O'zbek tilshunosligida fonema va tovush munosabati tavsifi

O'ZBEKISTON RESPUBLIKASI OLIY TA’LIM, FAN VA  
INNOVATSIYALAR VAZIRLIGI
O'ZBEKISTON MILLIY UNIVERSITETI
 JURNALISTIKA VA O‘ZBEK FILOLOGIYASI 
FAKULTETI FILOLOGIYA VA TILLARNI HOZIRGI 
O'ZBEK TILIDAN 
                            KURS ISHI
MAVZU: O'zbek tilshunosligida fonema va tovush 
munosabati tavsifi
Ilmiy rahbar:____________
                                           
                                           TOSHKENT – 2024.          
                                       MUNDARIJA KIRISH ……………………………………………………………………..….......3
I BOB. FONETIKA-O'ZBEK TILSHUNOSLIGINING BIR BO'LIMI SIFATIDA .
1.1.Fonetika bo'limining  maqsad va vazifalari………………………………………...
….....5
1.2. Fonologiya haqida tushuncha..……...…….…...............10
II BOB. TOVUSH VA FONEMA MUNOSABATI.
2.1.Fonema-eng kichik lisoniy birlik..………………………............................16
2.2.Nutq tovushlari haqida 
tushuncha ......................................................21
2.3.Tovush va fonemaning o'xshash va farqli jihatlari...
…….................................................25
III.BOB.XULOSA ………………………………………………………………..........33
IV.BOB. FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR 
ROʻYXATI ...................................34
                                              KIRISH Fonetika bo'limining tovush va fonema munosabatlarini tatbiq qilishda 
o‘zbek tilshunosligi katta tajriba to‘plagan va bu borada turli hajmdagi 
tadqiqotlar yuzaga kelgan. O‘zbek tilidagi  tovush va fonema birliklari 
o‘rtasidagi o‘zaro o'xshash va farqli munosabatlari haqidagi ilk qarashlar 
o‘zbek tilining fonetika yo‘nalishini yoritishga bag‘ishlangan hamda 
ta’limning turli bosqichlarida foydalanish uchun yaratilgan darslik va 
qo‘llanmalarda o‘z ifodasini topgan. 
Mavzuning dolzarbligi.  O‘zbek tili o‘zining fan tarixiy, ham hozirgi zamon
tili jihatidan asoslangan mukammal ildizlarga ega. O‘zbek tilining har 
tomonlama taraqqiy topishi va adabiy til sifatida maydonga chiqishida 
qadimiy turkiy til katta hissa qo‘shganini, Mahmud Qoshg’ariy, Yusuf Xos 
Hojib, Ahmad Yugnakiy, Atoiy, Sakkokiy, Lutfiy kabi ilm-u fan va adabiyot 
namayondalarining xizmati va qoldirgan merosni o‘rganish va ularda 
ko’tarilgan masalalarni hayotimizga tadbiq muhim ahamiyatga molik. 
Fonetika va fonolagiyaga oid Abduazizov A. "O‘zbеk tilining fonologiyasi 
va morfonologiyasi" (1989) Ayyub G‘ulomovning "Ilmiy mеrosi" (4- 
kitob), "Morfеmikaga oid maqolalar" ( 2009), Kabilova Z. "O‘zbеk tilining 
fonosеmantik vositalari" (2008) Koshg‘ariy Mahmud. "Dеvonu lug‘oti-t-
turk". Uch tomlik. (1960),Mеngliyev B., Хoliyorov  O' Qodirova Х. Ona tili.
(2010) Mеngliyev B., Хoliyorov  O‘. "O‘zbеk tilidan univеrsal qo‘llanma" 
( 2008),Nabiyeva D. "O‘zbеk tilida lisoniy birliklarning invariant-variant 
munosabati"( 1998) Nе’matov H., Bozorov O.(1993),Nurmonov A. 
"O‘zbеk tilining fonologiyasi va morfonologiyasi" (1992) Rahmatullayev 
Sh. "Til qurilishining asosiy birliklari" ( 2002) Sayfullayeva R., Mеngliyev 
B., Boqiyeva G. va boshq. "Hozirgi adabiy o‘zbеk tili" (2009) Hojiyev A. 
"Lingvistik tеrminlarning izohli lug‘ati"(1985) va boshqa akademik 
nashrlarni misol qilib ko'rsatishimiz mumkin. Bu yo'nalish rivojlanishida 
ko'plab olimlarimiz, xususan, A.Abduazizov, M.Abuzalova, Sh.Akramov, 
T.Asadov,  B.Badriddinova, E.Begmatov, Sh.Bobojonov, O.Bozorov, 
M.Boshmonov, I.Madrahimov, N.Mahmudov, B.Mengliyev, 
S.Muhammadjonova, N.Musulmonova, D.Nabiyeva, M.Narziyeva,  
S.Nazarova, G.Ne’matova, L.Ne’matova, A.Nurmonov, D.Nurmonova,  Sh.Orifjonova, R.Rasulov, Sh.Rahmatullayev, R.Sayfullayeva, R.Safarova, 
H.Saidova, H.Usmonova, B.Yorov, L.Raupova, B.Qilichev, S.G‘iyosov, 
Sh.Shahobiddinova, N.Shirinova, O.Shukurov, M.Qurbonova, Z.Yunusova,
N.Yo‘ldosheva, N.Vohidova, G.Toirova va boshqa tilshunos olimlarning 
hissasi katta.Yuqoridagi olimlarimizning fonetikaga doir  qilgan ishlari,  
nomzodlik dissertatsiyasiyalari diqqatga sazovordir.                     
Kurs ishining maqsadi va vazifalari. Yuqorida tilga olingan darsliklardan 
shu a'yon bo'ladiki tovush va fonemalarni tasnif qilish muhim ahamiyat 
kasb etadi.Tovush va fonemalarning bir-biridan o'xshash va farqli 
jihatlarini tasnif qilish, ularning tilshunoslikdagi o'rni va rolini aniqlash, 
ularni tasnif qilishdagi muammolarni bartaraf qilish, fonetika bo'limining 
mohiyatini o'rganish, talabalarda nutq tizimi bilan bog'liq muammolarni 
bartaraf etish, talabalarda  fikrni og‘zaki va yozma shakllarda bayon qilish
uchun zarur bo‘lgan ilmiy-amaliy ma’lumotlar berish,nutq a’zolarining 
tovushlar talaffuzidagi o‘rnini belgilash,o‘zaklarga qo‘shimchalar 
qo‘shilishi natijasida ularning imlosida sodir bo‘ladigan tovush 
hodisalarining imlosini bilish  va ularni to'g'ri qo'llash va boshqalar.
Kurs ishining obyekti va predmeti. Kurs ishida fonema va uning 
tilshunoslikdagi o'rni,tovush va uning nutqda yuza chiqish omillari tovush
va fonemaning o'xshash va farqli jihatlari obyekt va predmet qilib 
olingan.                   
Kurs ishining tarkibiy tuzilishi .Kurs ishi tuzilishiga ko'ra kirish, ikki asosiy 
bob, xulosa va foylanilgan adabiyotlar ro'yxatidan iborat.  
                            I BOB.FONETIKA- O'ZBEK TILSHUNOSLIGINING                   
                                    BIR BO'LIMI SIFATIDA                                
                         1.1.Fonetika bo'limining maqsad va vazifalari.   Lisoniy sath sirasida fonetika eng kichik tashkil etuvchi va boshqa sathlar 
birliklari uchun moddiy asos bo‘luvchi birlikni beradigan sath sifatida 
ajralib turadi.
Insonning nutq faoliyati sezgi a’zolari asosida his qilinuvchi nutq birliklari 
― tovush yoki tovushlar tizimi vositasida ro‘yobga chiqadi. Nutq tovushi 
o‘zida uch jihatni birlashtirgan murakkab nutqiy birlik sifatida namoyon 
bo‘ladi. Ular quyidagilar:
a) talaffuz a’zolari bilan boshqariladigan markaziy nerv sistemasi mahsuli 
(fiziologik jihat);
b) tabiatdagi har qanday tovush kabi akustik tabiatga ega (fizik, akustik 
jihat);
d) kishilarning axborot uzatish, kommunikatsiya vositasi (funksional, 
sotsial, lisoniy jihat).
Nutq tovushining haqiqiy va muhim jihati – uning funksional aspekti. 
Tilshunoslikda aytilgan uch jihatni yaxlitlikda o‘rganish yoki ajratgan 
holda tadqiq qilish masalasida bir xillik yo‘q. Ba’zi mutaxassislar nutq 
tovushining fiziologik tomoni biologiya, akustik jihati fizika fanining 
o‘rganish predmeti bo‘lib, tilshunos uning faqat funksional tomoninigina 
tekshirishi lozim degan fikrni ilgari sursa, ayrimi har uchala jihat bir-
biridan ajralmas, ularni yaxlitlikda o‘rganmoq kerak degan aqidaga 
tayanadi. Ana shu ikki qarash kurashi natijasida tilshunoslikda ikki – 
fonetika va fonologiya sohalari ajraldi. Pirovard natijada fonetika nutqiy 
variant (xususiylik)ni, fonologiya esa lisoniy invariant (umumiylik)ni 
tadqiq qilish bilan mashg‘ul bo‘ladigan bo‘ldi.   
Fonetika deganda eng quyi lisoniy sath ham, tilshunoslikning shu sathni 
o‘rganadigan sohasi ham tushuniladi. Fonetika (gr. phonetikos – 
tovushga, ovozga xos) tilshunoslikning boshqa sohalaridan farqli o‘laroq, 
nafaqat o‘rganish manbaining funksional tomonini, balki nutq tovushini 
hosil qiluvchi talaffuz apparatini, shuningdek, ularning akustik xossasini 
va til egalari tomonidan qabul qilinish jihatlarini ham tekshiradi. 
Fonetikada tilshunoslikning boshqa fan sohalari, adabiyotshunoslik, 
fiziologiya, fizika, psixologiya kabi fanlar bilan aloqasi yanada yaqqol  namoyon bo‘ladi. Bu fanlardan farqli o‘laroq, fonetika tovushga so‘z, 
qo‘shimcha va gapga moddiy qiyofa beruvchi til tizimi unsuri sifatida 
qaraydi. 
Fonetika nutqdagi tovush o‘zgarishlari va almashinishini, urg‘u va uning 
turini ham o‘rganadi.
Fonetikani o‘rganish imlo (orfografiya), to‘g‘ri talaffuz (orfoepiya) 
me’yorini yaxshi o‘zlashtirib olishda, adabiy va dialektal talaffuz farqlarini
aniqlashda, logopediya va surdopedagogikada nutqiy nuqson 
diagnostikasi va uni bartaraf etishda katta ahamiyatga ega. Fonetika 
yutuqlari aloqa vositalarini tekshirish va ular samaradorligini oshirishda 
hamda nutqni avtomatik aniqlashda muhim rol o‘ynaydi. 
Fonetikaning obyekti — tilning tovush tomoni, fonetik qurilishidir. Tilning
tovush tomoni nutq tovushlari, bo'g'in, urg'u, ohang (intonatsiya, 
melodika) kabi birliklarni o'z ichiga oladi.
Fonetikaning maqsadi — fonetik birliklarning fizik-akustik, anatomik- 
fiziologik va lingvistik-funksional asoslarini o'rganish, ularning til 
mexanizmidagi rolini aniqlashdan iborat. Bunday maqsad uning quyidagi 
vazifalarini belgilaydi: a) tovush, urg'u, melodika kabi birliklarning yuzaga
kelish qonuniyatlarini o'rganish; b) talabalarni yuqoridagi qonuniyatlar 
va shu qonuniyatlarga oid ilmiy-nazariy fikrlar bilan tanishtirish; d) 
adabiy tilning fonetik-fonologik tizimiga oid munozarali masalalarni 
aniqlash, ularga munosabat bildirish; e) talabalarda fonetik tahlil 
ko'nikmalarini shakllantirish; f) talabalarga shu sohada ishlagan fonetist-
fonologlar haqida qisqacha ma’lumot berish.
Har qanday tilning fonetik birliklari dastlab ikki guruhga — segment va 
supersegment birliklarga bo'linadi; a) segment birliklarga nutq tovushlari
va bo'g'in kiradi, Bunday birliklar so'z yoki morfemalar tarkibida birin-
ketin keladi, yotiq (gorizontal) yo'nalishda bir-biriga ulanib, zanjirsimon 
tarzda joylashadi. Masalan: kitob so‘zidagi 5 ta tovush (k, i, t, o, b) va 
ikkita bo‘g‘in (ki-tob) segment birliklar, demak, shu so'z tarkibidagi 
qismlar sanaladi; b) supersegment birliklarga urg‘u, ohang, melodika, 
pauzalar kiradi, Bunday birliklar so'zga, frazaga, gapga yoki nutqqa yaxlit 
aloqador bo'lib, ularni so'z, gap yoki nutqdan ajratilgan holda tasavvur  qilib bo'lmaydi. Shuning uchun ularni ustama hodisa (M. Mirtojiyev) deb 
nomlash hollari ham uchraydi.
Fonetik birliklarning tildagi vazifalari quyidagilardan iborat:
 a)shakllantiravchi vazifa. Bunda fonetik birliklarning so'z yoki 
morfemalar tarkibida yoxud gap va nutq tuzilishida qurilish materiali 
sifatida ishtirok etishi nazarda tutiladi. Chunonchi, paxta so'zining tarkib 
topishida 5 ta tovush (p, a, x, t. a), ikkita bo'g'in (paxta) va bitta so'z 
urg'usi (paxta) «qurilish materiali» vazifasida qatnashgan, bu birliklarning
shu tartibda joylashtirilishidan paxta so'zining tovush qiyofasi — fonetik 
so‘z shakllangan. Ohang, melodika, pauza kabi supersegment birliklar esa
gap qurilishida yoxud nutqning tarkib topishida ustama hodisa sifatida 
qatnashadi: darak, so'roq va buyruq gaplaning o'ziga xos intonatsiyalari, 
she’riy misralardagi ohang tovlanishlari bunga misol bo'ladi;
b) tanituvchi vazifa. Bunda fonetik so'z tarkibidagi fonetik birliklarning 
shu so'zni va uning ma’nosini «tanib olish» va «eslab qolish» uchun 
xizmat qilishi nazarda tutiladi: so'z va uning ma’nosi (yoxud morfema va 
uning ma’nosi) shu so'zning (yoki morfemaning) fonetik qobig'i 
tufayligina inson xotirasida doimiy yashaydi. Masalan, inson paxta so'zini
(fonetik so'zni) eshitganda yoki o'qiganda, uning xotirasida «g‘o‘za 
o'simligining oq tolali yumshoq mahsuli», taxta so'zini eshitganda yoki 
o'qiganda esa «g‘o‘ladan uzunasiga tilib olingan yassi yog'och bo‘lagi» 
esga keladi, bu hol har bir so'zning fonetik qobig'i bilan shu so'zning 
mazmun planidagi ma’nolar o'rtasida doimiy aloqa borligidan (shakl va 
mazmun birligidan) dalolat beradi. Ko'pchilik so'zlarning fonetik tarkibi 
o'zaro farqli bo'lishini hisobga olsak, bunday farqlar so'z ma’nolarini 
tafovutlash uchun xizmat qilishi ham ma’lum bo'ladi: «qishloq»so'zini 
«pishloq»dan, «g‘o‘zadan«ko‘za»dan, «uy»ni «kuy»dan farqlash imkoni 
yaratiladi. Demak, so'z va grammatik formalar o'zining tovush materiyasi 
tufayligina nutqda ma’lum ahamiyat kasb etadi. Tovushgina so'z yoki so'z
shaklini eshituvchi uchun borliq tusiga kiritadi. 
 Umumiy fonetika. Fonetikaning bu turi barcha tillarning tovush tomoni 
uchun umumiy bo'lgan qonuniyatlar va hodisalar bilan tanishtiradi.Inson 
talaffuz apparatining imkoniyatidan kelib chiqqan holda nutq tovushi  hosil qilishning umumiy shartlari (masalan, hosil bo‘lish o‘rniga ko‘ra lab, 
til, bo‘g‘iz undoshlarining farqlanishi, hosil bo‘lish usuliga ko‘ra 
portlovchi, sirg‘aluvchi, portlovchi-sirg‘aluvchi tovush xossalarining 
aniqlanishi kabilar), shuningdek, tovushning umumiy akustik xossalari 
o‘rganiladi. Qisman artikulyatsion, qisman akustik belgiga tayangan 
holda nutq tovushining universal, shuningdek, farqlovchi belgilariga 
tayanadigan ichki tasnifini berish bilan ham shug‘ullanadi. Umumiy 
fonetika tovushning birikish qonuniyatlari, bir tovushning ikkinchisiga 
ta’siri xususiyatini (akkomodatsiya va assimilyatsiyaning turli 
ko‘rinishlari), bo‘g‘inning tabiati, bo‘g‘inda tovushning birikish 
qonuniyati, bo‘g‘inga bo‘linish shartlari, so‘zlarning fonetik tuzilishi, 
qisman urg‘u va singarmonizm masalalarini ham tekshiradi. Umumiy 
fonetika intonatsiya uchun qo‘llaniladigan vosita (tovush balandligi, 
kuchi (intensivligi), cho‘ziqligi, tezligi tempi), pauza, tembr kabi 
masalalarni ham o‘rganadi. Masalan, barcha tillarda fonetik birliklaning 
fizik-akustik tabiati, anatomik- fiziologik (biologik) asosi va lingvistik-
funksional jihatlari bor; barcha tillarda nutq tovushlari fonema tiplariga 
birlashadi, barcha tillarda fonemalar fonologik oppozitsiyalar 
(zidlanishlar) va korrelatsiyalarni yuzaga keltiradi, shular orqali fonologik 
sistemalar shakllanadi. Tilning strukturaviy va sistemaviy xususiyatiga xos
bo‘lgan bunday nazariy masalalarni ko‘rish umumiy fonetika predmeti 
sanaladi.
O'zbek tilshunosligida umumiy fonetikaga oid ma’lumotlar V.V. 
Reshetov,  N.A.Baskakov, A.S.Sodiqov, A.Abduazizov, 
Usmonov,kabilarning asarlarilarda berilgan.
 Xususiy fonetika. Fonetikaning bu turi konkret bir tilning fonetik tizimi 
haqida ma’lumot beradi: o‘zbek tili fonetikasi, rus tili fonetikasi, ingliz tili 
fonetikasi kabi.
Xususiy fonetika ayrim olingan bir tilning fonetik tizimini o‘rganishda 
umumiy fonetika xulosalariga, shuningdek, fonetikaning boshqa turlarida
to‘plangan tajribalarga tayanadi.
Uning quyidagi ikki turi bor: a)tavsifiy fonetika. Bunda ayrim olingan bir tilning fonetik tizimi, undagi 
fonetik hodisalar va faktlar statik holatda (shu tilning oldingi tarixiy 
taraqqiyoti bilan bog'lanmay) o‘rganiladi. Xususan, «Hozirgi o‘zbek 
adabiy tili fonetikasi» ham aslida tavsifiy fonetikadir, chunki unda o‘zbek 
tilining fonetik tizimi, bu tizimda mavjud bo'lgan fonetik faktlar (unli va 
undosh tovushlarning miqdor va sifat belgilari, tasnifi, urg‘u, bo‘g'in va 
hokazolar) hozirgi o‘zbek tilida qanday bo'lsa, shundayligicha (tarixiy 
jarayon va faktlarga bog'lanmay) o‘rganiladi.
Hozirgi o‘zbek adabiy tilining tavsifiy fonetikasi «Hozirgi o‘zbek adabiy 
tili» kursi bo‘yicha nashr etilgan ko‘pchilik darsliklarda, shuningdek,  
«Hozirgi o‘zbek adabiy tili»dan metodik ko‘rsatmalar va konspektiv kurs: 
fonetika, orfoepiya, grafika va orfografiya» (Tursunova T., Jamolxonov 
H., 1981), "O'zbek tili fonetikasi " (Mirtojiyev M.M., 1991, 1- nashri; 
1998, 2- nashri), «O'zbek tili» (Otamirzayeva S., Yusupova M., 2002), 
«Hozirgi o‘zbek adabiy tili» (Mirtojiyev M.M., 2004), «Hozirgi o'zbek 
adabiy tili» o‘quv qo‘llanmasi, 1- qism (Jamolxonov H., 2004) kabi 
ishlarda, turli maqolalarda bayon etilgan;
b) tarixiy fonetika. Bunda ayrim olingan bir tilning fonetik tizimi, undagi 
fonetik hodisalar va faktlar shu tilning uzoq tarixiy taraqqiyoti bilan 
bog‘lab o‘rganiladi, shu asosda muayyan tilning fonetik- fonologik 
tizimida yuz bergan tarixiy o‘zgarishlar (divergensiya, konvergensiya 
faktlari, fonologik tizimdagi eskirish va yangilanish jarayonlari) 
aniqlanadi. Shunga ko‘ra u diaxron fonetika deb ham yuritiladi.
O'zbek tilshunosligida o‘zbek tilining tarixiy fonetikasiga oid ma’lumotlar 
V.V. Reshetov, F. Abdullayev, G‘Abdurahmonov, A. Rustamov, E.Fozilov, 
Sh. Shukurov, Q. Mahmudov, S. Ashirboyev, H. Ne’matov, Q. Sodiqov, B. 
To‘ychiboyev kabi tilshunoslarning ishlarida berilgan: «Qadimgi turkiy 
til» (Abdurahmonov G‘., Rustamov A., 1982),  «Ahmad Yugnakiyning 
«Hibatul haqoyiq» asari haqida» (Mahmudov Q., 1972), «Qadimgi 
obidalar va Alisher Navoiy tili» (Fozilov E., 1969), «XIV asr Xorazm 
yodnomalari» (Fozilov E., 1973.), «Qutbning «Xusrav va Shirin» dostoni 
va o‘zbek adabiy tili» (Ashirboyev S., 1997), «0‘zbek tili tarixiy fonetikasi»
(Ne’matov H., 1992), «0‘zbek tili tarixiy fonetikasi» (To‘ychiboyev B., 
1990), «0‘zbek tilining taraqqiyot bosqichlari» (To‘ychiboyev B., 1996),  «XI-XV asr uyg‘ur yozuvli turkiy yodgorliklarning grafik-fonetik 
xususiyatlari» ( Sodiqov Q., dokt. disser- tatsiyasi, 1992), ,«0‘zbek adabiy 
tili tarixi» (Muxtorov A., Sanaqulov U., 1995),  «Atovushining XV asrdagi 
sifat xususiyatlari haqida» (E. Umarov., 1982), «XV asr o‘zbek tili unlilari 
haqida»  kabi ishlar shular jumlasidandir.
Qiyosiy fonetika. Fonetikaning bu turi qardosh tillarning (masalan, 
o‘zbek, qozoq, qirg‘iz, turkman va boshqa turkiy tillarning) fonetik 
tizimidagi umumiy va xususiy jihatlarni aniqlash imkonini beradi yoxud 
bir qancha dialekt va shevaning unli va undosh tovushlari, ulardagi 
fonetik o‘zgarish va boshqa hodisalarni qiyosiy aspektda tekshiradi.
Qiyosiy fonetika umumiy va xususiy fonetika oralig‘idagi vaziyatni 
egallaydi. 0‘zbek tilshunosligida qardosh bo'lmagan tillarning, xususan, 
o‘zbek va rus tillarining fonetik tizimlarini qiyosiy o‘rganishga ham 
alohida e’tibor berilmoqda:  Y.D.Polivanov,   I.A.Kissen,  I.U.Asfandiyarov,
Azizov O , Safayev A, Jamolxonov H, kabi ishlari mavjud.
0‘zbek va rus tillari fonetikasini qiyoslab o‘rganish rus maktablarida 
o‘zbek tilini, o‘zbek maktablarida esa rus tilini o'qitish uslubiyatini 
takomillashtirish nuqtai nazaridan, shuningdek, o‘zbek-rus bilingvizmi 
(ikki tilliligi) masalalarini, bunday bilingvizmning har ikkala til strukturasi 
va sistemasiga ta’sirini aniqlash pozitsiyasida foydalidir.
Eksperimental (instrumental) fonetika. Fonetikaning bu turida nutq 
tovushlarining fizik-akustik va artikulatsion jihatlari maxsus asboblar 
(pnevmograf, ossilograf, fonograf, spektrograf va boshqalar) yordamida 
tadqiq qilinadi, shu asosda tovushlarning sifat va miqdor belgilari 
(balandligi, kuchi, tembri, spektri, cho'ziqlik darajasi), ularning 
artikulyatsiyasi (hosil bo'lish o‘rni, usuli) aniqlanadi. Bunday tadqiqot 
natijalaridan fonetik birliklarning fonologik jihatlarini tavsiflashda 
foydalaniladi.
0‘zbek tilshunosligida eksperimental fonetikaning rivojlantirilishida 
Ahmadjon Mahmudov va Sora Otamirzayeva kabi fonetistlarning xizmati 
katta. Bu tilshunoslarning qator ishlarida o‘zbek tili fonetik tizimining 
tovushlari, urg‘u, bo‘g‘in kabi birliklari ayni shu usulda tadqiq  qilingan.Bunga misol qilib A.Mahmudov, S.Atamirzayeva va 
boshqalarning ilmiy ishlari bor.
                              1.2. Fonologiya haqida tushuncha.
 Fonologiya (gr. phone – tovush, logos – ta’limot) termini tilshunoslikda 
XIX asr oxirida nutq tovushining fiziologik-akustik (fizik) tomonidan 
funksional (lingvistik) tomonini farqlash ehtiyoji bilan paydo 
bo‘ldi.Fonologiya — tilshunoslikning bir bo'limi bo'lib, u tilning tovush 
materiyasi taraqqiyotini va shu materiyaning fonologik sistemaga 
uyushish qonuniyatlarini hamda tildagi vazifalarini tadqiq qiladi. Bu 
sohaning o'ziga xos jihati shundaki, u o‘z obyektini semiotik aspektda 
(belgilar tizimi sifatida) o'rganadi. 
Tilshunoslikda fonologiyaning fan sifatidagi maqomi xususida ikki xil fikr 
mavjud. Birinchi fikrga ko ‘ra, fonologiya fonetikaning o‘zi emas, chunki 
fonetika nutq tovushlarini, fonologiya esa til tovushlarini o'rganadi: nutq 
tovushlari haqidagi ta’limot (fonetika) aniq fizik hodisalarni, til tovushlari 
haqidagi ta’limot (fonologiya) esa shu tovushlarning lisoniy- vazifaviy 
xususiyatlarini tadqiq qiladi, shunga ko'ra ularning tadqiqot metodlari 
ham har xil: fonetika tabiiy fanlarning tadqiqot metodlariga, fonologiya 
esa lingvistik tadqiqot metodlariga asoslanadi. Ikkinchi fikrga ko'ra, 
fonologiyani fonetikadan ajratib bo'lmaydi, chunki muayyan tilning 
fonemalari tizimini, bu tizimdagi har bir fonemaning «semantizatsiya- 
lashgan» (fonologizatsiyalashgan) belgilarini shu tilning konkret talaffuz 
xususiyatlarini o'rganmasdan tadqiq qilib bo'lmaydi. Demak, fonologiya 
aslida fonetikaning o‘zi, faqat uning yuqori bosqichi, xolos. Binobarin, 
fonolog bir vaqtning o‘zida fonetist bo'lmay iloji yo‘q, ayni paytda 
fonetist ham doimo (shu jumladan, fonologiya paydo bo'lmagan 
davrgacha ham) ma’lum darajada fonolog bo‘lgan, chunki u umuman 
tovushni emas, balki til tovushlarini o'rgangan. Ma’lumki, fonetikada 
tovush va bo‘g‘in segment birliklar, urg‘u va intonatsiya (ohang) esa 
supersegment birliklar tarzida tavsiflanadi. Fonologiyada bu birliklar 
lisoniy-vazifaviy xususiyat taqozosi bilan fonema (tovush), sillabema 
(bo‘g‘in), aksentema (urg'u) va intonema (intonatsiya, ohang) deb  nomlanadi, fonologiyaning o‘zi esa segmental fonologiya va 
supersegmental fonologiya kabi ikki turga ajratiladi:
1.Segmental fonologiyaning asosiy predmeti fonemadir, shunga ko‘ra u 
fonematika, fonemika nomlari bilan ham ataladi.
2.Supersegmental fonologiyaning predmeti esa sillabema, aksentema va 
intonemadir, shunga ko‘ra u prosodika deb ham yuritiladi.
Fonologiyaning xulosalari fonetikaning fizik-akustik, anatomik- fiziologik 
va perseptiv aspektlarida to'plangan tajriba va ma’lumotlarga asoslanadi.
Bu hol ham fonologiya bilan akustik fonetika, artikulatsion fonetika va 
perseptiv fonetika o‘rtasida uzviy aloqa borligidan dalolat beradi.
Fonetik birliklarning lingvistik-funksional jihatlarini o‘rganish, asosan, XIX 
asrning ikkinchi yarmidan boshlangan. Bungacha «fonema» va 
«fonoIogiya» tushunchalari bo'lmagan, hatto «tovush» va «harf» 
tushunchalari bir hodisadek tasavvur etilgan. Buni taniqli tilshunos 
Mahmud Koshg‘ariyning «Devonu lug‘otit turk» asarida ham kuzatish 
mumkin. «Devon»dan keltirilgan quyidagi misralar fikrimizning dalilidir: 
«Turkiy tillarda qo‘llanadigan asosiy harflar soni 18 ta. Turkiy yozuvda 
shular qo'llaniladi ...
Arabchada bu harflarning tengdosh sirasi u ü u singaridir. Bu asosiy 
harflardan boshqa talaffuzdagina (yozuvda emas) ifodalanuvchi yana 
yettita harf borki, turkiy so‘zlar bu harflarsiz ishlatilmaydi. Bular qattiq 
talaffuz qilinadigan <_> (p) harfi , arabcha £ harfi, j (z) bilan ^ (sh) 
oraligfida talaffuz etiladigan j (j) harfi; arabcha i__s (f) harfi; nuqtali ^ (g‘) 
harfi; 3 (Q) bilan JÜ (k) harflari oralig'ida talaffuz etiladigan yumshoq (g), 
kofi g‘unna bilan £ (g‘) oralig'ida talaffuz etiladigan (q) harflaridir».
Ko‘rinib turibdiki, Mahmud Koshg'ariy tahlili va bayonida «... 
talaffuzdagina (yozuvda emas) ifodalanuvchi yana yettita harf bor...», 
«...oralig‘ida talaffuz etiladigan (r|) harfi...» ham mavjud.
Harf bilan tovushning qorishtirilishi Yevropada Yunon-Rim tilshunoslari 
asarlarida ham kuzatiladi. Masalan, IV asrda yashagan Prissiananing 
grammatikasida harfga oid terminlar tovushga nisbatan qo‘llanadi. 
Bunday qorishtirilish XIX asrgacha davom etadi.Taniqli olim, qiyosiy- tarixiy tilshunoslikning asoschilaridan biri bo'lgan Yakob Grimmning 
1819- yilda yozilgan «Nemis grammatikasi» («Deutsche Grammatik», 
I.Göttingen, 1819) kitobining birinchi qismi «Harflar xususida» («Von den
Buchstaben») deb nomlanganligi ham shundan guvohlik beradi.Yosh 
grammatikachilar  tillarning qadimgi tovush tizimlarini qayta tiklash va 
bu tizimlarning keyingi taraqqiyot qonuniyatlarini aniqlash ishlarida 
qadimgi yozma yodgorliklarning harflariga tayanib ish ko'rganlar. Bu ham
yuqoridagi fikrimizning bir isboti.
Akademik L.V. Shcherba bunday holatning maktab darsliklarida ham 
kuzatilishini tanqid qilib, 1904-yilda shunday degan edi: «Tovush va 
harflarning qorishtirilishi mualliflarni morfologiyada ham noto'g'ri 
xulosalarga olib keladi»". Prof. L.R. Zinder L.V. Shcherbaning bu tanqidiy 
fikrini maktab darsliklarigagina emas, ayrim ilmiy grammatikaga ham xos
deb hisoblaydi. Uningcha: «-a» va «-h» ning ikkita har xil qo'shimcha 
ekanligi faqat yozuvdagi holatdir, tilda esa ular, aslida, bitta 
qo'shimchaning o'zi.
Ko'rinib turibdiki, o'tmishda harf va tovush sistemalari ko'pincha 
farqlanmagan. Biroq XIX asrning ikkinchi yarmiga kelib, tilshunoslikda 
og'zaki va yozma nutqlar tilning alohida-alohida yasash formalari ekanligi
ta'kidlana boshlanadi. Xususan, taniqli polyak tilshunosi I .A. Boduen de 
Kurtene o‘zining «Rus yozuvining boshqa tiliga munosabati» kitobida 
nutqiy faoliyatning ikki turi - talaffuz va eshituvga hamda yozish va 
ko‘rishga asoslangan turlari borligini aytadi,ammo bu ikki formani u bir-
biriga teng deb hisoblamaydi. Uningcha, nutqning talaffuzga va 
eshitishga asoslangan shakli yozma shaklga bog'liq bo`lmagan holda 
mustaqil ravishda yuzaga kelishi mumkin, yozishga, va ko‘rishga 
asoslangan nutq shakli esa faqat talaffuzga va eshitishga asoslangan 
nutqqa bog'liq ravishda anglashiladi.
Tilshunoslik fanining keyingi taraqqiyoti shuni ko‘rsatdiki, faqat tovush 
bilan harf emas, balki tovushning fizik tabiati bilan uning til 
mexanizmidagi roli ham doimo bir-biriga mos bo‘lavermas ekan. Bu 
masala I .A. Boduen de Kurtenening 1870- yilda yozilgan «XIV asrgacha 
bo'lgan qadimgi polyak tili haqida»  nomli magistrlik dissertatsiyasida o‘z  ifodasini topadi: unda fonetikaning ikkita vazifasi borligi alohida 
ta’kidlanadi: 
1-vazifa — tovushning fizik tabiatini o'rganish. Bu vazifa fonetikaning 
akustik va fiziologik aspektlarini tashkil qiladi; 
2-vazifa — tovushlarning til mexanizmidagi rolini, xalqning sezishi, his 
etishida tovushlarning ahamiyatini o'rganish.Bunda tilning eng kichik 
(minimal) birligi haqidagi tushunchaga asos solinadi. Keyinroq bu birlik 
I.A. Boduen de Kurtene va uning shogirdi N.Krushevskiy tomonidan 
fonema deb nomlanadi. Shundan boshlab, fanda harf bilan tovushnigina 
emas, balki tovush (fon) bilan fonemani ham qat’iy farqlash zarurati 
paydo bo'ladi.
I.A. Boduen de Kurtene 1881-yilda nashr etilgan «Slavyan tillari qiyosiy 
grammatikasining ayrim bo‘limlari»  nomli asarida «Fonema so'zning 
o'zaro qiyoslanayotgan qismlari orasida o'zining bo'linmasligi bilan 
xarakterlanadi», — deydi. Tovushlarning morfema tarkibidagi 
almashinuvi qonuniyatiga asoslanib, u fonemaning bo'linmas bir butun 
tovush shaklidagina emas (masalan, eopom, poe so'zlarida bo'lganidek), 
balki tovushning bir qismi (masalan, cady so'zidagi yumshoq «c» cad 
so'zidagi qattiq «c» ning bir qismi) bo'lishi yoki hatto morfema va 
so'zning tarkibida bo'laklarga ajralmaydigan holga kelib qolgan ikki va 
undan ortiq tovush qo'shilmasidan (masalan, epaiqamb, eopomumb 
so‘zlaridagi «pa» va «opo» dan) tarkib topishi ham mumkinligini aytadi. 
Bundan shu narsa anglashiladiki, I .A. Boduen de Kurtene fonemani 
fonetik birlik sifatida emas, etimologik-morfologik birlik sifatida qaragan, 
biroq shu joyning o‘zida u «fonema» tushunchasining ikki xil ekanligini: 
1) antropofonik (akustik- artikulatsion) xususiyatlar umumlashmasidan 
iboratligini; 2) morfemaning harakatchan komponenti va muayyan 
morfologik kategoriya belgisi bo'lishini ham aytib o‘tadi. Shunday qilib, u 
fonemaning antropofonik aspekti borligini tan oladi, uni morfologik 
aspektdan farqlash lozimligini uqtiradi.
Keyinroq I.A. Boduen de Kurtene fonema haqidagi fikrini o‘zgartirib, 
unga sof psixologik ta’rif beradi: 1894- yilda (polyak tilida) yozilgan 
«Fonetik alternatsiyalar nazariyasi yuzasidan tajriba» nomli ishida u  fonemani til tovushlarining psixik ekvivalenti deb baholaydi,  1917- yilda 
yozilgan «Tilshunoslikka kirish» kitobida ham olim shu fikrni takrorlaydi: 
«... bizning psixikamizda tovush xususida, aniqrog‘i, tovushni talaffuz 
qilish paytidagi murakkab ish kompleksi haqida doimiy tasavvur 
shakllangandir. Biz uni fonema deb ataymiz», — deydi u.
A. Boduen de Kurtenening yuqoridagi fikrlari va ta’riflarini tahlil qilar 
ekanmiz, ularda quyidagi muhim holatlar ko‘zga tashlanadi: 1) olim tilda 
nutq tovushlaridan boshqa elementlar borligini sezgan, tilshunoslarning 
e’tiborini shu elementlarga tortishga harakat qilgan. Bu elementlarni u 
keyinchalik «fonema» deb nomlagan; 2) u fonemani goh «morfemaning 
harakatchan komponenti», goh «nutq tovushlarining psixik ekvivalenti», 
goh «morfema tarkibida lisoniy qiymatga ega bo'lgan til birligi» deb 
ta’riflagan. Bularning barchasida fonemaga oid tovush almashinuvi  
muammolari va nutqning morfologik bo‘linishi nazariyasi bilan 
bog‘langanligini ko‘ramiz.
A. Boduen de Kurtenening fonema haqidagi g‘oyalari tilshunoslikda 
fonetika fanining yanada ko‘proq rivoj topishiga, uning yuqori bosqichi 
(oliy formasi) bo‘lgan fonologiyaning tarkib topishiga olib keladi. Bu 
g‘oyalar keyinchalik chet ellarda, masalan, Praga tilshunoslik to‘garagi 
faoliyatida fonologik tadqiqotlar olib borilishiga jiddiy ta’sir ko‘rsatdi.
O'zbek tilshunosligida fonologiyaga asosan, so‘nggi 15—20 yil ichida 
e’tibor kuchaydi: «O'zbek tili fonologiyasi va morfonologiyasi» 
(Nurmonov A.N., 1990), « 0‘zbek tili fonologiyasi va morfonologiyasi» 
(Abduazizov A., 1992), «Umumiy tilshunoslik» (Baskakov N.A., Sodiqov 
A.S., Abduazizov A., 1979), «O‘zbek tilida lisoniy birliklarning invariant-
variant munosabati (fonologik sath)», nomzodlik dis. avtoreferati 
(Nabiyeva Dilora Abduhamidovna, 1998), «0‘zbek tilida paradigma 
a’zolari o'rtasidagi zidlanishlarning mo'tadillashuvi (fonologik sath), 
nomzodlik dis. avtoreferati (Nurmonova Dilfuza Abduhamidovna, 1998) 
kabi ishlar fikrimizning isbotidir. 
Fonemika - yuqorida aytib o`tilganidek, fonologiyaning bir qismidir, u 
fonlarning fonemalarga birlashuvini o‘rganadi.                               II BOB TOVUSH VA FONEMA MUNOSABATI.
                                   2.1.Fonema-eng kichik lisoniy birlik.
Fonema — so’zlar, morfemalar va grammatik shakllarning tovush 
qobig`ini farqlash orqali ularning ma’nolarini tafovutlash vazifasini 
bajaradigan eng kichik segment birlikdir.Masalan, or so'zi tarkibida ikkita 
segment birlik («o» va «r» fonemalari) bor; zor, ozor, bozor so'zlari 
tarkibida esa ularning soni ko‘proq: 3 ta («zor»da), 4 ta («ozor»da) va 5 
ta («bozor»da) kabi. Bu holat yuqoridagi so'zlarning tovush qobig‘ini 
(fonetik qiyofasini) va ma’nosini farqlash imkonini bermoqda. Bunday 
holni «-man» va «-san» morfemalarida, boraman va borasan kabi 
grammatik shakllarda ham ko`ramiz: ularda fonemalar miqdori ortmasa-
da, fonema turlari o‘zgarmoqda («-man»da. «m» fonemasi, «-san»da esa
«s» fonemasi qo'llangan), natijada morfema va so‘z shakllarining tovush 
qobig‘i va ma’nolari farqlanmoqda.
Tilshunoslik tarixida tovush sistemasini o‘rganish ikki davr bilan 
izohlanadi: 1) «fonema” tushunchasi paydo bo‘lgunga qadar bo‘lgan 
davr; 2) fonologiya, ya’ni XIX asrning ikkinchi yarmi va XX asrda fonema 
nazariyalarining yuzaga kelish davri. Birinchi davrda fonema va tovush, 
ba’zan xarflar o‘rtasidagi farq aniq ko‘rsatilmay, tovushlarning talaffuzi 
so‘zlardagi u yoki bu xolatda etimologik o‘zgarishlarga uchrashiga 
ko‘proq e’tibor berilgan. 
 Fonologiya davrida ular o‘rtasidagi farq oydinlashtirildi va tovushlar, 
keyinchalik bo‘g‘in, urg‘u va intonatsiyaning tildagi funksional tomonlari 
o‘rganila boshladi. «Fonema” tushunchasini birinchi bo‘lib taklif etganlar 
qatorida umumiy fonologiyaning asoschisi I. A. Boduen de Kurtene, 
uning shogirdi N. V. Krushevskiy, fransuz olimi P. Passi, ingliz tilshunosi G.
Suit, shveysariyalik mashhur tilshunos F. de Sossur va rus olimi P. 
Uslarning nomlari bor. «Fonema” atamasi va tushunchasini sovet 
turkologiyasiga birinchi marta 1920-yillarda prof. N. K. Dmitriyev kiritgan  bo‘lsa, uni o‘zbek tilshunosligida o‘sha yillarda prof. E. D. Polivanov 
qo‘llagan. Shu kungacha «fonema” tushunchasiga bir qancha ta’riflar 
berildi, biroq bu atama o'zining chuqur negiziga ega bo‘lgani tufayli 
xanuzgacha saqlanib kelmoqda. 
 «Fonema” atamasi va tushunchasiga chuqur asos solgan olim I. A. 
Boduen de Kurtenedir. Xozirgi zamon tilshunosligida mavjud bo‘lgan 
fonologiya nazariyalarining (ular bizning hisobimizda 14 ta) zabardast 
olim Boduen yaratgan poydevoriga suyanmasdan iloji yo'q. Boduenning 
talantli shogirdlaridan biri bo‘lgan akademik L. V. Shcherba yaratgan fizik 
fonologiya nazariyasi ko‘proq rus va fransuz tillari misolida yoritildi. 
Boduenning mashxur shogirdi prof. E. D. Polivanov alohida fonologiya 
nazariyasini yaratmagan bo‘lsa ham, ustozining fonemaga psixologik va 
morfologik qarashlarini ko‘proq funksional jihatdan asoslashga urindi va 
turkiy hamda boshqa ko‘pgina tillar misolida ko‘rsatib berdi. Hozirgi 
tilshunoslikdagi ikki ta’limot — Moskva va Leningrad fonologiya 
maktablari nazariyalari turkiy tillarga ham tatbiq etilmoqda. Fikrimizcha, 
bu nazariyalarning rus tilida to‘la qo‘llanganligi va boshqa tillarni ilmiy 
tadqiq qilishda ularning qaysinisi mos kelsa, o‘shanisini ishlatish 
mumkinligi e’tiborga olinmoqda. 
 Xozirgi davr tilshunosligida fonemaga berilgan yuzlab ta’riflar mavjud. 
Bu ta’riflar ko‘pincha fonologiyaga an’anaviy (tradiqion) va struktural 
yo'nalishlar o‘rtasidagi turli qarashlar bilan izohlanadi. Bu qarashlarni 
o‘rganib chiqib, biz fonemaga quyidagicha ta’rif berishni maqbul topdik: 
fonema — tildagi ma’nodor birliklar bo‘lmish so‘z va morfemalarni 
tashkil etuvchi va ularni farqlash uchun xizmat qiluvchi, tilning eng kichik,
o‘zi mustaqil ma’noga ega bo‘lmagan birligidir.Tildagi ma’nodor birliklar 
— so‘z va morfemalarni tashkil etish va ularni farqlash uchun fonemalar 
til sistemasida bir-biriga qarama-qarshi qo‘yilishi zarur. Fonemalar 
o'rtasidagi bunday qarama-qarshiliklar fonologik oppozitsiyalar deb 
yuritiladi. 
 Tildagi hap bir fonema, avvalo, boshqa fonemalardan nima yordamida 
farqlanishi bilan izohlanadi. Shunga ko‘ra, «har bir tilning barcha 
fonemalari butun bir qarama-qarshiliklar sistemasini tashkil etadi va 
unda har bir a’zo alohida fonema yoki ularning guruhi sifatida turli  qarama-qarshiliklar turkumi orqali aniqlanadi”. Bu esa, dialektikaning 
qarama-qarshiliklar qonunini eslatadi. 
 Yuqorida fonemaga ta’rif berilganda, uni tilning eng kichik birligi deb 
atadik. Odatda, fonemani so‘z, morfema va gaplar tarkibida ishtirok 
etuvchi eng kichik til birligi sifatida qaraladi. Aslida fonema ancha 
murakkab birlik bo‘lib, turli artikulatsion-akustik belgilarni o'z ichiga 
qamrab olgan va bu belgilardan tashkil topgandir. Masalan, t fonemasida
portlovchi belgisini s fonemasidagi sirg‘aluvchi belgisiga qiyoslab ajratib 
ko‘rsatish mumkin: tol — sol-, k fonemasida jarangsizlik belgisini g 
fonemasidagi jaranglilik belgisi bilan qiyoslab ajratib olish mumkin: kul —
gul va h.k. Demak, fonema turli belgilarning majmui sifatida namoyon 
bo‘ladi. Xususan, til oldi, tish, portlovchi,jarangli belgilarning yig'indisi d 
fonemasini tashkil etadi. Shu belgilardan biri jarangli d fonemasini 
jarangsiz t fonemasidan farqlaydi.
Fonemalarning differensial belgilari ularni bir-biridan farqlash uchun 
xizmat qiladigan alomatlaridir. Masalan, «k» undoshi o‘zining 
jarangsizligi bilan jarangli «g» dan ajralib turadi, demak, «k»ning 
jarangsizligi, «g»ning esa jarangliligi bu ikki fonemaning differensial 
(farqlanadigan) belgilari sanaladi. Differensial belgilar fonemalarning 
fonologik xususiyatini belgilaydi — so'zning fonetik qobig'i va shu orqali 
uning ma’nosini farqlash uchun xizmat qiladi: kul va gul so'zlarining 
ma’nolari ayni shu ikki fonemaning differensial belgilari (birining 
jarangsiz, ikkinchisining esa jarangli ekanligi) tufayli farqlanmoqda. 
Differensial belgilar faqat jaranglilik va jarangsizlik jihatidangina emas, 
balki fonemalar artikulatsiyasiga bogliq holda tarkib topishi ham 
mumkin: «b» — lab-lab undoshi, «d» — til oldi (dental) undoshi. 
Artikulatsiya o'rnidagi bu tafovutlar bor, so'zlarming fonetik qiyofasini va
ma’nolarini farqlamoqda: «q» — portlovchi, «x» — sirg'aluvchi. 
Artikulatsiya usulidagi bu tafovutlar qol va xol so`zlarining tovush tarkibi 
va ma’nolarini farqlash uchun xizmat qilmoqda.
Fonemalarning integral belgilari ularning o'zaro farqlanmaydigan 
alomatlaridir. Masalan, «k» va «g» undoshlarining har ikkalasi portlovchi,
har ikkalasi sayoz til orqa fonemalardir. Demak, bu ikki fonema 
artikulatsiya usuli va artikulatsiya o‘rniga ko‘ra farqlanmaydi. Fonologik oppozitsiya ikki fonemaning bitta farqlanish belgisi asosida 
o‘zaro zidlanish hosil qilishidir. Masalan, «p» (jarangsiz) va «b» (jarangli) 
undoshlari jarangsiz-jarangli belgisi asosida bir oppozitsiyaga birlashadi: 
p-b kabi. Bu ikki fonemaning boshqa belgilari farqlanmaydi: p (lab-lab) —
b (lab-lab), p (portlovchi) - b (portlovchi) kabi. Demak, undosh 
fonemalarga xos bo‘lgan uchta fonologik belgidan artikulatsiya o‘rni, 
artikulatsiya usuli va jarangsizlik-jaranglilik belgilaridan faqat bittasi 
(so'nggisi) p-b oppozitsiyasiga asos bo'lgan. Shuning uchun u «birlik 
oppozitsiya» sanaladi.
Prof. A. Abduazizovning ta’kidlashicha hozirgi o‘zbek adabiy tili 
konsonantizmi tarkibida quyidagi birlik oppozitsiyalar bor:
1. Talaffuzda ishtirok etuvchi asosiy nutq a’zosi va to‘siqning hosil bo‘lish 
o‘rniga ko‘ra: a) labial-til oldi (dental, alveolyar) undoshlar oppozitsiyasi: 
(p-t) + (b-d) + (m-n) + (f-s) + (v-z) + (f-sh) + + (v-1) + (v-r); b) labial-til o‘rta 
undoshlari oppozitsiyasi:(f-y) + (v-y); d) labial-til orqa undoshlari 
oppozitsiyasi: (p-k) + (b-g) + (f-x) + + (v-g‘); e) labial- bo‘g‘iz undoshlari 
oppozitsiyasi: (f-h) + (v-h); d) til oldi-til orqa undoshlari oppozitsiyalari: 
(t-k) + (t-q) + (d-g) + (s-x) + (z-g‘) + (n- ng); f) til oldi- bo‘g‘iz undoshlari 
oppozitsiyalari: (s-h) + (z-h) + (sh-h) + (j-h) + (ch-h) + (dj-h); Bunda ch-h 
va dj-h zidlanishlari «ikkilik oppozitsiya bo‘ladi», chunki ularda «til oldi-
bo‘g‘iz undoshi» belgisidan tashqari, ikkinchi differensial belgi ham bor: 
ch (qorishiq portlovchi) - h (sirg‘aluvchi), dj (qorishiq portlovchi) — h 
(sirg‘aluvchi) kabi.
 2.Artikulatsiya usuli va to‘siqning qanday hosil bo‘lishiga ko‘ra:
portlovchi-sirg'aluvchi undoshlar oppozitsiyasi: (p-f) + (b-v) + (t-s) + + (d-
z) + (t-sh) + (d-j) + (k-x) + (g-g‘) + (q-x) + (k-h) + (g-h); b) portlovchi- 
affrikatalar oppozitsiyasi: (t-ch) + (d-dj); d) sirg‘aluvchi-affrikatalar 
oppozitsiyasi (sh-ch) + (j-dj); e) portlovchi-burun sonanti oppozitsiyasi: 
(b-m) + (d-n) + (g-q); f) sirg‘aluvchi-sonantlar oppozitsiyasi: (z-1) + (j-r); 
shovqinli sonant-burun sonanti oppozitsiyasi: (v-m) + (1-n) + (r-n); j) yon 
sonant-titroq sonant oppozitsiyasi: (1-r).
                                                      2.2.Nutq tovushlari haqida tushuncha.
Tovush -tilshunoslikda  kishining murakkab artikulyatsion faoliyat natijasi
hisoblangan, muayyan akustik (eshitilish) va perseptiv (idrok etilish) 
xususiyatlari bilan ajralib turadigan eng kichik nutq birligi.
So'z ma'nolarini ajratish va  chegaralash  uchun xizmat qiladigan vositalar
fonetik vositalar deyiladi.Bunga nutq tovushlari, urgu, ohang kiradi.Nutq 
tovushlari  alohida kelsa ma'no ifodalamaydi, balki har qanday so'z nutq 
tovushlari vositasida shakllanadi. Masalan: o,f,t,o,b,  o,l,m,a,  
tovushlarini ma'lum  bir tartibda talaffuz qilsak, oftob, olma so'zlari hosil 
qilinadi.So'zlar o'z tovush tarkibiga ko'ra turlicha boladi: 
 1. Bir tovush bilan farq qiladigan so'zlar; osh-oz, ot-os, oq- ot, ov-ol, or-
os,ol-ov, bola-tola, aziz-azim, olma-olsa kabi.
 2. Tovushlarning joylashish tartibiga ko'ra farq  qiladigan so'zlar; xo'sh- 
sho'x(birinchi so'z  tarkibidagi birinchi tovush  x ikkinchi so'zning oxirida 
qo'llangan).                                              
 3. Biror tovushning ortiqligi bilan  farq qiladigan so'zlar: sava-savat, 
tana-tashna, sana-sahna, o'roq- so'roq,  o'rik- ko'rik, taxt-taxta  kabi. 
 Demak, tovush so'zning eng kichik bo'linmaydigan fonetik birligidir. 
Masalan, ona so'zida uchta (o+n+a), bola so'zida to'rtta (b+o+l+a) 
mehnatkash so'zida to'qqizta (m+e+h+n+a+t+k+a+sh) tovush bor. 
 So'z ma'nolarini farqlash uchun ishlatiladigan nutq tovushlari fonema 
deyiladi. Masalan, bor-bar, bor so'zlari  tarkibidagi o, a, o unli tovushlari, 
bosh,qosh, tosh, shosh sozlaridagi b, q, t, sh, undosh tovushlari shu 
so'zlarning ma'nolarini farqlash uchun xizmat qiluvchi fonemalardir. 
 Hozirgi o'zbek tilida 31 ta fonema bor, lug'at tarkibidagi barcha so'zlar, 
grammatik ko'rsatkichlar ana shu  fonemalarning ma'lum bir tartibda  
ketma-ket joylashishi orqali shakllangan.
 Ayrim hollarda o'xshash (omonim) so'zlarning ma'no va grammatik 
shakllarini ajratishda urg'u(so'z urg'usi) gapning maqsadiga ko'ra turini 
ajratishda esa ohang  (intonatsiya) fonetik vosita bo'lishi mumkin. Nutq tovushlarining uch jihati bor; fiziologik (artikultsiya- talaffuz) jihati, 
akustik (eshitilish) jihati va lingvistik  (funktsional- ma'no) jihati.
1. Fiziologik (artikulatsiya) ya'ni talaffuz  jihati. Nutq a'zolarining tovush 
hosil qilish paytidagi harakati va holati, artikulatsiya deyiladi. Bunda ikki 
narsa farqlanadi; 1) artikulatsiya o'rni, 2) artikulatsiya usuli.
 Nutq tovushlarini hosil qilish paytida u yoki  bu nutq a'zolarining faol 
qatnashgan qismi artikulatsiya o'rni deyiladi. Masalan: l, b, z, s, d,  kabi 
tovushlarni hosil qilishda tilning old qismi va ularning milkka  
yaqinlashuvi ko'proq  kuzatiladi. Shuning uchun bunday tovushlarning 
artikulatsiya o'rni til oldidir. 
 Tovush hosil bo'lish paytida ikki nutq a'zolarining bir-biri bilan jipslashuvi
yoki  jipslashmay  orada havoning o'tib ketishi uchun bo'shliq qolishi 
artikulatsiya deyiladi.Masalan: b, m, p, tovushlari aytilganda lablar bir-
biriga jipslashadi va so'ng havo lablarni yorib portlab chiqadi.
1. Akustik (eshitilish) jihatidan tovush biror jismning  boshqa bir jism 
ta'sirida tebranishi va bu tebranishining quloqqa eshitilishidir. Nutq 
tovushlari tovush paychalarining tebranishidan hosil bo'ladigan ovozdan,
nutq a'zolarida hosil bo'ladigan shovqindan iboratdir. 
 Eshitilishi jihatidan tovushning balandligi kuchi tembri va cho'ziqligi 
farqlanadi. Tovushning balandligi  tebranish miqdoriga bog'liq, agar 
tebranish qancha  ko'p bo'lsa  tovush shuncha baland bo'ladi yoki 
aksincha  tebranish kam bo'lsa tovush shunchalik past bo'ladi. 
 Nutq tovushlarining kuchi tebranishning shiddatiga bog'liqdir. Tebranish
darajasi qanchalik katta bo'lsa, tovush ham shunchalik kuchli chiqadi. 
Tovushning kuchi o'pkadan chiqayotgan havo oqimining nutq a'zolariga 
qanday  kuch(zarb) bilan urilishiga bog'liq.
 Lingvistik (ma'no) jihatdan. Nutq tovushlarini birlashtiruvchi yoki ularni 
farqlovchi belgilari haqida ma'lumot berildi. Tovushlarning mano 
(funksional) tomoni deyilganda ularning so'zda ma'no farqlash  
xususiyati tushuniladi. Masalan: bir, bor, bar, bor kabi so'zlar  uch 
tovushdan tashkil topgan bo'lsa ham e, u, a, o, o, kabi unlilar ma'no  farqlaydi, demak ular  fonema sanaladi. Tovushlarning so'zda ma`no 
farqlovchi xususiyati fonema uchun asosdir.
Nutq tovushlarini hosil qilishda ishtirok etuvchi a'zolar nutq a'zolari 
deyiladi. Nutq a'zolarining  jami nutq apparati deb ataladi. Nutq apparati 
quyidagi qismlarga bo'linadi; 
 1. Nafas yo'li ( bunga o'pka, bir juft bronxlar va nafas yo'li yoki traxeya 
kiradi ). Nafas yo'li  tovush hosil qilish uchun havo manbayi sanaladi ya'ni
o'zidan yuqoridagi nutq a'zolariga havo yetkazib beradi.
 2. Bo'giz boshlig'i (bunga halqasimon,piramidasimon,qalqonsimon 
tog'aylar hamda ovoz (un)  paychalari kiradi). Uning vazifasi ovoz (un) 
manbayidir. Chunki bog'izda ko'ndalang joylashgan elastik, yupqa un 
paychalari mavjud bo'lib,so'zlash  paytida o'pkadan chiqayotgan  
havoning kuchi bilan titraydi va ovoz hosil qiladi. Unlilar, sonor  va 
jarangli undoshlardagi ovoz ana shu un paychalarining bo'giz bo'shligi  va
tebranishi natijasidir. 
 3.  Og'iz    boshlig'i (bunda til tanglay, kichi til, tishlar joylashgan).
  U shovqin manbayidir. Chunki bog'iz  orqali o'tgan havo oqimi til, 
tanglay yoki  ikki  labning to'siqligiga  duch kelib, shovqin bo'ladi.
  Og'iz boshligi  pastki jagning harakati bilan keng va tor holatga o'tib 
turadi. Og'iz boshligidagi a'zolarning  turlicha harakati xilma-xil 
tovushlarning shakllanishiga yordam beradi. 
 4. Burun boshlig'i. Tovushlarni hosil qilishda bo'yoqdorlik, ohangdorlik 
vazifasini bajaradi va tovushlarning talaffuzida alohida o'rin tutadi.
 Nutq tovushlarini hosil qilishda hamma nutq a'zolari ham  bir xilda 
ishtirok etmaydi. Shunga ko'ra ular  ikki  turga bo'linadi; 1) faol a'zolar , 
2) nofaol a'zolar. 
 Nutq tovushlarini hosil qilishda nisbatan ko'proq ishtirok etadigan nutq  
a'zolari faol  a'zolar deyiladi. Til, lablar, yumshoq tanglay, kichik til, 
tovush paychalari faol a'zolar  hisoblanadi.Tovush hosil qilishda kam 
qatnashadigan nutq a'zolari nofaol a'zolar deyiladi. Bunga tish, qattiq 
tanglay, burun boshlig`i  kiradi.  Nutq a'zolari ishtirokida hosil bo'ladigan tovushlar nutq tovushlari 
deyiladi. Nutq tovushlari, birinchidan, bog'iz boshlig'ida tovush 
paychalarining tebranishidan hosil bo'ladigan ovozdan ikkinchidan, og'iz 
boshlig'ida nutq organlarida hosil boladigan shovqindan iborat. 
 Demak, nutq a'zolarining ishtiroki hamda ovoz va shovqin o'rniga ko'ra 
nutq tovushlari ikki turga bo'linadi; 1) unli tovushlar, 2) undosh 
tovushlar. 
  Unli tovushlar talaffuz etilganda o'pkadan chiqadigan havo  oqimi 
to'siqqa uchramay chiqadi va ovozdan hosil  boladi.
  Undosh tovushlar esa o'pkadan chiqayotgan havo  oqimining og'iz 
boshlig'ida to'siqlarga uchrashidan natijada shovqinning qo'shilishidan 
hosil  boladi.
 Undosh tovushlarni  aytganda ovoz qatnashishi ham  qatnashmasligi 
ham mumkin. Bu esa o'pkadan chiqayotgan havo oqimining og'iz 
boshlig'ida  joylashgan ovoz paychalarini tebratish-tebratmasligi bilan 
bog`liqdir.
                  2.3.Tovush va fonemaning o'xshash va farqli                                
                                       jihatlari
Tilshunoshlik fanida tovush va fonema tushunchalari bir-biridan 
farqlanadi. Bu farqlanish fan uchun juda muhim bo‘lgan umumiy va 
xususiylik munosabatini aks ettiradi. Biz nutqiy jarayonda bevosita 
tovushlarni eshitamiz. Masalan: i tovushini olaylik. U avvalo, har bir 
shaxsning o‘ziga xos talaffuzini o‘zida namoyon qiladi. Shu bilan birga 
so‘zlarning tarkibida yondosh tovushlar ta’sirida beriladi. Masalan: 
tushib so‘zining ikkinchi bo‘g‘inidagi "i" birinchi bo‘g‘indagi uning 
ta’sirida "u" tovushiga yaqin talaffuz qilinadi. Bilan, tilim, sira so‘zlari 
tarkibida 'i' tovushi bilinar-bilinmas aytiladi. Qiliq, qiziq kabi so‘zlar 
tarkibida 'i' tovushi til orqa tovush ta'sirida u ga yaqin talaffuz etiladi. 
Bundan tashqari, unga so‘zlovchining qaysi shevaga mansublik belgisi 
qo'shiladi. Xullas,  nutq jarayonida xilma-xil ko‘rinishga ega bo'ladi.  Shunday bo‘lishiga qaramasdan, ularning hammasida takrorlanadigan 
umumiy jihatlar bor. U ham bo‘lsa torlik belgisi va lablanmaganlik  
belgisi. Shu belgilari bilan a, o, e, u, o‘, ga zidlanadi. Ana shu 
birlashtiruvchi belgilar ma'lum  xususiylikni umumiyliklarga 
birlashtirishga yordam beradi. Umumiylik so‘zlovchi va tinglovchilar 
xotirasida mavjud bo'ladi. Shuning uchun ham bu umumiylik turlicha 
talaffuz qilinishiga  qaramasdan, so‘zlovchi va tinglovchilar o‘rtasida bir 
xil tushunishga olib keladi. Nutq jarayonida real talaffuz qilingan, 
qulog‘imiz bilan eshitgan eng kichik va boshqa mayda bo‘lakka  
bo‘linmaydigan nutq parchasi tovush sanaladi. 
Bevosita kuzatishda bir nechta tovushlar orqali talaffuz qilinuvchi so‘z va 
uning ma'noli birliklarini shakllantirish va farqlash vazifasini bajarishga 
xoslangan, ketma- ketlik jihatdan boshqa mayda bo‘lakka 
bo‘linmaydigan eng kichik til birligi fonemadir. Masalan: tosh-tom 
so‘zlarini sh va m farqaydi. Demak, sh va m alohida-alohida 
fonemalardir. Yoki tosh- tesh zidligida o va e; tosh- qosh zidligida t va q 
ma'noni farqlash uchun xizmat qiladi, shuning uchun ular ham mustaqil 
fonemalar sanaladi.  
Tovush bilan fonemani o‘zaro farqlash zarur. 
Tovush nutqning fonetik jihatdan bo‘linmaydigan eng kichik birligidir, u 
ma'no ifodalamaydi, lekin har qanday so‘z tovushlar vositasida 
shakllanadi. Masalan, a, d, m, o tovushlarini ma'lum bir tartibda talaffuz 
qilish orqali odam, omad, moda singari boshqa- boshqa ma'nodagi 
so'zlar hosil qilinadi. So'zlar tovush tarkibiga ko‘ra turlicha bo'ladi. 
1. Bir tovush bilan farq qiladigan so‘zlar: ot-ol, ol-oq, oq- osh, osh-ov, ov-
oz, oz- on, on-or, or-os,os- och, och- og' , og'- ox ; o'z- oz ,oz- iz , iz- uz, 
uz-ez, davlat- savlat, adib- adip kabi. 
2. Tovushlarning joylashish tartibiga ko'ra farq qiladigan so‘zlar .  
Masalan: qo‘y - yo‘q birinchi so'z tarkibidagi birinchi tovush ikkinchi 
so‘zning oxirida qo'llanadi. 
3. Biror tovushning ortiqligi bilan farq qiladigan so‘zlar. O‘lka - yo‘lka , et-
bet , sava - savat , tana- tashna , taxt - taxta, o‘roq - so‘roq kabi.   Demak , so‘zlar tovushlardan tuziladi , ular bir , ikki , uch , to‘rt va hokazo
miqdordagi tovushlarning tartiblashishidan hosil bo‘ladi.  
Fonema so‘z ma‘ nosini farqlash uchun xizmat qiladigan tovush turidir . 
Masalan; bal -  bel - bil - bo‘l - bol so‘zlari tarkibidagi a , e, i , o‘, o 
tovushlari so‘ z ma'nolarini belgilash (ajratish) ga xizmat qiluvchi 
fonemalardir : bor , dor , zor , kor , nor , tor , xor , chor , qor  so‘zlari 
tarkibidagi birinchi tovushlar ( b , d , z , k , n , t , x , ch , q, ) ham shunday 
vazifa bajargan.  
Fonemalarning uch belgisi bor :  
1. Akustikasi ( eshitilishi)  
2. Artikulyatsiyasi aytilish yoki talaffuzi  
3. Ma’no farqlashishi ba’zi darsliklarda lingvistik tomoni deyiladi . 
Bular ichida fonemaning ma' no ajratish belgisi muhim hisoblanadi . Aks 
holda tovush va fonema sanalmaydi .  
Fonema tilning mavhum birligi bo‘lib, nutqda pozitsiyali almashinadigan 
tovushlar majmuasida gavdalanadi. Burchakli qavslar fonemani belgilash 
uchun ishlatiladi .
Fonemaning so‘zdagi o‘rniga qarab o‘zgarishlari allofonlar (yunoncha 
allos « boshqa » fon « tovush » ) yoki fonema variantlari deyiladi.
Fonema va tovush o‘rtasidagi munosabat ( allofon ) umumiy ( fonema ) 
va xususiy (allofoniya ) o‘rtasidagi munosabatdir. Eng kichik bir yoqlama (
ya’ni faqat shakliy tomondan iborat ) lisoniy birlik - fonema. 
Fonema muayyan til egalarining ma‘lum tovush tipi haqidagi umumiy 
tasavvuri. O‘zbek tilida so‘zlovchi shaxsning ongida hozirgi o‘zbek tilidagi 
30 ta tovush tipi –unli va undosh fonema haqida ma’lumot bor. Bu 
ma’lumot kishi ongida uning til o‘rganishi, o‘zgalar va o‘zining nutqini 
kuzatish natijalari sifatida hosil bo‘ladi. Masalan, o‘zbek tili sohibi 
o‘zining eshitish va so‘zlash a’zolari faoliyatini kuzatish natijasida [a] 
fonemasining unlilik, kenglik, lablanmaganlik, [u] fonemasining unlilik, 
torlik, lablanganlik, [p] fonemasining undoshlik, shovqinlik, jarangsizlik, 
portlovchilik, lablablik, kabi belgilarga ega ekanligi haqidagi « tabiiy »  ( go‘yoki o‘zi hosil qilingan ) bilimga ega bo‘ladi. Nutq so‘zlaganda, ana 
shu umumiy belgini jonlantirishga, ongidagi imkoniyatni voqelantirishga, 
fonetik umumiylikni xususiylashtirishga harakat qiladi. 
Hozirgi o‘zbek tilida 30 ta fonema so‘zlovchi ongida, avvalo, ikki guruh – 
unli va undoshga bo‘lingan holda mavjud bo‘ladi. Bu guruhlar tovush 
talaffuzidagi ovoz va shovqinning ishtiroki darajasiga qarab belgilanadi. 
Bo‘linish shu tarzda alohida fonemagacha davom etib boraveradi. 
Masalan, o‘zbek tilidagi 6 ta unli bir tizim bo‘lib undoshdan ajraladi. 
Biroq bu tizimchaning o‘zi ham unsurlarning qarama-qarshi belgilari 
asosida bo‘linadi. Fonemaning ma’no farqlash xossasi mavjud bo‘lib, bir 
fonemaning turli ko‘rinishi bo‘lgan tovushlarda bu hodisa kuzatilmaydi. 
Bir fonemaning nutqiy varianti bo‘lgan tovush boshqa fonemaning 
varianti bo‘lgan tovush bilan almashtirilsa, so‘z ma’nosi yangilanadi, ya’ni
boshqa so‘zga aylanadi. Qiyoslang: [qora] va [qara], [ota] va [ata], [ona] 
va [ana]. Shu boisdan ham fonemaga tilning ma’no farqlovchi eng kichik 
birligi deb ta’rif beriladi.
Yuqorida tovush va fonema xususiylik va umumiylik munosabatini aks 
ettiradi deb aytib o'tgandik. Biz bevosita kuzatishda xususiyliklarni sezgi 
a’zolarimiz bilan his etamiz. Bir xususiylikni boshqa xususiylikka 
solishtiramiz. Solishtirilayotgan xususiyliklar o'rtasida qanday o'xshash va
farqli tomonlar mavjud ekanligini aniqlaymiz. O'xshash jihatlari asosida 
har qaysi xususiylikni ma’lum umumiylikka — sinfga birlashtiramiz.  
Masalan, sumkani olaylik. Sinfingizda nechta o'quvchi bo'lsa, o'shancha 
sumka bor. Bu sumkalar rangi, hajmi yoki material!, yoxud shakl jihatidan
bir-biridan farq qiladi. Sinfingizda nechta sumkani ko'rsangiz, shuncha 
xususiyliklarni ko'rgan bo'lasiz. Lekin shu xususiyliklarning hammasida 
takrorlanadigan umumiy belgi bor. Bu belgi sumkalik belgisidir. Ya’ni 
o'quv qurollari solish uchun mo‘ljallangan, ko‘tarib yuriladigan, charm va
boshqa har xil materiallardan tikilgan anjom. Ana shu belgilar xilma-xil  
sumkalarni bir sinfga, bir umumiylikka birlashtirishga asos bo‘ladi. 
Xuddi shuningdek, biz nutqiy jarayonda bevosita tovushlami eshitamiz.   Masalan, u tovushini olaylik. U, avvalo, har bir shaxsning o ‘ziga xos 
talaffuzini o ‘zida namoyon qiladi. Shu bilan birga, so'zlarning tarkibida 
yondosh tovushlar ta’siriga beriladi. Masalan, tuzib so'zining ikkinchi  
bo‘g‘inidagi i birinchi bo'gindagi i ning ta’sirida u tovushiga yaqin talaffuz 
qilinadi. Kitob, tilim, sira so‘zlari tarkibida bilinar-bilinmas aytiladi. Qiliq, 
qiziq kabi so‘zlar tarkibida til orqa tovush ta’sirida i ga yaqin talaffuz 
etiladi.  
Bundan tashqari, unga so'zlovchining qaysi shevaga mansublik belgisi  
qo‘shiladi. Xullas, nutq jarayonida xilma-xil ko'rinishga ega bo‘ladi. 
Shunday bo'lishiga qaramasdan, ularning hammasida takrorlanadigan 
umumiy  jihatlar bor. U ham bo‘lsa, torlik belgisi va lablanmaganlik 
belgisi. Shu belgilari bilan birlashtiruvchi belgilari ham bor. Ana shu 
birlashtiruvchi belgilar ma’lum xususiylikni umumiyliklarga birlashtirishga
yordam beradi. Umumiylik so‘zlovchi va tinglovchilar xotirasida mavjud 
bo'ladi. Shuning  uchun ham bu umumiylik turlicha talaffuz qilinishiga 
qaramasdan, so'zlovchi va tinglovchilar o'rtasida bir xil tushunishga olib 
keladi. 
Masalan, tosh-tom so‘zlarini sh va m farqlaydi. Demak, sh va m alohida 
alohida fonemalardir. Yoki bosh-besh zidligida о va e, yosh-qosh zidligida
y va q harflari farqlash uchun xizmat qiladi, shuning uchun ular ham 
mustaqil fonemalar sanaladi. 
Ko'rinadiki, bir fonema bir necha tovushlar orqali ro‘yobga chiqadi.  
Fonemalarni sanash mumkin. Ular cheksiz ko‘rinishlarga ega bo'ladi. Bu 
esa tovushlar miqdorining cheksiz ekanligini ko'rsatadi. Fonemalar ikki va
undan ortiq ma’noli birliklarni bir-biriga zidlash orqali aniqlanadi. 
Fonemalar so'zlarning tarkibida muayyan tartibda kelib, ularni moddiy 
tomondan shakllantiradi. Bunda so'z tarkibidagi fonemalaning joylashish 
tartibi katta rol o'ynaydi. 
Loto o'yinini ko'z oldingizga keltiring. Unda sanoqli donalar bor.  
Lekin shu donalarni turli tartibda joylashtirish orqali xilma-xil shakllar 
yasaysiz. Xuddi shunga o'xshash, fonemalar ham sanoqli, lekin uni xilma 
xil tartibda joylashtirish orqali cheksiz so'zlar hosil qilinadi. Sut, tus, ust  so'zlarining tovush tomoniga e’tibor bering. Ularning hammasi uchta bir 
xil tovushlarning turlicha ketma-ket joylashuvidan tashkil topgan. Garchi 
yuqoridagi so'zlarning tovush tarkibi bir xil bo'lsa ham, lekin ular turli 
tartibda joylashib uchta so'zning ifoda tomonini hosil qiladi. 
Ko'rinadiki, so'zlarning moddiy tomoni uchun uning nechta fonemadan 
tashkil topganligigina emas, balki ularning qanday tartibda joylashuvi 
ham katta ahamiyatga ega.
“Ma'no farqlash” vazifasini fonemaning mazmuniy jihati deyish  mumkin.
Demak, fonemaning ma’no farqlashi deganda, turli  fonemalarning 
nutqiy ko‘rinishlari bo'lgan nutq tovushlarning  ma’no farqlashi 
tushununiladi. Boshqacha aytganda, fonema o‘zining  nutqiy ko‘rinishi 
bo‘lgan nutq tovushlari vositasida ma’no  farqlaydi. Fonema muayyan til 
egalarining bir turdagi tovushlar  (masalan, nutqdagi ko'plab  tovushlari) 
haqidagi umumiy  tasavvuridir. Fonema ongda yakka holda, ajralgan 
tarzda mavjud  bo'ladi. Ya’ni, masalan, [a] fonemasi hech qachon boshqa
fonema  bilan birikkan holda bo‘lishi mumkin emas. Har bir fonema  
so‘zlovchilar ongida bir turdagi tovushlarning umumiy 
akustikartikulyatsion portreti” yoki “tovushlar obrazi” sifatida saqlanadi. 
 Fonemaning nutqda voqelanishi tovushdir. Nutqdagi barcha til  birliklari 
tarkibidagi ovozli til hodisasi nutq tovushi hisoblanadi. 
Tabiatdagi tovushlar uch xil: fizik, biologik va nutq tovushi. 
Fizik tovush jonli va jonsiz mavjudotning barchasiga xos, u  havoning 
siqilishidan hosil bo'ladi. Biologik tovush jonli  mavjudotga xos va tiriklik 
belgisidan biri. Hayvon va parrandaning ovozi, kishining gap hosil 
qilmaydigan tovushlari: qiyqiriq, xurrak, kulgi, yig‘i ovozi. 
Nutq tovushi faqat insonga xos bo’lib, uch xil xususiyati bor: 
1) ijtimoiy tabiatga ega; 
2) ma’no farqlaydi; 
3) nutq hosil qiladi.  Nutq tovushi kishilik jamiyati bilan bog‘liq ravishda vujudga  kelganligi va 
shuning uchun xizmat qilganligi bois ijtimoiy tabiatga  ega deyiladi. 
Ma’no farqlash xususiyati deganda bir tovush o'rni boshqa  tovushga 
berilsa, so‘z va qo'shimcha ma’nosi farqlanishi, ya’ni  boshqa so‘z va 
qo‘shimcha vujudga kelishi tushuniladi: bosh - besh - bosh; ko‘r - so‘r - 
bo‘r; ko‘f - ko‘r - ko‘z; -chi - -ni - -gi kabi. Bir tovushning ikki xil varianti 
bo‘lishi mumkin. Masalan, maktab so'zidagi a tovushi til oldi, qalam 
so‘zidagi birinchi a til orqa talaffuz etiladi. Lekin bundagi til oldi tovushini 
til orqa tovushi bilan almashtirsak, baribir o'sha so‘z, ma’no qolaveradi.  
Demak, o‘zbek tilida ikkita - til oldi va til orqa a tovushi yo‘q, ular bir 
fonemaning ikki xil variantdir. 
Nutq tovushi so‘z va qo‘shimchalar tarkibida bo‘lsa, fonema o‘zaro 
ajralgan holda ongda mavjud bo'ladi. 
Tovush nutq hosil qilishi lozim. Bir qarashda bir-ikki oylik chaqaloq a, b, d
kabi tovushni talaffuz etgandek tuyuladi. Lekin u nutq, ya’ni so‘z, gap 
hosil qilishda ishtirok etmaganliligi bois nutq tovushi emas, biologik 
tovush hisoblanadi. 
Tovush ba’zan so‘z va qo‘shimchaga teng bo‘lishi mumkin:  
U keldi. Bu Salim-a? Tahlilda bu ajratilgan birliklar fonetik jihatdan bir 
tovush, leksik jihatdan so‘z yoki morfemik jihatdan qo‘shimcha sanaladi.
Fonemaning mohiyati doirasidan chiqqan tovush uning varianti 
sanalmaydi. Masalan, b fonemasi jarangli undosh fonema. Talaffuzda u 
jarangli bo‘lsagina, b fonemasining varianti sanaladi. Кitob so‘zi kitop 
tarzida talaffuz etilsa, voqelangan p tovushi b fonemasining nutqiy 
varianti hisoblanmaydi. Chunki jarangsizlashuv hodisasidagi miqdor 
o‘zgarishi me’yor chizig‘idan o‘tib, sifat o‘zgarishi darajasigacha yetgan 
va p fonemasi mohiyati chegarasiga kirgan. Xuddi shunday a fonemasi 
voqelanishida ham «torlik» belgisining kenglik chegarasiga yetishi bilan 
variant i fonemasi mohiyati chegarasiga kirib ketadi.
Demak, fonema deganda uning fizik-fiziologik xossalari majmuidan iborat
ma’lumotnigina tushunmaslik kerak. Masalan, fizik-fiziologik umumiylik  bo‘lgan  balki barcha tillarda bo‘lishi mumkin. Fonema esa har bir tilda 
o‘ziga xos. Chunki fonema o‘zining ijtimoiy xossasini ma’lum bir tildagina 
bajaradi. Buni shu bilan izohlash mumkinki, mavhum (lisoniy) b ning 
qarama-qarshiliklar tizimi, ma’no farqlash vazifasi faqat ma’lum bir til 
uchungina xos. Boshqacha aytganda, tovushlarning ularni bir guruhga 
kirituvchi funksional xususiyatlari (akustik-fiziologik xossalari bilan 
birgalikda) faqat bir til doirasidagina amal qiladi.Fonema funksional 
qo‘llanishdan tashqarida amal qiladigan, muayyan tovushlar guruhidan 
umumlashtiriladigan mavhum tovush tipi emas. U muayyan funksiya 
bajaradigan tovushlar umumlashmasi. Biroq fonemani «sof funksiya» 
bilan ham chegaralab qo‘ymaslik lozim. Chunki u eshitish a’zosiga ta’sir 
qiladigan va funksiya bajaradigan birlik. Biroq har ikkala xossasini ham 
varianti – tovush orqali namoyon qiladi.
Fonema va uning varianti bo‘lgan nutq tovushi qanday munosabatda 
bo‘lsa, yozma nutqda fonemaning grafik ifodasi va yozma tovush 
shunday munosabatda bo‘ladi.
                             
                                              
                                          
                                               Xulosa
Xulosa qilib aytganda, o'zbek tilshunosligini o'rganish sohasida bir qator 
ishlar amalga oshirilgan.Tovush va fonema munosabatlari o'zbek 
tilshunosligida atroflicha o'rganildi.Bu borada Jamolxonov, Sayfullayeva, 
Rahmatullayev, Abduazizov va boshqalarning ilmiy ishlari, monografik 
tadqiqotlari ahamiyatlidir.Hozirgi paytda ham ko'plar tilshunos olimlar 
bu borada tadqiqotlar olib borishmoqda.Kurs ishida fonetika va 
fonologiya bo'limlarini tushuntirish, tovush va fonema, fonemalarning  sistemaga uyushish qonuniyatlari talqinini,  shuningdek, tovushlarning 
hosil bo'lish o'rni va usulini,fonema va tovush munosabatlarini,ularning 
o'xshash va farqli jihatlarini  o'rganishga alohida e’tibor berildi; mavzular 
bayonining tushunarli bo‘lishini ta’minlash maqsadida tayanch 
tushuncha nomlari bo‘rttirib ko‘rsatildi. Har bir bo'lim bo'yicha 
qo‘shimcha ma’lumotlar olish imkoniyatini yaratish maqsadida 
adabiyotlar ro‘yxatiga darslik va qo‘llanmalardan tashqari ilmiy 
maqolalar, turli xil monografik tadqiqotlar ham keltirildi.Xususan, 
A.Abduazizov, M.Abuzalova, Sh.Akramov, T.Asadov,  B.Badriddinova, 
E.Begmatov, Sh.Bobojonov, O.Bozorov, M.Boshmonov, I.Madrahimov, 
N.Mahmudov, B.Mengliyev, S.Muhammadjonova, N.Musulmonova, 
D.Nabiyeva, M.Narziyeva,  S.Nazarova, G.Ne’matova, L.Ne’matova, 
A.Nurmonov, D.Nurmonova, Sh.Orifjonova, R.Rasulov, 
Sh.Rahmatullayev, R.Sayfullayeva, R.Safarova, H.Saidova, H.Usmonova, 
B.Yorov, L.Raupova, B.Qilichev, S.G‘iyosov, Sh.Shahobiddinova, 
N.Shirinova, O.Shukurov, M.Qurbonova, Z.Yunusova, N.Yo‘ldosheva, 
N.Vohidova, G.Toirova kabi tilshunoslarning ishlaridan ham unumli 
foydalanildi va ayrim o‘rinlarda darslikning ma’lum bir band yoki bo‘limi 
shu sohani maxsus tadqiq qilgan dissertatsion va monografik tadqiqotlar 
asosida talqin qilindi. Ishlardan aynan olingan o‘rinlargina kurs ishida 
manbalari ko‘rsatilgan holda  berildi. Aynan olinmagan, lekin monografik 
tadqiqotlarda batafsil yoritilgan mavzular (chunonchi, o‘zbek tili 
fonemalarining oppozitiv siralari va turlari, fonetik hodisalar, ) bayoni 
shu mavzu va yo‘nalishda yaratilgan tadqiqotlar asosida yoritildi.
                                    Foydalanilgan adabiyotlar ro'yxati:
1.Sayfullayeva R., Mеngliyev B., Boqiyeva G. va boshq. Hozirgi o‘zbеk 
adabiy tili. – T.: FTM, 2009
2.Rahmatullayev SH. Til qurilishining asosiy birliklari. −T.: Univеrsitеt. 
2002. 
3.Mеngliyev B., Abuzalova M. Hozirgi o‘zbеk adabiy tili. O‘quv 
qo‘llanmasi. –Qarshi: Nasaf, 2005.. 4.H. JAMOLXONOV
HOZIRGI 0‘ZBEK ADABIY TILI.Toshkent — «Talqin» — 2005.
5.А.А. АБДУАЗИЗОВЎЗБЕК ТИЛИНИНГ ФОНОЛОГИЯСИ ВА
МОРФОНОЛОГИЯСИ.ТОШҚЕНТ «ЎҚИТУВЧИ» 1992.
6. Shoabdurahmonov   Sh .,  Asqarova   M .,  Hojiyev   A .,  Rasulov   I .,  Doniyorov  
X .  Hozirgi   o ‘ zbek   adabiy   tili .  I   qism . " O ‘ qituvchi ", Т.: 1980.
7. G ‘ ulomov   A .,  Asqarova   M .  Hozirgi   o ‘ zbek   adabiy   tili .  Sintaksis. 3  nashri, 
Т.: 1987.
8.Тursunov U., Muxtorov J., Rahmatullayev Sh. Hozirgi o‘zbek adabiy tili. 
3  nashri, "O‘zbekiston", Т.: 1992.
9.Ne'matov H., Bozorov O. Тil va nutq. "O‘qituvchi", Т.: 1993.
10.Ne'matov H., Rasulov R. O‘zbek tili sistem leksikologiyasi asoslari. 
"O‘qituvchi", Т.: 1995.
11.Ne'metov H., Sayfullayeva R., Qurbonova M. O‘zbek tili struktural 
sintaksisi asoslari. "O‘qituvchi", Т.: 1999.
12.Qurbonova M.M. Hozirgi zamon o‘zbek tili (sodda gap sintaksisi 
uchun materiallar). O‘zMU, Т.: 2002.
13.Qurbonova M., Sayfullayeva R., Boqiyeva N., Mengliyev B. O‘zbek 
tilining struktural sintaksisi. O‘zMU, Т.: 2004.
14.Mirtojiyev M.M. Hozirgi o‘zbek adabiy tili. I jild. O‘zMU, Т.: 2004.
15.Hozirgi zamon o‘zbek tili. FAN. Т.: 1957.
16.Kononov A.N. Grammatika sovremennogo uzbekskogo literaturnogo 
yazıka. Izd. AN SSSR, M. L.: 1960.
17.Hozirgi o‘zbek adabiy tili. I, II jild. FAN, Т.: 1966.
18.O‘zbek tili grammatikasi. FAN. I jild, 1975; II jild, 1976.
19. Nurmonov A.N. O'zbek tili fonologiyasi va morfonologiyasi.  T.: «O'qituvchi», 1990.
20. Ne'matov H. 0‘zbek tili tarixiy fonetikasi. — T.: «0‘qituvchi», 1992.
21.Mahmudov A. Unlilar. — T., O'zFA «Kibernetika» ilmiy ishlab chiqarish
birlashmasi. 1993.
22.Mirtojiyev M.M. 0‘zbek tili fonetikasi. — T.: «Universitet» 1998.
                              Internet saytlari:
https://uz.m.wikipedia.org/wiki/Tilshunoslik
https://diss.natlib.uz/ru-RU/Search/Query?
RW.USTSpecialtyCodeTypeId=2
https://doi.org/10.5281/zenodo.6589114
https://n.ziyouz.com/books/kollej_va_otm_darsliklari/ona-
tili_va_adabiyot/Hozirgi o'zbek adabiy tili (X.Muhiddinova, 
D.Xudoyberganova).pdf
https://tsuull.uz/sites/default/files/hozirgi_ozbek_adabiy_tili

MUNDARIJA

KIRISH

I BOB. FONETIKA-O'ZBEK TILSHUNOSLIGINING BIR BO'LIMI SIFATIDA

1.1.Fonetika bo'limining maqsad va vazifalari

1.2. Fonologiya haqida tushuncha

II BOB. TOVUSH VA FONEMA MUNOSABATI

2.1.Fonema-eng kichik lisoniy birlik

2.2.Nutq tovushlari haqida tushuncha

2.3.Tovush va fonemaning o'xshash va farqli jihatlari

III.BOB.

XULOSA

IV.BOB. FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR ROʻYXATI