Хусусиятҳои ба худ хоси ҷараёни тарбия - Педагогика - Дипломные работы

Информация о документе

Цена	12000UZS
Размер	27.5KB
Покупки	0
Дата загрузки	07 Ноябрь 2026
Расширение	docx
Раздел	Дипломные работы
Предмет	Педагогика

Хусусиятҳои ба худ хоси ҷараёни тарбия

Купить

Мавзӯъ: Хусусиятҳои ба худ хоси ҷараёни тарбия
Нақшаи корӣ:
1. Мафҳуми тарбия;
2. Хелҳои тарбия;
3. Хусусиятҳои ҷараёни тарбия;
Мафҳуми тарбия
Тарбия ба маънои васеъ мачмуи тамоми таъсирот,
фаъолият, амал ва саъю кушиши ташаккули шахсияти инсон,
таъмини иштироки фаъолонаи у дар истехсолоти чамъият
ва хаёти чамъияти, фарханги, тарбиявиро ифода мекунад.
Дар ин фаҳмиш тарбия на танҳо корҳои тарбиявие, ки дар
оила, мактаб, ташкилотҳои кӯдакон ва ҷавонон анҷом дода
мешавад, балки тамоми системаи иҷтимоӣ, ғояҳои
пешбарандаи он, адабиёт, санъат, кино, радио, телевизион
ва ғ. Инчунин, мафҳуми таълим ба маънои васеъ таълим ва
гирифтани иттилоотро дар бар мегирад.
Тарбия ба маънои танг фаъолияти педагогиро ифода
мекунад, ки ба тарбияи чисмонии инсон, чахонбини, симои
маънавию ахлоки ва завки эстетики нигаронида шудааст. Ба
ин кор оила, муассисахои таълимй ва ташкилотхои

чамъиятй машгул мешаванд. Омӯзиш ва гирифтани
маълумот ба маънои танг ҷузъи таълим нест. Аммо ҳама
гуна тарбия танҳо дар робитаи зич бо таълим вуҷуд дорад.
Зеро дар чараёни тарбия ва азхудкунии ахбор на танхо
дониши инсон зиёд мешавад, балки муайян кардани
сифатхои ахлоки ва маънавй низ суръат мегирад.
Тарбия ба маънои васеъ мачмуи тамоми таъсирот,
фаъолият, амал ва саъю кушиши ташаккули шахсияти инсон,
таъмини иштироки фаъолонаи у дар истехсолоти чамъият
ва хаёти чамъияти, фарханги, тарбиявиро ифода мекунад.
Дар ин фаҳмиш тарбия на танҳо корҳои тарбиявие, ки дар
оила, мактаб, ташкилотҳои кӯдакон ва ҷавонон анҷом дода
мешавад, балки тамоми системаи иҷтимоӣ, ғояҳои
пешбарандаи он, адабиёт, санъат, кино, радио, телевизион
ва ғ. Инчунин, мафҳуми таълим ба маънои васеъ таълим ва
гирифтани иттилоотро дар бар мегирад.
Тарбия ба маънои танг фаъолияти педагогиро ифода
мекунад, ки ба тарбияи чисмонии инсон, чахонбини, симои
маънавию ахлоки ва завки эстетики нигаронида шудааст. Ба
ин кор оила, муассисахои таълимй ва ташкилотхои
чамъиятй машгул мешаванд. Омӯзиш ва гирифтани
маълумот ба маънои танг ҷузъи таълим нест. Аммо ҳама
гуна тарбия танҳо дар робитаи зич бо таълим вуҷуд дорад.
Зеро дар чараёни тарбия ва азхудкунии ахбор на танхо

дониши инсон зиёд мешавад, балки муайян кардани
сифатхои ахлоки ва маънавй низ суръат мегирад.
Тарбия маънавииёт ва рухсорӣ кардани шахсро барои
зиндагии фарзандони муваффақ меоянд. Мафҳуми тарбия
бисёр васе аст ва метавонад ба маънавииёт, ахлок,
аздидагии ҳушёриёт, ташкилоти муассир ва истифода аз
ҳуқуқҳои дигар пайравӣ кунад.
Мафҳуми тарбия аз хелиле илмӣ, ва амлиётӣ ба шахсро
таъмин мекунад. Илмӣ, зиндагии муваффақро дар
шуносномаҳои муносиб ва ҳуқуқҳои дигари ки дар маънавӣ
ва аҳлиётӣ муҳиманданд, ба шахс медиҳад. Илмӣ, амалӣ аз
маънавииёт ва илмҳои фарзандро анҷом медиҳад ва ба у
муҳоҷират мекунад. Аҳлиётӣ, аз шакли муносиби
мушкилотҳоро барои рухсорӣ ва рушди фарзандон
мекунад.Мафҳуми тарбия аз машқ, равишҳои таълим,
таълимҳои аҳлиётӣ, иқтисодиёт, дин ва аҳли дин, фарҳанг,
ҷамъиятварӣ, сиёсат, ва ҳатман мафҳумҳои муносиби
қонунӣ ва ҳуқуқӣ ташкил шудааст.
Мафҳуми тарбия аз вазъиёти фарзандон пеш аз
таваллуд то баландии муроҷиати вақтон мавҷуд аст. Дар ин
мавзӯъ, мафҳумҳои тарбия дар маънавӣ, аҳлиёт, илм, дин,
муҳити ҷамъиятӣ, ва дигар хусусиятҳои шахсӣ ва фарзандӣ
муҳиманд.Таснифи тарбия, якчанд маъноҳои иборати ба
тарбияти касбӣ ва рушди онҳо аст. Дар маънои омумӣ,

"таснифи тарбия" ба маънӣ тафсилоти тарбия ва ҳуқуқи
кудакон, навъи ҳуқуқи касбӣ, вазъи аксарияти рушди
фарзандон дар ҷомеа ва интиқоли ибтидоӣ ба ҷавонии
пешин мебошад.
Хелҳои тарбия
Таснифи тарбия дар ҳақиқат интихоб ва тартиби
амалиёти маънавӣ, иқтидории феълиёти солониҳо, рушди
аҳлакӣ, ва дидгоҳи таълимӣ барои фарзандонро таъмин
менамояд. Ин маълумотҳо бо донишҷӯёниёт, роҳнамои
волидайн, ва тажрибаи амалӣ пеш аз онҳо баромада
мешавад.
Таснифи тарбия ҳамчун маводеи зерин асосҳоро дар
бар мегирад:
1. Тарбияи ахлоқӣ: Шомилагии рушди аҳлакӣ, омӯзгории
хушнудии мавъиёнийат, ҳамкории бо дигарон ва барномаи
карӣ ба ҷашн мегирад.
2. Тарбияи ҷисмонӣ: Доирхонани муайянро ба ошкори
шароити саломатӣ, иқтидори феълӣ ва сарбозии ҷисмонӣ,
ҳамчун сабаби танзими ва азимати ваҷара мекунад.
3. Тарбияи интеллектуалӣ: Шомилагии рушди омӯзишӣ,
иқтисоди донишҷӯётӣ, зеркашӣ, ва роҳнамои фикристонӣ,
котори содироти навъҳо ва иҷоди ҳалли мушкилотро ба
ҷашн мегирад.

4. Тарбияи иҷтимоӣ: Шомилагии рушди ҳамкорӣ бо ҷомеа,
касбӣ, ҳуқуқӣ, ва ҳамаи аҳамияти маҷлисҳои ҷомеаиро ба
донишҷӯён таъмин менамояд.
5. Тарбияи динӣ: Шомилагии рушди имони динӣ, ахлоқи
динӣ, солидаҳои динӣ ва амалиётҳои динӣ, котори
пешбинии динӣ ба аҳлаки гармӣ истифода мешавад.
Таснифи тарбия метавонад бо маводҳо, стратегияҳо,
маълумотҳои амалиётӣ ва роҳБа бахши дигари суалатон
баргаштам. Агар мехоҳед дар бораи маводи муайянтарини
тарбияи муассир бошед ё дигар суалатонро доред,
бароятон мегуям.
Бояд гуфт, ки таълим як раванди ягона аст. Аммо онхоро як
процесс хисоб кардан мумкин нест.Зеро хар як одам
хислату аломатхои ба худ хос дорад. Ба гуфтаи
А.С.Макренко, мантиқи тарбия мантиқи тарбияро такрор
намекунад.
Кори тарбияи фарзандон (мухити ичтимой, оила,
одамони гуногуне, ки бачахо доимо дучор мешаванд, дар
ташкилотхои бачагона ва чавонон кор мекунанд, радио,
телевизион, адабиёт ва санъат) бо чунин таъсирот
пайвастаанд. Аз ин рӯ, таълимро метавон раванди
бисёрҷанба номид. Дар маориф касе ба муаллим мухолиф
нест. Хусусияти якуми процесси таълим аз он иборат аст, ки
он процесси серчабха мебошад. Хусусияти дуюми раванди

таълим дароз будани он мебошад. Моххо ва солхо мехнат
кардан лозим меояд, ки масъалаи тарбия масъалаи
мураккаб ва душвор аст, ки он на танхо дар мактаб, балки
барои тарбияи бачагон хар кас масъул аст. Дар он кӯдакон
пайваста таълим мегиранд.
Хусусияти дигари тарбия, ки онро аз таълим фарк
мекунад, дар он аст, ки вай ба таври куллй ва дар асоси
концентрикй ба амал бароварда мешавад. Ҷанбаҳои
гуногуни таълим бо ҳам зич алоқаманданд. Дар таълим
дониш дар бораи ин ё он фан ба бахшҳо, мавзӯъҳо ва
барномаҳо тақсим шуда, дар вақти муайян дода
мешавад.Дар раванди таълим мо ҳамеша бо такрор дучор
мешавем. Дар синфхои ибтидой, миёна ва болоии мактаб
тарбияи ахли чамъият, дустй, рафокат, муносибати
бошуурона ба мехнат ва мухити чамъиятй ва дигар хислатхо
таъмин карда мешавад. Аммо мазмуни онхо мувофики
синну сол ва тачрибаи хаётии бачагон васеъ ва чукуртар
мегардад.
Хусусияти дигари тарбия дар он аст, ки ин раванд
характери дутарафа дорад, ки дар он худи кудак фаъолона
иштирок мекунад. Донишҷӯ на танҳо объекти тарбия, балки
субъектест, ки ба рӯйдодҳои атрофи ӯ таъсир мерасонад. Аз
ин рў, тарбиятгар бояд ќобилият, хоњиш ва хоњиши кўдак,
саъю кўшиш, таъсироти дигарро ба ў ва манбаи иттилооти

беруна ба назар гирад. Агар инҳо фаромӯш шаванд, таълим
мушкил мешавад. Хусусияти дигари асосии процесси
таълим дар он аст, ки дар таълим зиддиятхо бисёранд. Ин
зиддиятхо дар муборизаи байни хислатхое, ки дар байни
бачагон мувофиқи фахмиши онхо бори аввал пайдо
мешаванд ва сифатхое, ки тарбиятгар ташаккул медихад,
яъне байни талабот ва имкониятхои ичрои онхо зохир
мегардад. Ба гайр аз ин, чунин зиддиятхо аксар вакт дар
мавридхое руй медиханд, ки аклу рафтори бача ба
хамдигар мувофик намеояд, дар сурате ки муаллим
хусусиятхои синну сол ва фардии бачагон, характер, шавку
хавас ва майлу хохиши онхоро намедонад.Агар талабаи
агап суст ва бефаъолият бошад, самараи хар як машгулият
суст мешавад, муборизаи муаллимон ба кадри кофй таъсир
намебахшад.
Хусусияти дигари таълим дар он аст, ки натиҷаи он ба
оянда нигаронида шудааст. Аз ин ру, дарачаи тарбияи
бачагонро зуд муайян кардан душвор аст. Омӯзгор бояд бо
назардошти ҳадафҳои оянда кор кунад. Дар процесси
таълим пайвастани талаботи имруза бо максадхои оянда
муваффакияти кори моро таъмин мекунад. «Танхо шахсе, ки
куҳнаро азхуд карда, навро дарк карда тавонад, тарбиятгар
шуда метавонад» — гуфта буд Конфуций.

Ягонагӣ ва робитаи мутақобилаи тарбия бо ташаккули
шахсият қонуни муҳими он мебошад.
Рушди шахсият аз сифати таълим вобаста аст. Дар баробари
ин мазмун, шакл ва усулхои тарбия ба дарачаи инкишофи
шахсият вобаста аст. Процесси тарбия мураккаб аст.
Омӯзгор бояд шахсияти хонандаро бодиққат омӯзад,
онҳоро фаҳмад ва эҳтиром кунад.Одам бо воситаҳои
атрофаш: оила, падару модар, мактаб, дӯстон, муҳити зист,
воситаҳои ахбори омма, санъат, адабиёт, табиат ва ғайра
тарбия меёбад. Вай бояд ба процесси инкишоф ва
ташаккули шахе рохбарй кунад. Инсондустй дар
муносибатхои байни одамон, эхтироми хамдигарй байни
педагогҳо ва талабагон, диккат додан ба фикри бачахо,
муомилаи нек ба онхо.
Бояд таъкид кард, ки дар амал раванди таълим бояд
ҳамаҷониба ва муттасил бошад, он бояд кӯдакони синну
соли гуногунро фаро гирад ва бамаврид мебуд, ки агар
фаъолияти муассисаҳо ва муассисаҳои гуногуни иҷтимоӣ,
ҷамъиятӣ ва давлатӣ оид ба ташаккули рушди шахсият
амалӣ карда шавад. тачассум ёфтааст.
Дар таълим шахсияти инсонро ҳамчун арзиши баланди
иҷтимоӣ эътироф кардан, ба беҳамтоӣ ва фардияти ҳар як
кӯдак эҳтиром гузоштан, ҳуқуқу озодиҳои иҷтимоии ӯро ба
назар гирифтан зарур аст.Тарбия кори пай дар пай аст, ки бо

мақсади муайян мувофики план ба амал бароварда
мешавад.Насли наврас аз руи усули хоси истехсолй ва
муносибатхои чамъиятии чамъияти хар як давраи таърихй
тарбия карда мешавад. Ин конуни асосии тарбия
аст.Маориф ба ҳаёти ҷомеа алоқаманд аст, баробари тағйир
ёфтани ҷомеа, маориф низ тағйир ва инкишоф меёбад.
Процесси таълим бояд хусусияти хаётй, амалй пайдо
кунад. Ҳамаи иштирокчиёни раванди таълим; педагогхо,
падару модарон, ахли чамъият, ташкилотхои чавонон ва
иттифокхои касаба — хама бояд тайёрии касбию педагогй
дошта бошанд.Дар назарияи тарбия, чун дар илми
педагогика, байни акидахои нав ва кухна мубориза мебурд.
Бе аз нуктаи назари танкидй омухтани тамоюлхои мухимми
назария ва амалияи таълим масъалахои асосии назарияи
тарбияро дарк кардан душвор аст. Яке аз маъмултарин
назарияи маорифи авторитарӣ (итоати кӯр ба дигарон) буд.
Таълими авторитарӣ дар асри 16 пайдо шуда, ҳоло дар
Испания ва баъзе кишварҳои Амрикои Лотинӣ равшан
ифода ёфтааст. Педагоги олмонӣ Фридрих Герберт (1771-
1841), ки кӯшиш кард, ки тарбияи авторитариро аз ҷиҳати
илмӣ асоснок намояд, чунин ақидаро ба миён мегузорад,
ки ба кӯдак ҳангоми таваллуд «бешукӯҳи ваҳшӣ» хос аст. Бо
ин вай пешниҳод мекунад, ки барои донишҷӯёне, ки
қоидаҳоро вайрон мекунанд, як журнали хуб ташкил карда
шавад. Вай муҷозоте, аз қабили бе ғизо мондани

донишҷӯён, дар гӯшае истодани онҳо, ба зиндон андохтан
ва ҷарима андохтанро ҷорӣ мекунад.Ҷ.Ҷ.Руссо аввалин касе
буд, ки маорифи авторитариро интиқод кард ва назарияи
таълими озодро ба миён гузошт.
Таълим дар мактабхои узбек аз хамдигар
чудонашаванда хисоб меёбад. Ҳама гуна кор дар синф
ҳамеша тарбиявӣ аст, аммо кори тарбиявиро бо таълим
маҳдуд кардан мумкин нест.
Тарбия – ин раванди ҳамаҷониба ба сӯи ҳадафи муайян
тарбия намудани насли наврас, ташаккули тафаккур ва
рафтори онҳост.Тарбия муколамаи амалию назариявии
байни омўзгор ва шогирд аст, ки ба мақсади мушаххас
нигаронида шуда, бо назардошти захираҳои маънавӣ ва
талаботу ниёзҳои замони муосир нигаронида шудааст.
Тарбия ин аст, ки ба рўҳияи хонанда ба таври муайян, ба
маќсади муайян нигаронидашуда ва мунтазам таъсир
расонида, дар талаба сифатҳои матлуби омўзгорро ҷорӣ
намояд. Ин гуна таъриф хамаи он чиро, ки ба мафхуми
тарбия дохил мешавад, дар бар мегирад, аз кабили: чорй
намудани чахонбинии муайян, ахлок, коидахои рафтори
чамъиятй, ба вучуд овардани характер ва иродаи муайян,
одату ахлок аст.
Тарбия раванди педагогиест, ки бо максади такмили
максадноки шахсият ташкил карда шудааст, ки имкон

медихад ба шахсияти хонанда мунтазам ва мунтазам таъсир
расонад.
Раванди таълим ду фаъолияти ба ҳам алоқаманд -
фаъолияти омўзгор ва хонандаро дар бар мегирад.
Коидаи тарбия нуктаи ибтидой, асоси рохбарй мебошад, ки
педагог барои бехтар ташкил намудани процесси таълиму
тарбия аз он истифода мебарад Коидахои тарбия ба
акидахои файласуфони Шарку Миёна ва комёбихои
педагогикаи халкй асос ёфтаанд. Коидахои тарбия
характери мустакил дошта, хусусиятхо ва конуниятхои ба
худ хоси тарбияро инъикос мекунанд. Риояи ин принципхо
дар процесси таълим самараи онро афзун намуда,
натичахои хуб мебахшад.
Мазмун, ташкил, усул ва талаботи таълим дар хамин
коидахо ифода ёфтааст.
Мохият, мазмун ва коидахои таълим ба туфайли тагьир
ёфтани шароити нави иктисодии мамлакати мо васеъ
мешавад.
Барои такмил додани процесси таълим, ба талаботи замон
мувофик гардондани он кариб хамаи коидахо, усулхо,
фикру мулохизахоро аз нав дида баромадан, ба шахсияти
бача диккат додан, аз тачрибаи мусбати чамъшуда дуруст
истифода бурдан лозим аст. дар давоми солхо.

Ба коидахои тарбия мо метавонем инхоро дохил кунем: ба
максади муайян равона кардани таълим, алокаи тарбия бо
инсондустй ва демократия, бо хаёт ва мехнат, афзалияти
арзишхои илмй, фархангй ва умумибашарй дар таълим, ба
назар гирифтани хусусиятхои синну сол ва шахсии талабагон
дар таълим, пайгирона, муназзам, коидахои ягонагй ва
муттасили таъсири тарбиявй ва гайра ба хисоб гирифта
шаванд.
Моҳият, мазмун ва қоидаҳои таълим аз талаботи Қонуни
Ҷумҳурии Ӯзбекистон «Дар бораи маориф» ва «Барномаи
миллии тайёркунии кадрҳо» бармеоянд. Он ба ташаккули
сифат, маҳорат, сифатҳои миллӣ ва умумибашарии ин
кадрҳо нигаронида шудааст.
Хусусиятҳои раванди таълим
Барои амалӣ намудани ҳадаф ва вазифаҳои тарбияи
иҷтимоӣ фаҳмидани хусусиятҳои раванди таълим муҳим
аст. Тарбия хусусиятхои худро дорад. Хусусияти муҳими он
дар он аст, ки он ба ҳадафи мушаххас нигаронида шудааст.
Дар тафсири муосир раванди тарбия маънои раванди
ҳамкории самарабахши омӯзгор ва донишҷӯ (педагог ва
донишҷӯ) ва ба ҳадафи мушаххас равонашударо дорад.
Охир, дар процесси таълим фаъолияти муаллимону
хонандагон ташкил, идора ва назорат карда мешавад.

Раванди тарбия раванди бисёрҷанба буда, дар асоси
омилҳои дохилӣ ва берунӣ (субъективӣ ва объективӣ)
ташкил карда мешавад, ки барои равшан кардани моҳияти
тарбия хизмат мекунанд. Омилҳои субъективӣ талаботҳои
дохилӣ, манфиатҳо ва муносибатҳои ҳаётии инсонро ифода
намуда, омилҳои объективӣ барои зиндагӣ, ташаккул ва
ҳалли мусбати масъалаҳои ҳаётӣ шароит фароҳам меоранд.
Ҳар қадар мақсади таълим ба мазмун, самт, шакл ва
шароити объективии фаъолияти педагогӣ мутаносиб бошад,
дар ташаккули шахсият ҳамон қадар муваффақият ба даст
меояд. Дар ташкил ва идоракунии раванди таълим на танҳо
фаъолияти муаллим, балки хусусиятҳои синну солӣ ва
психологӣ, фикру андеша ва нигоҳи зиндагонии талаба низ
нақши муҳим дорад.
Хусусияти дигари процесси таълим давомнокии он аст.
Натичаи таълим дархол дида намешавад. Барои ба воя
расондани одаме, ки хислатхои инсониро дар худ нишон
дода тавонад, вакти зиёд лозим аст. Дар ташаккули шуур ва
чахонбинии инсон таълими мактаб роли калон мебозад.
Зеро низоми одобу ахлоқи инсон дар айёми ҷавонӣ хеле
таъсиргузор ва ноустувор аст. Аз ин рӯ, муваффақияти
таълиму тарбия тақозо мекунад, ки шахс дар солҳои таҳсил
дуруст тарбия ёбад. Хусусияти дигари мухими процесси
таълим пайвастагии он мебошад. Раванди таълим раванди
амали муттасили муттасил ва мунтазами хонандагон ва

муаллим мебошад. Дар муайян намудани сифатҳои мусбати
хонандагон ташкили таълиму тарбияи ҳамдигарро
пурракунанда, ғанигардонанда ва такмилдиҳандаи ба
ҳадафи ягона нигаронидашуда аҳамияти махсус дорад. Аз
ин рӯ, ба татбиқи пайвастаи чорабиниҳои тарбиявӣ, ки дар
ҳамкорӣ бо оила, муассисаҳои таълимӣ ва ҷомеа ташкил
карда мешаванд, бамаврид аст. Зеро бачаҳо як муддати
муайян дар зери таъсири тарбиявии мактабу омӯзгор қарор
гирифта, вақти боқимондаро дар оила, дар кӯча, ҷомеа
мегузаронанд. Дар рӯзҳои таътили тирамоҳу зимистон,
баҳор ва махсусан тобистон хонандагон аз таъсири мактабу
омӯзгорон дар канор мемонанд. Аз ин рў, таълими кўдакон
дар мактаб аз ҷиҳати замон маҳдуд буда, дар ҳоле, ки онҳо
аз фаъолиятҳои тарбиявии берун аз синф ва мактаб сурат
мегиранд, аз таъсири тарбиявӣ ва назорати омўзгор ё
мураббӣ дур мемонанд.
Бо максади суст накардани таъсири мактаб (муассисаи
таълимй) ба талабагон ба корхои тарбиявй берун аз синф ва
дар давраи таътил ва дар айни замон аз муассисахои
таълимии мактабхо чудо нашудани хонандагон диккати
махсус дода мешавад муассисахои таълимии иловагии
республика амал мекунанд. Дар муассисаҳои таълимии
иловагӣ донишҷӯён метавонанд фанҳои хусусӣ ва фанҳои
хориҷиро мукаммал омӯзанд, дар самтҳои техникӣ ва
бадеӣ дониш гиранд ва малакаҳои амалӣ пайдо кунанд.

Дар муассисаҳои таълимии иловагӣ вохӯрӣ, намоишгоҳҳо,
санҷишҳо ва суҳбатҳо оид ба мавзӯъҳо ва мавзӯъҳои
гуногун дар ғанӣ гардонидани ҷаҳони тафаккури
хонандагон, ташаккули хислат ва иродаи қавӣ дар онҳо
нақши муҳим мебозанд роҳи ҳамаҷониба.Мо медонем, ки
фазои шахсият дар он нест, аммо беҳтар шуд. Аз ин рӯ,
эффектҳои педагогӣ низ метавонанд муттаҳид карда
шаванд, системавӣ. Беақтамият, хусусиятҳои мунтазам
ҷараёни таълим як қатор талаботи муҳими педагогиро
талаб мекунанд, ки муаллим ва донишҷӯён бодиққат
бошанд.
Муоширати дуҷониба дар ду самт ташкил карда
шудааст, яъне таъсири омӯзгорон аз ҷониби хонанда
(алоқаи дуруст) ва муносибати донишҷӯён ба муаллим
(фикру мулоҳиза). Мутобиқи идеяи назарияи технологияи
педагогии тарбияи тарғибот. Ҳоло он ҳоло ҳамчун
субъективӣ дастрас аст, бидуни объекти раванди таълими
донишҷӯён. Аз ин рӯ, муаллим бояд манбаъҳои иттилоот,
қобилияти дохилии донишҷӯ, таъсироти беруна ба он
вобаста аст. Агар ин талабот фаромӯш карда шавад, шахсият
душвор ё ҳама кӯшишҳо бесамаранд. Ин ихтилофҳо барои
пайдоиши муноқишаҳо байни хислатҳои ибтидоӣ, ки
мувофиқи фаҳмиш ё донишҷӯёни онҳо ба вуҷуд омадаанд,
асос эҷод мекунанд. Илова бар ин, ин ихтилофон аксаран

хосиятҳои ҷавон ва шахсии психологии омӯзгорон ва
мураббиёни муаллимон ва омӯзгорон мебошанд.
Адабиётҳои истифодашуда:

1.Усманов Р. Одобнома. - “Укитувчи” нашриёти, 1985.
2. Хайруллаев М.М. Фаробий. — Т.: “Узбекистон” нашриёти,
1991.

3. Юсупов Э. Маънавий камолот омиллари. — Самарқанд:
СамДУ. 1995.
4. Юсуф Хос Хожиб. Кутадгу билиг. — Т.: “Фан” нашриёти,
1990.
5. Райбуллаев Н.Р. Таълим-тарбиянинг амалий йуналиши. —
Т.: “Ук,итувчи” нашриёти, 1986.
6. Курбонов. Одобнома. - Т.: “Ӯқитувчи” нашриёти.
7. “Маънавият ва маърифат” ижтимоий марказларнинг
ишларини такомиллаштириш хақидаги Президент фармони.
— Т.: 1996, 9 сентябр.
8. Абдурахмони Чоми. Панду хикматхо. — Душанб.

Хусусиятҳои ба худ хоси ҷараёни тарбия

Купить

Похожие документы
2001-yil sentabr voqealri va uning xalqaro munosabatlarga
1945-1990-yillarda Buyuk Britaniya
1918-1923 yillarda xalqaro munosabatlar, Versal Vashington siyetemasining tuzilishi
Ahmad al-farg‘oniy
Almashlab ekishni loyihalashtirish va joriy etish