O‘simliklarning chidamliligi va ularning noqulay omillar ta’siriga reaksiyalari

O‘SIMLIKLARNING   CHIDAMLI LI GI   VA   ULARNING   NO Q ULAY
OMILLAR   TA’SIRIGA   REAKSIYALARI
Reja:
1. Sistemalar   stabilizatsiyasi .
2. Noqulay   omillarning   ta’siriga  o‘ simliklarning   asosiy   moslashuvi .
3.  O‘ simliklarning stress reaksiyalari.
4. Spetsifik va   nospetsifik   javobiy   reaksiyalarning   nisbati. Ekologik   stress   sharoitida   o‘simlik   organizmi   struktur   tashkil   etilishida   va
h ujayralarning funksional faolligini   buzilishiga   y o‘ l  qo‘ ymaydi.
Sistemalar   stabilizatsiyasini   ta’minlashni   asosiy  yo‘ llari:
1) Strukturalar   va funksional imkoniyatlarini  h addan   k o‘ pligi
Rezervlash( h addan   ko‘plik) tirik   ob’ektlarda   turli   shakllarda   k o‘ rinadi, masalan:
a) h ujayrala   darajasida:
–  h ujayra   organellalarni  h addan  tashqari   k o‘ pligi. O‘simliklarni ng  fotosintez
ma h sulotlari   bilan   ta’min   qilish   uchun   ularda   b o‘ lgan   xloroplastlarni   bir   q ismi
ye tarli   bo‘ladi .   Shimolda   mezofill   hujayralarida   mitoxondriyalar   miqdori
ko‘payadi,   bu   esa   reparatsiya   (   tiklanish)   va   moslashish   uchun   muhim   bo‘lib
hisoblanadi; 
-   Kupgina   birikmalarni   biosintezi   uchun   birlamchi   moddalarni   t o‘ planini.
Zaxira   etilgan   moddalar   hisobidan   uru g‘ lar   unadi,   o‘ simtalar   o‘ sadi,   gullaydi,
noqulay   sharoitda     reparatsiya   va   moslashish   o‘ tadi.   Hujayraning   metabolitik
fondlari   mu’tadil   moddalar   almashinuvi   uchun   kerakli   moddalar   miqdoridan
k o‘ prok   bo‘ladi.   Rezerv   elementlar   hujayraviy   jarayonlarda   boshqalarga   o‘xshab
qatnashadi.
b) organizm darajasida – ko‘p miqdorda gameta va urug‘larni hosil bo‘lishi;
v) populyatsiya darajasida –xar   bir   organizmni k o‘ p miqdorda   b o‘ lishi
g) biotsenotik   darajasida – populyatsiyalarni k o‘ p miqdorda   b o‘ lishi
2)   kompartmentatsiya   – hujayra   membranalari   yordamida   turli   jarayonlarini
ajralib  o‘ tkazilishi.  Buning ta’sirida hujayraviy reaksiyalar va fiziologik jarayonlar
koordinatsiyasi   uchun   mo‘’tadil   sharoitlar   yaratiladi,   hujayralar   ichki   kismida
o‘tadigan gomeostaz va shikastlanishni kamaytirishni ko‘llaydi;
3)   regeneratsiya   (tiklanish),   hosil   kilish   t o‘ kimalar   bilan   ta’minlanadi.
Meristemalar   geterogen   bo‘ladi: ular sezuvchan   va   hujayralarning   shikastlanishiga
nisbatan   chidamli   bo‘ladi. Noqulay   ta’sirda   bu   sharoitga   sezuvchan   hujayralarning
b o‘ linishi   pasayadi,   shikastlanganlarni   vazifalarini   va q tincha   chidamli   hujayralar
bajaradi.   Differensirovkali   hujayralarning   qobiliyati   dedifferensirovkaga
(maxsusligi   y o‘q oladi)   oshadi.   T o‘ kimalarning   tiklanishini   muhim   rezervi   bo‘lib , meristemalarning   tinim   hujayralari   hisoblanadi,   ularning   chidam li ligi   yu q ori
bo‘ladi.   Kupgina   o‘simliklarda   fa’ol   b o‘ linadigan   hujayralarni   k o‘ p   miqdorda
nobud bo‘ lganida   tinim   holat i dan   chiqadi.
Ekstremal   omillar   ta’sirida   o‘simliklarda   yu q origi   va   doimiy   meristemalarni
nobud   bo‘lishi   ularda   differensirovka   b o‘ lgan   hujayralardan   ikkilamchi
meristemalarni   hosil   bo‘lishi   uchun stimul bo‘ladi.
Yo n   va   qo‘ shimcha   ildizlar   h am   peritsikl   hujayralaridan,   h am   epidermadan
hosil   bo‘lishi   mumkin.   Novdalarning   yu q ori   qismi   va   ildizlar   shikastlangandan
s o‘ ng   yangi   novda   va  yo n   ildizlar   hosil   bo‘ladi.
Noqulay   omillarning   ta’siriga   o‘simliklarning   asosiy   moslashuvi:
1) organizm   xul q ining   xususiyatlari.   Bu   jarayon   h arakatchan   h ayvonlarda
k o‘ pro q   uchraydi,   h arakatsiz   o‘simliklarda   esa   kam   uchraydi.   Ularga   yom g‘ ir
paytida   ayrim   gullarni   yopilishi,   u ya lchan   mimozaning   barglarini   q atlanishi.   Bu
tipga   o‘simlikliklarning   sa l biy   tropizmlari   va   taksis  harakatlari lar   kiradi;
2)   organizmning   rivojlanish   siklining   q ayta   q urilishi,   unda   ular   noqulay   davrni
tinim   holatda  o‘ tkazadi (masalan, ch o‘ llardagi efemer va   efemeroidlar);
3)   turning   ekologik   amplitudasini   kengayishi. Organizm chidamli li kga   ega   bo‘lib ,
bosh q a   sharoitga   o‘ tishiga   imkoniyat   b o‘ lmaydi.   Maxsus   anatomo-morfologik   va
fiziolog ik -biokimyoviy   xususiyatlar   organizmni   eng   q iyin   sharoitga   yashashiga
imkoniyat   yaratadi.     Ekologik   amplitudaning   kengayishi   turni   o‘ zgarishida   va
turlar   orasida   guru h larni   hosil   bo‘lishiga   olib   keladi, ular omilning   turli   mi q doriga
yashashiga   moslashadi.
4) ichki   mu h itning  q ulay   nisbiy   doimiyligini   yaratish. O‘simliklar   ma’lum   darajada
o‘ zining   harorat   va   suvga   t o‘ yinganligini, barg   og‘izchalarini   harakatini   boshqarib
qo‘ llashi.
O‘simliklarning   stress   reaksiyalari,   spetsifik   va   nospetsifik   javo b   reaksiyalarning
nisbati.
O‘simlikl ning   stress   reaksiyalari.   Tirik   organizmlarning   muhim
xususiyatlaridan   biri  ular ning gomeostaz  q obili ya tiga   ega   bo‘lish idir .  Gomeostaz  –
turli   tash q i   omillar   ta’sirida   ichki   mu h itni   nisbiy   doimiyligi ni   sa q lash. O‘simliklarga   noqulay   omillar (stressorlar) ta’sir   etilganda   unda stress holat, siljish
kuzatiladi.
Organizm   turli   tashqi   ta’sirga   javob   beradi,   bu   «adaptatsion   sindrom»
deyiladi, yoki   keng   tar q algan termin «stress».
Fiziologiyada   stress   –   nospetsifik   o‘ zgarishlarni   kompleksi,   organizmlarni
turli   noqulay   omillar   ta’sir   etilganda   javobi   hisoblanadi.
Protoplastlarni   turli   noqulay tashki sharoitlarga   reaksiyasi  o‘ xshash   bo‘ladi:
1) sitoplazmaning   disperslik   darajasi   kamayadi, 
2) membrananing  o‘ tkazuvchanligi   oshadi, 
3) o q sillar   denaturatsiyasi  o‘ tadi
4) yadroda   paranekrotik  o‘ zgarishlar   r o‘ y   beradi, 
5) sitoplazma koagulyatsiya  q iladi. 
Bu   o‘ zgarishlar   h ar   xil   shikastlanishda   r o‘ y   berishi   mumkin,   lekin
shikastlanadigan   omil   bo‘lmasa   ular   tulik   y o‘q oladi,   agar   shikastlanish   noradikal
bo‘lsa.
Belgilarning   nospetsifikligi – t o‘q imalarni   turli   hujayralarida   va   bir   hujayrali
organizmlarda   kuzatilib,  h ar xil shikastlanishda   bo‘ladi.
Nospetsifik   fizik-kim yo viy   belgilarining   shikastlanish   kompleksi
paranekrotik   nom   olgan,   o‘zgarishlarni   rivojdanishda   hujayralarning   holati   –
paranekroz deyiladi(  nobud  bo‘lishga   ya q in   holat).
Kanadalik   fiziolog   G.   Sele,   o‘simliklarda   umumiy   moslashish   sindromi
(stress)   nazariyasini   yaratdi,   unga   asoslanib   o‘simliklarda   stress   ta’sirida   javobiy
reaksiya uchta   bos q ichga   b o‘ linadi:
– birlamchi stress reaksiyasi;
– moslashish;
– resurslarni   kamayishi. 
Loviya   o‘ simtalarining   barglari   ,   fen   ta’sirida   (+38 0
),   12-30   min   s o‘ ng
s o‘ lishni   boshlaydi   (birlamchi   reaksiya),   keyinchalik   q uru q   h avo   ta’siri   davom
etilsa  h am yana   k o‘ tariladi (moslashish   fazasi).
O‘simliklarda stress keltiruvchi   omillar   uchta   guru h ga   ajratiladi: 1)   fizikaviy   stressorlar   –   e tarli   bulmagan   yoki   h addan   tashqari   namlik,
yoru g‘ lik,  harorat , radiofaol   nurlanish, mexanik ta’sirlar;
2)   kimyoviy   stressorlar –ayrim   tuzlar,   gazlar   va   bosh q a   moddalar
(ksenobiotiklar – pestitsidlar, sanoat   chiqindilari   va   bosh q alar); 
3)   biologik   stressorlar   –   kasal lik   k o‘ z g‘ atuvchilar,   h ayvonlar-
zarakunandalar, konkurentlar.
Stressorlar   o‘simliklarda   moddalar   almashuvi   jarayonini   umumiy
o‘zgarishlarini   keltiradi:
–   o‘ sish   gormonlar   sintezini   susayishi   va   ingibitorlar   hosil   bo‘lishini
kuchaytirilishi;
– energetik jarayonlar   keskin   susayadi;
–   membranalarning   ishi   buziladi.   Yu ksak   o‘simliklarda   ularning
o‘ tkazuvchanligi   oshadi, plazmalemmaning   depolyarizatsiyasi   kuzatiladi.
–   maxsus   stress   o q sillar   sintezining   faollanishida   sintetik   jarayonlarni
umumiy   pasayishi   kuzatiladi;
–   gidroliz   jarayonlarini   kuchayishi   va   sitoplazmaning   oksidlanishi
kuzatiladi.
Takror   etgan   stresslar   ma’lum   miqdorda   organizmning   chini q tirilishiga   olib
keladi.
Spetsifik   va   nospetsifik   javobiy   reaksiyalarning   nisbati.   Shikastlangan
omillarning   javobiy   reaksiyalarida   nospetsifik   chidamlilik(turli   stress   holatlarni
kiritadi)  elementlari ajratiladi va  spetsifik jarayonlar, o‘simliklarda ma’lum stress
ta’siridan keyin kuzatiladi.
Chidamlilikning   nospetsifik   elementlarini   shakllanishida   (issiqlik   sholining
oksillari   va   poliaminlar   sintezi)   juda   kam   vakt   talab   etiladi,   spetsifik   moslashuv
reaksiyalari o‘tilishiga nisbatan.
Ekstremal   omillar   ta’sirida   o‘simliklarning   maxsus   reaksiyasi   o q sil   sintez
apparatining   ishi   bilan genetik mexanizmlari   nazoratida   bo‘ladi . Nospetsifik   reaksiyalarni   asosida   fiziologik   plastiklik   (membrana
komponentlarini   plastikligi,   hujayra   oqsillarini   struktura   va   faolligini   o‘zgarilishi
va boshqalar).
Nospetsifik   moslashuvlar   asosiy   bo‘lib,   molekulyar   va   hujayraviy
darajalarda yaxshi ko‘rinadi.  Maxsus   moslashuvlar   barcha   tashkil   etish   darajalarda
bo‘ladi, asosan   yu q ori   darajalarda   (t o‘q imalar, organlar, organizm).
Spetsifik   va   nospetsifik   ja v o b iy   reaksiyalarni   nisbati   ma’lum   darajada
q uyidagilar   bilan   bo g‘ li q :
- omilning   ta’sir   etish   davomiyligi. Noqulay   omilning baland meyorda  q is q a
va q t   mobaynida   ta’siri   nospetsifik   javobiy   reaksiyalarni   olib   keladi.
Ta’sir   uzo q   davom   etsa   metabolitik   bos q ichlarini   k o‘ p   miqdori   faollashadi,
ularning   bir  q ismi organizm uchun   maxsus    hisoblanadi. Stressor ta’sirinining   asta -
sekin   kuchayishi   maxsus   moslashish   jarayonlarni   rivojlantiradi.
- ob’ektning   biologik   xususiyatlari   bilan. Spetsifik va   nospetsifik   reaksiyalar
orasida   keskin   chegarani   k o‘ri sh  q iyin. Umuman ,  barcha   organizmlar   uchun tash q i
ta’sirlarga   javobi   nospetsifik   (ta’sir   etuvchi   omillar   tabiatiga   bo g‘ lanmagan
bo‘ladi)   va   spetsifik   reaksiyalar   bo‘ladi.   Ularning   bir - biri   bilan   bo g‘ li qli gi   tirik
sistemalarni   effektiv   reaksiyalarini   ta’min laydi   va   evolyutsion   rivojlanishini
ta’minlaydi. Foydalaniladigan darslik va o‘quv qo‘llanmalar ro‘yxati:
asosiy adabiyotlar
1. Larcher W. Physiological  Plant  Ecology: Ecophysiology  of Functional 
Groups, 2003. Pp . 514  p .
2.   Усманов   И.Ю.,   Рахманкулова   З.Ф.,   Кулагин   Ф.Ю.   Экологическая
физиология растений. – М.Логос, 2001. - 223 с.
3.   Холлиев   А.Э.,   Норбоева   У.Т.,   Ҳ асанова   Н.М.   Ўсимликларнинг   экологик
физиологияси.  Ўқ ув-услубий  қў лланма. Бухоро, 2012. 132 б.
4.   Тожибоев   Ш.   Ўсимликларнинг   экологик   физиологияси.   Ўкув-услубий
қўлланма. Услубий қўлланма.Намангон, 2014, 88 б.
5.  Xo‘jayev J.X. Osimliklar fiziologiyasi. T. Mehnat, 2004, 223 b.
6.Beknazarov B.O. Osimliklarfiziologiyasi. - Toshkent, Aloqachi. 2009. 530 b.
7.   Avutxonov   B.S.   Osimliklarning   noqulay   omillarga   chidamlilik   fiziologiayasi
fanidan laboratoriya mashgulotlari (uslubiy qollanma) Samarkand, 2019. 64 b,
Tavsiya qilinadigan qo shimcha adabiyotlarʻ
1.  Кузнецов Вл. В., Дмитриева Г.А. Физиология  растений/ Вл. В. Кузнецов. - 
М.: Высшая школа, 2005. - 736 с.
2. Маракаев О.А. Экологическая  физиология растений. Фотосинтез и свет. 
Текст лекций. Ярославль, 2005 .  – 95 с.
3. Чиркова Т .В.Физиологические основы устойчивости растений. - СПб: Изд-
во СПб, 2002. – 238 с.
4. Мавришев В.В. Основы экологии. Минск: Высшая школа, 2007. - 447 с
5. Березина Н.А. Экология растений. М.Издательский цент, Академия, 2009.
- 400 с.
6. Косулина Л.Г. Физиология устойчивости растений к неблагопритяным 
факторам среды. Ростов на Дону. Изд-во Ростовского унт-та, 1993. – 240 с.
7. Медведев С.С. Физиология растений/С.С. Медведев.- СПб.: Изд-во С. 
Петерб. ун-та, 2004. - 336 с.
8.Полевой В.В. Физиология растений/В.В. Полевой - М.: Высшая школа, 
1989. - 464 с.