Professional o‘zbek tanqidchiligining yuzaga kelishi va 20 -yillar tanqidchiligidagi bahslar

Professional o’zbek tanqidchiligining yuzaga kelishi va 20 -yillar
tanqidchiligidagi bahslar
Reja:
1.   XX   asrning   boshlaridagi   milliy   uyg’onish   va   jadidchilik   harakati   davridagi
adabiy-tanqidiy qarashlar.
2 .   XX   asrning   boshlaridagi   o’zbek   adabiy   tanqidchiligining   tug’ilishi   va
shakllanishi.
3.   20-yillar   adabiy   tanqidining   vujudga   kelishidagi   ilmiy   izlanishlar:     A.Sa’diy,
Olim Sharafiddinov, Otajon Hoshim, M.Behbudiy,  Fitrat, Cho‘lpon kabi tanqidchi
va adabiyotshunoslar faoliyati misolida.
4.   20-yillar   adabiy   tanqidchiligida   madaniy   merosga   va   adabiy   ijodga   bir
tomonlama qarashlarning aks etishi (Sotti Husaiyn, Ziyo Said, Kashshof Trig’ulov,
Yunus   Latif,   Jalil   Boybulatov,   Miyonbuzruk   Solihov   va   boshqa   adabiy
tanqidchilar ijodi misolida).
5.   Adabiy   tanqidda   ijtimoiy   voqyelik,   yangi   inson,   g’oyaviylik   va   badiiylik
muammolarining talqini. Mavzuga oid qisqacha annotatsiya
XIX   asr   oxirlarilari   va     XX   asr   boshlari   o’zbek   adabiyoti   taraqqiyotida
kechgan   o’zgarishlar   tarixi   bevosita   adabiy   jrayonning   bir   qismi   bo’lgan   adabiy
tanqidchilikda   ham   namoyon   bo’ldi.   Endi   adabiyotshunoslik   qatori   tanqidchilik
ham   alohida   fan   tusini   ola   boshladi.   Ilk   bora   tanqid   so’zi   qo’llandi.   Yangi
yo’nalishdagi   adabiy   tanqidiy   asarlar   vujudga   kela   boshladi.   Cho’pon,   Fitrat,
Vadud   Maxmud,   Behbudiy,   Qodiriy   va   boshqalar     adabiy   tanqidning   ham
yangilanishiga xizmat etadigan asarlar yaratdilar.
XX   asr   20   yillaridan   adabiy   tanqidning   keskin   sinfiy   kurash   sharoitida
rivojlanishi   munaqqidlarni   ham   ikki   guruhga   ajratib   yubordi.   Vadud   Mahmud,
Abduhamid   Cho‘lpon,   Abdurauf   Fitrat   kabilar   so‘z   san’atining   chin   ixlosmandi
bo‘lib adabiyotga sadoqatini to‘liq namoyon etdi.Ular badiiy asarni siyosatdan holi
baholashni   maqsad   ayladi.Abdurahmon   Sa’diy,Sotti   Husayn   kabilar   asardan
siyosiy   xato   topishga   urg‘u   berdilar.Tanqidchining   yozuvchi   ijodi
haqidagikuzatishlari,tanqidchining   tanqidchi   maqolasiga   munosabatini   o‘rganish
masalaga oydinlik kiritadi. Bunda asosiysi  ,xolis va adabiyotning mohiyati to‘g‘ri
anglangan   mulohazalar   tanqid   kelajagi   uchun   asos   sanaladi.   Munaqqidlar
faoliyatini   o‘rganish   talabaning   mustaqil   muqoyasa   etish,aniq   xulosa   chiqarish
malakasini orttiradi.
Adabiy   tanqid   badiiy   asar   yutuq   hamda   kamchiligini   shaxsiy   g‘araz,
maqtovsiz xolis aytish, to‘g‘ri baholash, fikrni ilmiy asoslashni talab etadi. Adabiy
tanqidni   mafkuralashtirish   jarayoni   tezlashishi   munaqqidlarni   ham   ikkiga   ajratdi.
Vulgar   sotsiologik   ruhdagi   qarashlar   S.Husayn,A.Sa’diy,J.Boybo‘latov   kabilar
ijodida   yetakchilik   qiladi.   Ma’rifiy,   ilmiy   yo‘nalishdagi   fikrlar   A.Fitrat,
A.Cho‘lpon   ,V.Mahmud   kabilar   ijodining   bosh   mezoni   edi.   Mumtoz   adabiyot
namunalarini   e’lon   qilish,zamonaviy   yozuvchilar   ijodining   xos   jihatini
yoritish,adabiy   janrlar   taraqqiyoti   borasidagi   fikrlarni   namoyon   etish
munaqqidning   sharafli   burchi.   Fitrat,   Qodiriy,   Cho‘lponlar   badiiy   asar
jozibasi,estetik   qimmati   masalasini   jiddiy   o‘rganib,   o‘zlari   ham   yetuk   asarlar yaratishga   munosib   hissa   qo‘shdilar.”Adabiyot   nadir”,”Adabiyot   qoidalari”   kabi
asarlarda   tanqid,so‘z   san’ati,ijodkorga   yondashuv   yuksak   darajada   namoyon
bo‘lgani   kuzatiladi.   Ular   ijodini   noxolis   baholagan   tanqidchilarning   maqolasini
o‘rganish masalaga oydinlik kiritadi .”O‘zbek yosh shoirlari”,”O‘zbek adabiyotida
chig‘atoychilik”,”Roman   ham   haqiqat”   kabi   maqolalarda   ijodkor,badiiy   asarni
baholash   jarayoni   kuzatilib   tahlil   etiladi.   Badiiy   asarga   biryoqlama
yondashuv,zamonasozlikka berilish tanqid rivojiga putur yetkazishi ma’lum.
"Butun  jamiyatimiz tarixi kabi, adabiyotimiz tarixi kabi tanqidchiligimiz tarixi
ham   bag‘oyat   murakkab   bo‘lgan,   uning   har   lahzasi   ijodiy   fikr   bilan   dogmatizm,
haqiqat   bilan   yolg‘ov   vijdoniylik   bilan   murosasozlik   o‘rtasidagi   kurashga   to‘la"
deb   yozgan   O.Sharafiddinov   yuqorida   eslatganimiz   maqolasida.   Binobarin,
yaratilajak   tanqid   tarixi   rivojlanish   yo‘llaridagi   keskinlikni   sira   yumshatmay,
bo‘yamay,   ro‘y-rost   ko‘rsatib   bermog‘i   darkor.   Shu   mantiqqa   suyangan  holda asr
boshidagi adabiy tavqidni xolis, obektiv yul bilan  tahdid etishga kirishish boshlandi.
Bu   silsilada   H.Boltaboyevning   Fitratning   adabiy-tanqidiy   qarashlariga
bag‘ishlangan qator maqolalari va Fitrat ilmiy merosi tadqiq etilgan doktorlik ishi,
Sh.Yoqubovning   "Otajon   Hoshimning   adabiy-tanqidiy   faoliyati",   U.Sultonovning
"Cho‘lponning adabiy-tanqidiy qarashlari", B. Karimovning "Vadud Mahmudning
20-yillar   adabiy   tanqidchiligidagi   o‘rni",   H.Umrzoqovning   "G‘ozi   Yunusning
ijodiy   yo‘li",   U.Jo‘raqulovning   "Fitratning   tadqiqotchilik   mahorati",   R.
Tojiboyevning   "O‘zbek   adabiy   tanqidi   tarixidan"   deb   nomlangan   nomzodlik
dissertatsiyalarini  misol qilib ko‘rsatish mumkin.
XX   asr   professional   o‘zbek   tanqidchiliga   shakllanishida   Vadud   Mahmud
hissasi   katta.   Badiiy   idrok   tanqidchining   asosiy   xususiyatlaridan   biri.   Alisher
Navoiy, Cho‘lpon ijodi   Vadud Mahmud talqinida. «Alisher Navoiy», «Turk shoiri
Ajziy»,   «Cho‘lponing   «Buloqlari»   maqolalari   va   taqrizining   tahlili,   Vadud
Mahmud ijodida tarixiy-qiyosiy, tarixiy-tipologik yondashuvining o‘rni. Tanqidchi
asarlarida R.Tagor, M.Gandi, Edgar Po asarlarga munosabat. Unnng maqolalarida
vorisiylik   masalasi.   Navoiy,   Fuzuliy,   Ajziy   asarlarining   xolis   talqini.   Mazkur maqolalardagi   ishqi   ilohiy,   ishqi   majoziy   haqidagi   mulohazalar.   V.Mahmud   ijodi
haqida 20-30 yillar tanqidchiliga. 
Adabiy   tanqid   go‘zallik   kashf   etishi   zarurligi   haqida.   V.Mahmud   «Yosh
o‘zbek   shoirlari»,   «Sa’diyning   savodi»   singari   maqolalarda   didsizlik,   go‘zallikni
his etmaslikning tanqid qilinishi.
Tanqidchi ijodida bahsning o‘rni. Vadud Maxmudning vulgar sotsiologizmga
qarshi   kurashi.   Vadud   Mahmud   va   Abdurahmon   Sa’diy.   Vadud   Mahmud   va   20-
yillardagi   Samarqand   adabiy-tanqidiy   muhiti.   Vadud   Mahmud   va   tojik
ma’rifatchilari, yozuvchilari, olimlari.
XX   asrning   birinchi   yarmi   adabiy-tanqidiy   jarayonda   Abdurahmon
Sa’diyning   o‘rni.   Unga   rus   va   turk   mumtoz   adabiyotshunosligining   ta’siri.
A.Sa’diy   ijodida   turkiy   adabiyot.   O‘zbek   yozuvchilari   ijodining   talqini.   Navoiy,
Yassaviy, Cho‘lpon haqidagi maqolalari.
A.Sa’diy   ijodi   va     mafkura.   Mafkura   tomonidan   tanqidchi   erkining
bo‘g‘ilganligi.   Vulgar   sotsiologizmning   A.Sa’diy   ijodidagi   ko‘rinishlari.   Uning
V.Mahmud,   H.Olimjon   haqidagi   maqolalari.   Oybekning   «Tanqid   sohasidagi
savodsizlik   va   ur-yiqitchilikka   qarshi   o‘t   ochaylik»   maqolasida   A.Sa’diyga
munosabat.
A.Sa’diy   Navoiy   ijodi   tadqiqotchisi.   «Navoiy   o‘zbek   mumtoz   adabiyoti
taraqqiyotining   yuksak   bosqichi»   mavzuidagi   doktorlik   dissertatsiyasidagi   yutuq
va kamchiliklar haqida Ye.E.Bertels.
A.Sa’diy   o‘zbek   tanqidchiligida   obzor   maqolalarning   asoschilaridan   biri
ekani.   “O‘zbek   yosh   shoirlari”   (1923),   “Olti   yil   ichida   o‘zbek   she’riy   adabiyoti”
(1924), «O‘zbek burjua adabiyotda maqolalarining tahlili.
Adabiy   tanqid   XX   asr   boshlarida   ancha   ijodiy   yutuqlarga   erishgan   esa-da,
malum nuqsonlarga yo‘l qo‘ydi. Shular haqida fikr yuritishdan oldin asr boshlarida
paydo   bo‘lgan   har   xil   tashkilotlar   va   ularning   adabiyot   hamda   adabiy   tanqidga
munosabatini   ko‘rsatib   o‘tish   joiz.   Zero,   XX   asrning   20-yillarii   adabiy   jarayoni
uchun mushtarak xususiyatlardan biri har xil adabiy tashkilotlarning mavjudligi va
bir-biriga   o‘xshamasligi   edi.   Buning   natijasida   ijodkorlarni   proletar   va   dehqon yozuvchisi, inqilobiy yozuvchi  va "poputchik" (yo‘lovchi)  kabi toifalarga ajratish
odatga   aylangan   edi.   Jumladan,   o‘sha   davrdagi   adabiy-tanqidiy   maqolalarda
G‘ayratiy,   U.Ismoilov,   G‘.G‘ulom   -proletariat   yozuvchilari,   H.Olimjon,   Oydin,
Sh.Sulaymon,   S.Abdulla-inqilobiy   yozuvchilar,   Elbek   va   Oybek   -"poputchiklar"
deb   baholangan   edi.   Bu   davrdagi   adabiy   tanqid:   1)   adabiy   tansidiy   shakllar
(janrlar)   sohasida;   2)   mumtoz   merosga   munosabat;   3)   yangi   insonni   yaratishga
munosabat  kabi uch sohada izlanganini kuzatish mumkin .
Adabiy   tanqidning   shakllanish   bosqichida   o‘zining   ilk   qadamlarini,   asosan,
taqrizdan   boshlaganin   takidlash   joiz.   Adabiy   taqrizlar   avval   teatr   spektakllariga
nisbatan ko‘proq yozilgai bo‘lsa,  keyinchalik badiiy asarlar yoki alohida to‘plamlar
nisbatan   ham   yozila   boshlandi.   Bunga   "Za-nay"   imzoli   muallifning   "Xalil
farakt"."Cho‘l   bolasi"   taxallusiy   muallifning   "Yer   yulduzlari",   S.Ayniyning
qissalari, A.Qodiriyning romanlariga yozgan taqrizlari misol bo‘la oladi.
Ayni   chog‘da   o‘tmishdagi   ijodkorlar   va   zamondoshlar   hayoti,   adabiy
faoliyatiga   bag‘ishlangan   maqolalar   yuzaga   kela   boshladi.   To‘g‘rulning   "Eski
shoirlarimizdan Muqimiy", L.Olimiyning "Unutilgan shoir"   (So‘fizoda   haqidagi)   kabi
adabiy   portret   harakteridagi,   Fitratning   "Muqaddimatul-adab”,   Cho‘lponning‘
"Tagor   va   tagorshunoslik",   "500   yil"   maqolalarida   mumtoz   badiiy   xazinamizning
qimmatini   yo‘qotmagani   va   uning   yangn   avlodga   xizmat   qila   oladigan   tomonlari
ochib beriladi. Bu  maqolalarning har biri o‘ziga hos fazilatlarga ega, albatta.
Yozuvchi   va   tanqidchilarning   ko‘pchiligi   o‘zbek   adabiyotining   dolzarb
masalalari bilan shug‘ullandilar. Fitrat, A.Qodiriy, Cho‘lpon,  A.Sadiy, Elbek, yoshlardan
esa   H.Olimjon,   G‘.G‘ulom,   Mirtemir,   Botu,   Sh.Sulaymon,   Sotti   Husayn,   A.Qahhor,
Oltoy, O.Hoshim, Yunus Latiflar tanqidiy, ilmiy-marifiy ishlari bilan matbuot sahifalarida
tez-tez   ko‘rinib   turdilar.   Ular   o‘zbek   adabiyotining   shakllanishiga   doir   eng   muhim
muammolar   ustida   bahs   yuritganlar.   Shu   tariqa,   adabiy   tanqid   o‘z   tadrijiy   shakllanish
jarayonida tubandagi ikki shaklda ko‘rinib turdi:
1. XX   asr   boshlaridagi   o‘zbek   matbuotida   "tanqid"   rukni   ostida,   asosan,
turli   ijtimoiy-siyosiy,   axloqiy   va   diniy   mavzudagi   bazi   adabiy,   ilmiy   maqolalar, feleton, ocherk, hikoyalar, har xil  munozaralar, publitsistik maqolalar shaklida ko‘rinib
turdi, janriy  xilma-xillik asosida shakllandi, biroq ularda hali qorishiqlik  ustivor edi.
2. Y igirmanchi yillarga kelib, matbuotda "Tanqid va adabiy  mubohasalar", "Fanniy
tekshirishlar", "Matbuot va adabiyot","Sanoi   nafisa olamida" kabi yangi ruknlar ochildi,
ularda badiiy to‘plamlar,   sahna asarlari, darsliklar, nashriyot ishlariga oid taqrizlar elon
qilindi.   Adabiy   jarayonga   doir   bu   xildagi   original   maqolalar,   taqrizlar   qatorida
qardosh xalqlar adabiyoti, ularning sanatkorlariga  oid maqolalar yoritib borildi.
Sharq   va   G‘arb   sanati,   go‘zallik   haqidagi   qarashlar   xususida,   shuningdek,
V.Belinskiy,   N.Chernishevskiy,   V.Plexanov   va       A. Lunacharskiylarning   estetik
qarashlariga  bag‘ishlangan   maqolalar   berila   boshlandi,   adabiyot   va   sanatni   partiya
itoatiga o‘tkazishga oid ko‘rsatmalarni kengrok yoyish harakati boshlandi.
O‘zbek   adabiy   tanqidining   shakllanishida   ozarbayjon     publitsisti
N.Narimonov va tatar adibi O.Ibrohimovlarning ilmiy-nazariy maqolalarining tasiri
sezilarli   bo‘ldi.   O‘sha   davrda   o‘zbek   matbuotida   ular   yozgan   materiallarning
bosilishi   ijobiy   hodisa   edi.   Ayni   zamonda   turli   adabiy   tur   va   janrlardagi   asarlarni
baholash zarurati adabiy-tanqidiy fikrning jonlanishiga sezilarli tasir ko‘rsatdi.
O‘zbekistonda   yashagan   B.Pestovskiy,   M.Sheverdin   kabi   rus   yozuvchi   va
tanqidchilarining o‘zbek adabiyoti va teatr  sanatiga   bag‘ishlangan   chiqishlari   adabiy
tanqidning   faollashib   borayotganidan   darak   berib   turadi.   Natijada   XX   asr
boshlarida   adabiy   tanqidning   vujudga   kelishi   jarayonida   bir-biridan   tubdan   farq
kiladigan ikki tamoyil ko‘zga tashlanib koldi:
1. Xolisona   ilmiy   izlanishlar   yo‘lidan   borish .   Bu   silsilada   Fitrat,
Cho‘lpon,   A.Sadiy,   S.Ayniy,   V.Mahmud,   Olim   Sharafiddinov,   O.Hoshim   kabi
tanqidchi va adabiyotshunoslar va ular qatorida endigina  tanqidchilik faoliyatini boshlagan
H.Yoqubov, Oybek, Sh.Sulaymonlar  izlanishlari kiradi.
2.   Vul’gar   sotsiologizm   asosidagi   izlanishlar   yo‘li :   Bu   guruhga   mansub
adabiyotshunoslar madaniy merosga nigilistik munosabatda  bo‘lib, adabiy dalillarni
talqin   qilishda   sxematizmga   yo‘l   qo‘ydilar.   Masalan,   talantli   tanqidchi   S.Husayn
o‘zbek adabiyotining yosh xodimlarini tarbiyalashda, istedodlarni adabiyotga olib
kirishda   yaxshi   tashabbus   ko‘rsatdi.   Ammo   A.Qodiriy   ijodini   vulgar   sotsiologizm nuqtai nazaridan turib, sxematik tarzda tahlil qildi.   Bunday   nuqsonlar   Miyonbuzruk
Solihov,   Ziyo   Said,   Umarjon   Ismoilov, Yunus Latif, J.Boybo‘latov kabi tanqidchilar
ijodida ko‘p  uchrar edi.
“Tanqid nima?" degan savolga birinchilardan bo‘lib Axlullo Haybul, Elbek,  Vadud
Mahmud,   Nemat   Hakim,   Abdurahmon   Sadiy   o‘z   maqolalarida   javob   izlay
boshladilar.
O‘z   davrining   ziyoli   kishilaridan   biri,   shoir,   nosir,   pedagog   Elbek   tanqidchilik
sohasida   samarali   ishlar   qildi.   Uning   tanqid   haqidagi   fikrlari   V.Belinskiy   qarashlariga
yaqinligi   bilan   ajralib   turadi.   U   tanqid   deganda   har   qanday   sohada   ishlovchi
kishilarning o‘z kasbi   bo‘yicha yaratilgan asarlarining yutuq va kamchiliklarini shaxsiy
g‘araz  yoki maqtovlarsiz, xolisona aytib, ularga to‘g‘ri yo‘l-yo‘riq ko‘rsatishni  nazarda
tutadi.   "Tanqid   demak,   bir   ishda   yo   bir   narsada   bo‘laturg‘on   kamchiliklarni   shul
ishning ishlovchilariga ko‘rsatib, kuzatdiruv va to‘ldiruv uchun aytiladurg‘on so‘z
demakdur".
Ne’mat   Hakim   esa   tanqidnint   fannny   (ilmiy)   tanqid,   satirik   tanqid,   adabiy-
badiiy   tanqid   kabi   turlari   hakida   gapirarkan,   ilk   bor   uning   ichki   tasnifini   amalga
oshiradi   va   har   biriga   xos   farqli   xususiyatlarinn   tushuntiradi,   shu   tariqa   adabiy
tanqid   xususidagi   tushunchalarni   kengaytirishga   harakat   qiladi.   U   tanqidchilar
orasida   A.Sadiy   faoliyatini   maqullaydi.   Chindan-da,   A.Sadiy   jiddiy   masalalar
haqida   birinchilardan   bo‘lib   fikr   yuritardi,   binobarin,   uning   tanqid   haqidagi
mulohazalari ham diqqatga sazovor.
XX asr boshi adabiy tanqid chiligida:  a) tanqidchining yozuvchi ijodi  haqidagi
kuzatishlari;   b)   yozuvchining   badiiy   asarlarga   bahosi   yoki   yozuvchi   tanqidi;
v)tanqidchining   tanqidchilar   maqolalariga   munosabati   singari   uch   yo‘nalish
ko‘zga tashlanadi.
Aytib o‘tish joizki, uchala yo‘nalishda yaratilgan tanqidiy ishlar orasida ilmiy,
obektiv   mulohazalarga   ega   ishlar   qatorida   dalillarni   buzib   ko‘rsatadigan   subektiv
namunalar   ham   uchraydiki,   bunday   qarashlar   adabiyotning,   adabiy   tanqidning
to‘g‘ri rivojlanishiga salbiy tasir ko‘rsatar edi. Adabiy   tanqidning   jonlanishida   tanqidchining   yozuvchi   ijodi   haqidagi
xolisona fikrlari muhim rol o‘ynadi. Jumladan, Hamza va  A.Qodiriy ijodi haqidagi
dastlabki ilmiy maqolalar shunday qimmatga ega.
A.Sadiy   Hamza   ijodi   haqida   fikr   yuritar   ekan,   unga   sho‘ro   davri   va   uning
mafkurasi   nuqtai   nazaridan   baho   bersa-da,   jumladan,   uning   quyidagi   so‘zlari
Hamzaning   adabiyotda   tutgan   o‘rnini   to‘g‘ri   belgilagani   bilan   bugungi   kungacha
o‘z   ahamiyatini   yo‘qotgan   emas:   "Xususan   asarlarining   ko‘pi   o‘zbeklarning
zamondagi   o‘z   turmushlaridan,   shu   vaqtdagi   turli   ijtimoiy   hayot   voqealaridan
olinib   yozilgan   bo‘lmoqlari   ayrim   diqqatni   jalb   etib   turadi.   O‘zida   yurak   shoiri
bo‘lish,   muzikachilik   va   turli   kuylar   ixtiro   etish,   dramaturglik   ham   artistlik
yig‘ilgan bir shaxsni ham biz hali yolg‘iz Hakimzoda o‘rtoqda ko‘ramiz".
XX   asr   boshlaridagi   adabiy   tanqid   Hamza   ijodini   o‘rganishda   ikki  yo‘ldan  :
biri   Hamza   ijodiga   obektiv,   sanat   mezonlari   asosida   baho   berish   va   ikkinchisi
Sho‘ro   mafkurasi   taqozosiga   ko‘ra   Hamza   ijodini   soxtalashtirish  yoki   uni  mohiyatan
sho‘ro   mafkurasi   talablariga   muvofiqlashtirgan   holda   talqin   qilish   yo‘lidan   bordi.     Shu
qarashdagi   mudaqqidlar   unga   "sho‘ro   ijodkori"   degan   siyosiy   yorliqni   “sharaf”ga
aylantirdilar.
Birinchi   yo‘nalishda   izlangan   "Bog‘bon"   taxallusi,   munaqqidning   "Iffat
qurboni", "Yulg‘inboy" kabi taqrizlari etiborli. Muallif ularda "Boy ila xizmatchi"
"sanoyi   nafisa"   nuqtai   nazaridan   talabga   javob   bermasligini   etirof   etib,   aktyorlar
o‘yinidagi zaif tomonlarni  to‘g‘ri ko‘rsatadi.
Teatr   tanqidchisi   Mirmulla   Shermuhammedov   Hamza   asarlarini   odilona   va
xolis, o‘zi aytganidek, "betarafona" tahlil etadi. 
Shu   tariqa   matbuotda   "Qizil   qalam"   majmuasida   Hamzaga   bag‘ishlab
yozilgan   maqolalar,   shoir   asarlariga   berilgan   taqrizlar   malum   manoda
hamzashunoslikning   o‘ziga   xos   o‘zanga   aylana   boshlanganini   taminlaydi.   Ammo
hamzashunoslik   shoir   ijodini   sho‘ro   tuzumi   manfaatlari   nuqtai   nazaridan
baholashni  ham  unutmadi. XX   asrning 20-yillari  oxirlarida boshlangan bu qusurli
biryoqlama jarayon   80-yillargacha adabiy tanqidda davom etdi. Shu uzoq muddat
davomida hamzashunoslik murakkab yo‘lni bosib o‘tdi. Hamza shaxsiyatini  "qip- qizil"   proletar   shoiri,   kompartiya   mafkurasiga   sodiq,   diniy   etiqoddan   qaytgan
ijodkor   tarzida   ko‘rsatish   asosida   uni   "o‘zbek   sovet   adabiyotining   asoschisi,
yalovbardori"ga  aylantirdi. Adabiyotshunos   Q.   Yo‘ldoshev to‘g‘ri takidlaganidek:
"Hamza bir umr davridan oldin yurgan.  Shu bois bir umr fojeaviy hayot kechirgan.
Bir   umr   o‘z   xalqini   o‘tli   muhabbat   bilan   suygan,   biroq   o‘sha   xalq   zakovatli
o‘g‘loni qalbini na tirikligida, na hayotdan ketgach, to‘liq tushunolmagan...
Hamza   ijodi   ataylab   ko‘tar-ko‘tar   qilindi.   U   o‘ziga   davrdosh,   kayfiyatdosh
bo‘lgan   ijodkorlarga   qarshi   qo‘yildi" 1
.   Binobarin,   Hamza   ijodini   qanday   bo‘lsa,
shundayligicha, obektiv baholash zarurati istiqlol tufayli jiddiy ehtiyojga aylandi.
O‘tgan   asrning   20-yillaridan   etiboran   adabiyot   va   adabiy   tanqidning   keskin
sinfiy   kurash   sharoitida   rivojlanishi   -   ularning   muhim   xususiyatidir.   Bunga
Cho‘lpon   asarlarining   adabiy   tanqidda   jiddiy   munozaralarga   sabab   bo‘lganini
misol qilib ko‘rsatish kifoya.
Adabiy   jarayondagi   munozaralar   ikki   yo‘nalishda   olib   borildi.   Birinchi
yo‘nalishga   shoir   ijodiga   ob’ektiv,   to‘g‘ri   baho   berilgan.   Bunga   A.Qodiriy,
A.Sadiy,   V.Mahmud,   A.Alaviya,   qisman   Z.Bashir   va   Oybeklarning   taqriz   va
maqolalarini mansub deyish mumkin.
Ikkinchi   yo‘nalishga   Ayn,   Usmonxon,   Miyonbuzruk   Solihov,   30-yillardan
boshlab   esa   A.Sa’diy   va   Tuyg‘unlar   yozgan   taqriz   va   maqolalar   mansub,   bo‘lib
ular   Cho‘lpon   ijodiga   sof   "markscha-lenincha"   estetika   nuqtai   nazaridan   baho
berish   asnosida   shoir   qismatining   fojeaga   giriftor   etilishini   tezlashtirishga   sabab
bo‘lishdi 2
.
Afsuski,   o‘zbek   adabiyoti   va   tanqidchiligining   tug‘ilishi   hamda   shakllanishi
jarayonida,   aniqrog‘i,   XX   asrning   20-30-yillarida   iste’dodlarga   shunday
yondashish   qaror   topa   boshlagan   edi.   Ayniqsa,   O‘zbekiston   Kompartiyasi
Markaziy   Komiteti   birinchi   sekretari   Akmal   Ikromovning   davr   mafkurasiga
asoslanib,   Cho‘lpon   ijodiga   noto‘g‘ri   yondashuvi   bu   jarayonni   yanada
keskinlashtirdi.   Bunday   biryoqlama   qarashlar   A.Qodiriy,   A.Cho‘lpon,   A.Fitrat
singari adiblarning nohaq  qamalib, fojeali qatl etilishlariga olib keldi.
1
 Йўлдошев Қ. Кашф этиш эҳтиёжи // Ёшлик. 1990, № 9. Б.34.
2
  Бунга қаранг: Шарафиддинов О. Чўлпонни англаш. Тошкент. “Чўлпон”, 1994. Badiiy   ijodda   g‘oyaviylik   bilan   badiiylik   bir-biriga   shu   darajada   birlashib,
qorishib   ketgandagina   chinakam   san’at   asari   paydo   bo‘ladi.   Ularning   birini
ikkinchisidan   yuqori   qo‘yish,   badiiy   ijod   mohiyatini   ijtimoiy   borliq   taraqqiyoti
qonuniyatlaridan   kelib   chiqib   tushuntirish,   talqin   etish   vulgar   sotsiologizmga   olib
keladi, adabiy-badiiy, ilmiy-estetik tafakkur ravnaqiga putur yetkazadi.
XX asr 20-yillarining ikkinchi yarmiga kelib qator yosh shoirlarning kitoblari
nashr etildi, jumladan, 1925 yil Oltoyning "Yer yulduzlari" to‘plami bosib chiqdi-
yu, unga adabiy tanqid darhol o‘z munosabatini bildirishga shoshildi.
Oltoy  "Nafis   adabiyotda   sog‘lom   mafkura  va   sog‘lom   tanqid   kerak"  (1928),
Sotti   Husayn   "O‘zbek   adabiyotining   hozirgi   muhim   masalalari"   maqolalarini
proletar adabiyoti muammolariga bag‘ishlashdi. 1929 yili  nashr etilgan "Ko‘rmana"
to‘plamiga   yozgan   so‘z   boshisida   S.Xusayn   undan   o‘rin   olgan   yigirmaga   yaqin
ijodkorlarning   hammasini   proletar   yozuvchilari   tarzida   baholab,   sub’ektivlikka
yo‘l qo‘yadi. Shu tariqa  adabiy tanqidni mafkuralashtirish jarayoni tezlasha bordi.
Sheriyat,   nasr   va   dramaturgiyada   aksini   topgan   yangi   inson   obrazini   tahlil
qilishga   adabiy   tanqid   sustroq   kirishdi.   Bu   masalada   ham   taqriz   oldinda   bordi.
Taqrizchilar   M.Shermuhammedov,   Ayniy,   G‘ayratiy,   Elbek,   Oybek,   X.Olimjon,
Ziyo Said singari ijodkorlar   va   O.Sharafiddinov, O.Hoshim, S.Xusayn, A.Sadiy,
Anqaboy   kabi   tanqidchi,   adabiyotshunoslar   edilar.   Bular   orasida   ismi   sharifi
aniqlanmagan,   faqat   shartli   taxalluslari   ma’lum   mualliflar   ham   bor.   Chunonchi,
"Mudbir" taxallusli tanqidchi Hamzaning "Istibdod qurbonlari'' dramasi haqida fikr
yuritdi, undagi yangi obrazlarni o‘sha  davrga mos holda tahlil qildi. Foydalanilgan adabiyotlar ro‘yxati
1. Валихўжаев   Б .   Ўзбек   адабиётшунослиги   тарихи   ( X - X 1 X   асрлар ).   T.:
Ўзбекистон , 1993.
2. Назаров   Б.   ва   бошқалар .   Ўзбек   адабий   танқиди   тарихи .   T.   Чўлпон   НМИУ .
2012
3. Расулов А .  Танқид, тадқин, баҳолаш . T.:  Фан,  2006
4. Ўзбек адабий танқиди. Антология. Т.  TURON - IQBOL .  2011
5. Каримов Б. Абдулла Қодирий ва герменевтик тафаккур.Т.  Akademnashr .  2014.