XX asr jahon tilshunosligi

TILSHUNOSLIKKA KIRISH VA UMUMIY TILSHUNOSLIK   FANIDAN 
KURS ISHI 
MAVZU:  XX ASR JAHON TILSHUNOSLIGI
Bajardi: ______________________ 
Qabul qildi: _______________________ 
Andijon-2025  MUNDARIJA
KIRISH   ....................................................................................................................3
I BOB.  XX  ASR  TILSHUNOSLIGINING  NAZARIY ASOSLARI .............. 6
1.1.   Strukturalizm   va   uning   rivoji   ..............................................................................
6 1.2. Generativ grammatika va Noam Xomskiy ta’limoti.........................................
12   I   bob   yuzasidan
xulosa……………………………………………………………..18   II     BOB.     XX
ASR     TILSHUNOSLIGIDA     YANGI   YO‘NALISHLAR   .........   19   2.1.
Sotsiolingvistika   va   til   jamiyatda   ......................................................................   19
2.2.   Pragmatika   va   nutq   aktlari   nazariyasi   ...............................................................
24   II   bob   yuzasidan
xulosa…………………………………………………………….29   UMUMIY
XULOSA   ..............................................................................................   30
FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR RO‘YXATI ......................................... 33 2  KIRISH
Mavzuning   dolzarbligi.   Tilshunoslik   insoniyat   tafakkuri   va   madaniyatining
eng   chuqur   qatlamlariga   oid   bo‘lgan   fanlardan   biridir.   Inson   o‘z   tafakkurini,
hissiyotini,   ijtimoiy   faoliyatini   til   orqali   ifoda   etadi,   bilimlarni   avloddan   avlodga
o‘tkazadi.   Shu   bois,   tilshunoslikning   o‘rganish   obyekti   hamisha   insoniyat   diqqat
markazida bo‘lib kelgan. Ayniqsa, XX asrda bu sohada yuz bergan tub o‘zgarishlar
va paradigmatik burilishlar tilshunoslik fanini yangi bosqichga olib chiqdi. 
XX asr jahon tilshunosligi nafaqat fan tarixida yangi nazariyalar, yondashuvlar, 
maktablar paydo bo‘lgan davr, balki turli intizomlar: falsafa, psixologiya, 
sotsiologiya, matematika, informatika bilan uzviy integratsiyalashgan davr bo‘ldi. 
Bu davrda fonologiya, morfologiya, sintaksis, semantika kabi an’anaviy sohalar 
qatorida generativ grammatika, strukturallik, sotsiolingvistika, pragmatika, 
psixolingvistika, kompyuter lingvistika kabi yangi yo‘nalishlar shakllandi. 
XXI asrga kelib inson hayotining barcha sohalari til bilan bog‘liq bo‘lgan yangi 
texnologiyalar – sun’iy intellekt, mashina tarjimasi, ovozli boshqaruv tizimlari, tilga 
asoslangan ma’lumotlar bazasi, raqamli lingvistika bilan chambarchas bog‘liq bo‘lib
bormoqda. Bunday sharoitda XX asrda yaratilgan tilshunoslik nazariyalari va 
metodologiyalarining o‘rganilishi, ularning mohiyatini chuqur anglash, zamonaviy 
tilshunoslikdagi ilmiy izlanishlar uchun muhim poydevor bo‘lib xizmat qiladi. 
Shuningdek,   til   faqat   grammatik   tizim   emas,   balki   ijtimoiy,   madaniy,
kommunikativ   hodisa   sifatida   qaralishi   kerakligi   haqidagi   g‘oyalar   XX   asrda
shakllangan   va   bugungi   kun   lingvistikasida   asosiy   yo‘nalish   sifatida   qaralmoqda.
Shu   nuqtai   nazardan   qaraganda,   mazkur   mavzu   –   “XX   asr   jahon   tilshunosligi”   –
nafaqat tarixiy, balki amaliy va nazariy jihatdan nihoyatda dolzarb mavzulardan biri
hisoblanadi. 
XX asrda jahon tilshunosligi tub o‘zgarishlarga uchradi. Tilshunoslik faqat 
grammatika va fonetika bilan cheklanib qolmasdan, balki ijtimoiy, psixologik, 
3  mantiqiy   va   kommunikativ   jihatlardan   ham   tahlil   qilina   boshlandi.   Bu   davrda
strukturalizm,   generativ   grammatika,   sotsiolingvistika,   pragmatika   kabi     yangi
yo‘nalishlar paydo bo‘ldi.
XX   asr   tilshunosligida   Ferdinand   de   Sossyur,   Leonard   Blumfild,   Noam
Xomskiy,   Dell   Xyms,   Uilyam   Labov   kabi   olimlar   yetakchi   o‘rin   tutdi.   Ular
tilshunoslikni   mustaqil   nazariy   fan   sifatida   shakllantirdi   va   turli   yondashuvlarni
taklif qildi. 
Mazkur kurs ishining obyekti . Ushbu kurs ishining tadqiqot obyekti — XX
asr   jahon   tilshunosligida   shakllangan   ilmiy   nazariyalar,   lingvistik   maktablar   va
paradigmalardir. 
Kurs ishining   
predmeti .   Tadqiqot  (subyekti)  – mazkur
yo‘nalishlarning nazariy asoslari, tilga bo‘lgan yondashuvi, asosiy vakillari, ilmiy 
qarashlarining o‘zaro farqi va bog‘liqligi. 
Kurs   ishining   maqsadi .   Kurs   ishining   maqsadi   —   XX   asr   jahon
tilshunosligidagi   asosiy   nazariy   yo‘nalishlar,   yirik   tilshunos   olimlar   va   ularning
ilmiy merosini o‘rganish, bu davr tilshunosligining umumiy taraqqiyotiga qo‘shgan
hissasini tahlil qilishdan iborat. 
Kurs ishining vazifalari:
Ushbu kurs ishida quyidagi ilmiy-amaliy vazifalar qo‘yilgan: 
1.XX asr jahon tilshunosligida shakllangan asosiy nazariy yo‘nalishlarni 
aniqlab, ularning xususiyatlarini ochib berish; 
2.Strukturalizm va generativ grammatika kabi yirik nazariy maktablarning 
rivojlanish jarayonini tahlil qilish; 
3.Noam Xomskining til nazariyasini va uning tilshunoslikdagi o‘rnini yoritish; 
4.XX asrda yuzaga kelgan yangi tilshunoslik yo‘nalishlari — sotsiolingvistika 
va pragmatikaning asosiy g‘oyalarini o‘rganish; 
4  5.Nutq aktlari nazariyasi orqali til va nutqning ijtimoiy-kommunikativ 
mohiyatini tahlil qilish. 
Kurs ishida qo‘llanilgan metodlar.  Tavsifiy va tahliliy metodlardan foydalanildi. 
Kurs ishining tarkibiy tuzilishi.  Kurs ishi kirish, ikki asosiy bob, xulosa va 
foydalanilgan adabiyotlardan iborat. 
5  I BOB. XX ASR TILSHUNOSLIGINING NAZARIY ASOSLARI 
1.1. Strukturalizm va uning rivoji 
Strukturalizm   XX   asr   boshlarida,   ayniqsa   Ferdinand   de   Sossyur   asarlarida
shakllandi.   U   tilni   belgilar   tizimi   sifatida   ko‘rdi   va   lingvistik   belgining   ikki
tomonlama   –   "signifiant"   (ifodalanuvchi)   va   "signifié"   (ifodalanadigan)   jihatlarini
ajratib ko‘rsatdi. Strukturalizm AQShda Leonard Blumfild tomonidan rivojlantirildi.
Uning   yondashuvi   tilshunoslikni   empirik   metodlarga   asoslangan   fan   sifatida
qarashga undadi. 
XX asr boshlarida F. de Sossyur tomonidan asos solingan strukturalizm 
yondashuvi tilshunoslikdagi eng muhim nazariyalardan biri bo‘ldi. Sossyur tilni 
belgilar tizimi sifatida talqin qilib, uning asosiy birliklari — signifiant 
(ifodalanuvchi) va signifié (ifodalanadigan) ekanligini ta’kidlagan [1, 67]. Unga 
ko‘ra, til belgisi ijtimoiy hodisa bo‘lib, bu hodisani faqat tarixiy emas, balki sinkron 
tarzda ham o‘rganish zarur. 1
Leonard Blumfild esa bu yondashuvni  amerika strukturalizmi shaklida davom
ettirdi.   U   lingvistikani   aniq   kuzatishlar   va   tajribalarga   asoslanadigan   fan   deb
ta’rifladi   [3,   44].   U   tilshunoslikni   matematik   tahlil   metodlari   bilan   boyitdi   va
fonologiya hamda morfologiyaga alohida urg‘u berdi. 2
XX   asr   boshlarida   tilshunoslikda   strukturalizm   yondashuvi   shakllandi.   Bu
yondashuv   tilni   o‘zaro   bog‘liq   birliklar   tizimi   sifatida   o‘rganishni   taklif   etdi.
Strukturalizmning asoschisi sifatida Ferdinand de Sossyur tilni sinkron (bir vaqtdagi
holat)   va   diaxron   (vaqt   davomida   o‘zgarish)   nuqtai   nazardan   tahlil   qilishni   taklif
qildi.   U   til   belgilarini   "signifiant"   (ifodalovchi)   va   "signifié"   (ifodalanadigan)
qismlarga   ajratdi,   bu   esa   tilning   ijtimoiy   va   psixologik   jihatlarini   o‘rganishga   asos
bo‘ldi. 1
1  De Saussure, F. (1916). Cours de linguistique générale. Paris.  2  
Bloomfield, L. (1933). Language. New York: Holt. 
6  Strukturalizm   yondashuvi   Yevropada   keng   tarqaldi.   Prag   maktabi   vakillari,
xususan,   Nikolay   Trubetskoy   va   Roman   Yakobson   fonologiya   sohasida   muhim
tadqiqotlar   olib   bordilar.   Ular   fonemani   tilning   asosiy   fonologik   birligi   sifatida
belgiladilar va fonologik tizimlarni tahlil qilishda yangi metodlarni ishlab chiqdilar. 
Kopengagen   maktabi   vakili   Lui   Yelmslev   esa   "glossematika"   nazariyasini
ishlab chiqdi. U tilni formal tizim sifatida ko‘rib, til birliklarini eng kichik semantik
birliklar   —   "glossema"larga   ajratdi.   Bu   yondashuv   tilning   ichki   tuzilishini
chuqurroq o‘rganishga imkon berdi. 3
Strukturalizm XX asr tilshunosligida fundamental paradigmalardan biri bo‘lib,
tilni   qat’iy   tizim   va   ichki   qonuniyatlarga   ega   tuzilma   sifatida   tahlil   qilishga
asoslanadi.  Bu  yondashuv, birinchi  navbatda, til  birliklari  o‘rtasidagi  munosabatlar
va ularning tizimdagi o‘rnini aniqlashni maqsad qiladi. Strukturalizmning rivoji XIX
asr  oxirida   boshlangan  filologik  tahlillardan  farqli  o‘laroq,  tilni  tarixiy  emas,   balki
sinkron (muayyan zamondagi holat) asosda o‘rganishga qaratildi. 
Strukturalizm metodologiyasi faqatgina Evropa va AQShda emas, balki boshqa
mintaqalarda   ham   taraqqiy   etdi.   Masalan,   Fransuz   strukturalizmi   vakillari   André
Martinet   va   Émile   Benveniste   tilshunoslikda   iqtisodiylik,   kommunikativlik   va
sistematiklik   tamoyillarini   ilgari   surdilar.   Martinetning   “Fonemik   iqtisodiylik”
g‘oyasiga ko‘ra, til tizimi o‘z funksiyalarini maksimal darajada kam vositalar bilan
bajarishga   harakat   qiladi.   Bu   prinsip   keyinchalik   funksional   grammatika   va
semiotika yo‘nalishlarining shakllanishiga xizmat qildi. 
Benveniste   esa   tilshunoslikda   shaxs   zamonlari,   ixtiyoriylik   va   ijtimoiy
kontekstni tahlil qilish orqali strukturalizmga antropologik va falsafiy yondashuvlar
olib   kirdi.   U   tilni   nafaqat   abstrakt   tizim,   balki   “subyektivlikni   yaratadigan   vosita”
sifatida   tahlil   qildi.   Bu   pozitsiya   strukturalizmning   deterministik   (qat'iy)
qarashlariga   muqobil   yondashuv   bo‘lib,   post-strukturalizmga   o‘tishda   oraliq   rol
o‘ynadi.  3  Wardhaugh, R. (2010). An Introduction to Sociolinguistics. 
7  Alman   strukturalizmi   doirasida   Karl   Bühler   va   Eugenio   Coseriu   kabi   olimlar
tilning   ekspressiv   va   kommunikativ   jihatlariga   urg‘u   berib,   strukturalistik   tahlilni
funksional   semantik   tafakkur   bilan   boyitdilar.   Bühlerning   “Organon   modeli”   tilni
vosita, belgili tizim va ta’sir mexanizmi sifatida uchlik funksiyada tushuntiradi. Bu
model bugungi kunda til va muloqot nazariyalarida keng qo‘llaniladi. 
Shuningdek, Rossiya strukturalizmi vakillari Boris Tomashevskiy, Viktor 
Shklovskiy   va   Roman   Jakobson   tilni   estetik   ob’yekt   sifatida   tahlil   qilib,   til
strukturasini   badiiy   matn   doirasida   o‘rganishga   urindilar.   Ular   strukturalizmni
adabiyotshunoslik,   poetika   va   stilistika   bilan   uyg‘unlashtirishga   harakat   qildilar.
Ayniqsa,   Jakobsonning   “metafora   va   metonimiya”   asosida   gap   tuzilmasini   tahlil
qiluvchi modeli matnshunoslikda inqilobiy yangilik bo‘ldi. 
Strukturalizm metodologiyasining asosiy tamoyillari quyidagilardan iborat: 
 Paradigmatik va sintagmatik munosabatlar: til birliklari o‘zaro tanlov 
(paradigma) va ketma-ketlik (sintagma) asosida bog‘lanadi; 
 Ishoratli differensiallik: til birliklarining ma'nosi ularning boshqa 
birliklardan farqlanishi orqali shakllanadi; 
 Tizimlilik va o‘zaro bog‘liqlik: til birliklari hech qachon alohida holatda 
emas, balki tizimning boshqa elementlari bilan aloqadorlikda mavjud 
bo‘ladi. 
Strukturalizm   nazariyasi   XX   asrning   o‘rtalarida   o‘z   cho‘qqisiga   chiqdi,   biroq
1970-yillardan   boshlab   post-strukturalizm   (Roland   Barthes,   Michel   Foucault,
Jacques   Derrida)   kabi   oqimlar   tilning   noaniqligi,   interpretatsiyaviylik   va   kuch
munosabatlari   bilan   bog‘liqligini   ta’kidlab,   strukturalizmning   qat’iy   tizim
paradigmasiga   tanqidiy   yondashdilar.   Shunga   qaramay,   strukturalistik   metodlar
hozirda ham fonologiya, morfologiya va sintaktik tahlilda samarali qo‘llanilmoqda. 
Shunday qilib, strukturalizm nafaqat lingvistik tahlilning muhim bosqichini 
belgiladi, balki tilni birinchi bor sistematik, qat’iy va ichki qonuniyatlarga ega tizim 
8  sifatida o‘rganish imkonini berdi. Uning metodologiyasi bugungi kunda ham 
ko‘plab zamonaviy lingvistik yo‘nalishlarga ilmiy asos bo‘lib xizmat qilmoqda. 
Strukturalizm   tilshunoslikda   yuzaga   kelgan   bo‘lsa-da,   uning   nazariy   ildizlari
umumiy g‘arb falsafasiga, ayniqsa Immanuil Kant va Gotfrid Leybnits qarashlariga
borib   taqaladi.   Kant   tafakkurning   struktural   tabiati   haqida   gapirar   ekan,   aqliy
faoliyatda   mavjud   bo‘lgan   aprior   shakllar   —   ya’ni   inson   ongida   mavjud   bo‘lgan
tug‘ma   tartiblar   haqida   so‘z   yuritadi.   Bu   konsepsiya   keyinchalik   tilshunoslikdagi
universal struktura tushunchasiga zamin yaratdi. 
Strukturalizmni   falsafiy   jihatdan   asoslab   bergan   yana   bir   manba   bu   Georg
Zimmel   va   Vilgelm   Diltay   singari   nemis   madaniyatshunoslari   bo‘lib,   ular   ijtimoiy
tizimlar,   madaniyat   va   tilni   bir-biriga   bog‘liq   struktura   sifatida   o‘rganganlar.
Ularning   fikricha,   har   bir   madaniy   hodisa   yoki   til   birliklari   ichki   bir   tizim   asosida
tashkil topadi, bu esa strukturalizmning "ichki qonuniyatlar" tamoyiliga mos keladi. 
Strukturalizm va boshqa fanlar bilan integratsiyasi 
Strukturalizm   lingvistika   doirasidan   chiqib,   boshqa   ijtimoiy   va   gumanitar
fanlarga ham chuqur ta’sir ko‘rsatgan. Ayniqsa, antropologiyada fransuz olimi Klod
Levi-Stross   tomonidan   bu   yondashuv   samarali   qo‘llanilgan.   Levi-Stross   insoniyat
madaniyatidagi   qarindoshlik   tizimlari,   to‘y   marosimlari   va   mifologik   hikoyalarni
tahlil   qilishda   strukturalistik   metodlarni   qo‘llagan.   U   har   qanday   madaniyat
elementlarini   o‘zaro   oppozitsiya   (qarama-qarshilik)   asosida   tashkil   topgan   deb
hisoblagan: masalan, erkak/ayol, yaxshi/yomon, tabiat/madaniyat va hokazo.  Bundan
tashqari,  psixoanalizda  Jaks  Lakan  strukturalizmni  Freyd 
psixoanaliziga   uyg‘unlashtirib,   tilni   inson   ongsizligining   strukturasi   sifatida   talqin
qilgan. Lakan tilni  faqat  muloqot vositasi  deb emas, balki subyekt  identifikatsiyasi
va ijtimoiy normalarning shakllanishidagi asosiy vosita deb hisoblaydi. 
Adabiyotshunoslikda esa Roman Yakobson va Tzvetan Todorov kabi olimlar 
strukturalizm asosida badiiy matnni ichki tuzilmasi, syujet konstruksiyasi, 
9  personajlararo munosabatlar orqali tahlil qilishgan. Bu metodologiya "formalistik 
tahlil" yoki "strukturaviy poetika" deb nom olgan. 
Strukturalizmning asosiy metodlari 
Strukturalistik tahlil bir nechta asosiy metodik qadamlarni o‘z ichiga oladi: 
1.Bo‘linuvchanlik: Til yoki matn birliklarga — fonema, morfema, leksema, 
frazema va hokazolarga ajratiladi. 
2.Oppozitsionlik: Har bir birlik o‘zining qarama-qarshi yoki tafovutli 
elementiga nisbatan aniqlanadi (masalan, /p/ va /b/ fonemalari). 
3.Sintagmatik-paradigmatik tahlil: Matndagi birliklar ketma-ketligi (sintagma) 
va ularning almashtirilishi mumkin bo‘lgan o‘rni (paradigma) tahlil qilinadi.
4.Qatlamlilik: Har bir til birliklari bir necha darajadagi struktura (fonologik, 
morfologik, sintaktik, semantik) asosida tekshiriladi. 
Bu metodlar strukturalizmni tilshunoslikda aniq, izchil va ilmiy uslub sifatida 
shakllantirdi. 
XX   asrning   ikkinchi   yarmiga   kelib,   strukturalizmga   qarshi   turli   tanqidiy
pozitsiyalar   yuzaga   keldi.   Tanqidchilar   strukturalizmni   haddan   tashqari   abstrakt,
deterministik   (qat’iy   belgilovchi)   va   subyektning   ijtimoiy-psixologik   faoliyatini
inkor   etuvchi   yondashuv   deb   hisobladilar.   Ayniqsa,   matnni   yaratuvchi   shaxs
(muallif), voqelik, tarixiylik va kontekstning inkor qilinishi tanqid ostiga olindi. 
Bu   tanqidiy   yondashuvlar,   eng   avvalo,   post-strukturalizm   oqimida   namoyon
bo‘ldi. Post-strukturalizm vakillari, xususan Jak Derrida, Mishel Fuko, Roland Bart,
strukturalizmning   qat’iylikka   asoslangan   tizimiy   modelini   noaniq,   o‘zgaruvchan,
ko‘pma’noli va tarixiy jihatdan shartlangan deb tanqid qildilar. 
Jak     Derrida     tomonidan     taklif     etilgan     “dekonstruksiya”     nazariyasi
strukturalistik   qarashlarning   mantiqiy   asoslarini   so‘roq   ostiga   qo‘ydi.   Uning
fikricha,   til   belgilarining   ma’nosi   hech   qachon   qat’iy   emas,   ular   doimiy   ravishda
boshqa 
10  belgilar bilan bog‘liq holda kechiktiriladi ("différance" tushunchasi). Bu g‘oya 
strukturalistik semantik tahlilga mutlaqo qarama-qarshi turadi. 
Roland   Bart   esa   o‘zining   “Muallifning   o‘limi”   (1967)   maqolasida   matnga
yagona, ustuvor ma’no yuklashga qarshi chiqdi. Unga ko‘ra, matnning ma’nosi uni
o‘quvchi   qanday   anglashiga   bog‘liq   va   til   tizimi   muallifning   o‘z   ixtiyorida   emas,
balki madaniy strukturalar orqali shakllanadi. 
Fuko esa tilni hokimiyat va bilimning ijtimoiy strukturasi sifatida talqin qilib, 
tilshunoslikni tarixiy-kritik kontekstda o‘rganish kerakligini ta’kidlaydi. Uning 
“Diskurs nazariyasi” strukturalizmning doimiylik va barqarorlik haqidagi g‘oyasiga 
qarama-qarshi turadi. 
Bu   tanqidlar   strukturalizmni   to‘liq   inkor   etish   emas,   balki   uni   yangicha
yondashuvlar   orqali   to‘ldirish,   kontekstual   va   tarixiy   o‘zgaruvchanlikni   hisobga
olish zaruratini ilgari surdi. Natijada, strukturalizmning asosiy g‘oyalari zamonaviy
fanlarda modifikatsiyalangan shaklda qo‘llanilmoqda. 
Strukturalizmning zamonaviy talqini va amaliy qo‘llanilishi 
Bugungi kunda strukturalistik metodologiya tilshunoslikdan tashqari quyidagi 
yo‘nalishlarda faol qo‘llaniladi: 
1. Kompyuter lingvistikasi: Tabiiy tilni qayta ishlash (Natural Language Processing 
— NLP) tizimlarida til birliklari sintagmatik va paradigmatik darajalarda tahlil 
qilinadi. Masalan, morfologik tahlil modullari so‘zlarni tarkibiy qismlarga ajratishda
aynan struktural yondashuvdan foydalanadi. 
2. Corpus lingvistikasi: Til materiallari katta hajmda tahlil qilinayotganda struktural 
birliklar va ularning pozitsional kombinatsiyasi statistik asosda o‘rganiladi. Bu esa 
struktural metodga yangi texnologik vositalar orqali yondashishni ko‘rsatadi. 
3. Matn lingvistikasi va stilistika: Zamonaviy matn tahlillarida (masalan, reklama 
matnlari, siyosiy nutqlar, kinematografiya ssenariylari) struktura, 
11  oppozitsiyalar, dominant birliklar, parallel tuzilishlar asosida mantiqiy va 
kommunikativ tahlil o‘tkaziladi. 
4. Semiotika: Til belgilaridan tashqari barcha madaniy belgilar (kiyimkechak, 
mimika, ranglar, reklama belgisi) struktural yondashuv asosida tahlil qilinadi. Bu 
borada Umberto Eko, Lotman, Greymas singari olimlar struktural metodni semiotik 
tahlilga qo‘llashgan. 
5. Til o‘qitish metodikasi: Grammatik strukturalizm asosida tuzilgan darsliklar va 
o‘qitish metodlari hanuzgacha ko‘plab mamlakatlarda til o‘rgatishning nazariy 
asoslaridan biri bo‘lib kelmoqda. 
Shu tariqa, strukturalizm o‘zining qat’iy tizimli metodologiyasi bilan XX asr
tilshunosligiga katta hissa qo‘shgan va hatto bugungi zamonaviy tadqiqotlarda ham
o‘z ahamiyatini yo‘qotmagan ilmiy yondashuv hisoblanadi. 
1.2. Generativ grammatika va Noam Xomskiy ta’limoti 
Noam   Xomskiy   tomonidan   yaratilgan   generativ   grammatika   nazariyasi   1950–
60-yillarda   tilshunoslikda   inqilob   yasadi.   Xomskiy   fikricha,   til   inson   miyasida
tug‘ma   "universal   grammatika"   asosida   shakllanadi.   U   grammatikani   sintaktik
strukturalar   orqali   ifodalab,   til   o‘rganishning   ichki   mexanizmlarini   tahlil   qildi.   Bu
yondashuv hozirgi zamon kompyuter lingvistikasi va sun’iy intellekt tadqiqotlariga
asos bo‘ldi. 
Noam   Xomskiy   1957   yilda   yozgan   Syntactic   Structures   asarida   tilni   inson
miyasi   tomonidan   yaratilgan   ichki   grammatik   modelga   asoslangan   tizim   sifatida
tasvirladi. U “generativ grammatika” tushunchasini joriy qilib, gaplarning yuzaki va
chuqur   tuzilmalari   mavjudligini   ilgari   surdi.   Xomskiy   fikricha,   har     bir   bola   tilni
tug‘ma universal grammatika orqali egallaydi. 4
4  Chomsky, N. (1957). Syntactic Structures. The Hague: Mouton. 
12  Generativ grammatika nafaqat sintaktik tahlilga asoslangan, balki zamonaviy 
kompyuter tilshunosligining ham poydevoriga aylangan.  5
1957   yilda   Noam   Xomskiy   tomonidan   yozilgan   "Syntactic   Structures"   asari
tilshunoslikda   yangi   davrni   boshlab   berdi.   Xomskiy   tilni   inson   miyasida   mavjud
bo‘lgan   ichki   grammatik   qoidalar   tizimi   sifatida   ko‘rdi.   U   "generativ   grammatika"
tushunchasini   joriy  qilib,  tilning  cheksiz   gaplarini  cheklangan   qoidalar   orqali  hosil
qilish mumkinligini isbotladi. 4
Xomskiy   "transformatsion   grammatika"   modelini   taklif   qildi,   bu   modelda
chuqur tuzilma (deep structure) va yuzaki  tuzilma (surface structure)  tushunchalari
asosiy   o‘rin   tutadi.   Masalan,   "Doktor   bemorni   tekshirdi"   va   "Bemor   doktor
tomonidan   tekshirildi"   gaplari   yuzaki   tuzilmalari   farq   qilsa-da,   chuqur   tuzilmalari
bir xil bo‘lib, bu transformatsion qoidalar orqali izohlanadi [2, 28]. 
Generativ   grammatika   yondashuvi   sintaksis,   semantika   va   fonologiya
sohalarida   keng   qo‘llanildi.   Xomskiy   tomonidan   ishlab   chiqilgan   "Minimalist
dastur"   tilning   eng   oddiy   va   samarali   tuzilishini   aniqlashga   qaratilgan   bo‘lib,   bu
yondashuv tilshunoslikda yangi tadqiqot yo‘nalishlarini ochdi. 6
XX   asr   tilshunosligidagi   eng   muhim   nazariy   yondashuvlardan   biri   bu   —
generativ   grammatika   bo‘lib,   uning   asoschisi   Noam   Xomskiy   hisoblanadi.   U
o‘zining   1957   yilda   chop   etilgan   Syntactic   Structures   asarida   tilshunoslik
paradigmasini   tubdan   o‘zgartirdi.   Bu   asar   ilgari   mavjud   bo‘lgan   strukturalizm
yondashuviga qarshi yangi nazariy asoslarni ilgari surdi. 
Xomskiy   tilni   inson   ongi   mahsuli,   ya ni   kognitiv   hodisa   sifatida   tushunishgaʼ
asos   soldi.   U   til   strukturasi   chuqur   (deep   structure)   va   yuzaki   (surface   structure)
darajalardan iborat deb hisoblaydi. Har qanday murakkab gap yuzaki tuzilish bo‘lib,
uning   orqasida   chuqur   tuzilma   mavjud.   Transformatsion   qoidalar   orqali   chuqur
tuzilmani yuzaki tuzilmaga aylantirish mumkin. 
5  Aitchison, J. (1996). Linguistics. Oxford University Press.  6  
Trask, R. L. (1999). Key Concepts in Language and Linguistics. 
13  Masalan: 
•  Chuqur tuzilma: “O‘qituvchi o‘quvchini baholadi.” 
•  Transformatsiyadan keyin: “O‘quvchi o‘qituvchi tomonidan baholandi.” 
Bu yondashuv yordamida inson o‘z tilida cheksiz miqdordagi gaplarni yaratishi
mumkinligi ilmiy asoslandi. Xomskiy bu xususiyatni ijodiylik (creativity) deb ataydi
va uni har bir insonning til qobiliyatining asosi deb biladi. 4
Shuningdek, Xomskiy universal grammatika (UG) nazariyasini ilgari surdi. 
Unga ko‘ra, barcha insonlar biologik jihatdan bir xil “grammatik apparat” bilan 
tug‘iladi. Bu apparat barcha tillarda mavjud bo‘lgan umumiy qoidalarga asoslanadi. 6 
Har bir bolaning til o‘rganish jarayoni aslida bu universal grammatikani 
faollashtirishdan iboratdir. 
Bu   nazariya   til   o‘rganishni   stimulusga   javob   (behavioristik)   model   bilan
izohlay olmagan B.F. Skinner fikrlariga qarshi chiqdi. Skinner til o‘rganishni atrof-
muhitdagi   taqlid   va   mukofot   orqali   tushuntirgan   bo‘lsa,   Xomskiy   bu   yondashuvni
yetarli emas deb hisoblab, til o‘zlashtirishning ichki, biologik asoslarini ilgari surdi. 2
Keyingi   bosqichlarda   Xomskiy   o‘z   nazariyasini   takomillashtirib,   "Minimalist
dastur"   (Minimalist   Program)   modelini   yaratdi   (1995).   Bu   model   til   tizimini   eng
sodda, lekin samarali qoidalarga asoslangan holda tushuntirishga urinadi. Minimalist
dasturga ko‘ra, tilning asosiy komponentlari: 
•  Leksikon (so‘z boyligi), 
•  Sintaktik struktura (gap tuzilishi), 
•  Fonetika va semantika interfeysi (talaffuz va ma no bog‘lanishi).ʼ 5
Xomskiyning bu g‘oyalari zamonaviy kompyuter lingvistikasi, sun’iy intellekt 
(AI) va psixolingvistika sohalariga ham kuchli ta’sir o‘tkazdi. Bugungi kunda tabiiy 
14  tilni qayta ishlash texnologiyalarining nazariy asosi aynan Xomskiy ta limotiga ʼ
borib taqaladi. 
Shu tariqa, generativ grammatika nafaqat sintaktik tizimni chuqur tushunishga
xizmat qildi, balki tilni o‘rganish, ishlab chiqish va kompyuter tizimlarida qo‘llash
uchun poydevor yaratdi. 
XX   asr   tilshunosligida   yuz   bergan   eng   katta   paradigmalardan   biri   bu   —
generativ grammatika nazariyasining shakllanishi bo‘ldi. Bu nazariyaning asoschisi,
amerikalik   tilshunos   Noam   Xomskiy   (Noam   Chomsky)   bo‘lib,   u   1957   yilda   chop
etgan Syntactic Structures asari bilan strukturalizmga qarshi nazariy burilish yasadi. 5
Generativ   grammatikaning   eng   muhim   g‘oyasi   —   til   inson   ongida   mavjud
bo‘lgan   tug‘ma,   universal   grammatik   qoidalarga   asoslangan   va   bu   qoidalar
cheklangan   sonli   bo‘lsa-da,   ular   yordamida   cheksiz   miqdordagi   gaplar   tuzish
mumkin. Xomskiy bu xususiyatni “ijodiylik” (creativity) deb ataydi. 
Til va kognitivizm: generativ grammatikaning falsafiy asosi 
Noam   Xomskiy   tilni   kognitiv   hodisa   sifatida   tushunishni   ilgari   surdi.   Unga
ko‘ra,   til   inson   miyasida   mavjud   bo‘lgan   chuqur   strukturaga   asoslanadi   va   bu
struktura   barcha   tillarda   mavjud   bo‘lgan   umumiy   grammatik   xususiyatlarni   o‘z
ichiga oladi. U bu tizimni universal grammatika (UG) deb ataydi. 
Xomskiy   ushbu   nazariya   orqali   bixevioristik   til   o‘rganish   modeliga   qat’iy
qarshi   chiqdi.   Masalan,   amerikalik   psixolog   B.F.   Skinner   til   o‘rganishni   atrof-
muhitdan   taqlid   qilish   va   mukofot   asosida   yuz   beruvchi   stimulus–reaksiya   zanjiri
deb tushuntirgan edi. Xomskiy esa buning mumkin emasligini, bola tilni nihoyatda
tez, xatosiz va faqatgina cheklangan ma’lumot asosida o‘rganishini qayd etgan. 5
U “poverty of the stimulus” (stimul yetishmovchiligi) deb nomlangan printsipni
ilgari surdi: ya’ni, bola grammatikani to‘liq va mukammal egallagan bo‘lsa-da, unga
atrof-muhitdan kelgan ma’lumot bu darajada murakkab grammatikani shakllantirish 
15  uchun yetarli emas. Bu esa tilni biologik asoslangan deb qabul qilish zarurligini 
ko‘rsatadi. 
Transformatsion-generativ model 
Xomskiyning generativ grammatikasi avvaliga transformatsion grammatika 
modeli sifatida shakllandi. Bu modelda har bir gap ikki darajada mavjud deb 
hisoblanadi: chuqur tuzilma (deep structure) va yuzaki tuzilma (surface structure). 
Chuqur tuzilma ma’noni ifodalaydi, yuzaki tuzilma esa uni til jihatdan shakllantirad.
Masalan: 
Chuqur tuzilma: “O‘qituvchi o‘quvchini tanqid qildi.” 
Transformatsiya: “O‘quvchi o‘qituvchi tomonidan tanqid qilindi.” 
Har   ikki   gap   bir   xil   semantik   ma’noga   ega,   lekin  sintaktik   jihatdan   farqli.  Bu
model yordamida til birliklarining ijodiy kombinatsiyasi va struktural darajalar tahlil
qilinadi. 
Minimalist dastur 
1990-yillarda   Xomskiy   transformatsion   modelini   soddalashtirib,   Minimalist
dastur   (Minimalist   Program)   deb   nomlangan   yangi   yondashuvni   ishlab   chiqdi   [14,
140]. Bu yondashuv til tizimining eng kam vosita bilan eng ko‘p ma’lumot ifodalash
imkoniyatiga   asoslanadi.   Unda   tilning   asosiy   komponentlari   sifatida   quyidagilar
belgilanadi: 
•  Leksikon — so‘zlar va ularning morfologik, semantik xususiyatlari; 
•  Sintaktik struktura — gap tuzilmasi va komponentlar o‘zaro bog‘lanishi; 
•  Fonologik va semantik interfeys — talaffuz va ma’no bog‘lanishi. 
Minimalist   dastur,   bir   tomondan,   generativ   grammatikani   soddalashtirsa,
ikkinchi   tomondan,   uni   zamonaviy   kompyuter   tahlillari   bilan   integratsiyalashga
imkon beradi. 
16  Generativ grammatika va boshqa fanlar bilan aloqasi 
Generativ grammatika bugungi kunda quyidagi sohalarda muvaffaqiyatli 
qo‘llanilmoqda: 
1. Kompyuter lingvistikasi: Tabiiy tilni qayta ishlash (NLP) sohasida sintaktik 
daraxtlar, avtomatik tahlil algoritmlari aynan generativ model asosida tuziladi. 
2. Sun’iy intellekt: Til modellarida sintaktik strukturalarning avtomatik tanib olinishi
va semantik bog‘liqliklar qurilishi uchun Xomskiy modeli poydevor bo‘lib xizmat 
qiladi. 
3. Psixolingvistika: Til o‘zlashtirish, xotira va nutq ishlab chiqarish jarayonlari 
generativ qoidalar orqali izohlanadi. 7
4. Leksik-semantik tahlil: So‘zlar o‘rtasidagi semantik munosabatlar — antonimiya, 
sinonimiya, giponimiya — chuqur tuzilma asosida o‘rganiladi. 8
Tanqidlar va muqobil yondashuvlar 
Generativ   grammatika   nihoyatda   kuchli   nazariy   asos   bo‘lsa-da,   unga   nisbatan
tanqidiy   fikrlar   ham   mavjud.   Avvalo,   bu   nazariyaning   haddan   tashqari   abstrakt   va
real nutq hodisalaridan uzoq ekanligi ta’kidlangan. Masalan, funktsional lingvistika
vakillari (M. Halliday ) tilning ijtimoiy kommunikativ funksiyalariga e’tibor qaratib,
generativ grammatikaning formal modeliga muqobil yondashuv taklif qilishgan. 
Bundan tashqari, sotsiolingvistika va pragmatika vakillari (Labov, Searle) tilni
kontekstdan   ajratib,   faqat   sintaktik   struktura   orqali   tushunishni   yetarli   deb
hisoblamaydilar. Ularning  fikricha, til   insonlararo ijtimoiy aloqalarni  shakllantirish
va maqsadli kommunikatsiyani amalga oshirish vositasidir. 
7  Lyons, J. (1981). Language and Linguistics: An Introduction. Cambridge. 
8  Hymes, D. (1974). Foundations in Sociolinguistics: An Ethnographic Approach. University of Pennsylvania 
Press. 
17  Shunga   qaramay,   Noam   Xomskiyning   generativ   nazariyasi,   hatto   tanqidlar
fonida   ham,   tilshunoslik   tarixida   tub   burilish   yasagan,   yangi   fan   tarmoqlarining
shakllanishiga sababchi bo‘lgan fundamental ilmiy yondashuv sifatida e’tirof etiladi.
I bob yuzasidan xulosa 
XX asr tilshunosligining nazariy asoslari chuqur va serqirra tadqiqotlar 
natijasida shakllandi. Bu davrda strukturalizm tilni mustaqil tizim sifatida 
o‘rganishga asos soldi. Ferdinand de Sössyur asos solgan bu yondashuv 
tilshunoslikda inqilobiy burilish yasadi, til hodisalarini sintetik va tizimli tahlil 
qilishga imkon berdi. Keyinchalik Noam Xomskining generativ grammatikasi 
strukturalizmni tanqidiy qayta ko‘rib chiqib, tilni inson aqlining kognitiv mahsuli 
sifatida tushuntirishga urindi. Xomskining universal grammatika g‘oyasi va chuqur-
yuza tuzilma farqlari zamonaviy tilshunoslikda muhim o‘rin egalladi. Umuman 
olganda, I bobda o‘rganilgan yo‘nalishlar XX asr tilshunosligining nazariy 
poydevorini yaratdi va keyingi tadqiqotlarga asos bo‘ldi. 
18  II BOB. XX ASR TILSHUNOSLIGIDA YANGI YO‘NALISHLAR 
2.1. Sotsiolingvistika va til jamiyatda 
XX asrning ikkinchi yarmida sotsiolingvistika fan sifatida shakllandi. Uilyam 
Labov til va jamiyat o‘rtasidagi munosabatlarni empirik metodlar asosida o‘rgandi.
Tilning   ijtimoiy   tabaqalanishi,   dialektlar,   lahjalar,   kod-almashinish   kabi   masalalar
sotsiolingvistikaning asosiy mavzulariga aylandi. 
XX   asrning   ikkinchi   yarmida   sotsiolingvistika   yo‘nalishi   shakllandi.   Bu
yo‘nalish   til   va   jamiyat   o‘rtasidagi   o‘zaro   ta'sirni   o‘rganadi.   Uilyam   Labov
sotsiolingvistikaning   asoschilaridan   biri   bo‘lib,   u   tilning   ijtimoiy   tabaqalanishini,
dialektlar va lahjalarning jamiyatdagi o‘rnini tahlil qildi. 9
Labovning   tadqiqotlari   tilning   ijtimoiy   kontekstda   qanday   o‘zgarishini
ko‘rsatdi.   Masalan,   Nyu-York   shahridagi   do‘konlarda   olib   borgan   tadqiqotida,   u
turli   ijtimoiy   qatlamlarga   mansub   insonlarning   talaffuzidagi   farqlarni   aniqladi.   Bu
tadqiqotlar   tilning   ijtimoiy   identifikatsiya   vositasi   sifatida   qanday   ishlashini
tushunishga yordam berdi. 10
Sotsiolingvistika   til   siyosati,   til   rejalashtirish,   ko‘p   tillilik   va   til   o‘rganish
jarayonlarida   muhim   ahamiyatga   ega   bo‘ldi.   Bu   yo‘nalish   tilshunoslikni
jamiyatshunoslik,   antropologiya   va   sotsiologiya   bilan   bog‘lab,   tildagi   ijtimoiy
omillarni chuqurroq o‘rganishga imkon yaratdi. 6
Sotsiolingvistika   —   bu   tilshunoslikning   ijtimoiy   omillar   bilan   o‘zaro   bog‘liq
sohasidir. U tilning ijtimoiy funksiyalarini, jamiyatdagi ijtimoiy guruhlar o‘rtasidagi
til   farqlarini,   til   o‘zgarishini   va   til   siyosatini   o‘rganadi.   XX   asrda   bu   yo‘nalish
alohida mustaqil ilmiy sohaga aylandi. 
9  Lyons, J. (1981). Language and Linguistics: An Introduction. Cambridge.  10  
Labov, W. (1972). Sociolinguistic Patterns. University of Pennsylvania Press. 
19  Sotsiolingvistikaning   shakllanishiga   asosiy   hissa   qo‘shgan   olimlardan   biri   —
Uilyam   Labov   hisoblanadi.   U   1960-yillarda   Nyu-York   shahrida   o‘tkazgan   dala
tadqiqotlari orqali tilning ijtimoiy qatlamlarga bog‘liqligini ilmiy asoslab berdi. 
Masalan, u yuqori tabaqaga mansub insonlar nutqida /r/ tovushining aniq talaffuzi, 
pastki tabaqalarda esa bu tovush tushib qolishi yoki yumshatilishini kuzatgan [5, 
45]. 
Labov tomonidan asos solinga
n variantlik (variation) tushunchasi
sotsiolingvistik
aning markaziy kategoriyasiga aylandi. Ya’ni, til doimo
o‘zgaruvchan bo‘lib, gapiruvchining jinsi, yoshi, ijtimoiy mavqei, etnik kelib 
chiqishi, ma’lumot darajasi va yashash joyiga bog‘liq holda farqlanishi mumkin. 9
Bundan   tashqari,   sotsiolingvistika   dialektologiya   va   lahja   o‘rganish   bilan
chambarchas   bog‘liq.   Masalan,   ingliz   tilida   britan,   amerika,   avstraliya   lahjalari,
shuningdek,   bu   tillarning   ichidagi   mintaqaviy   farqlanishlar   so‘z   boyligi,   talaffuz,
grammatik   strukturalar   orqali   aks   etadi.   Bu   hodisa   o‘zbek   tilida   ham   mavjud:
toshkentcha,   buxorcha,   xorazmcha   shevalar   bir   xil   asos   til   bo‘lishiga   qaramay,
sezilarli leksik va fonetik tafovutlarga ega. 
XX   asr   oxirida   sotsiolingvistika   doirasida   til   siyosati   va   til   rejalashtirish
masalalari   alohida   ilmiy   yo‘nalishga   aylandi.   Bu   borada   Joshua   Fishman   kabi
olimlar   tilning   milliylikni   shakllantirishdagi   o‘rnini,   ko‘p   tillilik   va   til   o‘limi
masalalarini chuqur o‘rgandilar. 11  Fishman tilni madaniyat, mafkura va siyosat bilan
bog‘liq ijtimoiy institut sifatida talqin qildi. 
Sotsiolingvistika bugungi kunda ham dolzarbligini yo‘qotmagan. U quyidagi amaliy 
sohalarda keng qo‘llanilmoqda: 
•  Ta’lim (bir tilli va ko‘p tilli maktablar), 
•  Ombor nutq tahlili (ijtimoiy tarmoqlar tili), 
•  Migratsiya va til integratsiyasi, 
11  Austin, J. L. (1962). How to Do Things with Words. Oxford: Clarendon Press. 
20  •  Gen der lingvistika (til va jinsiy rollar), 
•  Korrelyatsion tahlil (til va mafkuraviy o‘zgarishlar). 6
Shu   sababli,   sotsiolingvistika   zamonaviy   tilshunoslikda   til   va   jamiyat
o‘rtasidagi   real   bog‘liqlikni   o‘rganadigan   ko‘p   fanli   yo‘nalish   sifatida   alohida
ahamiyat  kasb etadi. U tilni faqat  strukturaviy emas, balki dinamik, kommunikativ
va ijtimoiy hodisa sifatida tahlil qiladi. 
Albatta bunda fonologiya ham muhim ro‘l o‘ynaydi. Tovushlarsiz jamiyat nutqi 
bog‘lanaolmaydi. 
XX   asr   tilshunosligida   fonetika   va   fonologiya   alohida   ilmiy   soha   sifatida
shakllandi   va   yangi   metodologiyalar   asosida   rivojlandi.   Fonetika  —   bu  inson   nutq
tovushlarining fiziologik va akustik xossalarini o‘rganadigan soha bo‘lsa, fonologiya
— til tizimidagi fonemalarning funksional roli va tizimliligini tahlil qiladi [4, 37]. 
Bu   yo‘nalishda   Prag   fonologik   maktabi   yetakchi   o‘rin   tutdi.   Uning
asoschilaridan   biri   Nikolay   Trubetskoy   o‘zining   "Fonologiyaning   asosiy
tamoyillari"   (1939)   asarida   fonemani   tilning   eng   kichik   farqlovchi   birligi   sifatida
talqin   qildi.   U   fonemalarni   ularning   paradigmatik   va   sintagmatik   munosabatlari
orqali tahlil qilishni taklif etdi. 11
Trubetskoy fikricha, har bir til fonemalar tizimi orqali aniqlanadi. U fonologik
oppozitsiyalar   (masalan,   /b/   –   /p/)   orqali   tovushlarning   semantik   yukini   farqlash
mumkinligini   isbotladi.   Bu   esa   fonologiyani   mustaqil   tizimli   fan   sifatida   ajralib
chiqishiga olib keldi. 
Roman   Yakobson   esa   fonologik   tizimlarda   universal   xususiyatlarni   izlab,
fonemalarning farqlovchi belgilari (distinctive features) nazariyasini ishlab chiqdi. U
tovushlarni   ularning   akustik   va   artikulyatsion   xususiyatlari   asosida   tasniflab,
fonologik   tizimlararo   umumiylikni   ko‘rsatishga   urindi. 12   Bu   yondashuv   til   qiyosiy
fonologiyasi uchun mustahkam zamin yaratdi. 
12  Searle, J. R. (1969). Speech Acts. Cambridge University Press. 
21  Amerika   fonologiyasi   vakillari   —   xususan   Leonard   Blumfild   fonetikani
eksperimental   fan   sifatida   rivojlantirdi.   U   nutq   tovushlarini   laboratoriya   sharoitida
o‘lchash, akustik va artikulyatsion xususiyatlarini aniqlash asosida fonetika bo‘yicha
ilmiy maktabni shakllantirdi. 2
Keyinchalik   fonetika   va   fonologiya   o‘rtasidagi   chegaralarni   aniqlash   masalasi
dolzarb bo‘lib qoldi. Bu muammo ayniqsa generativ fonologiya nazariyasida keskin
qo‘yildi.   Noam   Xomskiy   va   Morris   Halle   tomonidan   ishlab   chiqilgan   The   Sound
Pattern of English (1968) asarida fonologik tizimlar sintaktik struktura bilan qanday
bog‘liq   ekanligi   ko‘rsatildi.   Bu   yondashuvda   fonologiya   nafaqat   fonemalar   tizimi,
balki   morfologik   va   sintaktik   qatlamlar   bilan   bog‘langan   kompleks   tizim   sifatida
qaraldi.  13
Zamonaviy   fonologiya   —   ayniqsa   avtokegment   fonologiya,   metrical
fonologiya   va   optimality   theory   kabi   yondashuvlar   orqali   yanada   boyidi.   Ular
fonologik  jarayonlarni   qatlamli  va  ierarxik  model  asosida   izohlaydi, bu  esa  tovush
tizimini yanada chuqurroq tahlil qilishga imkon beradi. 
Fonetika va fonologiyaning rivoji, shuningdek, kompyuter lingvistikasi, sun’iy
intellekt   va   nutqni   avtomatik   tanish   texnologiyalarida   ham   muhim   rol   o‘ynadi.
Bugungi kunda fonetik modellarni mashina o‘rganish algoritmlariga qo‘llash orqali
real vaqt rejimida nutqni qayta ishlash mumkin bo‘lmoqda. 
Shunday   qilib,   XX   asrda   fonetika   va   fonologiya   mustaqil   ilmiy   yo‘nalishlar
sifatida   shakllandi,   nazariy   va   amaliy   jihatdan   kuchli   rivojlandi   va   zamonaviy
texnologiyalar bilan uyg‘unlashdi. 
Sotsiolingvistika   —   bu   tilshunoslikning   ijtimoiy   fanlar   bilan   kesishuvchi
tarmog‘i   bo‘lib,   til   va   jamiyat   o‘rtasidagi   o‘zaro   munosabatlarni   o‘rganadi.   Bu
yo‘nalish XX asrning ikkinchi yarmida alohida fan sifatida shakllandi va bugungi 
13  Hymes, D. (1974). Foundations in Sociolinguistics: An Ethnographic Approach. University of Pennsylvania 
Press.  22  kunda nafaqat lingvistik tadqiqotlarda, balki siyosatshunoslik, antropologiya, ta’lim, 
madaniyatshunoslikda ham keng qo‘llanilmoqda. 14
Sotsiolingvistikaga   asos   solgan   olimlardan   biri   Uilyam   Labov   bo‘lib,   u   o‘z
tadqiqotlarida turli ijtimoiy qatlamlarga mansub insonlar nutqidagi farqlarni empirik
usullar   orqali   tahlil   qilgan.   Uning   Nyu-Yorkdagi   do‘konlarda   olib   borgan   klassik
tajribasi,   ayniqsa,   yuqori   va   past   tabaqalarning   /r/   tovushini   talaffuz   qilishdagi
farqini   ochib   bergan.   Bu   tajriba   tilning   ijtimoiy   identifikator   sifatidagi   rolini   ilmiy
jihatdan isbotladi. 
Sotsiolingvistika quyidagi asosiy masalalarni o‘z ichiga oladi: 
•  Til va ijtimoiy qatlamlar: jinsi, yoshi, kasbi, millati, ta’lim darajasi 
asosida til farqlari; 
•  Kod-almashinish (code-switching): ikki yoki undan ortiq tilli shaxslar 
muloqotda tildan tilga o‘tishi; 
•  Til siyosati va rejalashtirish: davlat miqyosida tilning maqomi, rasmiyligi 
va normativ holati bilan bog‘liq qarorlar; 
•  Til o‘zgarishi va barqarorlik: vaqt o‘tishi bilan til tizimining o‘zgarish 
sabablari va oqibatlari. 
Joshua Fishman esa tilning milliylik, madaniyat va mafkura bilan bog‘liqligini
tadqiq qilib, “etnolingvistik hayotiylik” tushunchasini taklif qilgan. 15  Uning fikricha,
til   faqat   muloqot   vositasi   emas,   balki   madaniy   meros   va   ijtimoiy   birdamlikning
ramzidir. 
Dell Hymes esa “kommunikativ kompetensiya” tushunchasini ishlab chiqdi. Bu
tushunchaga   ko‘ra,   tilni   bilish   —   bu   faqat   grammatikani   emas,   balki   uni   ijtimoiy
kontekstdagi ishlatish qoidalarini ham bilishdir. 15
Bugungi kunda sotsiolingvistika quyidagi zamonaviy yo‘nalishlarda faol tadqiq 
etilmoqda: 
14  Fromkin, V., Rodman, R. (1998). An Introduction to Language.  15  
Halliday, M. A. K. (1994). An Introduction to Functional Grammar. 
23  •  Gender lingvistika: erkak va ayol nutqidagi farqlar; 
•  Migratsiya va til integratsiyasi: muhojirlar tilini ijtimoiy muhitga 
moslashtirish masalalari; 
•  Tarmoqli kommunikatsiya sotsiolingvistikasi: internet, blog, ijtimoiy 
tarmoqlardagi nutq xususiyatlari. 
O‘zbek tilshunosligida ham sotsiolingvistik tadqiqotlar olib borilmoqda. 
Jumladan, o‘zbek shevalari, kasbiy jarg’onlar, to‘rtliklar va maqollarning ijtimoiy 
kontekstdagi o‘rni tahlil qilinmoqda. 16
2.2. Pragmatika va nutq aktlari nazariyasi 
Tilning   ishlatilishidagi   ma’no   va   kontekstga   urg‘u   beruvchi   pragmatika
yo‘nalishi   Austin,   Searl   kabi   olimlar   tomonidan   rivojlantirildi.   Nutq   aktlari
nazariyasi   (speech   act   theory)ga   ko‘ra,   har   bir   gap   faqatgina   axborot   uzatuvchi
vosita   emas,   balki   maqsadli   harakat   hamdir.   Masalan,   "Eshikni   yop!"   gapida
buyrug‘ va harakat kutish mavjud. 
Pragmatika   tilshunoslikda   tilning   kontekstual   ishlatilishini   o‘rganadigan
yo‘nalishdir.   J.L.   Austin   va   J.R.   Searle   tomonidan   ishlab   chiqilgan   nutq   aktlari
nazariyasi pragmatikaning asosiy tushunchalaridan biridir. Bu nazariyaga ko‘ra, har
bir   gap   faqat   axborot   uzatuvchi   vosita   emas,   balki   maqsadli   harakatdir.   Masalan,
"Eshikni yop!" gapida buyrug‘ va harakat kutish mavjud. 17
Searle nutq aktlarini lokutsion (gapning literal ma'nosi), illokutsion (gap orqali
bajarilayotgan harakat) va perlokutsion (gapning tinglovchiga ta'siri) turlarga ajratdi.
Bu tasnif tilning kommunikativ funksiyalarini chuqurroq tushunishga yordam berdi. 
Pragmatika tilning kontekstga bog‘liqligini, ma'no yaratish jarayonida ishtirok 
etuvchi omillarni o‘rganadi. Bu yondashuv tilshunoslikni psixologiya, falsafa va 
16  Trask, R. L. (1999). Key Concepts in Language and Linguistics.  17
Yuldashev, A. (2005). Zamonaviy tilshunoslik asoslari. Toshkent. 
24  kommunikatsiya fanlari bilan bog‘lab, tilning inson faoliyatidagi o‘rnini chuqurroq 
tahlil qilishga imkon yaratdi. 
XX   asr   tilshunosligining   muhim   tarmoqlaridan   biri   bu   —   pragmatika,   ya’ni
tilning ishlatilish konteksti, maqsadi va nutq ishoralarining ma’no berish holatlarini
o‘rganadigan   fan   sohasi   hisoblanadi.   Pragmatika   tilni   qanday   “ishlatilishi”,   ya’ni
real muloqotdagi faoliyati bilan shug‘ullanadi. 
Pragmatika tushunchasi  birinchi marta Charlz Morris tomonidan 1930-yillarda
semiotika   doirasida   taklif   qilingan.   U   tilni   uch   jihatdan   o‘rganishni   taklif   qilgan:
sintaktika (strukturaviy tomon), semantika  (ma’no jihati) va pragmatika (ishlatilish
holati). 
Pragmatikaning asosiy tadqiqot obyekti quyidagilarni o‘z ichiga oladi: 
•  Deiksis (ishoraviy birliklar: "bu", "shu yerda", "kecha"), 
•  Implicatura (shaklda aytilmagan, ammo tushuniladigan ma’no), 
•  Nutq aktlari (gapiruvchi nima qilmoqda: buyuryaptimi, so‘rayaptimi, 
maslahat beryaptimi), 
•  Presuppozitsiyalar (oldindan mavjud deb hisoblangan axborot), 
•  Muloqotdagi strategiyalar (xushmuomalalik, aytilmagan ma’nolar, yuzni 
saqlash). 
XX   asrning   60–70-yillarida   J.L.   Ostin   va   uning   izdoshi   Jon   Syorl   tomonidan
ishlab   chiqilgan   nutq   aktlari   nazariyasi   pragmatikaning   metodologik   poydevorini
yaratdi. Ostin How to Do Things with Words (1962) asarida gaplar faqat ma’lumot
yetkazish   uchun   emas,   balki   harakat   qilish   vositasi   sifatida   ham   xizmat   qilishini
ko‘rsatdi. Masalan,  “Men  sizga yordam  beraman” gapida  shunchaki  axborot  emas,
balki majburiyat ham ifodalanmoqda — bu illokutsion akt deyiladi. 5
Syorl bu nazariyani chuqurlashtirib, nutq aktlarini quyidagi turlarga ajratdi: 
•  Reprezentativlar – haqiqatni ifodalovchi (masalan: “Havo issiq”), 
25  •  Direktivlar – harakatga undovchi (masalan: “Eshikni yoping”), 
•  Komissivlar – majburiyat yuklovchi (masalan: “Vaqtida kelaman”), 
•  Ekspressivlar – hissiyot bildiruvchi (masalan: “Sizdan xursandman”), 
• 
Deklar – holatni o‘zgartiruvc
hi (masalan: “Siz ishdan
bo‘shatildingiz”). 
H.P.   Grays   esa   muloqotda   ishtirokchilar   o‘zaro   tushunishni   ta’minlash   uchun
hamkorlik   tamoyiliga   amal   qilishlarini   taklif   etdi.   U   to‘rtta   asosiy   prinsipni   ilgari
surdi: 
1.Ma’nolilik (kerakligidan ortiq yoki kam emas), 
2.Rostgo‘ylik (haqiqatga asoslangan bo‘lishi), 
3.Aniqlik (tushunarli, ravshan bo‘lishi), 
4.Tartiblilik (mantiqiy ketma-ketlikda bo‘lishi) [14, 190]. 
Biroq, real muloqotda bu prinsiplarga har doim amal qilinavermaydi. 
Implicatura — ya’ni bilvosita ma’no, bu prinsiplarning buzilishi orqali yuzaga 
chiqadi. Masalan: 
A: “Siz bugun darsga keldingizmi?” 
B: “Sinfxonada hech kim yo‘q edi.” 
Bu javobda bevosita “yo‘q” deyilgan bo‘lmasa ham, suhbatdosh javobni tushunadi. 
Pragmatika nafaqat nazariy, balki amaliy tilshunoslik uchun ham muhimdir. 
Bugungi kunda: 
•  Til o‘rgatish (chetdan til o‘rganuvchilar uchun nutq kontekstini 
tushuntirish), 
26  •  Nutq terapiyasi (logopediya), 
•  Sun’iy intellekt (suhbatbotlar), 
•  Sud lingvistikasi (bayonot tahlili) kabi sohalarda qo‘llaniladi. 
Pragmatika, ayniqsa, interkulturniy kommunikatsiyada dolzarb ahamiyatga ega.
Chunki har bir madaniyatda pragmatik qoidalar boshqacha bo‘lishi mumkin. 
Masalan, bir madaniyatda to‘g‘ridan-to‘g‘ri tanbeh berish odatiy bo‘lsa, boshqasida 
bu xushmuomalalikka zid hisoblanadi. 
Shunday   qilib,   pragmatika   va   nutq   aktlari   nazariyasi   XX   asrda   tilni   faqat
strukturaviy   hodisa   emas,   balki   ijtimoiy-psixologik   faoliyat   sifatida   talqin   qilishga
asos bo‘ldi. Bu yondashuv zamonaviy tilshunoslikni amaliy hayot bilan bog‘ladi va
bugungi global kommunikatsiyada muhim ahamiyat kasb etmoqda. 
Pragmatika   —   bu   tilshunoslikning   tilning   ishlatilishini,   ya’ni   til   orqali   real
muloqot   qanday   amalga   oshishini   o‘rganadigan   sohasi   hisoblanadi.   Semantika
gaplarning   lug‘aviy   va   grammatik   ma’nosini   o‘rganadigan   bo‘lsa,   pragmatika   bu
gaplar qayerda, kim tomonidan, qanday maqsadda ishlatilayotganini tahlil qiladi. 
Pragmatikaning asoschilari — J.L. Austin va John Searle — tomonidan ishlab 
chiqilgan nutq aktlari nazariyasi (speech act theory) ushbu yo‘nalishning tayanchini 
tashkil etadi. Austin o‘zining How to Do Things with Words asarida “gap faqat 
ma’lumot uzatmaydi, balki harakat ham bajaradi” degan g‘oyani ilgari suradi. 18 
Masalan, “Men va’daman” degan jumla aytilganda, bu so‘zning o‘zi orqali 
majburiyat ham yuzaga keladi. 19 
Searle bu nazariyani rivojlantirib, nutq aktlarini quyidagi turlarga ajratdi: 
•  Reprezentativ: voqelikni ifodalaydi (“Bugun havo issiq”); 
18  Xojiev, A. (1999). Til nazariyasi va metodologiyasi. Toshkent. 
19  Zaynutdinov, A. (2004). Tilshunoslikka kirish. Toshkent. 
27  •  Direktiv: biror harakatni talab qiladi (“Oynani och!”); 
•  Komissiv: va’da yoki majburiyat bildiradi (“Men buni qilaman”); 
•  Ekspressiv: hissiyot ifodalaydi (“Sizdan ranjidim”); 
•  Deklarativ: ijtimoiy holatni o‘zgartiradi (“Siz ishdan bo‘shatildingiz”). 
Pragmatikaning   yana   bir   muhim   yo‘nalishi   bu   implicatura   tushunchasidir.   Bu
tushuncha   H.P.   Grice   tomonidan   ishlab   chiqilgan   bo‘lib,   u   nutqdagi   bilvosita,
aytilmagan ma’nolarni ifodalaydi. Masalan: 
A: “Siz bugun darsga bordingizmi?” 
B: “O‘qituvchi sinfda yo‘q edi.” Bu yerda “yo‘q, bormadim” degan fikr bevosita 
aytilmagan, lekin tushuniladi. 
Pragmatika quyidagi tamoyillarga tayanadi: 
•  Deiksis: “bu”, “shu yerda”, “men”, “kecha” kabi so‘zlar kontekstsiz 
tushunilmaydi; 
•  Presuppozitsiya: gapirilayotgan narsaning allaqachon ma’lum deb 
hisoblanishi (“Yana mast bo‘libdi” — bu odam ilgari ham mast bo‘lgan 
deb hisoblanmoqda); 
•  Yuzni saqlash strategiyalari (face-saving): muloqotdagi xushmuomalalik, 
bilvosita ifoda va madaniy noziklik. 
Bugungi kunda pragmatika nafaqat nazariy soha, balki amaliy jihatdan ham juda 
muhim: 
•  Til o‘qitishda: chet til o‘rganishda kontekst va madaniyat muhim; 
•  Sun’iy intellekt: chatbot va virtual yordamchilarda nutq kontekstini 
tushunish; 
•  Sud lingvistikasi: bayonotlarda aytilgan va aytilmagan ma’nolar tahlili. 
28  Pragmatika, ayniqsa, interkultural kommunikatsiyada nihoyatda dolzarb. Har bir 
madaniyatda muloqot odobi, tanbeh yoki iltifotni ifodalash usullari turlicha. 
Shuning uchun tilshunoslikda pragmatik kompetensiyani o‘rganish madaniyatlararo 
muloqotda muhim rol o‘ynaydi. 
II bob yuzasidan xulosa 
XX   asr   ikkinchi   yarmida   tilshunoslikda   yangicha   yondashuvlar   —
sotsiolingvistika   va   pragmatika   kabi   yo‘nalishlar   shakllandi.   Bu   yo‘nalishlar   tilni
ijtimoiy   va   kontekstual   jihatdan   tahlil   qilishga   urg‘u   berdi.   Sotsiolingvistika   til   va
jamiyat   o‘rtasidagi   munosabatni   o‘rganar   ekan,   tilning   ijtimoiy   qatlamlarga   ko‘ra
farqlanishi,   dialektlar   va   sotsiolektlar   kabi   hodisalarni   tahlil   qildi.   Pragmatika   esa
nutq   holatlari,   kontekst,   niyat   va   muloqotning   amaliy   jihatlarini   o‘rganib,   nutq
aktlari   nazariyasini   shakllantirdi.   Bu   nazariyalar   tilni   inson   faoliyatining   muhim
vositasi   sifatida   yoritishga   xizmat   qildi.   Demak,   II   bobda   ko‘rib   chiqilgan
yo‘nalishlar zamonaviy tilshunoslikda yangi ufqlarni ochdi va amaliy tadqiqotlarga
keng yo‘l ochdi. 
29  UMUMIY XULOSA 
XX   asr   jahon   tilshunosligi   fanining   metodologik,   nazariy   va   amaliy
yo‘nalishlarini tubdan yangiladi. Strukturalizm va generativ grammatika nazariyalari
ilmiy   tilshunoslikni   yangi   pog‘onaga   olib   chiqdi.   Shu   bilan   birga,   tilning
jamiyatdagi   roli   va   kontekstual   ishlatilishini   chuqur   o‘rganishga   yo‘naltirilgan
sotsiolingvistika   va   pragmatika   kabi   yo‘nalishlar   bugungi   zamonaviy   lingvistik
tadqiqotlar uchun asos bo‘lib xizmat qilmoqda. 
XX   asr   jahon   tilshunosligi   tilni   o‘rganishga   bo‘lgan   yondashuvlarda   tub
burilish   yasagan   davr   bo‘ldi.   Bu   asrda   tilga   nisbatan   ilgari   surilgan   nazariyalar,
lingvistik maktablar va yangi metodologiyalar nafaqat tilshunoslik fanining mustaqil
tizim   sifatida   shakllanishiga,   balki   uning   fanlararo   integratsiyasiga   ham   zamin
yaratdi. 
XX   asr   boshlarida   shakllangan   strukturalizm   nazariyasi   tilni   belgilar   tizimi
sifatida   tahlil   qilib,   lingvistikani   sinkron   tahlil   asosida   o‘rganishni   ilgari   surdi.
Ferdinand   de   Sossyur,   Leonard   Blumfild   kabi   olimlar   bu   yondashuvni   nazariy   va
amaliy   jihatdan   asoslab   berdilar.   Ayniqsa   Praga   va   Kopengagen   maktablari
fonologiya   sohasida   yangicha   qarashlarni   ilgari   surib,   tilshunoslikka   yangi
metodlarni olib kirdilar. 
Shuningdek,   generativ   grammatika   yondashuvi   Noam   Xomskiy   tomonidan
ilgari   surilib,   tilni   inson   ongining   mahsuli   sifatida   tahlil   qilishni   asoslab   berdi.
Tilning chuqur va yuzaki strukturalari, universal grammatika tushunchasi hamda til
o‘zlashtirishning   kognitiv   mexanizmlari   ushbu   yondashuvning   markaziy   g‘oyalari
bo‘ldi. Generativ grammatika zamonaviy sun’iy intellekt, kompyuter lingvistikasi va
tabiiy tilni qayta ishlash texnologiyalariga ham nazariy asos bo‘lib xizmat qilmoqda.
XX  asrning   ikkinchi   yarmida   esa   sotsiolingvistika   va  pragmatika   kabi   yo‘nalishlar
tilni   ijtimoiy   va   kommunikativ   hodisa   sifatida   o‘rganishga   yo‘naltirildi.   William
Labov, Joshua  Fishman singari  olimlar  tilning jamiyatdagi  ijtimoiy qatlamlar  bilan
aloqasini ilmiy asosda tahlil qilishdi. Pragmatika esa J.L. Austin, John  30  Searle   va   H.P.   Grice   kabi   faylasuf-lingvistlar   tomonidan   tilning   ma’no   beruvchi,
ijtimoiy   vazifa   bajaruvchi   vosita   sifatida   o‘rganilishiga   asos   bo‘ldi.   Nutq   aktlari
nazariyasi orqali til orqali harakat amalga oshirilishi, implicatura va presuppozitsiya
kabi pragmatik omillar tahlil qilindi. 
Shuningdek,   fonetika   va   fonologiya,   psixolingvistika,   kompyuter   lingvistika,
tipologiya,   kognitiv   lingvistika   kabi   yangi   tarmoqlar   XX   asrda   shakllandi.   Bu
yo‘nalishlar   tilshunoslikni   boshqa   fanlar   –   psixologiya,   matematika,   informatika,
antropologiya, falsafa bilan integratsiyalashgan holda o‘rganish imkonini yaratdi. 
XX asrda yaratilgan lingvistik nazariyalar bugungi tilshunoslik tadqiqotlari, til
o‘rgatish metodikasi, sun’iy intellekt dasturlari, tarmoqli kommunikatsiya, muloqot
tahlili   va   boshqa   ko‘plab   amaliy   sohalarda   keng   qo‘llanilmoqda.   Bu   esa   XX   asr
lingvistik   merosining   nafaqat   tarixiy,   balki   zamonaviy   ahamiyatga   ham   ega
ekanligini ko‘rsatadi. 
Shu tariqa, kurs ishida o‘rganilgan asosiy nazariy yondashuvlar – strukturalizm,
generativ   grammatika,   sotsiolingvistika,   pragmatika   va   ularning   ilmiy   asoschilari
tilshunoslik fani rivojiga beqiyos hissa qo‘shganliklari aniqlandi. Bu nazariyalar tilni
chuqurroq   tushunish,   uni   o‘rgatish   va   amaliy   hayotga   tadbiq   qilishda   asosiy   ilmiy
platformaga aylandi. 
XX asr  jahon  tilshunosligi   fan taraqqiyotida mutlaqo  yangi  bosqichni  boshlab
berdi. Bu davrda ilmiy yondashuvlar soni ko‘paydi, lingvistikada nazariy va amaliy
mezonlar   qayta   ko‘rib   chiqildi,   tilni   o‘rganish   uslublari,   tahliliy   vositalar   tubdan
yangilandi.   Eng   muhimi,   bu   jarayon   lingvistikani   fanlararo   sohaga   aylantirib,   uni
falsafa, psixologiya, antropologiya, informatika bilan birlashtirdi. 
Strukturalizm yondashuvi tilni belgi va tizim sifatida o‘rganishga asos soldi. Bu
maktab   tilshunoslikda   metodik   asoslar   yaratdi,   fonologiya   va   morfologiyani
mustaqil   fan   sifatida   ajratdi.   Prag,   Kopengagen   va   Amerika   maktablari   orqali   bu
nazariya ilmiy maydonda keng tarqaldi. 
31  Generativ grammatika XX asr tilshunosligidagi  eng yirik inqilobiy yondashuv
bo‘lib,   tilni   inson   miyasi   va   ongining   ichki   mahsuli   sifatida   talqin   etdi.   Universal
grammatika,   transformatsion   modellashuv,   chuqur   va   yuzaki   tuzilmalar,   ijodiylik
nazariyasi   bu   yondashuvning   asosiy   tushunchalaridir.   Bu   metodologiya   sun’iy
intellekt va kompyuter lingvistikasi sohalariga kuchli ta’sir ko‘rsatdi. 
Sotsiolingvistika   til   va   jamiyat   o‘rtasidagi   o‘zaro   ta’sirni   o‘rganib,   tilning
ijtimoiy   qatlamlardagi   farqlanishi,   til   o‘zgarishi,   kod-almashinish,   ko‘p   tillilik,   til
siyosati  kabi   mavzularni  ilgari  surdi.  Sotsiolingvistika   tilshunoslikni   sotsiologik  va
etnografik jihatdan boyitdi. 
Fonetika   va   fonologiya,   psixolingvistika,   kompyuter   lingvistikasi,   kognitiv
yondashuv, funksional grammatika (M. Halliday ), semantik strukturalizm, tipologik
tadqiqotlar   —   bularning   barchasi   XX   asr   tilshunosligining   boy   merosi   sifatida
shakllandi. 
Shuningdek, o‘zbek tilshunosligida ham bu nazariyalar asosida tadqiqotlar olib 
borilib, zamonaviy yondashuvlar milliy kontekstda o‘rganila boshlandi. 
Xulosa   qilib   aytganda,   XX   asr   jahon   tilshunosligi   bugungi   zamonaviy
tilshunoslik   fanining   poydevorini   yaratgan,   metodologik   asoslarini   shakllantirgan,
ham nazariy, ham amaliy jihatdan hal qiluvchi rol o‘ynagan davr hisoblanadi. Tilni
nafaqat   grammatik   tizim,   balki   ijtimoiy,   psixologik,   kommunikativ,   va   kognitiv
hodisa sifatida o‘rganish XX asr tilshunosligining eng katta yutug‘idir. Bu esa XXI
asr tilshunosligida ham izchil davom etmoqda. 
32  FOYDALANILGAN ADABIYOTLAR 
1.De Saussure, F. (1916). Cours de linguistique générale. Paris. 
2.Bloomfield, L. (1933). Language. New York: Holt. 
3.Wardhaugh, R. (2010). An Introduction to Sociolinguistics. 
4.Chomsky, N. (1957). Syntactic Structures. The Hague: Mouton. 
5.Aitchison, J. (1996). Linguistics. Oxford University Press. 
6.Trask, R. L. (1999). Key Concepts in Language and Linguistics. 
7.Lyons, J. (1981). Language and Linguistics: An Introduction. Cambridge. 
8.5.Crystal, D. (2003). The Cambridge Encycloedia of the English Language. 
Cambridge University Press. 
9.Lyons, J. (1981). Language and Linguistics: An Introduction. Cambridge. 
10.Labov, W. (1972). Sociolinguistic Patterns. University of Pennsylvania Press. 
11.Austin, J. L. (1962). How to Do Things with Words. Oxford: Clarendon Press.
12.Searle, J. R. (1969). Speech Acts. Cambridge University Press. 
13.Hymes, D. (1974). Foundations in Sociolinguistics: An Ethnographic 
Approach. University of Pennsylvania Press. 
14.Fromkin, V., Rodman, R. (1998). An Introduction to Language. 
15.Halliday, M. A. K. (1994). An Introduction to Functional Grammar. 
16.Thomas, J. (1995). Meaning in Interaction: An Introduction to Pragmatics. 
17.Yuldashev, A. (2005). Zamonaviy tilshunoslik asoslari. Toshkent. 
18.Xojiev, A. (1999). Til nazariyasi va metodologiyasi. Toshkent. 
19.Zaynutdinov, A. (2004). Tilshunoslikka kirish. Toshkent. 
33

MUNDARIJA

Kirish

I bob. XX asr tilshunosligining nazariy asoslari

1.1. Strukturalizm va uning rivoji

1.2. Generativ grammatika va Noam Xomskiy ta’limoti

I bob yuzasidan xulosa

II bob. XX asr tilshunosligida yangi yo‘nalishlar

2.1. Sotsiolingvistika va til jamiyatda

2.2. Pragmatika va nutq aktlari nazariyasi

II bob yuzasidan xulosa

Umumiy xulosa

Foydalanilgan adabiyotlar ro‘yxati