   muhim
yangiliklar mavjud: 
1. Kompyuter   lingvistikasining   rivojlanishi:   Kompyuter   lingvistikasida,
ayniqsa,   nutqni   tanib   olish   (speech   recognition)   va   nutq   generatsiyasi
(speech   synthesis)   sohalarida   fonetikaning   ahamiyati   oshgan.   Nutqni
avtomatik   qayta   ishlash   tizimlari,   shu   jumladan,   telefonlar   va   kompyuter
tizimlarida   ishlatiladigan   nutq   tanish   texnologiyalari   fonetika   bilimlariga
asoslanadi. 
2. Akustik   va   auditoriya   fonetikaning   integratsiyasi:   Zamonaviy   fonetik
tadqiqotlar   akustik   va   auditoriya   fonetikaning   integratsiyasini   o‘z   ichiga
oladi.   Bu,   masalan,   psixolingvistika   va   neyro‘lingvistika   sohalarida   katta
ahamiyat kasb etadi, chunki insonning nutqni qabul qilish jarayoni va uning
6 miyasida  qayta  ishlanishi   haqida  tushuncha  olish  uchun fonetikani   chuqur
o‘rganish kerak. 
3. Fonetikaning qo‘llanilishi: Fonetika bugungi kunda nafaqat tilshunoslikda,
balki   psixologiya,   akustika,   kompyuter   fanlari,   lingvistik   antropologiya,
tibbiyot va boshqa ko‘plab sohalarda qo‘llaniladi. Masalan, tibbiyotda nutq
terapiyasi,   tilni   tiklash   va   reabilitatsiya   jarayonlarida   fonetik   bilimlar
muhim ro‘l o‘ynaydi.
4. Xalqaro   tilshunoslik   tadqiqotlari:   Globalizatsiya   jarayonlari   fonetikaning
xalqaro va transkultural tadqiqotlarini rivojlantirdi. Buning natijasida, turli
tillarda   tovushlarning   o‘zaro   ta’siri,   so‘zlashuv   tillarining   fonetik
xususiyatlari taqqoslanmoqda. 
Fonetika — bu inson nutqining tovushli jihatlarini, ularning ishlab chiqilishi,
eshitilishi   va   semantik   funksiyalarini   o‘rganadigan   ilmiy   soha   bo‘lib,   u
tilshunoslikning   asosiy   tarmoqlaridan   biridir.   Uning   tarixiy   rivojlanishi   qadimgi
davrlardan   boshlangan   bo‘lsa-da,   zamonaviy   fonetika   bir   qator   tarmoqlarni   o‘z
ichiga oladi va turli ilmiy sohalarda keng qo‘llanilmoqda. Bugungi kunda fonetika
tilni   to‘g‘ri   o‘rganish,   nutqni   avtomatik   tahlil   qilish   va   nutq   bilan   bog‘liq
texnologiyalarni rivojlantirishda muhim ro‘l o‘ynaydi.
7 2.2. Fonetikaning asosiy sohalari, terminlari va o‘zbek tilidagi fonetik
xususiyatlari.
Fonetika   haqida   kengroq   ma'lumot.   Fonetika   —   bu   nutq   tovushlarini,
ularning fizik xususiyatlarini, tovushlarning qanday ishlab chiqarilishini va qanday
eshitilishini   o‘rganadigan   tilshunoslikning   muhim   sohasi.   Fonetika   bir   vaqtning
o‘zida   nutqning   organik   (artikulatsiya)   va   fizik   (akkustik)   tomonlarini   hamda
eshitilish   (auditiv)   jarayonlarini   o‘rganadi.   Bu   fan   tilning   tovushli   qismi   bilan
bog‘liq   barcha   jihatlarni   o‘z   ichiga  oladi.   Fonetikaning  o‘rganish   ob’ekti   —   nutq
tovushlari,   ya’ni   har   qanday   tildagi   ovozlarni   ishlab   chiqarish,   uzatish   va   qabul
qilish jarayonlari. Tovushlarning talaffuzi, tovushlarni ishlab chiqarish organlari va
tovushlarning bir-biriga nisbatan o‘zgarishi, ularning inson aqli tomonidan qanday
qabul qilinishi kabi masalalar fonetikada asosiy o‘rinni egallaydi.
Fonetikaning   asosiy   sohalari.   Fonetika   tilshunosligida   quyidagi   asosiy
sohalarga bo‘linadi: 
1. Artikulyator fonetika.   Artikulyator fonetika, yoki artikulyatsion fonetika,
nutq   tovushlarining   qanday   qilib   tovush   chiqarish   organlari   yordamida
hosil   qilinishini   o‘rganadi.   Bu   soha   tovushlarning   fizik   jarayonini
tasvirlaydi,   ya’ni   qanday   qilib   til,   lab,   tishlar,   tomoq,   burun   va   boshqa
organlar   tovushlar   chiqaradi.Artikulyator   fonetika   tovushlarni   quyidagi
asosiy guruhlarga ajratadi: Vokal tovushlar: Ovozli tovushlar, og‘izda havo
to‘siqsiz chiqariladi. O‘zbek tilida bular: a, e, i, o, u. Konsonant tovushlar:
Unovuz   tovushlar,   havo   oqimining   ba’zi   joylarda   to‘siqlari   tufayli   hosil
bo‘ladi. Bular tish, lab, tomoq yoki til bilan to‘siq hosil qilinib chiqariladi.
Masalan, b, p, k, t kabi tovushlar. 
2. Akkustik   fonetika.   Akkustik   fonetika   tovushlarning   fizik   xususiyatlarini
o‘rganadi.   Bu   sohada   tovushlarning   to‘lqinlarining   tezligi,   chastotasi,
intensivligi,   amplitudasi,   uzunligi   va   boshqa   fizik   parametrlari   tahlil
qilinadi.   Akkustik   fonetika   tovushlarning   qanday   qilib   havo   orqali
tarqalishini,   qanday   to‘lqinlar   hosil   bo‘lishini,   ularning   inson   qulog‘i
tomonidan   qanday   qabul   qilinishini   o‘rganadi.   Bu   soha   nutqning   akustik
modellashtirishini   amalga   oshirish   uchun   ishlatiladi.   Tovushlar   havo
to‘lqinlari sifatida tarqaladi va bu to‘lqinlarning chastotasi, amplitudasi va
fazasi orqali tovushlarni tahlil qilish mumkin.
3. Auditiv fonetika.   Auditiv fonetika tovushlarning qanday qabul qilinishini
o‘rganadi.   Bu   soha   inson   qulog‘ining   tovushlarni   qanday   eshitishini   va
8 miyada   qanday   tahlil   qilinishini   o‘rganadi.   Auditiv   fonetika   tinglash
jarayonining   biologik   va   neyrofiziologik   asoslarini   o‘rganadi.   Bu   sohada
eshitishning   anatomik   va   fiziologik   asoslari,   tovushlarning   qanday
tasniflanishi,   insonning   tovushlarni   qanday   ajratib   olishi   va   qanday
eshitishi   masalalari   tahlil   qilinadi.   Inson   miyasining   tovushlarni   qanday
qabul qilishi va qanday tushunishi ham auditiv fonetikaga tegishli. 
4. Fonologiya.   Fonologiya   ham   fonetikaga   yaqin   soha   bo‘lib,   unda   til
tovushlarining   funksiyalari   va   ularning   til   tizimida   qanday   ishlatilishi
o‘rganiladi. Fonologiya fonemalar va ularning tizimi haqida gapiradi, ya’ni
tovushlarning   bir-biriga   bog‘lanishi,   o‘zaro   aloqalari,   va   ma’no   hosil
qilishdagi ro‘li haqida ma’lumot beradi. Fonologiyada tovushlarning tizimi
o‘rganiladi,   shuningdek,   bir   xil   tovushlarning   qanday   qilib   ma’nolarni
ajratishda ishlatilishini ko‘rsatadi. Masalan, “s” va “z” tovushlari fonemalar
bo‘lib,   birgalikda   ishlatilganda   “sog‘”   (salomatlik)   va   “zog‘”   (hayvon
nomi) kabi ma’nolarni ajratish imkonini beradi. 
5. Fonetika va fonologiya o‘rtasidagi farq.  Fonetika va fonologiya o‘rtasida
farq mavjud. Fonetika tovushlarning fizik va biologik jihatlarini o‘rganadi,
ya’ni   tovushlar   qanday   qilib   yaratiladi,   qanday   qabul   qilinadi   va   qanday
akustik   xususiyatlarga   ega   ekanligi   haqida   gapiradi.   Fonologiya   esa
tovushlarning   til   tizimidagi   ro‘lini,   ularning   ma’no   ajratishdagi   o‘rnini
o‘rganadi.   Masalan,   O‘zbek   tilidagi   “k”   va   “q”   tovushlari   fonetikada   ikki
alohida   tovush   sifatida   qaraladi,   lekin   fonologiyada   ular   ikki   alohida
fonema sifatida o‘rganiladi. 
Hindlar   qadimiy   davrda   eng   buyuk   fonetikachi   va   grammatikachi   sifatida
tanilganlar.   Ular   fonetika   sohasida   yunonlardan   ham   oldin   unli   va   undosh
tovushlarni   farqlaganlar,   portlovchi   va   sirg‘aluvchi,   jarangli   va   jarangsiz
tovushlarni, tovush birikmalarini, bo‘g‘in, urg‘u, intonatsiya, cho‘ziqlik va qisqalik
kabi   fonetik   hodisalarni,   jarayonlarni   bilganlar.   Shular   yuzasidan   mukammal
ma’lumotlar   qoldirganlar.   Qadimgi   hind   tilshunosligida   fonema   haqida   ham
muayyan   tushunchalar   bo‘lgan.   Qadimgi   hindlar   so‘zlarning   faqat   ma’no
tomonidagina   emas,   balki   tovush   tomonida   ham   o‘zgarishlar   bo‘lishini   bilganlar.
Shunga   ko‘ra   ular   so‘zlarning   tovush   jihatiga   alohida   e’tibor   berganlar.   Tovush
haqida,   tovushlarning   o‘zgarishi   haqida   tadqiqot   ishlarini   olib   borganlar.
Shuningdek,   qadimgi   hindlar   tovushlarning   fiziologik   -   artikulyatsion
xususiyatlari,   boshqa   tovushlar   bilan   almashinishi,   bir   tovushning   boshqa   tovush
9 t’asiri   bilan   o‘zgarishi   (kombinator   o‘zgarish)   kabi   hodisalarni   aniqlashga   ham
e’tibor   berganlar.   Ular   tovushlarning   artikulyatsion     fiziologik   xususiyatlarini
hisobga   olgan   holda   tasnif   qilganlar.   Shu   asosda,   yuqorida   aytilganidek,
tovushlarni   unli   va   undoshlarga   ajratganlar,   nutq   ahzolarining   yaqinlashuvidan
unlilar,   bir-birlariga   ta’siridan,   ya’ni   tegishidan   undoshlar   hosil   bo‘lishini   qayd
etganlar. Agar yunon filologlari tovush almashinuvi masalasiga umuman ahamiyat
bermagan bo‘lsalar, hind tilshunoslari bu jarayonga alohida e’tibor berganlar, ayni
jarayonning   o‘ziga   xosliklarini   aniqlab   berganlar.   Qiyoslang:   sanskrit   tiliga   oid
so‘zlarda,   masalan,   vidma   so‘zi   “biz   bilamiz”   ma’nosini   bersa,   veda   “men
bilaman”   tushunchasini,   vaidyas   so‘zi   esa   “olim”,   “ilmli”   ma’nosini   berishini
ko‘rsatib berganlar. Qayd etilgan ma’no (tushuncha) o‘zgarishlari esa i   e - ai unli
tovushlarning almashinuvi natijasi ekanligi haqida ishonarli, asosli fikrlarni bayon
qilganlar.   Qadimgi   hind   tilshunoslari   grammatika   -   morfologiya   sohasida   ham
ancha   ishlarni   amalga   oshirdilar.   Ular   bu   yo‘nalishda   ham   grek   tilshunoslaridan
ancha   o‘tib   ketdilar.   Aniqrog‘i,   hind   tilshunosi   Guru   morfologiyaning   uch
bo‘limdan tashkil topishini aniq ko‘rsatib beradi va unga quyidagilarni kiritadi: 
1. So‘zlar tasnifi (so‘z turkumlari). 
2. So‘z yasalishi. 
3. So‘z   o‘zgarishi.   Hindlar   to‘rtta   so‘z   turkumini   farqlaganlar:   ot,   fe’l,   old
ko‘makchi va yuklama. Hindlarda ot predmet ifodalovchi, fe’l esa harakat,
holat   ifodalovchi   so‘z   sifatida   beriladi.   Old   ko‘makchilar   esa   otlarning,
asosan, fe’llarning ma’nosini belgilaydi. Yuklamalar esa ma’nolariga ko‘ra
1) bog‘lovchi va 2) qiyoslovchi kabi turlarga ajratiladi. Olmosh va ravishlar
esa   ot   va   fe’l   turkumlariga   qo‘shib   yuborilgan,   alohida   ajratilmagan.
Yunonlardan   farqli   holda   hindlar   so‘z   turkumlarini   gap   bo‘laklaridan
farqlaganlar. Shunga ko‘ra hindlar, yuqorida aytilganidek, otlarni predmet,
fe’llarni harakat  ifodalovchi  so‘z sifatida “baholaganlar”. Qadimgi  hindlar
so‘zlarni   tahlil   qilish,   tarkibini   o‘rganish   jarayonida   ularni   quyidagi
bo‘laklarga   ajratganlar:   1)   o‘zak,   2)   suffiks,   3)   qo‘shimcha   (turlovchi
qo‘shimcha). Shuningdek, so‘z yasovchi va so‘z o‘zgartiruvchi morfemalar
farqlangan.   Yevropa   olimlari   hind   tilshunoslarining   ishlari   bilan   yaqindan
tanishib,   so‘zlardan   o‘zak,   so‘z   yasovchi   va   so‘z   o‘zgartiruvchi
morfemalarni   ajratishga   “kirishganlar”.   Hindlar   otlarda   yettita   kelishikni
qayd etganlar: 1) bosh kelishik, 2) qaratqich kelishigi, 3) jo‘nalish kelishigi,
10 4)   tushum   kelishigi,   5)   quro‘l   kelishigi,   6)   chiqish   (ablativ)   kelishigi,   7)
o‘rin kelishigi. 
Hind tilshunoslari qo‘shma so‘zlarning o‘ttizga yaqin turini farqlaganlar. Ular
qo‘shma   so‘zlarning   tuzilishida   komponentlar   orasidagi   munosabatlarga   e’tibor
berganlar. Masalan:  ot+ot//fe’l; sifat// sifatdosh //ravish+ot // sifat//fe’l; son+ot va
boshqalar.   Hind   grammatikachilari   fe’l   turkumining   morfologik   kategoriyalarini
mukammal   ishlagan   edilar.   Ular   fe’lning   uch   zamonga   birlashadigan   yetti   xil
zamon   formasini:   hozirgi   zamon,   o‘tgan   zamonning   tugallangan,   tugallanmagan,
uzoq   o‘tgan   zamon   turlarini,   kelasi   zamon,   odatdagi   kelasi   zamon   va   juda   kam
qo‘llaniladigan   shart   fe’li   shaklini   ajratganlar.     Hindlar   qadimgi   davrlardayoq
fe’lning   to‘rtta   maylini   -   aniqlik,   istak,   buyruq   va   shart   mayllarini   bilganlar.
Fe’lning   aniq,   o‘rta   va   majhullik   nisbatlari   ajratilib,   har   biri   alohida   ta’riflangan,
tavsiflangan. Hindlar sanskrit tilida fe’lning uchta shaxs va uchta son: birlik, juftlik
va   ko‘pliklarga   ko‘ra   tuslanishni   ko‘rsatganlar.   Hind   tilshunoslari   fikr   ifodalash
birligi   bo‘lgan   gapning   muhimligini   inkor   qilmagan   bo‘lsalar-da,   sintaksis
masalalari  bilan maxsus  shug‘ullanmaganlar. Ular  sintaksisda  so‘zlarning birikish
tartibi, kelishik, zamon va mayl  shakllarining birikishi  kabi masalalarni  o‘rganish
bilan   chegaralanganlar.   So‘z   fikr   ifodalash   imkoniyatiga   ega   emas,   ya’ni   so‘z
gapdan   tashqari   mavjud   emas   deb,   gapni   tilning   asosiy   birligi   hisoblaganlar.
Xullas, qadimgi hindlar fonetika va morfologiyaga nisbatan sintaksis masalalarida
ancha bo‘sh bo‘lganlar.
11 Fonetikaning asosiy terminlari.  
1. Tovush   (fonema):   Tovushlar   tilning   eng   kichik   ma’no   ajratuvchi   birligi
hisoblanadi.   Tovushlar   o‘z-o‘zidan   ma’no   anglatmaydi,   lekin   ular   so‘zlar
tarkibida   birlashganda   ma’no   hosil   qiladi.   Masalan,   “kul”   va   “zul”
so‘zlaridagi   “k”   va   “z”   tovushlari   fonemalardir,   chunki   ular   so‘zning
ma’nosini o‘zgartiradi. 
2. Diftong:   Diftong   —   bu   bir-biriga   tutashgan   ikki   vokal   tovushi.   O‘zbek
tilida “oy” so‘zida “o” va “y” tovushlari birlashtirilgan holda diftong hosil
qiladi.
3. Urg`u:  Urg‘u so‘zning bir qismining, odatda, ma’lum bir silabada, ko‘proq
urg‘u bilan talaffuz qilinishi. O‘zbek tilida urg‘u ko‘pincha so‘zning oxirgi
silabada   bo‘ladi,   lekin   ba’zi   holatlarda   boshqacha   joylashishi   mumkin.
Masalan,   “yosh”   (young)   va   “yosh”   (young   man)   so‘zlaridagi   urg‘u   farqi
so‘zning ma’nosini belgilaydi. 
4. Intonatsiya:   Nutqning ohangiga, balandligi va pastligi, pauzalariga qarab,
uning   ma’nosi   o‘zgarishi.   Intonatsiya   ko‘pincha   so‘zning   ma’nosini   yoki
so‘zlar   o‘rtasidagi   munosabatni   belgilaydi.   Masalan,   “Kel,   borganing
yaxshi” va “Kel! Borganing yaxshi!” kabi intonatsiya farqi bu ikki gapning
ma’nosini o‘zgartiradi. 
5. Leksik   urg‘u:   So‘zning   ma’nosini   ajratish   va   aniqlashda   yordam   beradi.
O‘zbek   tilida   urg‘u   ko‘pincha   so‘zning   oxirgi   bo‘limiga   tushadi,   lekin
ba’zida so‘zning o‘zgarishi va ma’nosiga bog‘liq ravishda urg‘u joylashishi
mumkin. 
O‘zbek   tilidagi   fonetik   xususiyatlar.   O‘zbek   tilining   fonetik   tizimi   juda
boy va murakkab bo‘lib, quyidagi xususiyatlarga ega: 
1. Tovushlar  tarkibi. O‘zbek tilida 28 ta fonema  mavjud:  6 ta vokal  (ovozli)
tovush,   22   ta   konsonant   (unovuz)   tovush.   O‘zbek   tilidagi   vokal   tovushlar
(a,   e,   i,   o,   u)   qisqa   va   uzun   bo‘lishi   mumkin.   Vokalizmning   muhim
jihatlaridan biri, til o‘qish jarayonida bu tovushlar qanday talaffuz qilinishi,
ularning to‘g‘ri va aniq ifodalanishidir. 
2. Tovushlarning   ayrim   o‘zgarishlari.   O‘zbek   tilida   tovushlarning
o‘zgarishlari   (yoki   “tovush   o‘zgarishi”)   keng   tarqalgan.   Bu   hodisa
so‘zlarning   talaffuzidagi   tovushlarni   qisqartirish,   almashtirish   yoki
12 birlashtirishni   anglatadi.   Masalan,   “o‘rgatmoq”   so‘zining   talaffuzi
“o‘rgatmoq” bo‘lib o‘zgargan. 
3. urg‘u   va   intonatsiya.   O‘zbek   tilida   urg‘u   so‘zning   ma’nosini   ajratishda
muhim   ro‘l   o‘ynaydi.   O‘zbek   tilida   ko‘pincha   urg‘u   so‘zning   oxirgi
bo‘limiga   tushadi.   Shuningdek,   intonatsiya   so‘zlar   o‘rtasidagi
munosabatlarni   aniqlashda,   ma’no   va   xatti-harakatni   bildirishda   katta
ahamiyatga ega. 
4. Diftonglar. O‘zbek tilida vokal tovushlarning birlashishidan diftonglar hosil
bo‘ladi. Masalan, “oy”, “yur” kabi so‘zlar diftonglardir. Fonetika va uning
asosiy   sohalari   O‘zbek   tilining   fonetik   xususiyatlarini   chuqurroq
o‘rganishga yordam beradi. Bu soha tovushlar hosil bo‘lishi, ularning qabul
qilinishi, va nutq jarayonlari haqida to‘liq ma’lumot beradi. O‘zbek tilidagi
tovush   tizimi,   urg‘u   va   intonatsiya   kabi   xususiyatlar   tilning   talaffuzini
aniqlashda va uni yaxshiroq tushunishda muhim ro‘l o‘ynaydi.
13 III. BOB. FONOLOGIYA
3.1. Fonologik jarayonlar. O‘zbek tilining fonologik tizimi.
                        O‘zbek   tili   fonologik   tizimi   —   bu   tilning   tovush   tizimi   bo‘lib,   unda
tovushlar   o‘rtasidagi   munosabatlar   va   ularning   til   tizimidagi   o‘rni,   shakli   va
funksiyasi   o‘rganiladi.   Fonologiya   tilning   tovush   tizimini,   tovushlarning
funktsiyalarini   va   ularning   o‘zgarishini   tadqiq   etadi.   O‘zbek   tilining   fonologik
tizimi o‘ziga xos va boy struktura bilan ajralib turadi. Keling, bu mavzuni batafsil
o‘rganib chiqaylik.
1. Fonologik   jarayonlar.   Fonologik   jarayonlar   —   bu   tilning   tovush   tizimida
yuz beradigan o‘zgarishlar va evolyutsiyalardir. O‘zbek tilida fonologik jarayonlar
quyidagicha bo‘lishi mumkin:
a. Assimilyatsiya   (Moslashish)   Assimilyatsiya   —   bir   tovushning   keyingi
tovushning   ta'siri   ostida   o‘zgarishi.   O‘zbek   tilida   tovushlar   orasida
assimilyatsiya jarayonlari mavjud. Masalan: Yumshatilish: Ba'zi holatlarda
tishlar   o‘rtasida   tovushlar   yumshatilishi   mumkin.   Misol:   “qarshi”   so‘zida
“r”   tovushi   yumshatiladi.   Birinchi   va   ikkinchi   unli   tovushlarning
moslashishi:  Misol: “boshqa” so‘zida “o” tovushi birinchi unli tovushning
ta'siri ostida o‘zgaradi. 
b. Disimilyatsiya   (Ajralish)   Disimilyatsiya   jarayonida   bir   tovush   bir-biriga
o‘xshash   tovushlardan   ajralib   chiqadi   va   o‘zgaradi.   O‘zbek   tilida   bu
jarayonlar kam uchraydi. 
c. Elyuziya  (Yo‘qolish)   Elyuziya  — bu  tovushlarning yo‘qolishi   yoki  tushib
qolishi   jarayoni.   O‘zbek   tilida,   masalan,   eski   so‘zlarda,   ba'zan   unli
tovushlar yo‘qolishi mumkin. Misol:  eski o‘zbek tilida “kitob” so‘zida “I”
tovushi yo‘qolgan holda “kitob” shakliga o‘tgan. 
d. Epentez   (Qo‘shish)   Epentez   —   bu   yangi   tovushning   qo‘shilishi.   O‘zbek
tilida   ba'zan   bunday   jarayonlar   ham   yuz   beradi.   Masalan,   so‘zga   yangi
tovush qo‘shilishi mumkin: “taksi” so‘zida “k” tovushi qo‘shilishi. 
e. Metatez (Tovushlarning o‘rni o‘zgarishi) Metatez — bu tovushlarning o‘rni
o‘zgarishi.   Misol,   ba'zan   o‘zbek   tilidagi   eski   so‘zlarda   tovushlar   o‘rnini
almashtirish   ko‘rinishidagi   jarayonlar   mavjud.   Masalan,   eski   tilda
“tushgan” so‘zida “u”  va “t”  tovushlarining o‘rni o‘zgaradi. 
14 2. O‘zbek tili fonologik tizimi. O‘zbek tili fonologik tizimi bir nechta asosiy
elementlardan iborat. Bu tizimda tovushlar, aksent  va urg‘u, silabalar  va ularning
orasidagi munosabatlar alohida o‘rganiladi. 
a. Tovushlar O‘zbek tilida ikkita asosiy tovush turi mavjud: unli tovushlar va
ushbu tovushlarni to‘ldiruvchi unli tovushlar. Unli tovushlar. Unli tovushlar
bu   tovushlar,   tilning   boshqa   qismlariga   qaraganda   ko‘proq   ochiq   va   aniq
eshitiladi. O‘zbek tilida 6 ta asosiy unli tovush mavjud:  
A:   Masalan,   “bar”   so‘zi.   E:   Masalan,   “necha”   so‘zi.   I:   Masalan,   “bir”   so‘zi.
O: Masalan, “yo g‘ ” so‘zi. U: Masalan, “bu” so‘zi. O‘: Masalan, “o‘rtoq” so‘zi.
                 Unli tovushlarning farqlanishi. O‘zbek tilida unli tovushlarning talaffuzida
iqlim,   o‘zaro   aloqada   bo‘lgan   tovushlarning   o‘zgartirilishi   va   fonetik   kontekstlar
farqlanadi.   Buning   natijasida   ba'zan   so‘zlar   va   shakllar   bir-biriga   o‘xshash
ko‘rinishlar oladi.
                  Qattiq   va   yumshoq   tovushlar.   O‘zbek   tilida   tovushlar   qattiq   va   yumshoq
tovushlar   sifatida   farqlanadi.   Qattiq   tovushlar   unli   tovushlar   bilan   o‘zaro
bog‘lanadi, yumshoq tovushlar esa unli tovushlar bilan bog‘lanadi.
b. Ushbu   tovushlarni   to‘ldiruvchi   unli   tovushlar.   O‘zbek   tilida   tovushlar
orasidagi   o‘zgarishlar   unli   tovushlarni   qo‘llash   orqali   amalga   oshiriladi.
Masalan,   “to‘xtash”   so‘zida   “to‘”   va   “xtash”   o‘rtasidagi   tovushlarning
farqi,   tovushlarning   o‘zgartirilishi   va   yangi   tovushlarning   qo‘llanilishi
fonologik jarayonlardir. 
c. Birlashgan tovushlar: O‘zbek tilida bir nechta tovushlarning birlashtirilishi
ham   uchraydi.   Masalan,   “k”   va   “s”   tovushlari   birlashtirilganda,   “kristal”
so‘zida birlashtirish jarayoni yuz beradi. 
d. Aksent   va   urg‘u:   Aksent   va   urg‘u   —   bu   tilning   tovush   tizimiga   kiruvchi
qo‘shimcha   tizimlardir.   O‘zbek   tilida   aksent   so‘zning   ma'naviy,   sintaktik
va   fonetik   tuzilishini   o‘zgartiradi.   Ba'zi   hollarda   so‘zning   ma’nosi   aksent
bilan farqlanishi mumkin. 
3. O‘zbek   tilidagi   fonologik   tizimning   o‘ziga   xos   jihatlari:   Tovushlar
almashinuvi:   O‘zbek  tilida  ba'zan  tovushlar  almashadi,   bu fonologik jarayonlarga
olib   keladi.   Yumshatilgan   tovushlar:   O‘zbek   tilida   ba'zi   tovushlar   yumshatilgan
shaklda   ishlatiladi.   Sustlashuvlar:   Tovushlar   ba'zan   bir-biriga   o‘xshash   bo‘lib,   bu
tovushlarning sustlashuviga olib keladi.
        O‘zbek tilining fonologik tizimi boy va murakkab bo‘lib, tovushlar orasidagi
o‘zgarishlar   va   fonetik   jarayonlar   ko‘plab   tilning   shakllanishida   muhim   o‘rin
15 tutadi.   Bu   tizimda   tovushlarning   o‘zgarishi   va   jarayonlar   tilning   nutqida   yangi
nuanslar   va   shakllar   yaratadi.   Fonologiya   tilning   semantikasi,   sintaksisi   va
morfologiyasiga aloqador bo‘lib, undagi jarayonlarni to‘liq tushunish tilni yanada
chuqurroq o‘rganishga yordam beradi.Fonologiya tovushlar bilan boglangan, biroq
u   manoga   tasir   etmaydigan   kichik   farqlanishlarni   kuzatmaydi.   Quyida   ikki
sozlovchi   nutqini   kuzatamiz:   bir   sozlovchining   Ssh!(Jim   boling   manosida)   va
boshqa   sozlovchining   ayni   Ssh!ni   boshqacha   talaffuz   qilishi   fonolog   olimni
qiziqtirmaydi. 
         Bunday holat ingliz tili uchun ham xosdir. Masalan, biror “sh” tovushi bilan
tugagan   sozni   olaylik,   aytaylik,   wash   (yuvmoq)   sozi   bolsin.   Uning   otgan
zamondagi   shaklini   hosil   qilish   uchun   “ed”   shaklidan   foydalaniladi   (washed   -
yuvdim).   Bunda   talaffuzda   qiyinchiliklar   yuzaga   keladi,   yani   “sh”   tovushi
shovqinli,   “d”   esa   ovozdor   tovushdir.   Ingliz   tili   ona   tili   hisoblangan   inglizlar
wazhed   yoki   washt   tarzida   talaffuz   qiladi.     Ingliz   tilida   Rs   tovush   birikmasi
talaffuzi vengr tilidan farqlanadi. Buning ajablanarli joyi yoq, chunki bu tovushlar
nemis hamda fransuz tillarida ham boshqacha talaffuz qilinadi. Ingliz tilining bazi
shevalarida esa umuman talaffuz qilinmaydi. Agar hip-hop musiqani sotib olsangiz
(internet orqali) yoki musiqaning nomiga qarasangiz, albatta, brotha, sista, ganxta
kabi sozlarni korasiz, ushbu sozlar brother, sister va gangster sozlarining alternativ
talaffuzidir. Yoki singers sozini singaz tarzida talaffuz etishadi, yani soz oxiridagi
rs   talaffuz   qilinmaydi.   Bu   holat   barcha   ingliz   dialektlari   uchun   xos   emas.   Four.
Four   people.   Four   animals   (Tort,   tort   odam,   tort   hayvon).   Agar   Angliyaning
janubida yashaydigan odamdan shu gaplarni talaffuz qilib berishini sorasangiz, “r”
tovushining   faqat   oxirgi   gapda   talaffuz   qilinganini   payqaysiz.   R   tovushi,   odatda,
undoshlar   oldidan   talaffuz   qilinmaydi,   unlilar   oldidan   talaffuz   qilinganda   “Q”
tovushiga   oxshash   tovush   eshitiladi.   Aksincha,   Amerika   Qo‘shma   shtatlarida
istiqomat   qiluvchi   kishilar   esa   har   uchala   gapda   ham   “r”     tovushini   talaffuz
etadilar. Umuman, amerikaliklar har bir r tovushini talaffuz etadilar.
                Venger   tilida   bazi   sozlar   ban   qoshimchasi,   bazilari   esa   ben   bilan   tugaydi:
Házban– kézben; hóban –, vízben – kínban va hídban (-kin va híd sozlari bundan
mustasno). Qoidaga kora, é, e va i tovushlaridan song -ben qoshimchasi, u, o va a
tovushlaridan song esa -ban tarzida qoshimcha qoshiladi. Tovush va fonemalar unli
va undosh tovushlarning belgisi sifatida namoyon boladi. Til taraqqiyoti va rivoji
malum   qonuniyatlar   asosida   yuzaga   keladi.   Til   murakkab   va   kop   qirrali   ijtimoiy
hodisa   bolib,undagi   birliklar   barcha   jihatdan   uzviy   boglangan.Ushbu   birliklarga
16 aloqador   qonuniyatlar   ham   ozaro   bogliq   hisoblanadi.   Tildagi   tarixiy   fonetik
ozgarishlar   malum   tarixiy   fonetik   qonuniyatlar   asosida   roy   beradi.   Fonetik-
fonologik   ozgarishlar   tilning   ichki   qonuniyatlari   bilan   bogliq   hodisadir.   Tildagi
tarixiy-fonetik ozgarishlarni organuvchi qiyosiy-tarixiy tilshunoslik sohasi qiyosiy-
tarixiy   fonetikadir.   Qardosh   tillardagitarixiy   fonetik   ozgarishlar   natijasida
sozlardagi etimologik va geneologik, yani kelib chiqish jihatdan oxshash va farqli
tomonlarni   qiyosiy   fonetika   aniqlab   beradi.   Qardosh   va   qardosh   bolmagan
tillardagi   tarixiy-fonetik   ozgarishlarni   tahlil   qilish   natijasida   tipologik,   qiyosiy-
tipologik fonetika, fonologiya sohalari shakllandi. 
17 3.2. Fonetika va fonologiyaning o‘zaro bog liqligi.ʻ
Fonetika va fonologiya tilshunoslikning asosiy bo‘limlaridan bo‘lib, ular nutq
tovushlarini   o‘rganishga   qaratilgan   bo‘lsa-da,   ularning   o‘rganish   obyekti   va
yondashuvlari   turlicha.   Quyida   fonetika   va   fonologiyaning   o‘zaro   bog‘liqligi
haqida batafsil tushuncha beraman:
1. Fonetika. Fonetika — bu nutq tovushlarini ilmiy o‘rganadigan fan bo‘lib, u
tovushlarning   qanday   hosil   bo‘lishi,   qanday   tarzda   eshitilishi   va   qanday   usullar
bilan   yozilishi   kabi   masalalarni   o‘rganadi.   Fonetika   uchta   asosiy   sohada   tahlil
qilinadi:   Artikulyatsion   fonetika   —   tovushlarning   qanday   hosil   bo‘lishi   va   og‘iz
bo‘shlig‘ida qanday shakllanishini o‘rganadi.
Akustik fonetika — tovushlarning fizik xususiyatlarini, ya’ni to‘lqin uzunligi,
chastotasi, intensivligi kabi jihatlarni o‘rganadi. Auditiv fonetika — tovushlarning
inson   qulog‘ida   qanday   eshitilishi   va   qanday   qabul   qilinishi   haqida   ma'lumot
beradi.   Fonetika   asosan   “real”   nutq   tovushlarini   va   ularning   xususiyatlarini
o‘rganadi.  Fonetika  o‘rganadigan   tovushlar   tilning  har  bir   fonemi  (tovush  birligi)
emas,   balki   har   bir   alohida   tovushning   fizik   jihatlari   va   uning   chiqarilishi   bilan
bog‘liq jarayonlardir.
2. Fonologiya.   Fonologiya   esa   tovushlarning   ma’noni   ajratishda   va   tildagi
tizimni tashkil etishda qanday ro‘l o‘ynashini o‘rganadi. Fonologiya tilning tovush
tizimini,   undagi   fonemalar   (tovush   birliklari)   va   ularning   o‘zaro   munosabatlarini
o‘rganadi. Fonologiya quyidagi asosiy elementlarni tahlil qiladi. Fonemalar — bu
ma’noni   ajratishda   ro‘l   o‘ynaydigan   eng   kichik   tovush   birliklaridir.   Masalan,
“katta” va “kattas” so‘zlaridagi “a” va “o” tovushlari fonemalardir, chunki ularning
almashishi so‘zning ma’nosini o‘zgartiradi. Allofonlar — bitta fonema turli fonetik
sharoitda   turlicha   ifodalanishi   mumkin.   Masalan,   “k”   fonemasi   “kacha”   va
“kamin” so‘zlarida boshqacha talaffuz qilinishi mumkin.
Tovush   tizimi   —   bu   fonemalar   o‘rtasidagi   bog‘lanish   va   ularning   tizimdagi
o‘rni, ya’ni qanday qilib tovushlar o‘zaro ma’no ajratish va boshqa tilda o‘zgarmas
tizimga   aylanishini   o‘rganadi.   Fonologiya   til   tizimining   qanday   ishlashini   va
tovushlar   ma’no   yaratishdagi   ro‘lini   tushunishga   yordam   beradi.   3.   Fonetika   va
Fonologiyaning O‘zaro Bog‘liqligi. Fonetika va fonologiya bir-biriga juda bog‘liq,
18 ammo   ularning   o‘rganish   obyekti   va   yondashuvlari   farq   qiladi.   Quyidagi   jihatlar
ularning   o‘zaro   bog‘liqligini   ko‘rsatadi:   Tovushlarning   fizik   xususiyatlari   va
tizimdagi   o‘rni:   Fonetika   tovushlarning   qanday   chiqarilishini   va   eshitilishini
o‘rganadi,   fonologiya   esa   shu   tovushlarning   til   tizimidagi   ma’nosini   aniqlaydi.
Masalan,   fonetikada   “tovush”   sifatida   qaraladigan   narsalar,   fonologiyada
fonemalar   sifatida   qaraladi.   Fonetik   jarayonlar   fonologik   tizimga   ta'sir   qiladi:
Fonetika   fonologik   jarayonlarning   qanday   amalga   oshishini   tushunishga   yordam
beradi.   Masalan,   tilshunoslar   fonetik   jarayonlar   (masalan,   tovushlar   birlashishi,
o‘zgarishi   yoki   tushishi)   orqali   fonologik   qoidalarni   tushunishadi.   Fonetika
fonologik xususiyatlarni aniqlashda muhim vosita hisoblanadi.
Allofonlar   va   fonemalar:   Fonetika   allofonlarni   o‘rganadi,   fonologiya   esa
ularni   fonemalar   bilan   bog‘laydi.   Bir   fonema   bir   nechta   allofonlarga   ega   bo‘lishi
mumkin. Masalan, ingliz tilidagi “p” fonemasi [p] (qattiq) va [p ] (yumshoq) kabiʰ
allofonlarga   ega.Fonetika   fonologik   tafovutlarni   aniqlashda   yordam   beradi:   Ba'zi
tillarda   fonetik   farqlar   fonologik   tafovutlarga   olib   keladi.   Masalan,   “p”   va   “b”
tovushlari   ingliz   tilida   fonologik   farq   qiladi,   chunki   bu   tovushlar   so‘zning
ma’nosini   o‘zgartiradi,   lekin   ularning   artikulyatsion   va   akustik   xususiyatlari
o‘xshash bo‘lishi mumkin.
3. Fonetika   va   Fonologiyaning   O‘zaro   Bog‘liqligi   Misollari.   Misol   sifatida
o‘zbek   tilini   ko‘rib   chiqamiz.   O‘zbek   tilida   “s”   va   “sh”   tovushlari   mavjud.
Fonetika nuqtai nazaridan ular akustik jihatdan farq qiladi, lekin fonologik jihatdan
ular o‘zaro almashishi mumkin bo‘lgan tovushlar emas, chunki ular ma’no ajratadi:
“S” — “suv” so‘zidagi tovush.
“Sh” — “shamol” so‘zidagi tovush.
Bu   ikki   tovush   fonetikada   farq   qilsa-da,   fonologiyada   ular   ikki   alohida
fonema   sifatida   qaraladi,   chunki   har   bir   tovush   ma’noni   ajratadi.   Fonetika   va
fonologiya o‘rtasidagi bog‘liqlik, tilshunoslikda tovushlar va ularning tizimi haqida
yaxshiroq tushuncha hosil qilish uchun muhimdir. Fonetika tovushlarning qanday
hosil   bo‘lishi,   qanday   eshitilishi   va   qanday   yozilishi   haqida   batafsil   ma'lumot
beradi,   fonologiya   esa   bu   tovushlarning   til   tizimidagi   ro‘lini   va   ularning   ma’no
ajratishdagi   ahamiyatini   o‘rganadi.   Ikkala   fan   o‘zaro   bog‘liq   va   bir-birini
to‘ldiradi,   chunki   birida   o‘rganilgan   tushunchalar   boshqasida   chuqurlashtiriladi.
Quyida   bu   ikkala   fanni   yanada   kengroq   tahlil   qilishga   va   ularning   bir-biriga
bo‘lgan o‘zaro ta'sirini tushuntirishga harakat qilaman. Fonetika va Fonologiyaning
19 Asosiy   Farqlari.   Fonetika   va   fonologiya   ikkala   fan   ham   nutq   tovushlarini
o‘rganadi, ammo ularning o‘rganish obyekti, uslubi va maqsadlari farqlidir:
1.   Fonetikaning   maqsadi   —   Nutq   tovushlarining   qanday   hosil   bo‘lishini,
ularning   fizik   xususiyatlarini   va   qanday   eshitilishini   o‘rganish.   Fonetika
tovushlarni tahlil qilishda ilgari surilgan fizik va biologik jarayonlarga asoslanadi.
2. Fonologiyaning maqsadi — Tovushlarning til tizimidagi ro‘lini o‘rganish.
Fonologiya   ma’noni   ajratishda   va   til   tizimining   tuzilishida   qanday   ishlashini
tushunishga qaratilgan. Tovushlar, fonologiyada, ular tizimdagi o‘rni va bir-biriga
ta'sirini   hisobga   olgan   holda   qaraladi.   Fonetikaning   Yanada   Kengroq   Tahlili.
Fonetika nutq tovushlarini turli jihatlarda o‘rganadi. Fonetikaning muhim jihatlari
quyidagilardir: 
a. Artikulyatsion   Fonetika.   Artikulyatsion   fonetika   tovushlarning   qanday
hosil   bo‘lishini   o‘rganadi.   Bu   jarayonlarning   asosi   shundan   iboratki,
tovushlarni yaratishda organik tizimlar — og‘iz bo‘shlig‘i, til, lablar, tishlar
va boshqalar qanday harakatlanadi. Tovush hosil qilish jarayoni: Tovushlar
odatda nafas olish jarayoni orqali hosil bo‘ladi. Havo o‘pkadan chiqqanidan
so‘ng,   u   qizil   qovuqni,   bo‘g‘imlarni   va   boshqa   artikulyatsion   organlarni
o‘tkazib,   tovushni   hosil   qiladi.   Tovushlar   tasnifi:   Tovushlar   tasnifi
artikulyatsion   fonetikada   so‘zning   talaffuzi   va   tovushlarning   chiqarilishi
o‘rtasidagi farqni aniqlashda yordam beradi. Masalan, undoshlar va unlilar,
yumshoq va qattiq tovushlar kabi tasniflar bularni tashkil qiladi. 
b. Akustik   Fonetika.   Akustik   fonetika   tovushlarning   fizik   xususiyatlarini,
ya’ni   tovush   to‘lqinlari,   chastotasi,   uzunligi,   intensivligi   kabi   jihatlarni
o‘rganadi.   Tovushlar   havo   orqali   tarqaladi   va   biz   quloq   orqali   eshitib,   bu
tovushlarning qanday shaklini o‘zlashtiramiz. Tovushning akustik jihatlari:
Har bir tovushning o‘ziga xos to‘lqin shakli bor. Uning amplitudasi (kuch),
chastotasi   (balandlik)   va   uzunligi   (davomiylik)   tovushning   qanday
eshitilishini belgilaydi.
c. Auditiv   Fonetika.   Auditiv   fonetika   tovushlarning   eshitilish   jarayonini
o‘rganadi,   ya’ni   insonning   qulog‘iga   yetib   kelgan   tovushlar   qanday   talqin
qilinishini,   qanday   sharoitda   bir   tovush   boshqa   tovushdan   farqlanishini
tahlil   qiladi.   Eshitish   qobiliyati:   Eshitish   tizimi   tovushlarni   qanday   qabul
qiladi,   qaysi   tovushlar   bizning   qulog‘imiz   uchun   farq   qiladi   va   qanday
tovushlar   o‘zaro   bog‘lanadi?   Bu   masala   auditoriya   nuqtai   nazaridan
tushuniladi. 
20 Fonologiyaning Yanada Kengroq Tahlili. Fonologiya tovushlarning tizimdagi
o‘rni   va   ma’no   yaratishdagi   ro‘lini   o‘rganadi.   Fonetika   tovushning   fizik
xususiyatlarini,  fonologiya  esa   uning  ma’no  ajratishdagi   ahamiyatini   tahlil  qiladi.
Fonologiyaning asosiy jihatlari quyidagilardir:
a. Fonemalar va Allofonlar. Fonema — bu til tizimida ma’no ajratishda eng
kichik bir blokdir. Masalan, ingliz tilida “pat” va “bat” so‘zlaridagi “p”
va   “b”   tovushlari   fonemalar   bo‘lib,   ular   o‘zgarganda   so‘zning   ma’nosi
ham o‘zgaradi.
Fonema:   Tilning   ma’no   ajratish   qobiliyati   uchun   zarur   bo‘lgan   minimal
tovush birlikdir.
Allofon:   Bir   fonema   turli   fonetik   sharoitlarda   turlicha   talaffuz   qilinishi
mumkin.   Masalan,   o‘zbek   tilidagi   “k”   fonemasi   [k]   va   [k ]   shakllarida   talaffuzʰ
qilinishi  mumkin, lekin bular  faqat  fonetik farqdir, fonologik jihatdan ular  bir  xil
fonema hisoblanadi.
b. Tovushlar Tizimi. Fonologiya til tizimining qanday ishlashini o‘rganadi.
Har   bir   tilning   o‘ziga   xos   tovush   tizimi   bor,   va   bu   tizim   fonemalar
orasidagi   bog‘lanishlarga   asoslanadi.   Fonologiya   shuningdek,
tovushlarning qanday bir-biriga ta'sir qilishini va ularning tizimdagi o‘rni
haqida ma'lumot beradi. Tovushlar o‘rtasidagi munosabatlar: Fonologiya
tovushlar   o‘rtasidagi   munosabatlarni   tahlil   qiladi.   Masalan,   bir   fonema
qanday   kontekstda   o‘zgarishi,   bir-birini   almashtirishi   yoki   to‘ldirishi
mumkinligi haqida.
c. Fonologik   Jarayonlar.   Fonologik   jarayonlar   —   bu   fonemalarning
o‘zgarishi yoki qanday qilib yangi fonemalar paydo bo‘lish jarayonlarini
anglatadi.   Bular   orasida   asimilyatsiya,   elipsis,   lenitsiya   kabi   jarayonlar
mavjud.
Assimilyatsiya:   Bir   tovush   boshqa   tovushga   o‘xshab   talaffuz   qilinishi.
Masalan, ingliz tilidagi “input” so‘zida “n” tovushi “p” tovushiga o‘xshab talaffuz
qilinadi. Lenitsiya: Tovushning yengilroq yoki pastroq talaffuz qilinishi. Masalan,
ba'zi   tillarda,   ayrim   undoshlar   pastroq   talaffuz   qilinishi   mumkin   (kengayish).
Fonetika va  Fonologiyaning O‘zaro Bog‘liqligi. Fonetika  va  fonologiya  bir-birini
to‘ldiruvchi fanlardir. Ular o‘zaro bog‘liq bo‘lib, har biri tilning nutq tovushlari va
ularning   tizimidagi   ro‘lini   o‘rganishda   yordam   beradi.   Quyidagi   jihatlar   fonetika
va fonologiyaning o‘zaro bog‘liqligini ko‘rsatadi:
21 1. Fonetik   Jarayonlarning   Fonologik   Ahmiyati.   Fonetika   fonologiyaning
ayrim   jarayonlarini   tushunishda  yordam  beradi.  Masalan,   fonetikda  tovushlarning
bir-biriga   yaqinlashishi   yoki   o‘zgarishi   fonologik   jihatdan   qanday   tizimga
aylanishini   ko‘rsatadi.   Misol   uchun,   bir   fonema   fonetikada   farqlanishi   mumkin,
lekin fonologiyada bu farq til tizimida muhim ro‘l o‘ynamaydi.
2. Fonemalar   va   Allofonlar.   Fonetika   fonemalarning   qanday   shakllanishini
va ularning allofonlarga qanday aylanayotganini tushuntiradi. Masalan, bir fonema
bir nechta allofonlarga ega bo‘lishi mumkin, ammo bu allofonlar til tizimida faqat
bir xil fonema sifatida qabul qilinadi.
3. Tovushlar   va   Ularning   Ma’nolarini   O‘rganish.   Fonetika   tovushlarning
fizik   xususiyatlari,   fonologiya   esa   tovushlarning   ma’noni   ajratishdagi   ro‘lini
o‘rganadi. Tovushlar har doim o‘z ma’nosini yaratish uchun fonologik kontekstda
ishlaydi.   Shuning   uchun,   fonetikada   yoritilgan   har   bir   tovushning   fonologik
ahamiyatini   tushunish   uchun   fonologik   yondashuv   kerak.   Fonetika   va   fonologiya
bir-birini   to‘ldiruvchi,   bir-biriga   bog‘liq   fanlardir.   Fonetika   nutq   tovushlarini
biologik   va   fizik   nuqtai   nazardan   o‘rganib,   ularning   qanday   hosil   bo‘lishini,
qanday   eshitilishini   va   qanday   yozilishini   tushuntiradi,   fonologiya   esa
tovushlarning   til   tizimidagi   ro‘lini   va   ular   yordamida   ma’no   qanday   ajratilishini
tahlil   qiladi.   Bu   ikki   fanning   o‘zaro   bog‘liqligi   tilshunoslikda   nutq   va   tovush
tizimlarini yaxshiroq tushunishga yordam beradi.
22 XULOSA
                 Xulosa qilib aytadigan bo‘lsak fonetika va fonologiya — tilshunoslikning
muhim   va   ajralmas   qismlari   bo‘lib,   ular   tilning   ovozli   tizimini   va   uning
strukturasini   chuqur   tahlil   qilish   imkonini   beradi.   Fonetika   nutq   tovushlarining
ishlab   chiqarilishi,   ularning   akustik   va   auditiv   xususiyatlari   bilan   shug‘ullanadi,
fonologiya   esa   tovushlarning   til   ichidagi   funksional   ro‘lini   va   ularning   o‘zaro
ta’sirini   o‘rganadi.   Ikkala   soha   ham   tilning   struktural   tizimini   tushunish,   uning
grammatik   va   semantik   aspektlarini   ochish,   shuningdek,   til   evolyutsiyasi   va
ijtimoiy tilshunoslikdagi  o‘zgarishlarni aniqlashda katta ahamiyatga ega. Fonetika
va   fonologiyaning   tilshunoslikda   o‘rganilishi   tilning   shakllanishi,   rivojlanishi   va
o‘zgarishlarini ilmiy tahlil qilishga xizmat qiladi. Fonetika va fonologiyaning bir-
birini to‘ldiruvchi xususiyatlari ularning tilni tahlil qilishda o‘zaro bog‘lanishini va
mustahkamlashini   ko‘rsatadi.   Fonetikaning   tovushlarning   fizikal   va   fiziologik
jihatlarini   o‘rganishi   fonologiyaning   tizimli   va   abstrakt   yondashuvi   bilan
uyg‘unlashib, tilning nutqiy va struktural jihatlarini yanada chuqurroq tushunishga
imkon   beradi.   Fonetika   va   fonologiya   —   lingvistikaning   tilshunoslikdagi   eng
muhim   sohalaridan   biridir   va   tilning   ovozli   tizimini   o‘rganadi.   Ularning
rilshunoslikda tutgan o‘rni juda katta, chunki ular tilning nutqiy asoslarini va uning
strukturasini   tushunishda   muhim   ahamiyatga   ega.   Bu   ikki   soha   o‘zaro   bog‘liq
bo‘lib, lekin ular turlicha nuqtai nazardan tilni tahlil qiladi.
1. Fonetika.   Fonetika   tilning   fonetik   tizimini   o‘rganadi.   Bu   soha   nutq
tovushlarini,   ularning   fizikal   xususiyatlarini   va   nutq   jarayonidagi   o‘zgarishlarni
tadqiq   etadi.   Fonetikaning   asosiy   vazifasi   —   tovushlarning   qanday   qilib   hosil
bo‘lishi,   ular   qanday   eshitilishi   va   qanday   qilib   yozuvga   tushirilishi   haqida
ma'lumot   berishdir.   Fonetika   uchta   asosiy   bo‘limga   bo‘linadi:   Artikulyatsion
fonetika   —   tovushlarning   gapiruvchi   tomonidan   qanday   ishlab   chiqarilishi,   ya’ni
tovushning   teskari   jarayonlari,   tovush   chiqarish   a'zolarining   (til,   tish,   lablar,   qon,
havo   oqimi   va   boshqalar)   ishtiroki.   Akkustik   fonetika   —   tovushlarning   fizik
23 xususiyatlarini,   ya’ni   tovushning   to‘lqinlarini,   chastotasi,   intensivligi   va   boshqa
akustik   parametrlari.   Auditiv   fonetika   —   tovushlarning   eshitilishi   va   qabul
qilinishi, inson qulog‘ining tovushlarni qanday qabul qilishini o‘rganadi. Fonetika
sohasida   olib   borilgan   tadqiqotlar   nafaqat   tilning   ovozli   tizimi   haqida   umumiy
tushunchalarni beradi, balki nutqning morfologik va sintaktik jihatlari bilan qanday
o‘zaro bog‘lanishini ham o‘rganadi.
2. Fonologiya.   Fonologiya   esa   tovushlarning   tildagi   funksional   ro‘li   va
strukturasini   o‘rganadi.   Fonologiya   fonetikaga   qaraganda   ko‘proq   til   tizimining
abstrakt tomonlariga e'tibor qaratadi. Ya’ni, fonologiya o‘zgarmas, nisbatan doimiy
tovush   birliklarini   (fonemalar)   tahlil   qiladi   va   bu   birliklar   tilning   semantik   va
grammatika   tizimi   bilan   qanday   bog‘langanini   aniqlaydi.   Fonologiyaning   asosiy
vazifasi   —   tovushlarning   til   ichidagi   vazifasini   va   ularning   o‘zaro   ta'sirini
o‘rganishdir.   Masalan,   bir   tilning   fonemalarini   aniqlash   (masalan,   “p”   va   “b”
fonemalarining   o‘rtasidagi   farq)   va   bu   fonemalarning   ma’noga   yoki   so‘z
tuzilishiga   ta'sirini   tahlil   qilish.   Fonologiya   tilning   grammatik   tizimi   bilan   ham
bog‘liq,   chunki   so‘zlar   va   tovushlar   o‘rtasidagi   munosabatlar   grammatik
yunalishlar va tuzilmalar bilan birgalikda o‘rganiladi.
                    Fonologiyaning   muhim   qismiga   quyidagilar   kiradi:   Fonemika   —   tilning
asosiy tovush birligi bo‘lgan fonemalarni aniqlash va ularga alohida e'tibor berish.
Intonatsiya va aksent — so‘zlarning talaffuzi va so‘zlashuvda o‘zgarmas (akustik)
xususiyatlarni   tahlil   qilish.   Tovush   almashish   va   qonunlari   —   tilning   fonologik
jarayonlaridagi   tovushlarning   o‘zgarishlarini   (assimilyatsiya,   elipslashish   va
boshqa jarayonlar). 
3. Fonetika   va   fonologiyaning   rilshunoslikda   tutgan   o‘rni.   Fonetika   va
fonologiyaning   tilshunoslikdagi   ahamiyati   katta,   chunki   ular   tilni   yanada
chuqurroq   tushunishga   yordam   beradi.   Ular   tilning   nutqiy   strukturasi,   uning
shakllanishi   va   rivojlanishini   tahlil   qilishda   quyidagi   jihatlardan   muhim   ro‘l
o‘ynaydi:   Tilshunoslikning   asosiy   tili:   Fonetika   va   fonologiya   tilning   eng   asosiy
elementi   —   tovushni   o‘rganadi.   Bu   o‘rganish   tilning   strukturaviy,   grammatik   va
semantik   jihatlarini   tushunishga   yordam   beradi.   Masalan,   fonetikadan   olinadigan
ma'lumotlar,   tilning   qanday   qilib   tovushlardan   tashkil   topganini   va   bu
tovushlarning   qanday   ishlatilishini   ko‘rsatadi.   Tilsiz   aloqalar   va   ijtimoiy
lingvistika:   Fonetika   va   fonologiya   o‘zaro   aloqalar   orqali   tilning   ijtimoiy
kontekstini, mintaqaviy farqlarni va ko‘p tillilikni tushunishga yordam beradi. Ular
yordamida turli tilshunoslik maktablari orasida nuqtai nazarlar farqlanadi va tilning
24 fonologik xususiyatlari ijtimoiy va madaniy kontekstdagi o‘zgarishlarni ko‘rsatadi.
Tilning evolyutsiyasi va tarixiy rivojlanishi: Fonetika va fonologiya tilning tarixiy
rivojlanish   jarayonlarini   va   evolyutsiyasini   o‘rganishga   imkon   beradi.   Fonetik   va
fonologik   jarayonlar   tildagi   o‘zgarishlar   va   rivojlanishlarning   asosiy   manbalarini
tashkil   etadi.Shunday   qilib,   fonetika   va   fonologiya   sohalari   tilshunoslikda   tilning
ovozli   asoslarini,   uning   rivojlanishini,   o‘zgarishini   va   ijtimoiy   kontekstdagi
ta’sirini   tahlil   qilishda   muhim   ilmiy   asoslarga   ega.   Ularning   ilmiy   yondashuvlari
yordamida tilning o‘zgarmas va o‘zgaruvchan xususiyatlarini yaxshiroq tushunish,
nutq jarayonlarini va tilning umumiy qonuniyatlarini o‘rganish mumkin.
25 FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR RO‘YXATI:
1. Fayzullayev,   B.   (2000).   O‘zbek   tilining   fonetikasiga   oid   masalalar.
Toshkent: O‘zbekiston milliy universiteti nashriyoti.
2. Sirojiddinov,   X.   (2002).   Fonetika   va   fonologiya:   nazariya   va   amaliyot.
Toshkent: Sharq nashriyoti.
3. Xolmatov,   M.   (2015).   O‘zbek   tilining   fonologiyasi   va   grammatikasi.
Toshkent: O‘zbekiston yozuvchilar uyushmasi.
a. 4.R.Rasulov ”Tilshunoslikka kirish” .
4. Sulaimonov,   A.   (2017).   Fonetika   va   fonologiya:   O‘zbek   tilidagi
tadqiqotlar. Toshkent: Fan nashriyoti.
5. Akhatov,   T.   (2011).   Tilshunoslikka   kirish.   Toshkent:   O‘zbekiston   xalq
ta'limi nashriyoti.
6. Zabirov,   I.   (2003).   Til   fonetikasi   va   fonologiyasi.   Toshkent:   Fan   va
texnologiya.
7. Jabborov,   A.   (2000).   O‘zbek   tilidagi   so‘zlar   va   ularning   talaffuzi.
Toshkent: O‘zbekiston nashriyoti.
8. Guseva,   A.   A.   (1997).   Fonetika   va   fonologiyaning   asosiy   tushunchalari.
Moskva: Niva nashriyoti.
9. Kholikova,   N.   (2016).   Fonologiya   va   leksikologiya   masalalari.   Toshkent:
O‘zbek universiteti nashriyoti.
Foydalanilgan saytlar ro‘yxati:
1. Ziyo.net
2. Wikipedia 
3. arxiv.uz
26 27

MUNDARIJA

I. KIRISH

II. BOB. FONETIKA

2.1Fonetika haqida umumiy ma’lumot

2.2. Fonetikaning asosiy sohalari, terminlari va o‘zbek tilidagi fonetik hususiyatlari

III. BOB. FONOLOGIYA

3.1.Fonologik jarayonlar.O‘zbek tilining fonologik tizimi

3.2.Fonetika va fonologiyaning o‘zaro bogʻliqligi

IV. XULOSA

Foydalanilgan adabiyotlar